Torpedo. T. 4

Żałuję, że muszę oceniać tą pozycję jako całokształt, nie za jego pojedyncze składowe. Już sama obwoluta jest prawdziwą ucztą dla koneserów dobrej oprawy graficznej. Kreska samego komiksu, prosta, ale na swój sposób potrafi dopiescic wrażliwe oko, zwięzłość historii z jednej strony jest na plus, ale znając obszerność pierwowzoru książkowego trudno się ta streszczona formą tak do konca zaspokoić. To chyba u mnie zadecydowało o zanizonej ocenie. Całość jednak zdecydowanie na plus.:)

Przede wszystkim fenomenalna graficznie – styl Barbucciego ujmuje doborem barw, i plastycznością, szczególnie duże wrażenie robią rozległe, pełne szczegółów tła. Przedstawiony świat intryguje – niestety ekspozycja dostarczana jest dość niezręcznie i postacie często zwracają się do siebie wzajemnie ścianami dość kiepsko obmyślonego tekstu. Bohaterowie prezentują się bardzo nierówna – Ludwika wypada autentycznie ciekawie i oryginalnie, ale Roy i Jahu nudzą mnie do bólu.

Jednak lekki zawód, ciekawy pomysł, połączenie "wodnego świata" z syrenami ale trochę to za szybko się skończyło. Myślę, że gdyby ta seria była rozpisana na więcej zeszytów to może lepiej by to wyszło? Albo wręcz przeciwnie. W każdym razie wydawało mi się że akcja za bardzo skakała a zakończenie no też "takie se". Warto poznać ale nie jest to na pewno lektura obowiązkowa.

Komiks świetny! Bardzo mi się spodobał i podoba nadal. Podobają mi się obrazki - szczególnie z lwami (to chyba przez to upodobanie do nich) no i dialogi. Ogólnie ciesze się że takowy komiks powstał. Szkoda tylko, że koniec historii nie był inny. Ale to już nie zależało od autorów.

Nadciągają statki Albionu i urządzają masakrę w LA. Authority stają z nimi do walki, bowiem Jenny Sparks zna już tych wrogów z przeszłości. Drugi tom Authority nie powala. Jest wręcz słabszy od poprzedniego. Kiedy go czytałem, miałem wrażenie jakbym obcował z europejskim komiksem środka na siłę przerobionym na amerykański hit. Dużo akcji, sporo zbędnego chaosu i próba uczynienia z historii czegoś głębszego podnosząc wiek docelowego czytelnika gadkami o gwałcie i przekleństwami. Szkoda, bo potencjał został zabity. Nadal jednak jest to dobry komiks, choć oczekiwań nie spełnia.

Mało który komiks wprawił mnie w takie zakłopotanie. W zasadzie trudno powiedzieć czy przeczytałem arcydzieło czy rzecz poniżej skali. „Zagubione dziewczęta” to piękny obraz końca pewnej epoki. Z fantastycznymi kolorami, urozmaiconymi grafikami często zahaczającymi o secesję i niesamowitym klimatem końca. To wyczuwalny między kadrami moment przejścia z życia do śmierci i koniec pięknego snu, z którego wybudza cię koszmar wojny. Brzmi dobrze? Jasne, że tak. Problem w tym, że Moore opakował całość w fabułę porno. No i nie jest to „standardowe” (jeśli to w ogóle dobre określenie) porno, ale takie, które wchodzi w najbardziej skrywane tematy tabu. Są gwałty, jest kazirodztwo, zoofilia i jeszcze kilka innych wątków, które zrobią ci w głowie mętlik. To oczywiście pole do popisu dla czytelników, bo wchodzi Freud ze swoją psychoanalizą i liczne nawiązania do literatury (dobry materiał na pracę magisterską, jeśli tylko ktoś by się odważył). Jak odbierać to dzieło, które jednak mocno mnie wymęczyło? Skoro samo porno jest już groteską to mamy to traktować jak jeden wielki cudzysłów? Coś co ma tylko szokować? Chcę wierzyć, że nie. Absurd i groteska zwielokrotnione do monstrualnych wymiarów przestają spełniać swoją funkcję. Ten komiks staje się pornosem, który nie podnieca, ale mówi coś samą formą. To intelektualne wyzwanie. Cholernie niejednoznaczne, męczące, obrazoburcze, ale jednak pociągające

RECENZJA SERII "LOVELESS" - HUCZNY POWRÓT DO DOMU t.1 - BURZA NAD BLACKWATER t.2. - ZAGŁADA BLACKWATER t.3 - OKO ZA OKO t.4 "Kurwa. Schowajcie te spluwy, synkowie. Ten człowiek to weteran." Moi Drodzy 🤠Epicka seria czterech komiksów, które w obrazie Zachodu nie owijają niczego w bawełnę. A ile mnie kosztowało zdobycie całej serii, to szkoda słów, i nie mam tu na myśli tylko pieniędzy ;) (dzięki za wsparcie @katooola 🖤) 🤠Weteran wojny secesyjnej, Wes Cutter, ucieka. Przed szaleństwem wojny, wspomnieniami, przed ścigającym go mrokiem i stale przed śmiercią. Wraca w rodzinne strony, na Południe, do swojej żony, nie wiedząc, jak potraktowała ją wojna pod jego nieobecność. Każde z nich, pogrążene we wspomnieniach i bólu szuka spokoju, który nie jest im dany. Każde z nich naznaczone piętnem wojny domowej i tragedią chce znaleźć swoje miejsce w nowych Stanach. 🤠 Wiecie co, blurb na okładce tomu 1-go nie kłamie - czułem się, jakbym oglądał mój ukochany serial "Deadwood" przeniesiony na karty komiksu, tylko jeszcze bardziej mroczny i brutalny. Jakbym oglądał western Leone, brudny, zły i brzydki do szpiku kości. Coś absolutnie rewelacyjnego! 🤠Rysunki są bardzo, bardzo surowe, ale niesamowicie ekspresyjne. Brud i kurz, niedokładnie narysowane twarze, niedbała kreska, ale wściekłość w oczach i na twarzach doskonale widoczna. Autorzy nie oszczędzają nam brutalnych scen, scen mocnych, typowych dla okresu tuż po wojnie secesyjnej. To nie jest western dla grzecznych kowbojów, o nie! To western dla tych, którym towarzyszą pot i łzy. Pełen przemocy i okrucieństwa. Dosłownie spływający krwią i naznaczony cierpieniem. 🤠Pochłonąłem całość błyskawicznie, aż szkoda, że to tylko 4 tomy. Jak potoczą się losy Wesa i Ruth? Kim stanie się Cutter, czarna owca Blackwater? Co zrobi groźny Atticus? Czy Boyd, ta kanalia z Południa przeżyje? A co z bratem Wesa? I pułkownikiem Silasem? Czy Blackwater upadnie? Korowód postaci w tej południowej sadze jest niezwykle barwny i krwisty, jak niedopieczony stek. Tragiczne skutki wojny secesyjnej są pokazane po mistrzowsku. Moja ocena całej serii 8,5/10. Bardzo dobry komiks! Jeżeli macie ochotę na Dziki Zachód bez ogródek i bez fałszywych ozdobników - trafiliście idealnie! "Jest takie miejsce i jest taki dom, nie raz bywałeś w nim. Marzyłeś o nim w ciemną noc, łykając gorzkie łzy. W tym domu czeka na cię ktoś, tam bije serce twe. Na wyciągnięcie ręki jest, gdy wstaje nowy dzień. Przed tobą drogi jeszcze szmat, podróży kres hen, lecz gwiazdy szepczą ci i łzy, że dom to właśnie ten." Dzikość i poezja Zachodu w tym właśnie komiksie mają swoje miejsce. Smutek, żal, rozgoryczenie, ból przegranej, utrata bliskich. Wszystko to znika w ciemną noc. A potem znowu wraca. Koło czasu, prawdziwy Zachód... PS. Na koniec dostaniecie 3 świetne, pozornie niezwiązane z głównym wątkiem opowieści, z różnych okresów historycznych. Znakomite! PPS. Idealnie się czytało przy muzyce z albumu Stephen Sechi "Spaghetti western". Petarda!

Nie jestem fanką komiksów. Od czasu do czasu robię różne podejścia i z regułu kończy się to średnio, albo nie kończy wcale bo odpuszczam czytanie zbyt wcześnie. Tym razem jednak nastąpił przełom. Bardzo spodobała mi się grafika, kreska, kolory - pasują idealnie. Do tego dynamiczna akcja i postać detektywa, którego od razu się lubi. I świat Cieni, jaki to jest genialny pomysł! Daje do myślenia, bo kto już nie jest "znieczulony" na całą masę osób bezdomnych mijanych codziennie na ulicach? Jak często poświęcamy im choć odrobinę uwagi? Wydaje mi się, że oni naprawdę tkwią w tak bardzo szarej strefie, że choć to komiks fantasy to świat cieni jest jak najbardziej realny [pod tym względem]. Seria składa się z 3 niewielkich tomów, które czyta się raz dwa i koniecznie trzeba dojść do końca. Bardzo mocno polecam. Wszystkim.

Tomik jest po prostu niesamowity. Dobór historii to coś na co należy zwrócić uwagę na wiele sposobów. Mamy tutaj pełną chronologię. Coś co zadziało na mnie od samego początku i już w tym momencie wiedziałem , że robił to ktoś z głową na karku. Czytam DC chronologicznie i tak też układam na półkach więc sam ten fakt zmiękczył moje serducho i lekko za to dorzucam +1 ,albo nawet 2 do oceny końcowej. Kolejna sprawa. Dobór historii pod względem tego jak ważne są to opowieści dla samego bohatera. Mamy tu m.in szybką genezę, świetną historię z 73r „Nie zna go nikt” , która w rewelacyjny sposób pokazuje całe spektrum różnych wariantów tego jak mieszkańcy Gotham mogą postrzegać Batmana, mamy również znaną z conajmniej paru różnych wersji historię „Noc Łowcy”, ale wisienką na torcie są moim skromnym zdaniem opowieść „Dick Sprang wspomina” gdzie występuje tak ważna dla Bruce’a , a rzadko wspominana Leslie Thompkins oraz „24/7” pokazująca całodobowe życie naszego Mrocznego Rycerza. Kończąc. Nie mam pojęcia skąd taka , a nie inna średnia ocena tego tomiku tutaj. Uważam, że osoby rozumiejące czym jest jego zawartości i jaki impakt miała ona na to kim oraz czym jest Batman na pewno go docenią.

Nie spodziewałem się takiego krwawego komiksu po Thorze, chyba w żadnym innym dziele Marvela nie leciało tyle głów, co tutaj. Zaczyna się bardzo ciekawie, ale niestety później, wraz z pojawieniem się Doktora Strange'a, poziom spada. Jakieś czary-mary i rozwiązanie akcji. Zachowanie postaci, (nie chodzi mi o herosów, tylko postaci drugoplanowe) zupełnie niewiarygodne. Szkoda, zmarnowany potencjał.

W scenariuszu autor przedstawia 8 historii, po jednej na każdy zeszyt zebrany w tym tomie. Nie są to może wybitne sprawy ale przyciągają i utrzymują zainteresowanie swoją tematyką. Niestety przez skompresowanie ich do jednego zeszytu, dość często są w sposób prosty i przypadkowy rozwiązywane. Bohater i jego momentami dość skrajne metody sprawiają że pomimo że nie wzbudza on jakość dużej sympatii, to nie jest on odrzucający,a nawet trzyma się za niego kciuki jako ten jeden człowiek który chce sprawiedliwości w tym mieście w którym się znalazł. Rysunki są dość specyficzne, początkowo trzeba się do nich przyzwyczaić, są momenty gdzie miasto wygląda dość klimatycznie i łądnie, no ale ogólnie kreska Templesmitha jest dość niedbała przez co postacie i ich mimika wyglądaja jak karykatury i są dość brzydkie. Doczepić się też można kadrów, stałe trzyrzędowe, brak w nich większej oryginalności i pomysłu. Nie jest to komiks na który żałuje wydanych pieniędzy, ale nie jest to też lektura do której pewnie będe wracał.

Historie tutaj przedstawione nie są równe. Znajdą się ciekawe i te mniej interesujące. Rzeczą wybitną, która trzyma swój wysoki poziom na każdej z 200 stron jest rysunek. Milo Manara Klikiem po raz kolejny potwierdza, że jest mistrzem przedstawiania kobiet. Autor udowadnia również, że potrafi rysować budowle, mężczyzn, zwierzęta, pejzaże i wiele więcej. Polecam każdemu fanowi dobrego rysunku.

Wracam do serii po długiej przerwie (o pierwszym tomie zdążyłem zapomnieć!). ,,Dni gniewu'' niczym nie zaskakują, jeśli znamy klasyczne westerny. Rabusie napadają na bank i próbują się ukryć w prowincjonalnej, misyjnej mieścinie, gdzie bogobojni mieszkańcy boją się zła, ale przyjmują obcych, zdemoralizowanych przybyszy, jak Bóg nakazał. Pech chciał, że na drodze morderców stanął Durango - niereligijny rewolwerowiec z problemami zdrowotnymi (kuleje). Wierni chcą się go pozbyć - głównie klecha, dlatego że zakłóca spokój modlitewnej społeczności. Scenariusz podążą znanymi ścieżkami. Niechciany kaleka z arsenałem wtapia się w konflikt ze zbójcami, by z antybohatera stać się wybawcą miasteczka. Przewidywalne? Owszem. Czy warte uwagi? Odpowiedź was nie usatysfakcjonuje. Szybka akcja, piękne kobiety, nieogoleni mężczyźni, dużo strzeleckich wysiłków. Lubię, kiedy wszetecznicy odwiedzają dom pana i sieją pożogę, a na końcu, jakby ironicznie, Bóg orzekł - sprawiedliwość zwycięży. Historia podobna do ,,Jonah Hex - Oblicze pełne gniewu'' (tom 1),gdzie mamy podobną historyjkę, że tam, ci co się modlą i nawołują do godnej postawy czy nawrócenia - znajdzie się czarna owca albo szarlatan.