Afirmacje na różne sytuacje

Opowiastki do tramwaju są niby o niczym a ich sedno tkwi w tym w jaki sposób są opowiedziane. A opowiedziane są niemożliwie dobrze. Współczesne, surrealistyczne, zaskakujące, wzbierające, pełne, z opisami nienagannymi. Nawet samotność na przystanku jest opowiedziana w sposób w którym można się zatracić, a punkt ciężkości który podąża, gna na przystanek orzeźwia nas i budzi. I znów trzeźwo oglądamy świat. I tak co chwilę, usypia nas i budzi. Choć opowiadania można orzec jako jednolite w emocje, bo trzymają w uwadze i napięciu na jednej linii, a senność i jawa są raczej podrzędne. Autor tworzy obrazy, pełnię, spięty klamrą moment. Pierwsza opowiastka dla mnie top, Brodacz i Luksusowa.

O tym, jak zostać mistrzem garnka i patelni. Beata zakłada się z kolegą, że przez dwa miesiące nie będzie zamawiać jedzenia na mieście ani kupować gotowych dań. Słowem - że nauczy się samodzielnie gotować. Staje się to oczywiście przyczyną wielu zabawnych perypetii. Przyznam szczerze, że ta część wydawała mi się jakaś mniej zabawna od poprzednich, ale mimo wszystko wciąż lubię tę serię.

Dostałam w prezencie, więc sięgnęłam po "lekturę". Szczerze mówiąc trudno to nazwać książką, to po prostu zbiór cytatów poprawiających humor. Sama bym nie kupiła, bo na "cytaty" szkoda byłoby mi zwyczajnie tych kilkunastu złotych, ale można się pośmiać z niektórych tekstów, które przedstawiają codzienność z przymrużeniem oka.

Książka Weź się ogarnij jest bardzo nietypowa, ale właśnie za to wszyscy czytelnicy pokochani Panią Bukową. W tym przypadku mamy formę zeszytu ćwiczeń wraz z którym nie tylko miło rozpoczniemy dzień, ale także poradzimy sobie z napotkanymi problemami. Książka jest przekorna, zadziorna, na opak, ale to tylko sprawia, że jest jeszcze bardziej atrakcyjna. Mi daje ona zawsze wiele motywacji i porządnego, energetycznego kopa. Dzięki niej przestałam oglądać seriale i podzieliłam obowiązki między mną a partnerem. A to i tak niewiele jak na potencjał tego zeszytu. Osoby, które są rozczarowany najwyraźniej nie dostrzegły wielu jego zalet. Dla mnie rewelacja!

Początek świetny, środek taki sobie, ale za to im bliżej końca... tym lepiej ;) Opowieść aspirującej do bycia rodzimą Bridget Jones dziewczyny, która próbuje przetrwać od pierwszego do pierwszego w nielubianej pracy, wiecznie na diecie, starającej się ogarnąć życie. Wszystko okraszone masą ironii i wtrętami z mądrości internetowych. Ubawiły mnie także kolorowe wkładki z rysunkami - niektóre naprawdę zabawne. Nie jest to moja bajka, ale na jednorazową lekturę przyjemna.

Kto urodził się w czasach ustroju słusznie minionego i komu przyszło tym czasie dorastać wie, że oprócz przykrej w skutkach, z punktu widzenia dziecka, konsekwencji w postaci braku w pewną grudniową niedzielę Teleranka oraz kolejek za cukrem, watą czy papierem toaletowym tudzież pozostającym do dziś w pamięci smakiem gum Turbo czy wyrobów czekoladopodobnych, generalnie było szaro i buro. W każdym domu ta sama meblościanka, te same kafelki w łazience i wszechobecne kryształy. W czasie stanu wojennego miałam zaledwie kilka lat, więc tło polityczne zupełnie było mi wtedy obce, trudno, żebym je rozumiała. W domu jednak zawsze puszczało się kabarety, nagrywane wówczas na magnetofon szpulowy, a z czasem na kasety odtwarzane na magnetofonie Kasprzak lub Grundik. Kabaret TEY miałam tak osłuchany, że z pamięci mogłam odtwarzać każdą jedną jego frazę niezależnie od tego czy było to „Z tyłu sklepu” czy „Narodziny gwiazdy”. Z czasem przyszła miłość do Kabaretu Starszych Panów i Dudka, które śmieszą do dziś. Na tym jednak się nie skończyło – komedie Stanisława Barei od Misia, przez Nie ma róży bez ognia, czy „Poszukiwany, poszukiwana” kreowały mój gust, podobnie jak innych dzieciaków w tym czasie, a serial „Alternatywy 4” czy „07 zgłoś się” skradły wtedy moje serce i do dzisiaj mnie bawią. Z ciekawością sięgnęłam zatem po książkę Michała Zawadzkiego „Śmiechu warte, czyli z czego śmiał się PRL”. I tu odrobina rozczarowania – wprawdzie autor zwraca uwagę i na ówczesną kinematografię w postaci twórczości wspomnianego Barei, Jerzego Gruzy czy Radosława Piwowarskiego, podobnie odwołuje się do ówczesnych kultowych seriali choćby w postaci Czterdziestolatka czy Czterech Pancernych i Psa, tylko zabrakło mi większej wnikliwości. Rozdziały są czasami zbyt powierzchowne, a niektóre wątki za nim dobrze się rozwiną już się urywają. Podobnie jest przy tych zagadnieniach które dotyczą sceny kabaretowej czy polskiej ówczesnej estrady. Można było w sposób bardziej szczegółowy pochylić się również nad tymi kwestiami. Całość ma zatem skrótowy wymiar i aż się prosi o kolejne poszerzone wydanie. Pomimo tych drobnych mankamentów. Czytało mi się tę książkę dobrze i niczym za pośrednictwem wehikułu czasu przeniosłam się w lata, w których obrady sejmu oglądałam z równym zainteresowaniem jak Kabaret Olgi Lipińskiej. Jedno i drugie mnie wówczas śmieszyło😊

Książkę przeczytałam w dwa wieczory! Jest świetna! Ogromna dawka humoru! Książka powinna być przepisywana na receptę w leczeniu np. depresji :D Dawno się tak nie uśmiałam. Super pomysł na książkę! Na samym końcu jest miejsce na napisanie śmiesznych cytatów ze swoich zeszytów szkolnych. Nadaje się dla młodzieży po szkole średniej, która ma już jakąś ogólną wiedzę, inaczej niektórych cytatów można nie zrozumieć. Dla dorosłych również idealna!

Daję 10. Ale nie dlatego, że książka jest wybitna, bo nie jest. Jest niezła, tak na 6. ALE! Tematyka, która została tu poruszona mnie zaskoczyła! To nie jest moje pierwsze spotkanie z tym tematem a przecierałam oczy ze zdumienia. Ludzie... potrafią zaskoczyć. :)

Życie pozaziemskie to jedna z największych tajemnic ludzkości. Przez lata ludzie zadawali sobie pytania: czy kosmici istnieją naprawdę, a jeśli tak to czy odwiedzali kiedyś Ziemię i czy rząd trzyma wszystko w tajemnicy? W odpowiedzi na te pytania przychodzi książka "Wszystko, co wiemy o UFO" autorstwa Elizabeth i Marka Neila i wydana przez wydawnictwo Prószyński i Ska. Książka przybliża nam najważniejsze wydarzenia z UFO w roli głównej, m.in. rozbicie się nieznanego obiektu w Roswell. Autorzy stawiają również pytania o udział obcych w budowie piramid, czy ich związek z zagadkowymi zaginięciami w Trójkącie Bermudzkim. Czy dzięki tej książce poznacie prawdę na temat życia pozaziemskiego? Nie mogę tego zagwarantować. Gwarantuje natomiast, że będzie czytać książkę z zapartym tchem. Książka was zaskoczy, zaciekawi a nawet miejscami przerazi.

Poznaj przepis na życie według jedynej słusznej filozofii Pani Suki!* ,,Może sprawiam miłe wrażenie, ale w wyobraźni uśmierciłam cię już TRZY RAZY." Francuskie poczucie humoru jest bardzo specyficzne. Ale tylko tak specyficzny naród mógł spłodzić tak specyficzną postać. Przed Państwem: Madame Connasse po polsku: Pani Suka "Zaproszono mnie do restauracji z sugestią, żebym założyła swój niedzielny strój. Dobra myśl, ale zastanawiam się, kto jeszcze będzie w piżamie." Pani Suka to hit francuskiego facebooka, który w postaci książki zagościł w Polsce. Ta niewielka książka zawiera "mądrości" na każdy temat [w sumie aż 12 kategorii!] : Suka. Instrukcja obsługi, Mężczyźni, Robota, Singielka, Bachory, Żarcie, Sport czyli co?, HEP!, godzina? Chrrrr, Zwierzaki, Sex, Złote myśli. . "Suka śmieje sie ostatnia" to książka, na stronach której możemy odnaleźć pełne humoru i sarkazmu myśli. ,,Prawdziwa suka ma zawsze coś do powiedzenia". Tak naprawdę ... jest to książka o każdym z nas. Autorka z odpowiednią nutą ironii i czarnego humoru przedstawia właśnie Nas, pokolenie XXI wieku. Nie zabraknie niekontrolowanych wybuchów śmiechu, ale także pewnej nuty refleksji. To książka, którą należy traktować z przymrużeniem oka, ale też taka, która zapewni wiele rozrywki i utwierdzi nas w tym, że jednak mamy coś ze stereotypowej suki. "Potrzebuję nowych wrogów, bo starzy mnie już za bardzo lubią!" Nie traktuj tej książki jako typowej książki. Nie czytaj wszystkiego od razu. Dawkuj riposty. Książka przez swój format [kieszonka] może być zawsze przy Tobie! Każde zdanie, każdy cytat ma w sobie to "coś", co sprawia, że jest niezwykle adekwatny do naszego życia. Autorka ukazała ludzkie życie z odpowiednią dozą sarkazmu i wyszło jej to znakomicie. Wszystkie cytaty i riposty okazały się niezwykle trafne, a zarazem przezabawne - rozbawiły mnie do łez! Gorąco polecam! "Zakochałeś się już, czy mam przedefilować ci przed oczami jeszcze raz?"

Jestem świeżo po obejrzeniu ostatniego (niestety) sezonu "Wspaniałej pani Maisel" i czytając nie mogłam się powstrzymać przed wyobrażeniem sobie autorów wygłaszających swoje teksty na scenie. Pomogło w odbiorze. Jednak nie wszystko mi się podobało, szczególnie mocno seksistowskie żarty. Jednak ogólnie powiem, że większość wywołała u mnie uśmiech.

To była bardzo... bardzo ..., ale to bardzo ciekawa ostatnio książka z którą się zetknąłem i nie wiem czy mogę wam ją polecić, bo jest to nietuzinkowy cover książki 365 dni jaki ostatnio czytałem i czy est dobry - hmm, czy jest zabawny - na pewno, a czy warto czytać - zdecydowanie tak, bo jak oryginał mało kto by chciał polecić tak jak go nie czytałem a wręcz namawiałbym do przeczytania od razu Grażynki zamiast sięgać po coś oczywistego i oklepanego jak tam. Zanim jeszcze dojedziemy do recenzji właściwej to chciałbym wam powiedzieć dlaczego w ogóle sięgnąłem po Grażynkę, która jak się okazuje nie jest tak młodą książką, Autora Michała poznałem przypadkiem na SM i jako, że kończyłem właśnie książkę to po jego namowie sięgnąłem właśnie po nią tak spontanicznie - spodziewaliście się fajerwerków - to nie, ale w książce jest jest ich wystarczająca potężna dawka. Domyślam się, że jeśli czytacie moje recenzje to więcej jak piszę i tym razem tez was nie zawiodę, bo streścimy szybko fabułę i okrasimy ją moją oceną, bo tak zawsze lepiej to wychodzi niż opis z tyłu książki, z resztą sam go rzadko czytam - jest taki se w 98%. Usiądźcie! I trzymajcie się! Akcja! Piękna, zjawiskowa, ponętna i zajebiście dobrze ruszająca się Grażynka wkracza w świat, a zarazem burzy jego idealny porządek, starego bogatego i ociekającego luksusem włocha... nie tu i nie ta bajka kochani, bo mamy tu... czymajta portki i jazda! Mamy tu Grażynkę, babkę z lekką nadwagą i jego prawdziwego męskiego i dobrze zbudowanego szefa mafii oraz garść nietuzinkowych genialnie wykreowanych bohaterów pobocznych jak między innymi jego lokaj - stanowczy i wrogi z twarzy oraz nieodzowny towarzysz samowystarczalnej kobiety, czyli Pan Różowy (poznacie to zrozumiecie) oraz szereg gwiazd z różnych portali z areny międzynarodowej. Tak, mówię tu serio serio. A co do samej fabuły to jest prawie jak w oryginale czyli Massimo daje naszej bohaterce 365 dni by się w nim zakochała lecz będzie w tym czasie poddawana "próbom", które sprawdzą ją dogłębnie. Czy skończy się to hepi endem, sprawdźcie to! Co tu tak właściwie może pójść nie tak? Nic i w tym własnie tkwi szczegół całej tej książki, która zniszczy was psychicznie, rozjedzie walcem humoru i przemieli ciętymi tekstami Michała. A mnie osobiście ona rozwaliła i będą ją oceniał pozytywnie, bo jest to niewątpliwie zaskoczenie czytelnicze tego roku. i po przeczytaniu nie rozumiem skąd tak niska ocena tej książki, a co więcej jest ona zajebistą alternatywą dla osób, które nie chcą przeczytać żadnej książki Blanki. Kropeczka, ale... Z czystym sumieniem mogę ją wam zobrazować całą książkę, czyli... jest to idealne połączenie humoru z „Dziennika (Grażynki) Bridges Jones” i zmysłowości „50 Twarzy (Massimo) Greya”

𝗜𝗻𝘁𝗲𝗹𝗶𝗴𝗲𝗻𝘁𝗻𝗮, 𝗯𝗼𝗹𝗲𝘀𝗻𝗮 𝗶 𝗮𝘂𝘁𝗲𝗻𝘁𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗼𝗽𝗼𝘄𝗶𝗲ść 𝗼 𝗺𝗶𝗹𝗼𝘀́𝗰𝗶, 𝘇𝗱𝗿𝗮𝗱𝘇𝗶𝗲 𝗶 𝗼𝗱𝗻𝗮𝗹𝗲𝘇𝗶𝗲𝗻𝗶𝘂 𝘄ł𝗮𝘀𝗻𝗲𝗷 𝘀𝗶ł𝘆. Ta powieść to szczery, poruszający zapis doświadczeń kobiety mierzącej się ze zdradą, różnicami kulturowymi i własnymi ograniczeniami. To opowieść o walce o godność, prawo do bycia sobą i odkrywaniu własnej siły w sytuacjach, które pozornie przekraczają możliwości. Słowik łączy emocjonalną szczerość z momentami subtelnego humoru i dystansu, tworząc historię, która uderza w czytelnika swoją prawdziwością. To książka dla tych, którzy chcą zmierzyć się z emocjami, których nie da się łatwo opisać słowami, i pozostaje w pamięci długo po odłożeniu. 𝗣𝗲ł𝗻𝗮 𝗿𝗲𝗰𝗲𝗻𝘇𝗷𝗮 → https://osobistyswiatksiazek.wordpress.com/2025/09/08/historia-ktora-nie-miesci-sie-w-ramkach/ ♥

Bardzo lubię styl pisania i poczucie humoru Zuzy i... nie zawiodłam się, kupując tę książkę! Co ciekawe, w pierwszej kolejności dorwał ją mój mąż, który za czytaniem nie przepada. Tę książkę przeczytał w jeden dzień, śmiejąc się przy tym jak jakaś norka :D Duzy plus za ładne, zabawne ilustracje i projekt okładki. Wreszcie książka dla rodziców, która jest faktycznie dla rodziców, a nie tylko dla mam.

Pierwsza część bardziej przypadła mi do gustu, bo była to pierwsza tego typu książka, którą posiadałam. Mam wrażenie, że autor nie wziął pod uwagę głosów, które pojawiły się po publikacji pierwszej części. Nadal zdarzają się zagadki na tyle zawiłe i nielogiczne, że naprawdę ciężko je rozwiązać bez podpowiedzi.

Życie jest bez sensu. Nie podobała Ci się ta książka? I dobrze. Optymistów powinno się palić na stosie. Takie mniej więcej przesłanie niesie "Książeczka rasowego marudy". I choć z założenia ma być demotywująca i zrzędliwa, to tak naprawdę można się przy niej naprawdę nieźle bawić. Każda kolejna strona, na przekór niezadowolonemu kotu, wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika, a "zniechęcające" plakaty naprawdę bawią i śmieszą. Choć stworzona z myślą o pesymistach, Ci, dla których szklanka jest w połowie pełna, też nie pożałują czasu spędzonego z tą książką.

Filmy i seriale animowane, jak: "Futurama", "Family Guy", "Beavis and Butt-Head" i wiele, wiele innych to kolekcja, którą chciałoby się mieć na swojej domowej półce! Ba! To zbiór, którego wzrok zwykłego śmiertelnika nie jest godzien, aby nań spoglądać. Najlepiej schować tego rodzaju niezwykłości do solidnej gabloty, na dodatek wykonanej ze szkła pancernego i wzmocnionej tytanowym szkieletem, z jakimś gazem obojętnym w środku, utrzymującym odpowiednie warunki dla zachowania właściwej formy kolekcji. To przede wszystkim tak zwane ,,animacje dla dorosłych” z komediowym zacięciem, często z motywami fantastyczno-naukowymi, zajmują szczególne miejsce w sercu niejednego popkulturowego geeka. U wielu fanów najbardziej znany będzie "Family Guy", choć nie najbardziej przystępny, gdyż serial ten cechuje się nad wyraz specyficzną, często dla europejskiego widza mało zrozumianą, satyrą i mocno szatkowaną ironią społeczno-polityczną tu zawartą, która najczęściej odnosi się do amerykańskiego świata, ewentualnie z dodatkiem światowego komentarza. Jednak Peter, Lois Griffinowie, ich spoglądające ,,mocno inaczej na świat”, bardzo nietypowe dzieci oraz gadający pies i liczni sąsiedzi, których nawet jeśli nie darzylibyśmy ich wystarczającą sympatią i tak ciężko będzie ich zapomnieć – to wszystko oraz całe zaklęte, tak samo ,,inne”, jakby wyjęte z innego Wszechświata, jak Springfield familii Simpsonów miasto Quahog jest tak pełne uroku, tej niesłychanej charyzmy, że można jedynie żałować, iż... tak późno w swoim geekowskim życiu i pasji zaczęło się oglądać "Family Guy”, że dopiero serial ten zafascynował mnie w okolicach 2013 roku i wtenczas zdałem sobie sprawę z istnienia tak świetnej produkcji, tak indywidualnej, zabawnej, mającej wiele dróg interpretacji, a nie tylko jedno ,,puste dno”, tak solidnej w swym lekkim, ale i mającym coś z powagi do gatunku satyry, parodii i komedii, tonie. Ach, ta nietuzinkowa, nieco inna niż ,,simpsonowska” linia graficzna, ten muzyczny sitcomowy urok, to zaklęcie w czasie (bo przecież 21 sezonów Family Guy za nami, a świat tego serialu, te postaci się nie starzeją, ale nabierają dojrzałości!), to połączenie plastyczności i żywotności ,,kreski" w grafice, z "Rick i Morty" z produktami, które wyszły spod ręki MacFarlane’a! I znowu te moje ,,ochy” i ,,achy”, no bo jakże by inaczej! "Family Guy" to bardzo oryginalne, bardzo indywidualne, żywe, niepodrabialne środowisko – przestrzeń budowana skrupulatnie i konsekwentnie poprzez bardzo oryginalne charaktery. Nie tak dawno zresztą skończyłem oglądać 21 sezon, który udostępnia w spolszczonej, lektorskiej wersji platforma streamingowa Disney+. Koniec końców, na ten moment, jestem jedynie ciekaw, czy "Family Guy" będzie... wieczny – np. z 30-ma, 40-ma sezonami na konice. Czy w końcu formuła na fabułę i stylowe scenariusze, na coś wciąż realizowanego w tej ,,griffinowskiej estymie” się wyczerpią? A jak tak, to ,,Fox”, który jest tak naprawdę częścią korporacji Disneya, zrezygnuje z tej produkcji? Jeśli zlikwiduje się jedno dziecko z Uniwersum Setha MacFarlane’a, to ten sam los spotka jego inne serie, takie jak: "American Dad", "Bob’s Burgers"? Tak jak w reakcji łańcuchowej: jedno eksplodujące ogniwo pociągnie (być może) drugie, dlatego wtedy zlikwidowane mogą zostać inne podobne gatunkowo tytuły: "Futurama" i najkultowsze, typowo amerykańskie dzieje familii Simpsonów w ponad 30 sezonach. Koniec końców, w oczekiwaniu na jesienny start 22 sezonu omawianego, najukochańszego – mimo iż niektóre sezony różnią się jakością przekazu, humorem, scenariuszów do odcinków – serialu od ,,Foxa”, nie ma co zapuszczać korzeni, dlatego nie zwlekałem zbyt długo i zaopatrzyłem się w książkę mającą charakter przewodnika ilustrowanego z elementem surowego encyklopedycznego języka, któremu jednak nie brakuje podejścia humorystycznego i tego ,,familyguyowskiego” wyrachowania i stylu. Można więc powiedzieć: jest sztos! Bo w końcu się za nią dobrałem - "Family Guy. Za kulisami", tak, to o tą pozycję chodzi. O nic więcej. Biblia fascynata tego świata znalazła się w moich rękach, weszła do mojej głowy, znajduje się w mojej kolekcji! To jak potrzebna była mi ,,zakulisowa” książka Moore’a i MacFarlane’a, mogę podkreślić w jeden sposób: praktycznie musiałem to mieć na wczoraj! Oryginalność samego wykonania przewodnika, jego grubość (ilość stron i powierzchnia kartek oraz okładek i grzbietu), jakość papieru i wydruku, już zyskują ogromnego plusa na starcie przygody z tą pozycją! A to dopiero początek! Treść, strona merytoryczno-rysunkowa: istny miód najwyższej próby i słodyczy, ot dla przeciętniaka, niezaznajomionego z techniką pracy we współczesnej animacji to istne piękno, rzemiosło, którego można nawet spróbować się nauczyć, a jak nie to zachęcić do pogłębiania wiedzy w tym zakresie. Tym samym dostajemy potężną dawkę emocji, ,,funu”, klimatu serii tej kreskówki wraz z elementem naukowym. "Family Guy" uderza różnorodnością podejmowanych tematów i problemów w swych odcinkach. Uderza turbo-pozytywnie odwagą z jaką podchodzi do bardzo znanych marek i Uniwersów Tematycznych w dziejach kultury masowej, mocno je ,,re-interpretując”, parodiując i ośmieszając na swój pozytywny sposób. Tak stało się z "Gwiezdnymi Wojnami", które kiedyś tworzyło wyłącznie "Lucasfilm Ltd.", a teraz firma ta robi to wraz z "Disney'em", i to pod jego dyktando. Wśród takowych adaptacji, czy też satyrycznych przeinaczeń świata galaktycznych wojaży, gdzie króluje Moc, Jedi, Sithowie, miecze świetlne i cała masa innych nietuzinkowych przygód i opowieści, swe miejsce zajmuje "Family Guy Presents: It's a Trap (2010)", pełnometrażowa produkcja z linii Family Guy, która w swoim animowanym stylu, z odpowiednią dozą prześmiewczości i wyrachowanej oraz wysmakowanej groteski, opowiada swoją autorską wersję wydarzeń kinowego Epizodu VI Star Wars. To jedna z najlepszych serii, tematów, dużych wydarzeń w świecie tej kreskówki, na dodatek jeden z lepszych aktów starwarsowskiej opowieści, jakie kiedykolwiek powstały, któremu przytaknął sam George Lucas! W ten sposób ta długa animacja, trwająca około godziny, pokazuje, że realia Family Guy da się ,,lubić inaczej" – nawet fan Sagi Skywalkerów przytupnie nóżką z uśmiechem na twarzy z zadowolenia na widok takich form Family Guya. Tak samo jest z przewodnikiem, który niniejszym omawiam i na swój sposób recenzuję – nawet smutas, człowiek nieprzekonany do produkcji Setha MacFarlane’a, ale jakoś ją kojarzący, zaufa temu serialowi, zaufa pracy aktorów głosowych, którzy robią w całym ,,Metaversum” MacFarlane’a olbrzymią robotę (to nie jest tylko jeden serial!), zaufa całemu procesowi, zaufa środowisku, pokocha nawet niezwykłego Petera Griffina, który jest już archetypem i pewnym symbolem w popkulturze. ,,Za kulisami” jest nie tylko dodatkiem dla każdego, kto za pan brat jest z rozrywką Family Guy’a, ale i ważną lekturą. Jaka z niej płynie lekcja: ,,nie oceniaj serialu czy filmu po głosach innych i opiniach, które nie mają uzasadnienia. Wejrzyj w ten świat, zobaczą jak pracują jego twórcy, obejrzyj kilka odcinków, czy dany film, dopiero odnieś się do dzieła!”. To książka, która jest nie tylko geekowskim nostalgicznym powrotem do przeszłości, do jądra tego, co tworzy naszą pasję, ale i staje się ważnym kompendium technicznym, ukazującym, że "Family Guy" to nie ,,jakiś tam” twór animowany puszczany praktycznie od ponad dwudziestu lat na antenie słynnego Foxa. To proces, mozolny, wieloetapowy, strategiczny, na dodatek skomplikowany i wrażliwy na niedopatrzenia produkcyjne. Mało tego, to proces przez wielkie p, któremu (jeśli wierzyć temu, co napisała ta praca, a głównie ludzie, którzy się tu wypowiedzieli, a jest to praca o bardzo wyraźnym stopniu wiarygodności, z rzetelną merytoryką w każdym elemencie) poświęcają się bez reszty tysiące ludzi w dziesiątkach tysięcy roboczo godzin: od scenarzystów, przez producentów, podzielonych na różne specjalizacje animatorów i reżyserów animacji, montażystów, realizatorów dźwięku, reżyserów dokrętek, aż do pracujących za granicą techników sklejających gotowy materiał oraz tych, którzy wszystko sprawdzają przed ostatecznym puszczeniem materiału do głównej siedziby Studia a także tych, którzy poprawiają tych poprawiających. Nie sposób wymienić wszystkie ,,koła zębate” składające się na mechanizm perfekcyjnie sprawnego i dostrojonego urządzenia w formie jednego odcinka bądź całego sezonu serialu "Family Guy". Co istotne, zapamiętajmy to: ilość person, specjalistów, budujących piramidę zależności i powiązań pracujących na poczet sukcesu jednego tylko serialu animowanego jest wręcz przytłaczająca, wywracająca nasze neurony na drugą stronę, wyrzynająca je na suchy wiór! Niesamowita harówa, przed którą widzowie tacy jak Ja bądź Ty i twoi znajomi mogą jedynie chylić czoła, stawiać przysłowiowe pomniki ze złota i diamentowe pałace i naprawdę myśleć jak najlepiej o takich ludziach i ich pracy. ,,Za kulisami" MacFarlane'a i Moore'a, to wiedza, ciekawostki, faktyczne dane w olbrzymich ilościach, w różnych formach treści zza kulis produkcji słynnego, będącego bezlitosnym w stosunku do obrazu amerykańskiej codzienności, wyśmiewającym ludzkie słabostki i naturę, podcierającym bez skrępowania sobie tyłek ludzkim stosunkiem do rasy, religii, kalectwa i niepełnosprawności, serialu animowanego, który w Polsce znany jest pod nazwą "Głowa Rodziny". To nauka o tym czym jest animacja, a raczej serial animowany, o tym kto, od jakiego etapu, przez jaki czas i dla kogo go tworzy. To opowieść o tym, jak wygląda praca nad współczesnym tworem serialowym w animacji w kontekście jej standaryzacji – że w tego rodzaju ,,robocie” trzeba zachowywać się jak robot wykonujący ,,w tym a tym dniu, te a te" określone czynności, idący jak po sznurku do rozwiązania problemu i wykonania zadania. To najważniejszy wgląd, jaki obecnie istnieje na rynku poza samym serialem, który wciąż i wciąż jest emitowany, co cieszy każdego nerda!, który w należyty – i chyba nawet jeszcze bardziej – sposób zagląda bardzo głęboko w Uniwersum Family Guy, opisując go bardzo starannie, opowiadając go postać po postaci formą obrazu, słowem, rysunkami technicznymi z pracy nad tym produktem oraz wieloma innymi elementami. To historia, która z każdym geekiem pozostanie na zawsze!

To moja pierwsza styczność z tego typu książką i na pewno nie ostatnia. Długo stała na półce, bo jakoś nie mogłam się za nią zabrać, ale jak już się zabrałam to nie mogłam przestać 🙈 Do tego dosiadł się do mnie mąż i niczym Scully i Mulder głowiliśmy się nad kolejnymi zagadkami. To był bardzo fajny sposób na spędzenie razem czasu trochę inaczej niż zwykle. Niektóre zagadki były bardzo proste i oczywiste, inne tylko na takie wyglądały, a nad niektórymi myśleliśmy kilka dni. Trochę szkoda, że warstwa fabularna właściwie nie istnieje, przechodzi się po prostu przez kolejne zagadki, ale nie było to aż tak zniechęcające żebyśmy nie planowali już kupna kolejnej części ;)

Tytułem wstępu... być moze, a nawet prawie na pewno ;)))) moja opinia nie jest całkiem obiektywna. Kto wie... moze zupełnie nie? Hrabi kocham od lat miłością płomienną, za Aśką płaczę i tęsknię, więc wszystkim takim jak ja " świrom", polecam wspomnienia członków tego mega kabaretu. Są tam tez teksty z programów, fanom znane na pamięć. Lekko się czyta, tylko szkoda że to juz czas przeszły.