Być tatą

Dotykając jedynie wzrokiem tematu obozów koncentracyjnych - nie można przejść obok niego obojętnie. Nie ma możliwości, aby kolejne strony książki nie tknęły naszej wrażliwości. Były więzień kilku obozów opisuje swoje życie za drutami kolczastymi. Niemal każda kartka przynosi dławienie w gardle i łzy. Opowiada o chwilach tak strasznych, że trudno sobie wyobrazić. A co dopiero przeżyć. Istotna jest sytuacja kobiet w obozach koncentracyjnych i zwykła ludzka potrzeba bliskości, przyjażni. Karty tej książki bolą.

Kolejna autobiografia, w której trochę zabrakło mi samego Autora. Sporo wspomnień i anegdot dotyczących pracy, ról, innych aktorów, reżyserów. Trochę za mało Pana Olbrychskiego jako człowieka. A może to celowy zabieg znakomitego aktora, przyjęcie roli nieco tajemniczego? Jednak nawet we wspomnieniach dotyczących pracy odsłania się, pokazuje jako człowiek z fantazją, niepospolity, trochę krnąbrny, znający swoją wartość.

Ciężko oceniać tę książkę - pamiętnik, dlatego daję najwyższą ocenę. Oryginalny pamiętnik pisany w czasie wojny w okupowanej Warszawie przez szesnastoletnią Annę Hinel, która w wieku 19 lat zginęła w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym. "W ogóle ogarnia mnie to okropny zwierzęcy strach przed mającym nastąpić nieszczęściem, to znów obojętność, jakby to wszystko zupełnie mnie nie dotyczyło. Mówią, że wszystko zależy od losu szczęścia i przypadku. Więc cała moja przyszłość zależy tylko i jedynie od przypadku, więc mało znaczące głupstewko zadecyduje o moim życiu?" Pamiętam, że bardzo mnie ta książka poruszyła - zwłaszcza, że czytać ją mogłam w podobnym wieku.

Wszystkie książki pisane przed 89 rokiem należy traktować z przymróżeniem oka, gdyż władze PRLu nie pozwoliłyby na skazę wobec bolszewizmu. Ocena więc jest wadliwa. Jeśli chodzi o rangę przytoczonych listów, zdjęć czy faktów to jest to pozycja wybitna. Generał Sikorski zasługuje i zasługiwał na uznanie oraz szacunek. Jego przeciwnikiem był Piłsudski, ale jak czytam w biografii jest tu ten wątek wyjaśniony. Generał zaraz po Śmigłym był Naczelnym Wodzem do 1943 roku. Zadziwia w tej pozycji negatywny stosunek do Churchilla, karykaturalny. Kładę to na karb PRLu. Wyjaśniona zostaje także możliwa przyczyna katastrofy na Gibraltarze. Kto chce wiedzieć, niech przeczyta. Około 8 godzin czytania.

Fajny spis trochę starszych i mniej znanych morderców. Niektóre sprawy są z perspektywy czasu komiczne. Jak można czasem być tak naiwnym, by wypuścić z psychiatryka mordercę i oddać mu jego kolekcję noży lub zatrudnić pokojówkę, której wszystkie dzieci zmarły w ciągu miesiąca? Tak czy inaczej, ciekawy wybór profili przez autorkę.

Bardzo kontrowersyjna i wstrząsająca książka na temat świata ezoterycznego. Jeśli interesujesz się ezoteryką to warto byś ją przeczytał. Uwaga jeśli masz awersje do religii katolickiej to śmiało możesz ją ominąć. Dla wszystkich otwartych ludzi będzie to bardzo ciekawa lektura. http://wojownikpokoju.pl/pl/blog/

Zanim zaczęłam czytać, zastanawiałam się jakim cudem autorka napisała ponad 400 stron w temacie który streściła we wstępie w kilku zdaniach. Każda kolejna strona była jednak dla mnie zaskoczeniem jak ciekawie można opisać nie tylko historię wędrówki mózgu Einsteina ale także historię samego Einsteina, Tomasa Harveya, historię rozwoju badań nad mózgiem i wiele, wiele innych. Jeśli ktoś oczekuje zwięzłej informacji, to polecam Wikipedię, pozostali tak jak i ja powinni znaleźć w tej publikacji przyjemność i wiedzę na temat o którym nigdy wcześniej nie słyszałam.

Pierwsza przeczytana przeze mnie biografia Elvisa, z tego powodu nie mam porównania do innych książek opisujących życie Królem Rock'n'rolla. Do plusów na pewno należy zaliczyć ogrom informacji z życia prywatnego: od samych narodzin i okresu przed rozpoczęciem kariery muzycznej, poprzez najlepsze lata muzyka i aktora aż do jego śmierci. Momentami odczuwalny jest natłok informacji, często związany z ogromem wydawanych piosenek i albumów artysty, a także filmów kręconych z jego udziałem. Ciekawy zabieg stanowi poświęcenie osobnych rozdziałów muzykom towarzyszącym Presleyowi, a nawet jego przodkom. Do tego szczegółowo rozpisana niesamowicie obszerna dyskografia (z uwzględnieniem wydawnictw nieoficjalnych!) i filmografia, informacje o występach radiowych i telewizyjnych, ponad dwieście zdjęć, a także zbiór ciekawostek z życia Elvisa oraz plotek, których mnóstwo pojawiło się po jego śmierci. Lekkim minusem może być chwilami toporny język, ale należy wziąć pod uwagę okres w którym powstała książka, z uwzględnieniem dużo większej skali trudności z dotarciem do informacji, niż obecnie. Reasumując, jest to niezwykle interesująca lektura. Nie tylko dla największych fanów człowieka, którego zna cały świat.

Autobiografia duchowa przedstawia nam kilka wątków z życia Dalajlamy, ale w głównej mierze skupia się na jego motywach działania i przesłaniu jakie niesie dla świata. Połowa książki jest poświęcona również sprawie chińsko-tybetańskiej, gdzie Chiny od ponad 50-ciu lat okupują ziemie tybetańskie. Czytając historię Tybetu okupowanego przez Chiny przypominała mi się okupacja Polski, która straciła niepodległość na 123 lata, dlatego też czułam solidarnosć z Tybetem. W 1948 roku Chiny zaatakowały ziemie tybetańskie przywłaszczając sobie te ziemie, mordując i torturując ludzi, którzy nie chcieli się wyrzec swojej kultury, przymusowo zasiedlali ziemie tybetańskie sprowadzając tam swoich ludzi, zniszczyli przepiękną przyrodę o którą Tybetańczycy dbali i z którą żyli w pokoju, a nawet zatruli rzeki składając nieopodal źródeł odpady nuklearne. Część Tybetańczyków przetrwało kultywując swoje tradycje na terenach Indii, jednak większa część pozostała na terenach Tybetu, gdzie ludność jest torturowana i mordowana przez oprawcę. Lud tybetański marzy jednak o niepodległym Tybecie, gdzie znów będzie mogł żyć jak dawniej. Pomimo całego okrucieństwa Dalajlama jest nastawiony pokojowo, a jego jedyną bronią w walce z okupantej jest prowadzenie dialogu, który, niestety, nie przynosi żadnych rezultatów. W całej historii myślę, że można jednak dostrzec cień optymizmu. Dalajlama otworzył swój naród na cały świat szerząc ideę współczucia dla drugiej osoby, życiu w miłości i pokoju, zwrócił uwagę na niszczenie natury i wciąż porusza ważne kwestie związane nie tylko z Tybetem, ale i całym światem. W każdej wypowiedzi promuje również pokój na cały świat.

Jedna z moich ulubionych książek. Już sam pomysł na taki ranking jest świetny (mimo pewnej absurdalności, bo zawsze można powiedzieć, że rodzice danej osoby mieli większy wpływ niż ona sama),bardzo pobudza wyobraźnię, dziwne, że nie powstało więcej takich list, a przynajmniej o tym nie słyszałem (poza analogiczną książką o 100 kobietach autorstwa Deborah G. Felder, która jednak niestety nie dorasta do pięt tej pozycji, oraz "kontynuacją” od tego samego autora, w której tworzy on taki ranking z perspektywy... roku 3000, a ponad połowę listy zajmują fikcyjne postaci “z przyszłości” – szkoda, że nie została ona wydana po polsku, a i po angielsku trudno ją znaleźć, pomysł jest tak szalony, że z wielką chęcią sprawdziłbym, jak to wyszło). Wykonanie jest może dość dalekie od ideału, lecz wciąż naprawdę dobre. Książka jest przede wszystkim napisana znakomitym językiem - opisy poszczególnych postaci to nie są jakieś suche notki biograficzne, lecz są wzbogacone przez autora różnymi ciekawostkami oraz jego rozważaniami i wtrąceniami w taki sposób, że nawet o tak nieciekawych z perspektywy współczesnego Europejczyka osobach, jak Asioka albo Zaratustra chce się czytać. Niektóre fragmenty mocno zapadają w pamięć, jak choćby zakończenie tekstu o Lavoisierze: “Podczas rozprawy do sądu został przesłany apel wzywający do oszczędzenia Lavoisiera z uwagi na liczne usługi, jakie oddał on krajowi i nauce. Sędzia odrzucił prośbę z krótką uwagą: “Rewolucja nie potrzebuje geniuszy”. Nieco bliższa prawdy była uwaga kolegi Lavoisiera, wielkiego matematyka Lagrange’a: “Potrzeba jedynie chwili, by ściąć tę głowę, ale żeby pojawiła się taka druga, może nie starczyć i stu lat“.” Można nie zgadzać się z opiniami autora, ale nie można mu odmówić merytorycznego podejścia do tematu (tak przynajmniej twierdziłem, zanim trafiłem na tutejsze, pożal się Boże, recenzje...). Należy mu się również szacunek za to, że nie zrobił z tego jakiegoś rankingu popularności i nie zamieścił osobistości pokroju The Beatles czy Billa Gatesa, o których obecnie jest głośno, ale za kilka(naście) wieków zapewne mało kto będzie o nich pamiętał. Mimo wszystko, miałbym autorowi trochę do zarzucenia, jeśli chodzi o skład i kolejność rankingu: 1. Co prawda już po lekturze dowiedziałem się, że autor jest Amerykaninem, ale gdybym tego nie wiedział, to zarzuciłbym mu anglocentryzm. O ile 2. miejsce Newtona jest jak najbardziej zasłużone (chociaż autor trochę poszedł na łatwiznę, przypisując odkrycie rachunku całkowego wyłącznie Newtonowi i pomijając osobę Gottfrieda Wilhelma Leibniza, jest jedynie wspomniane, że Newton “wdał się z Leibnizem w zaciekły spór”),o tyle już 31. pozycja Szekspira wzbudza pewien sprzeciw (bardzo ciekawe są natomiast dywagacje autora nad tym, komu powinno być przypisywane autorstwo jego dzieł, przedstawiona argumentacja na korzyść osoby Edwarda de Vere’a jest dość przekonująca - mimo że jest to teoria odrzucana przez większość badaczy - ale też zachęca do zagłębienia się w temat). Jak sam autor słusznie zauważa, sztuka ma stosunkowo niewielki wpływ na nasze życie i nawet biorąc pod uwagę trwałość jego dzieł, nie sądzę, by wywarł on większy wpływ od Hitlera, Napoleona lub Aleksandra Wielkiego. Znalezienie miejsca w głównej części rankingu dla Francisa Bacona to dość kontrowersyjny wybór, biorąc pod uwagę, że spośród filozofów autor nie umieścił w pierwszej setce choćby Kanta. Najbardziej dyskusyjnym wyborem tego rodzaju jest jednak umieszczenie Johna Locke’a i Olivera Cromwella w górnej połowie listy - osobiście wątpię, czy w ogóle powinni się oni na niej znaleźć. 2. W niektórych miejscach autor nie uzasadnia wystarczająco swoich twierdzeń np. stwierdza bez podania dodatkowych argumentów, że więcej książek powstałoby przy użyciu papieru i druku blokowego niż przy użyciu papirusu i ruchomej czcionki Gutenberga, a ja bym się z tym raczej nie zgodził. 3. Pominięcie wynalazku filmu. Wiadomo, że w dużej mierze było to po prostu rozwinięcie wynalazku fotografii i tak jak w większości przypadków nie dokonała tego jedna osoba, ale wciąż było na tyle przełomowe, że powinno zostać w jakiś sposób uwzględnione. 4. Stawianie wpływu świętego Piotra niemal na równi z Jezusem. Zgadzam się, że gdyby Jezus nie pozostawił po sobie naśladowców, to chrześcijaństwo nie stałoby się z pewnością największą religią w historii, ale zasługę jego rozkrzewienia należałoby raczej przypisać wszystkim apostołom (chociaż nie po równi, oczywiście),a tymczasem autor pisze niemal tak, jakby św. Paweł był jedynym uczniem Chrystusa. 5. W paru miejscach osoby porównywane przez autora są rozdzielone o jedną pozycję, co sprawia nieco sztuczne wrażenie. Jeśli autor stwierdza (jak najbardziej słusznie),że “Cortés przyspieszył bieg historii, Pizarro, być może, zmienił jej bieg”, to różnica między nimi w rankingu powinna być zdecydowanie większa. Podobnie z Shi Huangdi i Oktawianem Augustem oraz Cai Lunem i Gutenbergiem. 6. Pominięcie osoby Nikoli Tesli. Daleko mi do popularnego obecnie punktu widzenia, według którego to „największy geniusz w historii”, ale z pewnością zasłużył na wspomnienie w tekście o Edisonie i/lub Marconim. Jak widać, mam sporo uwag, pewnie mógłbym coś jeszcze dorzucić, ale są to głównie zarzuty dotyczące pojedynczych pozycji, wciąż jako całość oceniam tę książkę zdecydowanie pozytywnie. Zarzuty z recenzji użytkownika Piratka (i innych recenzji cytowanych w tej recenzji) są na tyle żenujące i ignoranckie, że stwierdziłem, iż muszę na nie odpowiedzieć. Dobrze, że chociaż na stronie Goodreads użytkownicy potrafili docenić tę książkę i średnia ocen wynosi tam prawie 4/5. “„krytycy zarzucali Autorowi, że ośmielił się nie tylko rozstrzygać które osobistości wywarły największy wpływ na dzieje świata, lecz i subiektywnie je klasyfikować. Wbrew zastrzeżeniom krytyków książka odniosła ogromny sukces; sprzedano dziesiątki tysięcy egzemplarzy.” To o wartości książki nie musi świadczyć. Po za tym książka kupiona nie musiała zostać przeczytana, a przeczytana nie musiała się spodobać.” I nigdzie nie jest to stwierdzone, nie musisz sobie dopowiadać, zresztą wystarczy poczytać w Internecie, żeby zobaczyć, że recenzje czytelników w zdecydowanej większości są pozytywne. “Obawiam się, że jest to wiedza z gatunku SF.” Bez komentarza, dużo więcej wspólnego z SF ma większość twoich zarzutów. Od siebie mogę co najwyżej dodać, że wiedza pozyskana dzięki przeczytaniu tej książki pozwoliła mi kilkukrotnie zabłysnąć w różnych sytuacjach odpowiedziami na takie pytania, jak “który papież zapoczątkował krucjaty?” albo “kto wynalazł papier?”. “Do tego Hart wyliczył postacie nie alfabetycznie, chronologicznie czy rzeczowo, lecz tak, jak sobie uważa.” I bardzo dobrze, gdyby nie to, to książka byłaby tylko nudną stertą biografii, bo przynajmniej połowa osób jest dość oczywistym wyborem. Dzięki uszeregowaniu postaci i wzbogaceniu całości o uzasadnienie dokonanych wyborów jest ona zdecydowanie ciekawsza. „Mimo swojej obszerności traktuje tematykę bardzo powierzchownie. Merytorycznie słabo, brak źródeł, autorów ilustracji, zawiera wiele błędów gramatycznych.” Wręcz przeciwnie, analizuje skrupulatnie życiorysy i dokonania poszczególnych osób, rozważa ich wpływ nie tylko do dnia dzisiejszego, ale stara się też spojrzeć w przyszłość. Co do źródeł, to chciałbym tylko zauważyć, że to literatura popularnonaukowa, a nie praca naukowa. Błędów gramatycznych nie dostrzegłem, nawet jeśli jakieś występują, to nie uważam, żeby znacząco wpływały na przyjemność z czytania. “We wstępie autor napomina, że stara się pomijać osoby, co do których nie ma pewności, że kiedykolwiek żyły, po czym czytamy o wielu wątpliwych "osobistościach".” Przy każdej takiej osobie, autor tłumaczy swój punkt widzenia oraz podaje niezbędne argumenty. No, może zabrakło mi tego trochę przy kilku postaciach religijnych (na czele z wiadomymi postaciami z miejsc pierwszego i trzeciego),ale mogłoby to wywołać zbędne kontrowersje, więc może i dobrze, że zostały one dołączone “z automatu”. “Najczęściej pojawia się słowo "prawdopodobnie".“ Trudno, żeby się nie pojawiało, skoro są rozważane hipotetyczne skutki. Autor miał przenieść się do alternatywnego wszechświata, żeby sprawdzić, co by się wydarzyło, gdyby nie narodziły się dane osoby? Naprawdę wyssane z palca te zarzuty. “Jest wiele ciekawszych i poważniej traktujących czytelnika cegiełek.” Szkoda, że nie podałaś żadnych przykładów, chętnie poczytam, mam nadzieję, że nie masz na myśli wspomnianej książki o 100 kobietach, której rzeczywiście można zarzucić powierzchowność i kiepski poziom merytoryczny. “Najważniejszą postacią jest tu Mahomet, drugą Newton.” I słusznie, można z tym polemizować, ale główne argumenty o wyższości Mahometa nad Chrystusem (po pierwsze Mahomet odegrał dużo większą rolę w rozwoju islamu niż Jezus w rozwoju chrześcijaństwa, a po drugie Mahomet był także przywódcą wojskowym, a nie tylko religijnym) są jak najbardziej przekonujące. Dodatkowo można stwierdzić, że wpływ Mahometa będzie prawdopodobnie trwalszy od wpływu twórców pozostałych religii: https://www.pewresearch.org/religion/2015/04/02/religious-projections-2010-2050/ A co do Newtona, to już w ogóle nie wiem, co masz przeciwko, jest bezkonkurencyjnie najbardziej wpływową postacią w historii nauki, popchnął ją swymi dokonaniami do przodu o co najmniej kilka wieków. “znaczenie tego dzieła dla rozwoju ludzkości przewyższa rolę wszystkich innych - może z wyjątkiem Biblii” Czyli niby kodeks Justyniana jest najbardziej znaczącym dziełem w historii? Bardziej niż wszystkie księgi religijne, wszystkie przełomowe prace naukowe i wszystkie traktaty filozoficzne? Mocno powątpiewam w to, raczej dużo bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że mediewista może przeceniać znaczenie dzieł wydanych w okresie, w którym się specjalizuje. “Bez urazy, jakiż wywarł on wpływ na dzieje świata ?” Gdybyś przeczytała uważnie tekst o Mahawirze, to wiedziałabyś. Dżinizm wyróżnia się spośród innych religii tym, że “jest doskonałym przykładem tego, w jak drastyczny sposób doktryny religijne mogą oddziaływać na sposób życia całej społeczności”. Jako przykład podano stosunek wierzących do zwierząt: “Bardzo ważną cechą dżinizmu jest przywiązywanie wagi do zasady ahimsy, czyli niestosowania przemocy, niewyrządzania krzywdy. Dżiniści uważają, że zasada ahimsy dotyczy nie tylko ludzi, lecz obowiązuje również w stosunku do zwierząt. Jednym z następstw tej zasady jest zakaz spożywania mięsa. Głęboko wierzący dżinista rozciąga zasadę ahimsy znacznie dalej; na przykłada nie zabija much i nie je po ciemku, bo mógłby przypadkowo połknąć jakiegoś owada, a więc spowodować jego śmierć. Zdarza się, że naprawdę pobożny, a przy tym wystarczająco zamożny dżinista wynajmuje kogoś do zamiatania przed nim ulicy, ponieważ idąc mógłby przypadkowo nastąpić na jakiegoś owada czy robaka i go zabić”. Poza tym autor wspomina też, że “dżiniści stanowią zamożną grupę społeczną, a w proporcji do liczebności ich udział w życiu intelektualnym i artystycznym Indii jest bardzo duży”. Do tego dochodzi wpływ filozofii Mahawiry na praktyki religijne hinduizmu: “Obowiązujący w dżinizmie zakaz składania ofiar ze zwierząt i spożywania mięsa w znaczący sposób wpłynął na praktyki religijne hinduizmu. Zasada niekrzywdzenia i niestosowania przemocy wywiera stały wpływ na filozofię hinduską, nawet obecnie.” Moim zdaniem Mahawira powinien nawet być w rankingu wyżej od Justyniana. Ten drugi nie ma już od wieków żadnego realnego wpływu na obecne prawodawstwo, a Mahawira wciąż wywiera znaczący wpływ na życie około 5 milionów ludzi. “Lord D’Abernon uznał pokonanie Czerwonej Armii nad Wisłą w 1920 r. za 18 decydującą bitwę świata” Żaden z wodzów z tej listy nie znalazł się na liście (nie licząc ludzi pokroju Napoleona, których wpływ sięga dużo dalej niż tej jednej potyczki),bo jedna bitwa to po prostu za mało. Zresztą nawet gdyby Polacy ją przegrali, to prawdopodobnie zaważyłoby to jedynie na niepodległości Polski (określanie tego wydarzenia mianem “bitwy, która odmieniła losy świata” na podstawie książki jednej osoby, która też nie była jakimś wielkim autorytetem i mogła mieć swój interes w wyolbrzymieniu jej znaczenia, jest strasznie naciągane, Armia Czerwona była zbyt słabo zaopatrzona, żeby kontynuować ofensywę na zachód, poleciłbym ci przeczytanie książki “Polska bez cudów. Historia dla dorosłych”, jednak widzę, że już to zrobiłaś i niestety nie wyciągnęłaś z tego żadnej refleksji, twoja recenzja tej książki to taki bezsensowny słowotok, że trudno to nawet sensownie skomentować),no, ale widzę, że u niektórych zaślepienie patriotyzmem wywołuje dość skrajny polonocentryzm. Stalin i Lenin “załapali się” dopiero na 66. i 84. miejsce, a Piłsudski miałby zmieścić się w setce? Już prędzej przyczepiłbym się o pominięcie Karola Młota, który mógłby znaleźć się chociażby na liście honorowej za powstrzymanie podboju Europy przez Arabów, choć to też można łatwo uzasadnić - tym, że obrona Konstantynopola miała zapewne większe znaczenie w tej kwestii od bitwy pod Poitiers. “Abraham Lincoln trzeci od końca w liście dodatkowej” Nie żeby to miało jakieś wielkie znaczenie, ale jeśli ktoś nawet nie zauważył, że wymienione na końcu osoby są podane w kolejności alfabetycznej (zresztą autor wprost pisze, że “nie oznacza to, że gdyby wydłużyć listę zasadniczą, to te dziesięć osób (w nieokreślonej jeszcze kolejności) zajmowałoby pozycje 101-110, ani też, że wymienione niżej osoby znalazłyby się na liście z numerami 101-200"),to chyba sporo mówi to o jego skupieniu podczas czytania tudzież inteligencji. “Jak napisał ktoś na forum historycy.org” Po pierwsze, fajne źródło xD Nie wiem, gdzie tu dostrzegasz lekceważący ton, zresztą trzeba być zaiste bezczelnym, żeby zarzucać lekceważący ton autorowi na koniec recenzji, którą samemu napisało się bardzo lekceważącym tonem. Autor wyraźnie pisze, że to przecież wybór Lincolna na prezydenta wywołał secesję Południa, więc trudno mu przypisać dodatkowy wpływ za powstrzymanie czegoś, co w gruncie rzeczy sam spowodował. Poza tym Południe nie miało praktycznie szans wygrać wojny secesyjnej i utrzymać niezależności, bo zdecydowanie ustępowało Północy pod względem przemysłowym i demograficznym. Pewności oczywiście nie ma, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby Stany Zjednoczone pozostały rozbite na dłuższą metę, kiedy Północ i Południe były ze sobą tak mocno związane językowo, kulturowo, religijnie i handlowo. Może jedynie z zarzutami dotyczącymi części o Konstantynie Wielkim bym się zgodził. Swoją drogą, jestem ciekaw, jak wyglądałby twój ranking.

[...] młody człowiek pochodzący z niższej klasy średniej, który nie może poszczycić się niczym szczególnym, urokiem, wyglądem, wykształceniem, a z całą już pewnością bogactwem. Niewiele oczekuje od życia - dostatecznej ilości pieniędzy na piwo i papierosy, miłej, wyrozumiałej dziewczyny.

Za imieniem „Evita” pierwsze skojarzenie melomanów kieruje się w stronę sceny musicalowej. Chociaż jednak ta słodko-gorzka opowieść budzi zainteresowanie sylwetką argentyńskiej polityczki, nie jest w stanie ukazać pełnej dramaturgii wydarzeń rozgrywających się na politycznej scenie Argentyny. Tu dociekliwym z pomocą przychodzi niepozorne, obłożone okładką filmową wydanie biografii Evy Peron. Niech nie zmylą was pozory. Tak jak drobna polityk budziła grozę pośród swoich wrogów, tak ta cienka książeczka stanowi solidną pocję bardzo porządnego dziennikarstwa. Autor przeprowadza nas zarówno poprzez historię samej Evy Duarte de Peron, jej późniejszego małzeństwa, jak też samą sytuację polityczną i społeczną panującą w ówczesnej Argentynie. Wszystko to jest ze sobą powiązane, wszystko ma wpływ na późniejsze reakcje i decyzje, wszystko także determinuje to, jak na przestrzeni lat budowały się nastroje społeczne. Autor biografii świetnie zdaje sobie z tego sprawę i umiejętnie żongluje zebranymi danymi w sposób tak ciekawy, że pozycję popularnonaukową czyta się jak powieść sensacyjno-obyczajową. Twórca biografii jednocześnie powstrzymuje się od wszelkich prób oceniania. Pozwala czytelnikowi wyciągać własne wnioski i spojrzeć na sylwetki dyktatorów z wielu perspektyw. Ukazuje przy tym zmienność społeczeństwa, aktualne do dziś mechanizmy polityczne oraz techniki manipulacji, uwypuklając znaczenie czwartej władzy i charyzmy dla kierowania grupą ludzi. Po lekturze jestem wstrząśnięta, zaniepokojona, bo i temat ruszyłam bardzo kontrowersyjny i na swój sposób przerażający. Pozycja Barnesa to przede wszystkim opowieść o cierpieniu – ubogich Argentyńczyków, walczących o utrzymanie się na powierzchni dygnitarzy i kobiet, które przez wiele lat stanowić mogły jedynie „dodatek” do swojego męża lub kochanka, zdane na jego łaskę. Przypuszczam, że wielu z nas nie jest świadomych tego, jak wyglądało życie w tym kraju. Ja nie byłam. Evita – zbrodniarka czy święta? A może jedno i drugie? Kto wie. Wizerunek pięknej, drobnej blondynka o sile i zaciętości tytana oraz sprycie lisa, i tak pełen pozornej przynajmniej sprzeczności, niezależnie od tego, jak oceniamy jej wybory, zasługuje na uwagę.

Fajna, lekka książeczka składająca się z luźnych opowiastek człowieka który porównuje swoje dzieciństwo do dzieciństwa swoich dzieci w naprawdę przyjemny i zabawny sposób. Wspomina jak za jego młodości dzieci były bardziej kreatywne i twórcze, nie mając tych wszystkich nowinek - ludzie z urodzeni w latach "'80" będą wiedzieli o czym piszę :) Taka książeczka do rozluźnienia się, nie będziemy się ciągle śmiać ale przyjemnie się czyta.

Zdumiewająca podróż przez ubogie wsie kresòw, sierocińce, biedowanie w stolicy, aż po piekło obozòw koncentracyjnych. Zdumiewający obraz ezoterycznych kręgòw międzywojennej Warszawy. Możemy powątpiewać w nadprzyrodzone zdolności autora/narratora - choć zbałem osobę której przepowiedział przyszłość i sprawdziło się (niestety) co do joty

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Kwiatki Jana Pawła II to ciepły i pełen humoru zbiór anegdot ukazujących papieża Polaka w codziennych, często wzruszających sytuacjach. Książka odsłania jego ludzką stronę – życzliwość, poczucie humoru i głęboką empatię wobec innych. To lekka, pogodna lektura, która przypomina, że świętość może przejawiać się w prostych gestach i uśmiechu. Idealna dla tych, którzy chcą zobaczyć Jana Pawła II nie tylko jako wielkiego papieża, ale przede wszystkim jako bliskiego, serdecznego człowieka. Serdecznie polecam :-)

Profesora Relige nie trzeba nikomu przedstawiać. Każdy na pewno słyszał o nim i ma wyrobione zdanie. Książka jest to 107 stron rozmowy autorki z profesorem i można dowiedzieć się nie tylko o transplantacji serca, bajpasach, odrzutach itd. ale też jaki jest profesor, jak walczył o pieniądze na klinikę, o jego zespole, znajomościach, o polityce a także o przeszczepie serca świni. Bardzo ciekawa książka, jeśli ktoś oglądał wcześniej film "Bogowie" o Relidze to jest to w niektórych momentach powtórka ale nie wszystko. Na końcu są zdjęcia i zobaczyłam mojego lekarza, który mnie leczył niestety nie miałam okazji poznania profesora Religii :(

Bardzo podobała mi się biografia Hanki Bielickiej. Artystka skupia się na swoim życiu artystycznym, podaje mnóstwo nazwisk aktorów, z którymi współpracowała, co świadczy o jej świetnej pamięci. Z życia prywatnego wspomina tylko najistotniejsze wydarzenia. Jeśli ktoś szuka plotek i pikanterii, to tutaj ich nie znajdzie, to przede wszystkim podsumowanie dorobku artystycznego. Dla mnie ciekawa i zachęcająca do przypomnienia sobie występów cudownej Hanki Bielickiej.