Pan Samochodzik i Kapitan Nemo

Bardzo polecam tą książkę, nie tylko nastolatka ale także dorosłym, jest napisana w pięknym języku Polskim.
Osobiście, jak bym trafił na tą książkę, na tego autora, w wieku nastoletnim, czy ktoś by mi ją polecił, pewnie bym czytał więcej.
Historie, przygody Pana Tomasza, głównego bohatera są, niesamowite, przykuwające uwagę, autor też w swojej książce, opisuje w cudowny sposób krajobraz naszych Polskich ziem na Mazurach, zachwyca opowieściami i historią tego regionu. Prowokuje do odwiedzenia tych miejsc, tym którym to nie było to jeszcze dane, do przekonania się osobiście że czytelnik zobaczy to o czym czytał.

Naprawdę gorąco zachęcam do sięgnięcia po ten cykl.

Bardzo polecam tą książkę, nie tylko nastolatka ale także dorosłym, jest napisana w pięknym języku Polskim.
Osobiście, jak bym trafił na tą książkę, na tego autora, w wieku nastoletnim, czy ktoś by mi ją polecił, pewnie bym czytał więcej.
Historie, przygody Pana Tomasza, głównego bohatera są, niesamowite, przykuwające uwagę, autor też w swojej książce, opisuje w cudowny...

Dobry powrót do młodych lat.

Dobry powrót do młodych lat.

„Nowe przygody Pana Samochodzika” Zbigniewa Nienackiego to literacka wyprawa, która pachnie wodą, trzciną i rozgrzanym drewnem pomostu. Akcja rozgrywa się na Mazurach i trudno czytać tę książkę bez pokusy, by zerknąć na mapę i sprawdzić, czy te wszystkie miejsca naprawdę istnieją. Istnieją. Jeziorak, niedaleko Iławy, nadal rozlewa się szeroko i spokojnie, jakby przechowywał w swoich falach niejedną tajemnicę.

Oczywiście od czasu napisania powieści zmieniło się zapewne wiele. Inne łodzie, inne przystanie, może więcej turystów i hałasu. Ale klimat jezior, urok mazurskiej przyrody i ta specyficzna cisza przerywana pluskiem wody to coś, co trudno wymazać. Nienacki uchwycił ten nastrój z niezwykłą sugestywnością. Czytając, ma się wrażenie, że stoi się na brzegu i wpatruje w taflę, pod którą może kryć się historia.

Tym razem Pan Samochodzik próbuje odnaleźć zatopioną w odmętach jeziora ciężarówkę ze zrabowanymi przez hitlerowców muzealnymi eksponatami. Brzmi jak klasyczna przygoda z nutą sensacji i historycznej zagadki. I rzeczywiście, motyw skarbu napędza fabułę. Jednak paradoksalnie to nie same kosztowności są tu najciekawsze. Znacznie większą uwagę przyciągają osobliwe postacie, które w tym samym czasie pojawiają się nad jeziorem. Każda z nich coś ukrywa, każda ma swój cel i własną wersję prawdy.

To właśnie galeria charakterów sprawia, że książka nie jest tylko opowieścią o poszukiwaniu zaginionych przedmiotów. To historia o ludziach, ich ambicjach, sprycie, czasem chciwości, a czasem zwyczajnej ciekawości. W tle szumią mazurskie drzewa, a na pierwszym planie rozgrywa się cicha gra pozorów i domysłów.

„Nowe przygody Pana Samochodzika” to połączenie wakacyjnej przygody z nutą tajemnicy i historycznej refleksji. Książka, która zachęca, by po jej zamknięciu spakować plecak, pojechać nad Jeziorak i sprawdzić, czy w głębinach naprawdę coś jeszcze czeka na odkrycie.

„Nowe przygody Pana Samochodzika” Zbigniewa Nienackiego to literacka wyprawa, która pachnie wodą, trzciną i rozgrzanym drewnem pomostu. Akcja rozgrywa się na Mazurach i trudno czytać tę książkę bez pokusy, by zerknąć na mapę i sprawdzić, czy te wszystkie miejsca naprawdę istnieją. Istnieją. Jeziorak, niedaleko Iławy, nadal rozlewa się szeroko i spokojnie, jakby przechowywał...

Interesująca książka przygodowa.

Interesująca książka przygodowa.

Wspominam z sentymentem.

Wspominam z sentymentem.

Książkę, odświeżoną po latach, doskonale się czyta.
Wartka akcja, prosty język, trochę przewidywalne tajemnice (co nie przeszkadza w przyjemności lektury).
Zauważyłem też podobieństwo do niedawno przeczytanej powieści Eugeniusza Paukszty „Zatoka Żarłocznego Szczupaka” z 1957 r. (mazurskie jeziora, skarb w zatopionej, hitlerowskiej ciężarówce…). Notabene, też bardzo dobrej i wartej przeczytania.

Przypomnę bohaterów książki:
— „Pan Samochodzik” – Tomasz, referent do zadań specjalnych w Zarządzie Muzeów przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, społeczny inspektor ORMO (!)
— „Kapitan Nemo” – tajemnicza postać w kapturze i czarnym stroju, pływająca szybkim ślizgaczem i walcząca z bandą Czarnego Franka (którą okazuje się… a to musisz przeczytać już sam)
— Marta – ładna, szczupła blondynka z grubym, jasnym warkoczem, córka miejscowego rybaka, absolwentka liceum w Iławie, zdała na studia w Warszawie
— „Czarny Franek” – 17-latek, chłopak z ogromną czarną czupryną, przywódca młodzieżowej grupy chuliganów z Warszawy
— Wacek „Krawacik” – wymoczkowaty 22-letni młodzian, kapitan pięknego jachtu, wędkarz – „Książe spinningu”
— Anatol i Kazimierz – wczasowicze, zapaleni wędkarze – „rycerze spinningu”
— Roman – jeden z członków bandy Czarnego Franka, jego konkurent do przywództwa w grupie
— Bronka – śliczna rudowłosa dziewczyna z bandy Czarnego Franka
— „Brodacz” – Janusz, wspólnik Wacka Krawacika
— Edyta – narzeczona Wacka Krawacika, młoda kobieta o utlenionych na biało włosach
— Krogulec, Baśka – 15-letni harcerze z Młodzieżowej Służby Ruchu
— Wilhelm Tell – drużynowy oddziału harcerzy, znajomy Pana Samochodzika z poprzednich przygód, w tym roku zdał maturę
— Kaznodzieja-płetwonurek – tajemniczy 30-letni mężczyzna podający się za ornitologa.

Książkę, odświeżoną po latach, doskonale się czyta.
Wartka akcja, prosty język, trochę przewidywalne tajemnice (co nie przeszkadza w przyjemności lektury).
Zauważyłem też podobieństwo do niedawno przeczytanej powieści Eugeniusza Paukszty „Zatoka Żarłocznego Szczupaka” z 1957 r. (mazurskie jeziora, skarb w zatopionej, hitlerowskiej ciężarówce…). Notabene, też bardzo dobrej i...

Nienacki, a właściwie Nowicki niewątpliwie był pisarzem obdarzonym literackim talentem. Tego nie można mu odmówić. Lekkie pióro, głowa pełna pomysłów, wartka akcja i zawsze jakieś przesłanie szlachetnych cnót, społecznych wartości. I te cechy również odzwierciedla ten "indiański epizod" pana samochodzika. Ale! Siermiężny posmak socjalizmu i jego wyższość moralna nad każdym innym systemem, jest nie do przeoczenia. Działalność społecznie pożyteczna, tylko w obrębie jedynie słusznego systemu i sposobu myślenia. Poza tym, moim zdaniem, schematyczna i przewidywalna konstrukcja "samochodzików" sprawia, że ta saga nie jest ponadczasowa. Równie lekka, co naiwna fabuła i jeszcze ta słabo ukryta zachęta do stanięcia po jedynie słusznej stronie... Ale to już było...

Nienacki, a właściwie Nowicki niewątpliwie był pisarzem obdarzonym literackim talentem. Tego nie można mu odmówić. Lekkie pióro, głowa pełna pomysłów, wartka akcja i zawsze jakieś przesłanie szlachetnych cnót, społecznych wartości. I te cechy również odzwierciedla ten "indiański epizod" pana samochodzika. Ale! Siermiężny posmak socjalizmu i jego wyższość moralna nad każdym...

Mam wrażenie, że to to samo co ,,Nowe przygody Pana Samochodzika". W każdym razie klimat z innych Panów Samochodzików jest tu dobrze wyczuwalny, ale poszukiwania skarbów niewiele.

Mam wrażenie, że to to samo co ,,Nowe przygody Pana Samochodzika". W każdym razie klimat z innych Panów Samochodzików jest tu dobrze wyczuwalny, ale poszukiwania skarbów niewiele.

jak do tej pory najsłabsza historia. 3/4 książki kręci się dookoła wszystkiego innego i to po co przyjechał Tomasz. Może napisze to w stylu wstępu do rozdziału jaki serwuje nam autor: wyśmiewanie samochodu, Kapitan Nemo, banda Czarnego Franka, fałszywy Ornitolog, Anatol fanatyk wędkarstwa, harcerze, nie wyśmiewanie samochodu, wielkie nawrócenie, moralizowanie, jakoś trzeba to zakończyć, Tomasz jednak wygrywa, wszyscy kochają Tomasza.

jak do tej pory najsłabsza historia. 3/4 książki kręci się dookoła wszystkiego innego i to po co przyjechał Tomasz. Może napisze to w stylu wstępu do rozdziału jaki serwuje nam autor: wyśmiewanie samochodu, Kapitan Nemo, banda Czarnego Franka, fałszywy Ornitolog, Anatol fanatyk wędkarstwa, harcerze, nie wyśmiewanie samochodu, wielkie nawrócenie, moralizowanie, jakoś trzeba...

Kolejna część przygód Pana Samochodzika posiada te same wady i zalety co poprzednie. Czytelnik który przeczytał wcześniejsze tomy nie będzie niczym zaskoczony gdyż mamy do czynienia z podobnym schematem fabuły. Główny bohater wyrusza nad jezioro Jeziorak żeby rozwikłać zagadkę zaginionych polskich zabytków które przewozili w tych okolicach hitlerowcy. Mamy tu standardowe archetypy postaci występujące w jak do tej pory w całym cyklu. Na plus zaliczam że główny bohater nie jest momentami tak rozemłanym człowiekiem jak wcześniej i pokazuje że ma konkretne zasady moralne którymi się kieruje. Oczywiście wciąż marudzi i urządza sceny zazdrości dziewczynom które mu się podobają. Kolejnym plusem jest to że powieść ma pewien wydźwięk dydaktyczny i próbuje zaszczepienić w młodym czytelniku jakieś pozytywne wzorce. Styl jest przyjemny i prosty aczkolwiek jest już z lekka archaiczny i zalatuje PRL. Polecam każdemu kto poczytać dobrą powieść młodzieżową w nazwijmy to oldschoolowym stylu.

Kolejna część przygód Pana Samochodzika posiada te same wady i zalety co poprzednie. Czytelnik który przeczytał wcześniejsze tomy nie będzie niczym zaskoczony gdyż mamy do czynienia z podobnym schematem fabuły. Główny bohater wyrusza nad jezioro Jeziorak żeby rozwikłać zagadkę zaginionych polskich zabytków które przewozili w tych okolicach hitlerowcy. Mamy tu standardowe...