Alias Emma

Najlepsza powieść kryminalna 2022 roku według „The New York Times” oraz „Los Angeles Times”. Czy na polskim rynku również zrobiła taką karierę? Charles Parson umiera. Milioner najprawdopodobniej popełnił samobójstwo. Stop! Na jaw wychodzi nagranie, na którym adopcyjna córka Petersona, Ann, przyznaje się do morderstwa. Sprawa brzmi jak coś dla Erin McCabe. Kobieta prowadzi kancelarię prawną wraz ze wspólnikiem. Po rozpoczęciu procesu jeden z jej klientów, Justin, nie wstawia się na rozprawę. Okazuje się, że został zamordowany. Erin nie jest przekonana do sprawy Ann. Początkowa niechęć ustaje, a na powierzchnię wychodzą rzeczy, których nikt się nie spodziewał. Czy syndrom ocalałej jest w stanie tak mocno wpłynąć na dziewczynę, aby wzięła na siebie winę za zbrodnię, której nie dokonała? A może jest manipulatorką, która potrafi urobić nawet tak dobrą prawniczkę jak Erin? Co do wszystkiego ma Justin?  W tej powieści spotkamy się z wieloma naprawdę trudnymi wątkami. Zdecydowanie odradzam lekturę osobom, które nie lubią mocniejszych wydarzeń. Akcja często przenosi nas na salę rozpraw, na której dowiadujemy się wielu rzeczy. Autor powoli wprowadza nas w fabułę. Akcja rozpoczyna się powoli, aby później znacząco przyspieszyć. Zaskoczyło mnie to, że postać Erin była osobą transpłciową. Dowiedziawszy się o tym, poczułam niewysłowioną dumę z autora. Ogromne brawa! 

To ciekawa książka, a zakończenie bardzo mi się podobało, choć nie do końca polubiłam główną bohaterkę – myślę, że wynikało to z jej nieco spłaszczonego portretu. Momentami miałam wrażenie, że autorka nie do końca wiedziała, jak coś opisać, przez co czasem gubiłam wątek i musiałam się zatrzymać. Słuchałam tej książki w formie audiobooka, więc nie każdy oddech czy przerwa między rozdziałami był dla mnie wyraźny. Mimo to historia miała dobre tempo, a końcówka naprawdę zrobiła wrażenie.

„Siła twojego wroga może być twoim przyjacielem.” „Człowiek, który wyszedł z mroku” zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Wyśmienicie bawiłam się przy książce, fantastyczny klimat kryminalny podszyty sensacją, wiele się działo, w mocno zawikłanych splotach, trudno było rozwikływać zagadki i docierać do prawdy. Nie inaczej było z drugim tomem serii, zatytułowanym „Memoria”. Pomysł na fabułę atrakcyjny, wciągał zawartością i stylem podania. Co prawda, od początku miałam wrażenie, że pewne przypuszczenia okażą się słuszne, ale i tak scenariusz zdarzeń i interpretacji intrygował szczegółami. Wyśmienicie skonstruowany duet, jakże skrajnych osobowości, połączonych nićmi mentorstwa, szacunku, podziwu i przyjaźni. Indywidualności, które stały na odległych biegunach, lecz oddziaływały na siebie i dopełniały się intelektualnymi zdolnościami. W stosunku do pierwszego tomu, bardziej sympatyzowałam z Micaelą Vargas, policjantką zajmującą się przestępczością nieletnich na przedmieściach Sztokholmu. Z kolei, Hans Rekke, profesor psychologii, specjalista od technik przesłuchań, trochę uwierał w niezdecydowanej postawie wobec własnych nałogów. Spalone zwłoki znalezione czternaście lat temu w Hiszpanii, należące do kobiety, to początek pokręconej historii z mnóstwem niewiadomych. Czy faktycznie na współczesnym zdjęciu z Wenecji przyłapana została uznana za zmarłą Claire Lidman? Mocna i dynamiczna akcja, sporo zwrotów akcji, nietuzinkowe postaci, zaczerpnięte z rzeczywistości odbicia szwedzkiego społeczeństwa. bookendorfina.pl

Katarzyna Wilczyńska to kobieta sukcesu. Uchodzi za uznawanego specjalistę z psychologi oraz pomaga policji w profilowaniu. Pewnego dnia wszystko się zmienia, a ona staje się celem. Co przed śmiercią chciał przekazać jej przyjaciel, a zarówno rektor uczelni? Jakie tajemnice skrywa Polska i Wielka Brytania? Co z tym wszystkim wspólnego mają koncerny farmaceutyczne? I jeszcze jedno.. Czy Katarzyna wyjdzie z tego cało?

Lisa Jackson po raz kolejny serwuje nam opowieść o tym, że poczucie bezpieczeństwa we własnym domu to często tylko ułuda. „Blisko domu” gra na naszych najbardziej podstawowych lękach – o bliskich i o to, czy ludzie, których znamy od lat, nie skrywają mrocznego, drugiego oblicza. Akcja rozkręca się, gdy w pozornie spokojnej okolicy zaczynają znikać młode kobiety. Główna bohaterka, Sarah Reston, zostaje wciągnięta w wir podejrzeń, gdy okazuje się, że ślady prowadzą niebezpiecznie blisko jej własnej rodziny. Jackson mistrzowsko (choć momentami przewidywalnie) buduje atmosferę paranoi. Każdy sąsiad staje się podejrzany, każde słowo ma drugie dno, a las otaczający miasteczko wydaje się skrywać więcej niż tylko ciała ofiar. Trochę lepsza niż „Kłamca, kłamca” dzięki bardziej dusznej atmosferze i ciekawszemu wątkowi zaginionych dziewczyn, ale wciąż pozostająca w bezpiecznej strefie stanów średnich.

Myślałem, że to będzie koniec i w sumie mógłby być, ale jak widać wydana została 4 część, więc jednak nie. Trochę znowu powrót do przeszłości, która się przypomina - tym razem innej funkcjonariuszce Chesce. Kolejny raz również mocna fabuła, książka trzyma czytelnika przy sobie. Ponownie fajne i ciekawe "kreacje" bohaterów. Bardzo dobra seria - polecam.

Po przeczytaniu Wyspy łotrów utwierdziłem się w przekonaniu, że Michał Wierzba ma nie tylko dar mówienia, ale również pisania. Bardzo fajny pomysł w doskonały sposób przelany na papier. Mnie w tej historii pasowało wszystko i w moim odczuciu ocena na LC powinna być znacznie wyższa. W każdym razie ja, po przeczytaniu dwóch książek autora, mogę śmiało nazywać się fanem Michała i już szykuję miejsce na kolejne jego książki.

Trójka przedstawicieli internetowej grupy wierzącej w teorie spiskowe napada na szkołę do której uczęszcza córka Abby. Początkowo to Abby prowadzi negocjacje, ale kiedy okazuje się że jedną z zakładniczek jest jej córka zostaje odsunięta od negocjacji. Ze śledczym Carverem stara się jednak pomóc ustalić tożsamość sprawców napadu. Za pomocą nastolatka, który również należał do grupy ustalają, że za napad odpowiadają najbardziej zaangażowani członkowie grupy. Napadli na szkołę, ponieważ uważali że odkryli zakodowaną wiadomość w poście zamieszczonym na profilu policjanta i w szkole dochodzi do handlu dziećmi. Sprawcami napadu jest matka dwójki dzieci, młody mężczyzna który zaangażował się w grupę po tym jak jego partnerka poroniła. To właśnie on przewodził grupie, która włamała się do szkoły. Do grupy internetowej należał także naukowiec, który chciał napisać pracę o ludziach wierzących w teorie spisowe. Mężczyzna zaginął po spotkaniu z prowodyrem grupy. Śledczy podejrzewają, że przewodnik grupy odkrył jego prawdziwą tożsamość i zabił mężczyznę. Abby odkrywa jednak, że tak naprawdę to naukowiec ostatecznie najbardziej zaangażował się w działanie grupy a kiedy na spotkaniu z młodym mężczyzną odkrył, że chce on wrócić do swojej partnerki i wątki w słuszność poglądów grupy zabił go i zaczął się pod niego podszywać. W trakcie napadu na szkołę udaje się tam wejść kobiecie, która podaje się za matkę córki Abby. Kobieta należy do sekty Wilcoxa. Zakładników udaje się uwolnić z pomocą kobiety która napadła na szkołę, ponieważ Abby mówi jej o prawdziwej tożsamości guru grupy. Kobieta należąca do sekty Wilcoxa podpala szkołę a córka Abby zostaje w ostatniej chwili uwolniona ze szkoły przez Carvera.

„Argylle” Elle Conway to dynamiczny thriller szpiegowski, który od pierwszych stron wrzuca nas w sam środek akcji. To jedna z tych książek, gdzie praktycznie nie ma chwili na oddech, bo ciągle coś się dzieje i fabuła cały czas pędzi do przodu. Historia skupia się na świecie pełnym agentów, tajnych misji i niebezpiecznych sekretów. Bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę związaną z Bursztynowa Komnata, co dodaje całości ciekawego, lekko historycznego klimatu. Ten wątek naprawdę mnie zaciekawił i fajnie wpasował się w szpiegowską intrygę. Na plus zdecydowanie wątek Polski, który zawsze cieszy, kiedy pojawia się w zagranicznych książkach. To taki mały smaczek, który sprawia, że historia jest jeszcze bliższa. To typowa książka akcji, nastawiona na tempo, zwroty wydarzeń i napięcie. Nie ma tu miejsca na nudę, a historia momentami potrafi zaskoczyć. Idealna, jeśli macie ochotę na coś lekkiego, ale jednocześnie wciągającego. Widziałam też film Argylle i mam wrażenie, że dobrze uzupełnia książkę. Fajnie zobaczyć tę historię w innej formie i jeszcze bardziej wejść w ten świat. „Argylle” to dobra propozycja dla fanów thrillerów, akcji i szpiegowskich klimatów, którzy lubią szybkie tempo i historie pełne tajemnic.

Kocham, uwielbiam, niesamowicie czuję się związany z Janą. Jej historia mnie owładnęła — tak, bo to jest historia, która powieścią „Brat” tylko zakończyła nam pewien etap. I właśnie, co teraz nam zrobi autorka, jak ona uratuje nam bohaterów? Historia z „Brata” — pokazała nam, jak potrafi przetrwać miłość rodzeństwa, ale on stwierdził, że nie ma już brata. Akceptacja, smutek i budzące się demony. Prawdziwość. Tu pomoże tylko Jana. Ponownie wkroczyłem do jej mrocznego, a przede wszystkim tajemniczego świata, czy tym razem da nam się poznać? Pozwoli, abyśmy się mogli zbliżyć? Pojawi się coś niebezpiecznego — wspomnienia rodzeństwa. Ten etap po raz kolejny nie będzie nudny, nie stanie się przewidywalny, nie zje go czas. Ale ponownie od początku musi nas coś prowadzić i wzbudzać niepokój. Tym stają się morderstwa kobiet. Stały się syrenami, co symbolizują? Morderca był niewidzialny dla wszystkich. Proste. Małe rzeczy, to one wzbudzały wątpliwości. Czas mijał, a przez to pojawiły się nerwy. Dużo pytań, wiele rozmów, które prowadziły donikąd! Skandynawski klimat, tam intrygę i problemy rozwiązują bohaterowie, a ci są dynamicznie i odpowiednio prowadzeni. Będzie On i jego oddział psychiatryczny! A tam jest swój świat. Ten odcień Szwecji lepiej pozwala się wlepić w cień problemu. Emelie będzie szargała waszymi emocjami, bo wiesz, gdy stoisz przed zagrożeniem, to zdrowego rozsądku nie ma. Działasz! Wiedz, że Emelie znów uknuła — mniej lub bardziej sprawnie toczyła to do końca, ale o jednym musisz pamiętać: nie możesz podnieść ręki na panią prokurator, u której wystarczy obudzić instynkt. Wybaczcie! Ja nie mogę zostawić Jany! Nagrabiła! Co zrobi policja? Ja siadam do kolejnego etapu.

To jedna z tych książek, które od początku wprowadzają niepokój i nie pozwalają o sobie zapomnieć. „Dwadzieścia” działa głównie emocjami — napięcie jest stałe, duszne i momentami naprawdę przytłaczające. Czytając, miałam wrażenie, że autorka celowo nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. Najmocniejszą stroną tej historii jest jej psychologiczny ciężar. To thriller, który zmusza do myślenia o ludzkich granicach, strachu i reakcjach w sytuacjach skrajnych. Nie jest to lekka lektura, ale właśnie dzięki temu zostaje w głowie na długo. „Dwadzieścia” polecam osobom, które lubią mroczne, intensywne książki i nie boją się emocjonalnie trudniejszych historii.

Główna bohaterka, ponoć świetna śledcza przegapia wiele oczywistych wskazówek i wykazuje się w swoim postępowaniu naiwnością a często i głupotą. Do tego dość przykry obraz społeczeństwa i niewiarygodne rozwiązanie prowadzonych śledztw sprawia, że nie mogę dać więcej niż 6*.

🏘️Wątek w sumie popularny w książkach: Harlow Street to dość zamożna dzielnica domków jednorodzinnych. Mieszkańcy znają się, spotykają i przyjaźnią - przynajmniej tak to na pierwszy rzut oka wygląda. Pewnego dnia, pod koniec lata, na jednym ze spotkań przy grillu, dochodzi do nieprzyjemnego incydentu. Whitney Loverly, urodziwa gospodyni przyjęcia wybucha gniewem na jedno ze swoich dzieci - syna Xawiera. O dziwo, bardziej martwi się o to, że została usłyszana przez uczestników przyjęcia, niż o samopoczucie własnego dziecka. Kilka dni później Xavier, w środku nocy, wypada z okna swojego pokoju i zapada w śpiączkę. Wydarzenie to wstrząsa mieszkańcami ulicy i zaczynają snuć domysły o tym, co się stało. Czy siedmioletni Xavier mógł popełnić samobójstwo? Jeśli tak, to co go do tego skłoniło? Czy Whitney jest tak idealną matką, za jaką stara się uchodzić? W końcu ma wszystko: pieniądze, piękny dom, trójkę dzieci i przystojnego męża. Czy można pragnąć czegoś więcej? I wreszcie: czy sąsiedzi naprawdę są tak zdziwieni, jak się wydaje? A może widzą dużo więcej niż mówią? Co kryje idealny obrazek Harlow Street? 👌 Książka to thriller, ale dość niekonwencjonalny. Tu trup nie ściele się gęsto, a po ulicach nie biega psychopata z siekierą. Powiedziałabym, że to thriller społeczny, o ile taka kategoria istnieje, jeśli nie - właśnie ją wymyśliłam 🤣 Jest to książka przede wszystkim o kobietach, o ich miejscu w społeczeństwie, i o tym, jak dają sobie radę wobec oczekiwań tego społeczeństwa. W ciekawy sposób opowiada o tym, że dramat rozgrywający się w wypielęgnowanych czterech ścianach jest nie tylko wtedy, gdy tata bije mamę, lub gdy jedno z nich sięga po alkohol. Takich dramatów, które nie są widoczne gołym okiem jest znacznie więcej. Autorka pokazuje także, że to co dla jednego jest niedoścignionym marzeniem, dla drugiego staje się udręka, z którą nie tyle nie chce, co nie umie sobie poradzić. 🤔Czy kobieta musi być matką? A jeśli jest, czy musi być dobrą matką? Co to właściwie znaczy?Jaka rola w tym wszystkim mężczyzny? Na te pytania autorka stara się znaleźć odpowiedzi. Czy jej się udało? Sprawdźcie :)

Chyba najlepsza powieść z całej serii. Wracamy do przeszłości pani prokurator Gabrieli Seredyńskiej, a konkretnie do przeszłości jej ojca. Jesteśmy w okolicach Olsztyna. Pani prokurator drąży tajemnice związane ze śmiercią jej ojca. Ufa lisom noszącym w zębach kawałki ludzkiego ciała. Mieszka w pensjonatach, których pełno w takich rejonach. Boryka się z traumą nieprzepracowanej relacji z ojcem. Powrót do własnej macierzy i odkrywanie jej tajemnic to główny "silnik" tej historii. Największy minus to niestety zakończenie, takie trochę sztampowe i na swój sposób mało wiarygodne.

Bardzo dobra powieść. To kolejny tom. Akcja poprzedniego kończy się w momencie, gdy córka głównej bohaterki została porwana i sprzedana. Ten tom dotyczy poszukiwań córki. Rewelacyjna powieść, cała seria jest wspaniała. Dynamiczna akcja, dużo zwrotów. Nawet zakończenie mnie zaskoczyło, co nie zawsze się zdarza. Bardzo polecam cały cykl!

To pierwsza książka, którą przeczytałam tej autorki.Bardzo ciekawie pokazana historia, która mimo, że jest fikcją potrafiła mnie wciągnąć.Ten punkt widzenia mordercy- z drugiej strony książka napisana przez ofiarę bardzo dla mnie ciekawy. Ostatnio częściej sięgam po thrillery psychologiczne.

To jest moja kolejna książka autorki, jednak „Witajcie w wieczności” wypadła słabiej. Troszkę dużo powtórzeń, przez które rozmywała mi się fabuła. Jednak ogólnie podobała mi się historia i jej bohaterowie. Pewnego dnia, po imprezie rakowej ginie młoda dziewczyna. Zostaje znaleziona martwa w zamkniętym pokoju. Podejrzenie pada na bliźniaków, przyjaciół dziewczyny, którzy razem z nią nocowali w tym samym domku, na posesji rodziców chłopców. Cały dramat burzy idealne życie tej rodziny. Ojciec wraz z matką zrozpaczeni starają się dowiedzieć, co się stało minionej nocy. I w momencie kiedy zaczyna się dochodzenie policji fabuła się rozkręca i nabiera tempa. Zachowanie matki, jej niezłomna wiara w dzieci o czym nie można powiedzieć o ojcu. Jednak ziarno wątpliwości zaczyna się pojawiać w pewnym momencie i u niej. Po latach ona sama zostaje oskarżona o morderstwo! Prawda nie jest tak oczywista, jak mi się wydawała. Autorka potrafiła zmylić moje podejrzenia i naprawdę dobrze spędziłam czas z książką.

„Pruski Mur” - Adam Węgłowski Lekarz medycyny sądowej z Londynu w 1900 roku postanawia odejść na emeryturę i przeprowadzić się do z pozoru spokojnej stolicy Mazur - czyli do Ełku :D Pan Adam znów nas zabiera w podróż w czasie po moim cudnym mieście :) Choć jesteśmy "126 lat temu" to sytuacja niewiele się zmienia. Polityka, pieniądze, układy - tym od zawsze rządził się świat i nie ominęło to naszego malutkiego Lycku :( Polecamy serdecznie- ponownie mnóstwo opisów historycznych, dużo lokalnych legend, przypowieści i wierzeń . Historia bez wazeliny bym rzekła nawet :) czyli to, co lubimy najbardziej :)

“Nieznajoma żona” Sharon Bolton to wciągająca, tajemnicza i trzymająca w napięciu powieść, która może się spodobać miłośnikom thrillerów. Autorka potrafi zgrabnie budować mroczną i tajemniczą atmosferę, kusić zwrotami akcji i przyciągać czytelnika, sprawiając, że często trudno odłożyć lekturę na później. Czytałam kilka książek Sharon Bolton (lecz kilka jeszcze mam na własnej półce wstydu...) i właśnie sposób prowadzenia przez nią fabuły bardzo mi się podoba. Zazwyczaj powolny, wręcz leniwy początek a potem, gdy akcja nabiera rozpędu, wkraczamy w tajemniczą aurę, pełną sekretów, niedopowiedzeń, łączenia teraźniejszości z dawnymi wydarzeniami oraz wyciągania z przeszłości głęboko ukrywanych tajemnic. Mam nadzieję, że wkrótce uporam się (chociaż częściowo) z lekturą zaległych pozycji... Olive Anderson wracając do domu, zatrzymuje się na nocleg w hotelu, w którym miała wcześniej zarezerwowany pokój. Gdy wraca z toalety do restauracji, przy swoim stoliku zauważa nieznajomą kobietę. Zastanawia się, dlaczego obca osoba zajęła jej miejsce. A że w restauracji brakuje już wolnych stolików, postanawia usiąść obok nieznajomej kobiety. Nieznajoma nie czuje się w ogóle zmieszana, zwraca się do Olive po imieniu i rozmawia z nią tak, jakby się dobrze znały. Gdy w końcu nieznajoma twierdzi, że Olive jest jej... żoną, ta nie daje po sobie poznać efektu zaskoczenia. Domyśla się, że kobieta prowadzi jakąś dziwną grę. Olive nie chce dać jej satysfakcji, więc podejmuje tę dziwną zabawę. "Było mało prawdopodobne, aby w hotelowej restauracji był jeszcze wolny stolik. Tuż przed Bożym Narodzeniem prawdopodobnie nie było już żadnego w całym mieście." "Intruzka była trochę starsza od Olive, miała może około trzydziestu ośmiu lat. Jej czarne, krótko ścięte włosy wyglądały tak, jakby mogły zakręcić się w loki, gdyby właścicielka pozwoliła im trochę urosnąć." Kim jest ta kobieta? Bo na pewno nie jest żoną Olive. Lecz skoro ona ukrywa swoją tożsamość, Olive również nie musi jej wszystkiego zdradzać. Zadziwiające jest jednak to, że nieznajoma kobieta wie zbyt dużo o Olive Anderson... Olive Anderson jest pielęgniarką, wcześniej służyła w wojsku, lecz zrezygnowała ze służby. Jej mąż jest znanym politykiem, wyszła za niego krótko po śmierci pierwszej żony, chorującej na raka, którą Olive opiekowała się w szpitalu. Poznała też skrywane tajemnice małżeństwa Andersonów. Dlaczego więc wyszła za mąż za polityka? Stopniowo poznajemy nie tylko wcześniejsze wydarzenia z życia Olive, jej męża oraz jego pierwszej żony, ale też nieznajomej, która dosiadła się do stolika w restauracji. Olive po wyjściu z hotelu znika, nie ma z nią kontaktu, do domu nie wróciła. Początkowo jej mąż nie chce zgłaszać zaginięcia obawiając się burzy medialnej, lecz gdy nie zjawia się w pracy przez kilka dni, znajomy policjant próbuje na własną rękę odnaleźć Olive. "Strata jednej żony mogłaby być uważana za nieszczęście; utrata dwóch wygląda na niedbalstwo..." Jakie sekrety ukrywa rodzina Andersonów? Kim jest tajemnicza nieznajoma? Co stało się z Olive? Chociaż ta książka, w mojej subiektywnej ocenie, nie jest najlepszą pozycją autorki, to mimo wszystko czytało mi się ją dobrze i chciałam jak najszybciej zrozumieć o co chodzi. I chociaż samo zakończenie było nieco przewidywalne, to satysfakcjonujące. Miłą lekturę psuły tylko literówki i inne błędy, których widocznie wydawnictwo nie dopilnowało...

świetnie się czyta, śledztwo ciekawe - polubiłem styl Piotra. ale zakończenie pozostawia dużo do życzenia. wszysto logiczne, ładnie wyjaśnione, ale sposób podania? nie, jeszcze raz NIE. redaktor nie zareagował i nie zgromił za tak prosty/prymitywny sposób. a szkoda. ale to nie zniechęciło do czytania tego autora, dam mu szansę. ale nie za szybko, trzeba innych spróbować. www przedmiescia eu zapraszają...