Ale Klapsa

Pod płaszczykiem z absurdalnego humoru sytuacyjnego wymieszanego z zadziornością i butą, książka prezentuje słodko-gorzką historię dziewczyny, która zmuszona jest borykać się z trudnościami, jakich nigdy nie powinna doświadczyć tak młoda osoba.
Co mnie w tej powieści urzekło to sposób, w jaki prosta początkowo historia obrasta w warstwy. W miarę rozwoju akcji fabuła nabiera głębi dając jednocześnie dowód, że nie warto wyciągać pochopnych wniosków na podstawie pierwszego wrażenia. Cała opowieść jest zdecydowanie bardziej przemyślana i niejednoznaczna, niż można by się spodziewać. Pod względem logicznym wszystko tutaj gra. Jeśli chodzi o przeszłość, bo w przypadku wydarzeń teraźniejszych bardzo nie leżą niektóre zachowania głównej bohaterki. Lidka ma tendencję do wyskakiwania z czymś, co kompletnie nie koresponduje z jej tokiem myślowym i poprzednimi czynami, na zasadzie: przez dwie strony próbuje się pozbyć nieproszonego gościa tylko po to, by na koniec zaproponować mu, by jednak wpadł do niej obiad. Może to miało jakiś zamysł, ale ja go nie dostrzegam.
Kolejne "ale" mam do głównego wątku romantycznego. Mimo że postaci mają bardzo solidne podstawy, by stworzyć zdrową, głęboką więź, ich romans przedstawiony jest w taki sposób, jakby opierał się tylko i wyłącznie na pożądaniu, jakby nie dostrzegali w sobie zbyt wiele więcej, niż zgrabne ciała. Całość wypada powierzchownie i niezbyt naturalnie. Jest także trochę dziurawa, jakby szkielet wydarzeń niezbyt dokładnie otoczono opisującymi je scenami. Ciąg przyczynowo-skutkowy jest łatwy do wydedukowania, jednak miejscami brakuje spoiw łączących poszczególne wydarzenia, przez co wątkowi brak wiarygodności. Nie powalają też opisy zbliżeń, takie ni toporne, ni finezyjne, pozbawione klimatu i nie wywołujące emocji.
Co do samej fabuły, niestety najciekawsze w niej są wydarzenia z przeszłości bohaterów, które niby stopniowo odkrywamy, ale tak naprawdę pojawiają się one tylko w formie króciutkiego opisu umieszczonego w losowym miejscu powieści. Zwykle taki opis jest poprzedzony scenką nawiązującą do danej przeszłej sytuacji, która w zamierzeniu miała pewnie zszokować czytelnika, a praktyce wywoływała irytację jaką można odczuć, gdy osoby z którymi rozmawiamy nagle zatapiają się we wspominakach czegoś, w czym nie braliśmy udziału.
No i na koniec humor. Sytuacje, które miały bawić są zbyt groteskowe i przesadzone, a rachunek prawdopodobieństwa pewnie do tej pory ma traumę od tych sekwencji wydarzeń. Podsumowując, mnie nie śmieszy. No ale to już kwestia indywidualna.
Książka zawiera kawał naprawdę dobrej historii, której jednak moim zdaniem brakuje szlifu. A szkoda, bo mogła wyjść z tego prawdziwa perełka polskiego rynku wydawniczego. Mimo wszystko warto po nią sięgnąć z uwagi na świeże, interesujące i jeszcze nie przemaglowane przez hordy autorów kwestie, które porusza.

Pod płaszczykiem z absurdalnego humoru sytuacyjnego wymieszanego z zadziornością i butą, książka prezentuje słodko-gorzką historię dziewczyny, która zmuszona jest borykać się z trudnościami, jakich nigdy nie powinna doświadczyć tak młoda osoba.
Co mnie w tej powieści urzekło to sposób, w jaki prosta początkowo historia obrasta w warstwy. W miarę rozwoju akcji fabuła...