Adventure 17 niesamowitych wypraw. Część 2

Lekka, przyjemna, czyta się błyskawicznie! Mimo tego, że na kraje nie przypada dużo czasu, Piotr Kraśko zdołał na niewielu stronach "zarazić" czytelnika pasją do podróżowania. Jeśli szukacie inspiracji, tutaj ją znajdziecie. Ostatnie rozdziały to jednak opisy terenów ogarniętych wojną, przygotujcie się więc na nieco mniej przyjemną lekturę. Ogromny plus za kolorowe wkładki pełne zdjęć.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Wiadomo, że nie jest to arcydzieło, a jedynie opowiadanie młodego początkującego, jeszcze infantylnego dziennikarza o rzeczach, które zobaczył podczas swojej podróży po USA. I tak też trzeba tę książkę oceniać, jako jeszcze jedno z wielu spojrzen, uzupełnienie wiedzy o Stanach. Dla mnie tym był nieznany mi wcześniej monumentalny pomnik Crazy Horse'a i fragment o Indianach, który zapoczątkował moja chęć w bardziej wnikliwe zapoznanie się z tragiczną historią ich eksterminacji przez białych.

Dla mnie Wydawnictwo National Geographic ma jedne z najlepszych książek. Mam ich sporo. Zaś ta książka posiada dziesięć niezapomnianych podróży do różnych zakątków świata. Nie każda jest dobra i nie każdy podróżnik potrafił zachwycić mnie jako czytelnika. Bardzo fajne są o Antarktyda, Alaska, Korea Północna, Liban. Reszta jest przeciętna, ale zapewne tylko dlatego, że o pozostałych krajach mam więcej książek jak Martyny Wojciechowskiej czy Beaty Pawlikowskiej. I one robią to genialnie. Książka świetnie wydana. I ci najpiękniejsze również świetne zdjęcia. Polecam !!!

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Wydanie w bardzo dobrym stylu. Dobry papier, dobre zdjęcia, aż miło potrzymać w ręku i pocieszyć oko. Książkę kupiłam właśnie z tego powodu i jak wiele innych postała na półce. Wewnątrz znajdziemy siedemnaście krótkich migawek z wypraw w przeróżne miejsca naszego globu, te dalsze i te całkiem bliskie, jedne krótkie, inne zabierające tygodnie, czy wręcz miesiące. Każda opowieść tchnie pasją, zaangażowaniem, chęcią przeżycia czegoś niezwykłego. Nie trudno się spodziewać, że to tylko krótkie streszczenia, wybiórcze urywki ze zrealizowanych projektów. Ta książka odkrywa rąbek tajemnicy, jak realizować swoje pasje. Pokazuje, że jak się bardzo chce to można. To książka, która na pewno nie zaspokaja naszej ciekawości świata, raczej pokazuje, jak różnorodne stawiamy sobie wyzwania. Prawda jest taka, że to bardzo różne wyprawy i artykuły. Siedemnaście opowieści, siedemnastu autorów, siłą rzeczy każda inna, w formie, klimacie, wydźwięku. Jedne lepsze, drugie gorsze, każdy wybierze coś innego. Za niektórymi pobiegłabym pędem, by im towarzyszyć. Opowieściom innych chętnie się przyjrzałam ze zwykłej ciekawości. Ja polecam, tak po prostu aby podpatrzeć jakie pomysły na życie mają inni.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Karol Lewandowski, znany z popularnego bloga Busem przez świat, w swojej książce opisuje pierwszą wielką podróż po Europie, jaką odbył wraz ze znajomymi starym, kolorowym busem. To opowieść o młodzieńczej pasji, determinacji i udowadnianiu, że podróżowanie nie musi być drogie ani skomplikowane. Największym atutem książki jest jej lekki, bezpretensjonalny styl. Lewandowski pisze swobodnie, z humorem i dystansem, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, jakby sam siedział w busie i przeżywał te przygody razem z ekipą. Ton opowieści jest bardzo bezpośredni i swojski – to bardziej rozmowa z kumplem niż klasyczna literatura podróżnicza. Z drugiej strony, sama treść nie zawsze wciąga w równym stopniu. Niektóre anegdoty są świetne, inne mniej porywające, a refleksji czy głębszego spojrzenia na odwiedzane miejsca jest tu raczej niewiele. Mimo to, jeśli ktoś szuka lekkiej, inspirującej lektury o podróżach na własnych zasadach, Busem przez świat sprawdzi się całkiem nieźle.

Książka jest bardzo fajna (bez obrazy!) jak na lekturę w pociągu lub poczekalni, dla kogoś, kto chce poznać Kraj Kwitnącej Wiśni przystępnie, szczerze i kolorowo, bez pseudonaukowych analiz, ton bibliografii, "zarysowywania kontekstu historycznego" i dzielenia włosa na czworo. Główną z jej wad jest to, że... została zbyt dobrze wydana. Przez to jest jedna z najcięższych pozycji, jakie zabierałem w podróż (konkuruje z wagą aparatu fotograficznego z krótkim obiektywem). Twarde, solidne wydanie i dobra, uczciwa jakość papieru powodują też powstawanie na kartach odblasków przy czytaniu w mieszanym lub sztucznym oświetleniu. To, czemu służyć miała ta forma - czyli wysmakowany poziom zdjęć - pozostaje, niestety, jakby troszeczkę w tyle (żart autorki o tym, jak znakomitym jest fotografem odbieram jako ciepłą autoironię). Pojawiło się tutaj dużo (krzywdzących, moim zdaniem) opinii, że autorka ma rozbuchane ego. Czy piszą to jednak osoby, które doświadczyły tej głębokiej samotności i bycia zdanym wyłącznie na siebie w obcym kraju... lub mieście? Kiedy tylko to ego i dialog wewnętrzny chronią nas przed szaleństwem (tudzież zamarznięciem). Poza tym, odrobina kręgosłupa jest niezbędna do pisania w tak reportażowym stylu (patrz np. Mark Twain). Zaś reportażysta nie zawsze musi "obiektywnie" i po akademicku "mieć rację". Patrząc z innej strony, autorka, będąc atrakcyjną blondynką (173 cm wzrostu, 110/70/90), pokazuje się nam z twarzą zasłonięta włosami, albo okularami, albo na miniaturze wielkości znaczka pocztowego. Wiele osób uległoby tu tendencji do auto lansu... Czuje ból współpasażerów, gdy jej stopy cuchną tuńczykiem. Staje się żywą atrakcją turystyczną przyparta do muru przez jelonki. Tak chyba nie wygląda "przerośnięte ego"? Z trzeciej strony jednak, nawet tak miłej i uroczej dziewczynie pewnie nie oświadczyłbym się, gdyż w widać w jej postawie jak w lustrze nasze główne wady narodowe - tę subtelną nutkę chrześcijańskiego poczucia najlepszości, skłonność do cwaniactwa (gdy trzeba znaleźć miejsce w autobusie, w którym miejsc nie ma) i targowania się, w końcu nieobliczalność (wbicie się na imprezę pełną obcych mężczyzn?!;-)). Choć jestem w połowie lektury i nie wiem, czym autorka mnie jeszcze zaskoczy, zdecydowanie jednak wolę w tę podróż udać się z panią Anią, niż z jakimkolwiek ględzącym anglosasem lub (uchowaj Boże!) profesorem.

Reportaż jest podróżą wgłąb siebie. Czym jest podróżowanie? Jaki jest cel podróżowania? Czy zależy nam bardziej na zobaczeniu zabytków, czy poznaniu ludzi i ich kultury? Podróżowanie nie jest łatwe, bo lokalna społeczność jest nastawiona na zarabianie na turystach. Czy jest zatem możliwa podróż, gdzie będziemy mieli poczucie, że nie jesteśmy tylko turystami na których ktoś chce zarobić? Robb Maciąg udowadnia, że jak najbardziej. Że podróż może być piękną przygodą do poznania drugiego człowieka. "Spotkałem dziś dwóch chłopców, którzy z mostu puszczali papierowe samoloty. Staliśmy tak we trzech, pół godziny i zużywaliśmy z uśmiechem ich stare szkolne zeszyty."

Pierwszą połowę książki czyta się trochę jak "Przygody Tomka Sawyera", historię łobuza, który łamie współczesne normy kulturowe, ale każdy zazdrości, że kiedyś można było się tak bawić. Mniej więcej w ten sposób jest opisany proces kształtowania się "Automaniaczki", która w drugiej połowie osiąga jeden z ważniejszych celów, start w Rajdzie Paryż Dakar. Rajd opisany ciekawie, głównie z perspektywy przeżyć i atmosfery. Całość książki jest zredagowana w sposób, który przypomina trochę gazetę z dużą ilością zdjęć. Nie są to zdjęcia dołożone do tekstu, ale płynnie wkomponowane w treść. Tekst z pewnością zaciekawi niejednego petrolheada, ale również będzie zrozumiały dla osób niezwiązanych z motoryzacją (w podziękowaniach jest wymieniona osoba, która mocno naciskała, aby zwięźle wyjaśniać co bardziej niszową terminologię). Lekka i przyjemna lektura.

Kolejna rowerowa książka Pana Roberta, ale nieco inna niż poprzednia poświęcona wyprawie po terytorium Chin, Wietnamu i Kambodży. Szczerze mówiąc ta pozycja podobała mi się nieco mniej, ale cieszę się, że autor wyzwolił się spod ciężaru przeżyć osobistych. Może cierpienie autora sprawiło, że jego pisanie stało mi się bliższe? Pisze nadal zwięźle, „krótkimi seriami”, zwracając uwagę na szczegóły, na spotykanych pod drodze ludzi w Pakistanie oraz Indiach. Wydaje mi się, że ta podróż mimo wszystko była cięższa, a mieszkańcy mniej przyjaźni niż napotkani w poprzedniej ekspedycji. Wyprawa rowerem to ponownie pretekst do snucia rozważań na rozmaite życiowe tematy. Jak zwykle prześliczne wydanie w ramach serii „Poznaj świat” zachęca do lektury i odbycia własnych podróży do ciekawych zakątków globu.

Martyna Wojciechowska w pigułce, esencja jej twórczości i przygód. Dla kogoś, kto chce dopiero zacząć przygodę z jej literaturą, ta książka nada się idealnie. To zbiór krótkich felietonów z podróży po całym świecie. Oczywiście do każdego z nich są wspaniałe zdjęcia. Poza felietonami jest tu także fragment książki „Przesunąć horyzont” oraz listy do przyjaciół, z przemyśleniami dotyczącymi bardziej duchowości, filozofii, przeżywania własnych emocji, gotowości na zmiany. Teksty w tej książce nie są łatwe, lekkie i przyjemne. Niektóre są zabawne, inne poważne, jeszcze inne opisują straszliwe problemy i dramaty dziewcząt i kobiet na całym świecie. Jeden kamyczek do ogródka: Wojciechowska, chcąc wyrazić swą niechęć do języka niemieckiego, dodała błędnie umlaut do słowa „kiełbasa”, i zamiast poprawnego wyrazu „wurst” wyszedł jej „würst”.

Bardzo dobre. To nie jest literatura podróżnicza sensu stricto. Może trochę reportaż, ale koloryzowany :) Autor troszkę podróżuje po Chiapas "wszerz", ale jego podróż ma przede wszystkim charakter zstępowania w głąb indiańskiej duszy. Spędza długie miesiące w jednej majańskiej wsi, zadomawiając się i stając się stopniowo jednym z nich, aż do kulminacyjnego karnawału. Jest to intrygujące i godne podziwu przedsięwzięcie. Brak zdjęć nie przeszkadza w niczym, może tylko fakt że "zdjęcia" są poetycko-tekstowymi snapshotami najbardziej uderzających momentów tekstu głównego, a więc niejako powtórzeniami ważnych scen, zamiast wprowadzać coś nowego. No ale tak już ze zdjęciami jest :) że zwykle mają rolę ilustracji.

Książka zaczyna się na tyle nudno, że rzuciłam ją w kąt, a podeszłam drugi raz z braku czegoś do czytania. Przebrnięcie przez poczatek jest jedbak wynagradzane w momencie, kiedy autor ląduje na Alasce. Od tego punktu, książka wciąga niczym puszcza alaskańska i nie daje wytchnienia. Trudno się oderwać. Napisana szczerze i bardzo ładnym językiem (tu akurat zasługa tłumacza) opowieść o walce z wszechogarniającym chaosem życia w biegu - walce wygranej! Polecam, mimo fatalnego początku. Warto przez niego przebrnąć.

Szukałam książki o Nowej Zelandii takiej jak świetna "Julia jest w Australii" autorstwa Julii Raczko. "Czym zadziwi strefa Kiwi", nie do kupienia w formie ebooka czy papierowej, udało mi się znaleźć w Bibliotece Śląskiej (Wydawnictwo Dolnośląskie 2011). Książka jest napisana przez Anke Richter, dziennikarkę z Kolonii, która przeprowadziła się z rodziną do Nowej Zelandii. Pisze o tym, co ją jako Niemkę raziło w nowym kraju, niekoniecznie są to rzeczy, które mnie nie spodobałyby się. Docenia ten piękny, gościnny, tolerancyjny, zlaicyzowany kraj na antypodach, choć zbyt mało pisze o jego zaletach.

Ta książka, a raczej opis tej wyprawy udowadnia, "że chcieć to móc" to nie tylko pusty frazes. Autor z niemal pustym portfelem porywa się na pokonanie oceanu i kontynentu. Tę książkę czyta się albo z wypiekami na twarzy (marząc o rzuceniu wszystkiego), albo z lekkim niedowierzaniem, że można mieć w sobie aż tyle odwagi lub szaleństwa(co kto woli:)) "Autostopem...."to zapis podróży którą zaczyna się od dość ekscentrycznego pomysłu aby dostać się do Ameryki Południowej bez kupowania biletu lotniczego. Nie mając większego pojęcia o żeglarstwie nasz podróżnik, decyduje się na pokonanie Atlantyku JACHTOSTOPEM, a potem przemierza kontynent, polegając głównie z uprzejmości kierowców. Ta książka to relacja z drogi napisana z humorem i dystansem do samego siebie choć nie brak w niej też opisu spotkań z ludźmi którzy pisarza gościli, karmili czy też umożliwiali dalszą podróż. Skokowski udowodnił, że brak "kasy" nie jest przeszkodą w podróżowaniu. Pokazuje, że największe bariery mamy w głowach a nie w portfelach, a jeśli odnajdziemy w sobie odpowiednią dawkę uporu, entuzjazmu i uśmiechu to świat staje przed nami otworem. P.S. Książkę wyróżniają kody QR, które są umieszczone pod tytułami kilku rozdziałów dzięki którym mamy WIZUALIZACJĘ fragmentów wyprawy.

Oczekiwania względem tej książki miałem duże ale niestety się nie spełniły. Strasznie słaba opowieść o fantastycznej podróży. Nie znalazłem niczego co by mnie w tej książce urzekło. Narracja bardzo monotonna: wstaliśmy rano, zaczekaliśmy na stopa, zabrali nas, przejechaliśmy x kilometrów, kierowca zaprosił nas na kolację i nocleg/ dotarliśmy do poznanych wcześniej osób na nocleg, przespaliśmy się, wstaliśmy rano... Zazwyczaj zdania pojedyncze, które okrutnie męczą w czytaniu i wymagają robienia wielu przerw podczas lektury. W książce tej nie ma emocji tylko nuda i jednostajność a wyjazd na pewno taki nie był. Zdjęcia też niezbyt interesujące chociaż książka super wydana i aż prosiłoby się by była świetnymi zdjęciami przyozdobiona, przy czym nie chodzi o jakość zdjęć a o pomysł na ich wykonanie czy też związek z treściami opisywanymi. Ciężko było książkę doczytać do końca ale właśnie ostatnia część wydaje się bardziej interesująca. Czyżby przez samodzielne kończenie wyjazdu przez autorkę a nie w parze jak było przez większą część wyjazdu/ książki?

Uwielbiam podróżnicze książki pisane z serca i bijącą z każdej strony (tudzież zdjęć) pasją, z autentycznym stanem rzeczy, z dala od wyidealizowanych wycieczek w klimatyzowanych autokarach czy dżipach oferowanych przez biura podróży. Wyprawa w głąb kraju zapchanymi matatu, w tropikalnym upale, po suchych czerwonych ziemiach Ugandy to dopiero coś! Michał z Robertem zabrali nas właśnie w taką podróż. I już bardziej autentycznie przeżyć się tego nie dało. Pokazali nam przede wszystkim kawał odległego świata. Świata, gdzie wszelakie zasady nie obowiązują, gdzie bezpieczeństwo graniczy z cudem, a regionalne obrzędy i kultura jednocześnie fascynują i przerażają. Bardzo konkretna książka, z mnóstwem zdjęć i opisów. Dużo praktycznych wiadomości i historii. Wewnętrzne przeżycia naszych podróżników, fascynujące relacje z odmienną kulturą i życiem codziennym ugandyjskiego społeczeństwa. Rewelacja. "- Wiesz? - zagadnąłem Roberta. - Lepiej nie mogliśmy wybrać, Uganda to Afryka. - Wiem. - odpowiedział poważnie. - Pamiętasz, jak zastanawialiśmy się, gdzie jest ta najprawdziwsza Afryka? No to właśnie tu ona jest!"

Było kolorowo, pięknie i zachwycająco nie tylko dzięki opowieściom dyktowanym sercem i pasją, ale i ich licznym ilustracjom tak, jak tylko potrafi być książka o podróżach wydana w formie albumowej, na kredowym papierze, z dołączoną płytą zawierającą 4 filmy je dokumentujące. I chociaż przy tytule tej książki umieściłam tylko jedno nazwisko redaktora, który, zebrawszy te wszystkie pojechanie i szalone wyprawy, pomysłowo ją opracował, to tak naprawdę autorów jest 21, w pełni zaprezentowanych na okładkowych skrzydełkach. To są właśnie wszyscy uczestnicy 17 relacji z podróży do miejsc ludnych w Maroku i bezludnych w Australii, gorących jak Indie i zimnych jak Antarktyka, wiejskich na Madagaskarze i miejskich w Kathmandu, położonych wysoko w górach Kolumbii i ukrytych w głębinach wielkiego błękitu mórz i oceanów. A wszystkie tak różnorodne, wielobarwne, wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju tak, jak tylko potrafi być planeta Ziemia. W tym zachwycie wszystkimi nie miałam jednak problemu, od czego zacząć, a ponieważ formuła publikacji nie narzucała mi kolejności, otworzyłam ją najpierw na stronie 118. Dlaczego, napiszę później, bo to trochę dłuższa historia, a przecież czeka jeszcze pozostałych 16 opowieści, które łączyło jedno – podróżnicza pasja, a wszystko pozostałe było tak odmienne i indywidualne, jak potrafi być sam człowiek. Sposób narracji od ogromnego luzu i stoickiego spokoju miłośników motocykli nawet w obliczu legendarnego ducha górskiego, których nic nie dziwiło i nie zaskakiwało, poprzez przekazywaną miłość, serdeczność i zachwyt dla mieszkańców Madagaskaru, atmosferę niebezpieczeństwa stwarzaną przez lodowe przepaście Antarktyki, kruchy lód na rzecznym szlaku w Czadarze, wojnę w Kongu czy spotkanie z maoistami w Himalajach, aż po kuchenne smaki świata, które zawsze ostatecznie przypominały kurczaka czy zachwyt australijską naturą przypominającą pradawne czasy sprzed tysięcy lat. A każdy z autorów wspomnień przemieszczający się na ulubionych i odmiennych środkach transportu. Zarówno tych tradycyjnych jak własne nogi, samochód, samolot, motocykl, łódka czy rower, jak i mniej tradycyjnych jak koń, i bardzo nietradycyjnych, jak pakistańska ciężarówka, która w nocy świeciła niczym choinka, a także bardzo niekonwencjonalny, jak poczciwy, polski traktor. Można więc podróżować na wszystkim, co tylko myśl podsunie, by dotrzeć tam, gdzie serce dyktowało, przygoda wzywała, zrządził przypadek i sprzyjające okoliczności lub przewidywał plan lub program. Do krajów czasami niebezpiecznych, również tych zniszczonych przez człowieka, gdzie cywilizacja afiszowała się workami foliowymi roznoszonymi przez wiatr, czasami do miejsc nieistniejących, które pozostały już tylko na fotografii tak , jak krater wulkanu Merapi na Jawie,a czasami do krainy jak z bajki, której krajobraz, jak napisał autor - "powalił nas na kolana". Zamarzyło mi się być chociaż raz, przez moment, częścią tego Korytarza Wachańskiego i poczuć to samo albo poczuć jedność z dzikim światem zwierząt tak ufnych, bo jeszcze nieznających drapieżnej, ludzkiej natury. Jedna ze scen jest dla mnie symbolem przesłania prostego przekazu, że żyjemy w ziemskim raju, w którym dzikie zwierzę może przytulić się do największego drapieżnika – człowieka, jeśli tylko mu na to pozwolimy, jeśli tylko damy sobie taką szansę. Zwiedzanie, bo tylko tak mogę określić moją przygodę z tą książką, zaczęłam jednak od wyjątkowej dla mnie wyprawy, o czym wspomniałam na początku. Wyprawy, z powodu której sięgnęłam po tę pozycję. To opowieść Tomasza Grzywaczewskiego, który z dwoma towarzyszącymi mu kolegami, pod wpływem przeczytanej książki "Długi marsz" Sławomira Rawicza, wybrał się szlakiem jej bohatera Witolda Glińskiego. W podobne mapki podróży, pozwalające mi na śledzenie szlaku, wyposażony był każdy rozdział. To dzięki tej wyprawie wzruszyłam się, słysząc niezwykłe pożegnanie polskiej ekipy, z ust rodowitego Jakuta, wypowiadane płynną polszczyzną – "Jeszcze Polska nie zginęła, chłopcy!!!" To tak, jakbym odebrała ustny list przekazany za pośrednictwem tubylców od tych wszystkich Polaków skazanych, wywiezionych i zamordowanych w łagrach sowieckich. Chciało mi się odpowiedzieć – Nie zginęła, jesteśmy, trwamy i nie oddamy! Może usłyszą… Wróciłam do rzeczywistości z innego wymiaru, w którym dzięki różnorodności osobowości autorów i ich sposobu patrzenia na świat, jego przyglądaniu się i pojmowaniu, mogłam nie tylko dotrzeć tam, dokąd nigdy nie wybrałabym się (chociażby na dno morza), ale i zachwycić się, zadumać i po prostu wzruszyć. Ta cząstka świata zamknięta między okładkami to pokłosie Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły, który premierę miał w 2004 roku, skupiający znanych i mniej znanych, zawodowców i początkujących globtroterów, chcących podzielić się swoimi przeżyciami na krańcach świata. Autor opracowania miał więc w czym wybierać, by podzielić się z tym ze mną, zapowiadając kontynuację tej formy pokazywania świata. Jego młodszym bratem są Trzy Żywioły Festiwal Filmów Świata prezentujący filmy dokumentalne z wypraw. Cztery z nich dołączono do książki na płycie CD, wśród których jest "Długi marsz 70 lat później". To książka, która inspiruje do ruszenia się z domu, kusząc pięknem widoków i mamiąc radością kontaktu z odmiennym sposobem myślenia ludzi z różnych krajów. Pozwala również uwierzyć, że wędrować każdy może, przestrzegając przed nieodłącznym niebezpieczeństwem i ryzykiem czekającym na podróżniczych żółtodziobów, ale przede wszystkim ukazuje spektrum możliwości, otwierając szeroko bramę świata na oścież. naostrzuksiazki.pl