Pigmalion

hybryda mitu o rzeźbiarzu, który zakochał się w swoim dziele i tezy o kształtowaniu świadomości przez byt w wersji języka kształtującego świadomość - satyra klasowa z roku 1912 - 11 adaptacji filmowych...

hybryda mitu o rzeźbiarzu, który zakochał się w swoim dziele i tezy o kształtowaniu świadomości przez byt w wersji języka kształtującego świadomość - satyra klasowa z roku 1912 - 11 adaptacji filmowych...

Tytuł powieści nawiązuje do mitu greckiego w którym rzeźbiarz (zgadnijcie imię 😉) zakochuje się w posągu kobiety który stworzył, bogini miłości Afrodyta zlitowała się nad artystą i ożywiła rzeźbę, która stała się kobietą z krwi i kości
Podobnie dzieje się w dziele literackim ale...no właśnie, specjalnie użyłam słowa "podobnie" gdyż między helleńskim mitem a współczesną powieścią są zarówno podobieństwa jak i rozbieżności
Zachęcam wszystkich serdecznie do lektury książki, ponieważ wartości w niej zawarte nie straciły na aktualności nawet po ponad 💯 latach

Tytuł powieści nawiązuje do mitu greckiego w którym rzeźbiarz (zgadnijcie imię 😉) zakochuje się w posągu kobiety który stworzył, bogini miłości Afrodyta zlitowała się nad artystą i ożywiła rzeźbę, która stała się kobietą z krwi i kości
Podobnie dzieje się w dziele literackim ale...no właśnie, specjalnie użyłam słowa "podobnie" gdyż między helleńskim mitem a współczesną...

Wywołała uśmiech na mojej twarzy.

Wywołała uśmiech na mojej twarzy.

Czytając „Pigmaliona”….

Długo myślałam, jak zabrać się za recenzowanie „Pigmaliona” George Bernarda Show… Utwór – legenda, utwór – klasyk, utwór – inspiracja…. Napisano o nim o wiele więcej stron niż sam liczy. Nakręcono jedenaście filmów, jeśli wierzyć Wikipedii. I cóż ja, biedna nauczycielka na emeryturze mogę nowego wyklikać na klawiaturze?
Może to, że w wersję pisaną czytałam po raz pierwszy. Kiedy niepozorna książeczka trafiła do mnie, stwierdziłam, że przeczytać powinnam. Cóż z tego, że znam treść z teatru czy też przeróżnych filmowych interpretacji. Słowo pisane i drukowane to coś innego. I oto pierwsze zaskoczenie.
Rozbudowane didaskalia sprawiają, iż tekst momentami wydaje się być epiką. Gdyby tak zmienił czcionkę, to mielibyśmy opowieść prozą. Zwłaszcza, że końcówka taką prozą właśnie jest. Czy realizatorzy teatralni lub filmowi trzymają się owych przepisów, dotyczących scenografii, zachowania bohaterów? W przypadku „Pigmaliona” na pewno nie. Najsłynniejsza wersja tego utworu przeznaczonego do wystawiania na scenie to amerykański musical „My fair Lady” z wielkimi przebojami, zwłaszcza „Przetańczyć całą noc”, a tego tekstu Show nie napisał.... Ale …. jeśli przypomnimy sobie, że taki Mickiewicz napisał kilka dramatów (czyli teoretycznie utworów przeznaczonych do wystawiania na scenie) i nazwano je „niescenicznymi”, to widzimy, iż sztuka pisarska różnymi drogami chodzi.
Zatem utwór czytać możemy jak każdy utwór epicki. Co do treści…. Tę chyba każdy zna. Nawiązanie do mniej znanej opowieści mitologi greckiej o królu Cypru, zakochanym w posągu, który ożywiła Afrodyta, uczyniła mit rozpoznawalnym i jakże symbolicznym. Shaw co prawda nie ożywia w sensie dosłownym swej bohaterki, ale zmienia ją z ubogiej kwiaciarki w wielką damę. Motyw ten oczywiście znajduje się w wielu innych utworach i filmach. Czy istniał już przed tekstem Shaw? Nie udało mi się tego ustalić. W każdym razie dziś jest często obecny nie tylko w literaturze, ale i w życiu. Nie zawsze następuje przemiana Gustawa w Konrada z powodu wielkich idei. Czasami wystarczy kilka lekcji tzw. dobrego wychowania, porządna kąpiel i ładny ciuch, by stać się kimś innym.
A jak w ogóle czytało się „Pigmaliona”? Mój egzemplarz przełożył z angielskiego Kazimierz Piotrowski, ten sam, który przełożył m.in. „Przygody Tomka Sawyera”. Tłumacz dobry i solidny. Okazuje się jednak, że nawet w jego tłumaczeniu tekst …. trąci myszką. Kiedy powiedziałam o tym koleżance, ta oburzyła się. Ponoć nie miałam racji. Jak widać interpretacja to rzecz gustu, a z tymi się nie dyskutuje. Może fakt, iż obejrzałam zbyt wiele ekranizacji i adaptacji wpłynął na moją opinię?

Czytając „Pigmaliona”….

Długo myślałam, jak zabrać się za recenzowanie „Pigmaliona” George Bernarda Show… Utwór – legenda, utwór – klasyk, utwór – inspiracja…. Napisano o nim o wiele więcej stron niż sam liczy. Nakręcono jedenaście filmów, jeśli wierzyć Wikipedii. I cóż ja, biedna nauczycielka na emeryturze mogę nowego wyklikać na klawiaturze?
Może to, że w wersję pisaną...

Tak się przytrafiło, że odczuwam głęboką niechęć do dzieł nawiązujących do starożytnych mitologii. Trudno to wyjaśnić, bo w dzieciństwie w kółko czytałam Parandowskiego i znałam wszystkie pikatne smaczki z życia Zeusa.

Z powodu swoich uprzedzeń nie sięgnęłabym po "Pigmaliona" Shawa, ale dzięki zajęciom językowym sprzed lat wiedziałam, że tytuł to tylko metafora zawartości dzieła, którego akcja na szczęście nie ma bezpośredniego związku z mitologią grecką.

O co chodzi w "Pigmalionie"? Długo by opowiadać, wiec long story short: utalentowany lingwista Higgins (dzisiaj możemy być przekonani, że z pewnością w spektrum - ważne, by nie dostać wylewu podczas czytania jego kwestii) nawiązuje znajomość z Elizą, uliczną kwiaciarką z marginesu społecznego, i w ramach zakładu z przyjacielem, kapitanem Pickeringiem, uczy ją pięknej angielskiej wymowy, aby w ciągu zaledwie półrocza wprowadzić dziewczynę na londyńskie salony jako damę.

Higgins całość traktuje jako czysty eksperyment, postrzegając Elizę jako przedmiot obserwacji i treningu, nie jako żywego człowieka, mającego swoją godność, emocje, życie. W opozycji do jego postawy występuje Pickering oraz gosposia - pani Pearce. Ta dwójka dostrzega w dawnej prostaczce żywą i czującą istotę, i próbuje nakierować profesora na odpowiednie tory. Wkrótce i sama Eliza zmieni podejście do życia i dostrzeże swoją wartość.

Cała historia dzieje się w czasach ekspansji kolonialnej, szybkiego wzbogacania się przedsiębiorczych osób z niższych klas społecznych i... obsesji na temat poprawności wymowy i akcentu, które zdradzają wstydliwe pochodzenie. To szalenie ważne, by zrozumieć kontekst "Pigmaliona" i jego problematykę.

Jednocześnie tekst jest pisany pod społeczno-polityczną tezę zaangażowanego Shawa (o jego życiorysie, wycieczce do Związku Radzieckiego i wszystkich ideach warto poczytać). Nie psuje to jednak znakomitej jakości dramatu, który czyta się fenomenalnie, który bawi i plastycznie prezentuje problemy społeczne swojej epoki. To znacznie lepsze niż szkolna lekcja historii, przysięgam!

Tak się przytrafiło, że odczuwam głęboką niechęć do dzieł nawiązujących do starożytnych mitologii. Trudno to wyjaśnić, bo w dzieciństwie w kółko czytałam Parandowskiego i znałam wszystkie pikatne smaczki z życia Zeusa.

Z powodu swoich uprzedzeń nie sięgnęłabym po "Pigmaliona" Shawa, ale dzięki zajęciom językowym sprzed lat wiedziałam, że tytuł to tylko metafora zawartości...

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Gusty są różne.
Po przeczytaniu możesz oceniać, albo i nie.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!

„Pigmalion” to najbardziej znana i rozsławiona komedia irlandzkiego twórcy. Zawdzięcza to wielu czynnikom – swojej przenikliwości w diagnozowaniu społecznych i relacyjnych problemów, nowatorskiemu wykorzystaniu instrumentów teatralnego rzemiosła, do którego ówczesna publiczność nie była przyzwyczajona; w końcu wjazd samochodu na deski teatru tuż przed wybuchem I wojny światowej był wydarzeniem nie lada, stanowiącym kolejny krok w rozwoju sztuki teatralnej i poszerzaniu jej inscenizacyjnych możliwości. Swoją popularność „Pigmalion” zawdzięcza także popkulturze, której tryby przemieliły i zreinterpretowały (przy okazji niestety także uprościły) tę komedię tworząc musical zatytułowany „My Fair Lady”, który stał się popularny i chętnie wystawiany na deskach teatrów całego świata.

W ostatecznym rozrachunku jest to komedia wielowątkowa, która nie banalizując trudnych tematów społecznych, czyni z nich przedmiot zarówno żartu, jak i refleksji; komedia, w której skomplikowane wewnętrznie postaci, o zróżnicowanych motywacjach i dążeniach, ścierają się w poszczególnych scenach, nierzadko prowadząc czytelników do oczyszczającego wybuchu śmiechu. George Bernard Shaw z gracją i komediowym zmysłem balansuje na linie rozpiętej pomiędzy niemożliwymi do pogodzenia światami bohaterów, z mistrzowską precyzją rozdzielając poszczególne akcenty w swoim dziele życia.

„Pigmalion” to najbardziej znana i rozsławiona komedia irlandzkiego twórcy. Zawdzięcza to wielu czynnikom – swojej przenikliwości w diagnozowaniu społecznych i relacyjnych problemów, nowatorskiemu wykorzystaniu instrumentów teatralnego rzemiosła, do którego ówczesna publiczność nie była przyzwyczajona; w końcu wjazd samochodu na deski teatru tuż przed wybuchem I wojny...

Z jednej strony komedia, z drugiej ostre, nieco zgryźliwe spojrzenie na społeczeństwo, podział na klasy i to, co tak naprawdę znaczy „być kimś” (dla arystokracji rzecz jasna). A do tego Eliza z językiem jak z rynsztoka i profesor Higgins, który zasługuje na medal za bycie najbardziej irytującym intelektualistą wszech czasów.

Z jednej strony komedia, z drugiej ostre, nieco zgryźliwe spojrzenie na społeczeństwo, podział na klasy i to, co tak naprawdę znaczy „być kimś” (dla arystokracji rzecz jasna). A do tego Eliza z językiem jak z rynsztoka i profesor Higgins, który zasługuje na medal za bycie najbardziej irytującym intelektualistą wszech czasów.

Podoba mi się, jak pięknie spoileruje treść powyższy opis książki :D Szczęsliwie to taki klasyk, że raczej juz gdzieś się o treści słyszało.

Podoba mi się, jak pięknie spoileruje treść powyższy opis książki :D Szczęsliwie to taki klasyk, że raczej juz gdzieś się o treści słyszało.

Po skończonej lekturze powiedziałam na głos: "świetne!" i zabrałam się za oglądanie spektaklu Pigmalion Teatru Telewizji. Kilka ciekawych cytatów to zapisania i kilka momentów do zaśmiania się na głos.

Po skończonej lekturze powiedziałam na głos: "świetne!" i zabrałam się za oglądanie spektaklu Pigmalion Teatru Telewizji. Kilka ciekawych cytatów to zapisania i kilka momentów do zaśmiania się na głos.