Kiedy ogarnie cię szał?

"Demon Ciemności" jest zbiorem opowiadań, połączonych ze sobą postacią tytułowego Demona Ciemności: Księcia Demonów, Pana Udręki – Ażrarna. Czytając, miałam wrażenie, że zanurzam się w świecie mrocznych baśni, opisujących niegodziwość, próżność i nienawiść, lecz także oddanie, spryt i hart ducha. Odczucia te potęguje język – poetycki, pełen niezwykłych porównań, piękny i wzniosły. Jednocześnie narrator nie zalewa nas nadmiarem opisów, a jedynie snuje gawędę, w której każde słowo ma znaczenie. Książka pierwszy raz została wydana w 1978 roku i podczas lektury czuć różnicę czterdziestu lat podejścia do fantastyki. Nawiedzało mnie przy niej skojarzenie z uniwersum Conana, ale wyraża się ono głównie w wizji świata i magii. Niemniej, mocno do mnie przemawia! W kolejnych opowiadaniach odwiedzamy Podziemie, srebrzysto-cienistą krainę demonów, wraz z ich stolicą Druhim Wanaszta, w której wznosi się kipiący przepychem pałac księcia. Jesteśmy tu świadkami polowań na dusze śmiertelników, pracy Drinu (demonicznych kowali, nieco przypominających karły z mitologii nordyckiej),a także dworskiego życia urodziwych demonów kasty Wazdru i Eszwa. Większość akcji toczy się właśnie tutaj, w stolicy demonów, oraz na ziemi, w królestwach ludzi. Ażrarn lubi zaglądać do świata śmiertelnych, by plątać ich nici losu, dostarczając im powodów do zgryzot i cierpienia. Mimo że na kartach zbioru książę jawi nam się jako postać bez skrupułów, skłonna do okrucieństwa i podłości, jest to również prawdziwie demoniczny władca, o królewskim geście. Jest nawet zdolny do miłości, choć to miłość na wskroś nieludzka. Szczególnie pod sam koniec lektury ciężko nie poczuć nici sympatii do Władcy Ciemności... By nie zdradzać zbyt wiele, zaznaczę jedynie, że wszystkie uczynki Pana Udręki idealnie oddają jego przewrotną naturę.

Michael Moorcock należy do moich ulubionych pisarzy i dość regularnie wracam do niektórych napisanych przez niego powieści. Do "The History of the Runestaff" wracam raczek rzadziej niż częściej, bo te powieści nie należą do najlepszych dokonań Mistrza, ale i tak czyta się je całkiem przyjemnie. Co my tu mamy? Konstrukcja świata jest dość prosta, bo w pierwszym tomie dowiadujemy się, że to po prostu Europa i Azja w dalekiej przyszłości i po wielkiej katastrofie. M. Moorcock stworzył świat prosty i niezbyt bogaty w szczegóły, choć kilka ciekawych pomysłów się w nim znalazło. Autor zgrabnie łączy typowy europejski feudalny charakter świata z niewielką obecnością magii i bliżej nieokreślonej zaawansowanej technologii. Fabuła jest bardzo prosta (można jeszcze prościej?) i sprowadza się właściwie do konfliktu pomiędzy kilkoma głównymi wyrazistymi postaciami. Drugoplanowych postaci jest niewiele i są znacznie mniej wyraziste. Całość czyta się szybko i przyjemnie i taki jest główny cel napisania i wydania tych powieści - dostarczenie niewymagającej rozrywki. Dzisiaj praktycznie nikt już nie pisze w ten sposób, ale warto sprawdzić... jeśli ktoś lubi nieskomplikowaną fantastykę z lat 60-tych i 70-tych XX wieku. Tako rzecze ostatni fan staroszkolnej fantastyki!

Ileż tu nostalgii! "Ostatni Smok" to - z tego co pamiętam - pierwsza książka, którą kupiłem sam, gdzieś na ulicznym straganie rozstawionym obok mojej podstawówki. Możliwe, że to też pierwsza pełnoprawna książka fantasy, jaką w życiu przeczytałem. Prawdopodobnie to też książka, którą przeczytałem ponownie najwięcej razy. Niektóre rzeczy starzeją się jak wino, ale są też takie, na które czas wpływa bardzo źle, takie do których nie powinno się wracać. Lepiej zachować dobre wspomnienia starych filmów czy gier komputerowych, niż zobaczyć jak bardzo się zestarzały. Czy to ze względu na kiepskie CGI, przestarzałe rozwiązania, czy też ogólne odstawanie od dzisiejszej kultury. "Ostatni Smok" także zdążył trochę zardzewieć. Styl pisania dialogów w którym bohaterowie 'wpatrują się pełnymi smutku oczyma' i 'odbierają uderzenia niechętnie' pomiędzy kwestiami jest już spotykany coraz rzadziej, w myśl zasady 'show, don't tell'. To samo tyczy się tłumaczeń, które nie mogą się zdecydować czy są stylizowane na staropolski czy jednak nie. Ale niech oberwę kulą ognistą, jeśli nie ma w tym pewnego uroku retro. Już sama historia będąca miksem "Robin Hooda" i arturiańskiego fanfiction wrzeszczy "Lata dziewięćdziesiąteeeeeeeeee!" - w końcu to wtedy nakręcono "Księcia złodziei", "Rycerza Króla Artura" i właśnie "Dragonheart", na podstawie którego napisana została ta książka. Dołóżmy do tego niezłych bohaterów, filmowe gagi i piękne zakończenie... I pomimo ćwierć wieku na karku, wciąż otrzymujemy naprawdę dobrą - jeśli nieco oldschoolową - fantastykę.

Widzę tu sporo niepochlebnych opinii, a mnie bardzo się ta powieść podobała. Rzeczywiście, akcja nie pędzi tu na łeb na szyję, w powieść trzeba się wgryźć (nomen omen),ale nie dla wartkiej akcji ona powstała a dla zabawy kulturą i historią. I ta zabawa jest znakomita, jeśli ktoś lubi takie gry. Postacie historyczne mieszają się tu z literackimi, a większość z nich w alternatywnych formach. Gdzie indziej wariacja na temat Bonda mogłaby spotkać bohaterów Stockera i Conan Doyle'a, by z nimi bądź przeciw nim szukać Kuby Rozpruwacza w świecie, w którym to Dracula wygrał? Zresztą konsekwencje tego wampirzego zwycięstwa autor rozgrywa fenomenalnie, światotwórstwo w tej powieści jest naprawdę wysokiej próby. Nic dziwnego, że "wampiwersum" Kim Newman liczy sobie bodaj sześć tomów głównej serii plus spin offy. W Polsce, niestety, ukazały się tylko dwie pierwsze powieści.

Pierwszy raz przeczytałem ją w okolicach 2005 roku, czyli wtedy kiedy wyszła, a i później kilka razy się zdarzyło. Teraz w ramach odświeżenia przeczytałem ponownie. Galeria złamanych piór niestety ale nie wytrzymała próby czasu. Jeśli ktoś jest zainteresowany pisaniem to polecam poszukać różnych twórców na YouTubie, niestety głównie w języku angielskim. Znajdziecie tam mnóstwo rad, porad dotyczących stylów pisania i rozmaitych technik pisarskich, czy analizy tekstu. W tym kontekście "Galeria..." wygląda ubogo. Co do samej zawartości książki to jest zbiorem felietonów, które same w sobie są napisane w sprawny i interesujący sposób. Niestety po zebraniu w kupę nie wyglądają już tak ciekawie. Autor ma zbyt dużo skoków pewności siebie lub jej braku kiedy po raz kolejny tłumaczy dlaczego surowe ocenia nadesłane teksty. Do tego dochodzą inne elementy które powtarzają się jak mantra na przykład zaimki. W kontekście nauki pisania wiele rozdziałów nie wnosiło nic ciekawego, było dużo powtórzeń wcześniej omawianych tematów. Osobiście zachowuje tę książkę i pewnie jeszcze kiedyś do niej wrócę, raczej z sentymentu niż wartości literackiej. Nie polecam jej początkującym autorom. Jedyną wartość jaką widzę byłaby dla ludzi którzy względów mają fanaberię żeby zostać pisarzami. "Galeria..." przestrzeże ich przed najbardziej powtarzalnymi błędami.

Sprawnie napisany zbiór opowiadań, których akcja osadzona została w tej samej scenerii Pobrzeża, fabuły zazębiają się, a te same postacie występują w różnych tekstach. Nie ma tu wielkich fajerwerków, raczej niezłe rzemiosło, ale czyta się dobrze. Kilka zaskakujących puent, kilka prób wejścia na bardziej złożony poziom egzystencji ludzkiej i boskiej (ale bez nachalności),specyficzny humor. Warte polecenia.

Kwiaty przeważnie symbolizują życie, radość, świeżość. Darowane pośmiertnie symbolizować mogą także pamięć i odrodzenie. Wiosna niesie za sobą magiczną moc wybudzania z zimowego snu i dzielenia się z fauną nadzieją na przeżycie kolejnego dobrego roku. Lord Soth utracił nie tylko życie. Nie dane jest mu ani zaznać spokoju, ani podziwiać wielobarwnych krajobrazów, doświadczać świata. Wszystko smakuje mu popiołem, jego aura roztacza grobowy chłód, a nienaturalna egzystencja nie pozwala spać snem wiecznym. Trudno o bardziej trafny symbol na jego napierśniku jak czarna róża – kwiat egzotyczny, dziwny, w pewnym sensie nienaturalny, może i niebrzydki, ale mroczny. Pozbawiony koloru. Lord Soth jest postacią, która ani przez chwilę nie wzbudziła ani mojej sympatii, ani współczucia. Nie jest to jednak bynajmniej wada – to świetny antagonista, w żadnym wypadku nie bez wyrazu. I kiedy na początku powieści wydawać by się mogło, że on i postacie poboczne są bardzo jednowymiarowe, stereotypowe wręcz – rozwijająca się fabuła oraz przywoływane w niej wspomnienia bohaterów pozwalają powoli odkrywać karty ich losów. To przede wszystkim przygodówka, ale czy tylko? Nie. To także opowieść o pięknej, ale zupełnie nie nieporadnej kobiecie, która wyrwana ze swojego względnie bezpiecznego życia przełamuje strach i walczy o swoją wolność. To także historia zdrady, przywiązania i toksycznych relacji, jakie łączą pana i jego sługi. To obraz skłaniający czytelnika do zastanowienia się nad tym, co jest w życiu najważniejsze i czy na pewno są to dobra doczesne i potęga. Zakończenie jest poruszające – zmuszające do przemyśleń, zastanowienia nad naturą i przebiegiem potencjalnego upadku moralnego człowieka. Zaczynając tę książkę, nigdy bym się po niej czegoś takiego nie spodziewała. Nie jest to arcydzieło, ale jest to pozycja warta uwagi. Przeczytałam do końca, mimo bardzo ścieśnionego druku.

Muszę przyznać że w porównaniu do Legend Ethsharu jest to daleko lepsza pozycja. Przyjemnie się to czytało chociaż bardzo szybko się skończyło i nie można powiedzieć żeby fabuła była zbytnio rozbudowana. Niemniej jednak jako czytadło spełniło swoją rolę, ot nadczłowiek dowiaduje się jak może zaistnieć w świecie aby jego imię stało się nieśmiertelne i wyrusza w podróż po przygodę i sławę. Może brzmi sztampowo, ale na oderwanie się od rzeczywistości jest w sam raz.

Na tle tych wszystkich kartonowych felixów z warhammera i wiedzminów sapkowskiego tutaj bohaterowie wypadają całkiem odswiezajaco. Wlasnie dlatego chyba ta ksiazka ma tak niskie oceny ze ludzie oczekuja bezmozgiej sieczki gdzie superbohaterski bohater wyglasza swoje banaly ratujac swiat jednoczesnie jest super przystojny i zalicza wszystkie czarodziejki. Oczywiscie sa oni rozdarci wewnetrznie bo ratuja swiat za pieniadze i nie zawsze zabijaja potwory bo sa wrazliwi na krzywde. A co do książki przyjemna lektura w klimacie earthdawna. Postacie ciekawe i majace jakas glebie. Jedyna rzecz ktora moze niektorych razic to wlasnie to ze postacie sa pelne wad i do bohaterow im daleko. Nie sa mistrzami miecza ktorzy zabijaj potwory na prawo i lewo tylko walcza ze swoimi slabosciami i pokazuja ze swiat nie jest czarno biały. Większymi wadami tej książki są żę kolejne tomy wyszły po angielsku i drugi tom jest duzo slabszy 4/10 najlepiej go sobie darować.

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe

Książka poziomem nie odbiega od tego, co w typowym fantasy znaleźć można. Nie jest pod żadnym względem wybitna, nie ma również specjalnych uchybień, które mogłyby razić. Ma jednak w sobie coś takiego, przez co mimo wszystko spodobała mi się bardziej niż inne tego typu produkcje.

Trzy rzeczy zaplusowały na tyle, że książka w ostatecznej wersji zyskuje ocenę "dobrą".
Po pierwsze, zakończenie. W szczegóły wdawać się nie będę, coby lektury nie psuć, ale muszę przyznać, autorowi naprawdę udało się wymyślić zakończenie, które naprawdę na długo w pamięć zapada.

Po drugie, pomysł. Podejrzewam, że to może być przyczyna wielu krytycznych opinii. Ostatecznie konsument nie lubi rzeczy nowych, on chce mielić to samo po raz n-ty w nieco tylko zmienionej konwencji. Świat w książce bazuje na kulturze prasłowiańskiej, o której wiemy naprawdę bardzo niewiele. Autorowi udaje się całkiem zgrabnie i bez rażących dziur sklecić to w całkiem spójną rzeczywistość. Miło czasem spotkać się z czymś innym.

Po trzecie; klimat. Na tym polu co prawda nieco brakuje, mogło być lepiej, niemniej gdzieś tam faktycznie pobrzmiewa ta atmosfera prymitywnej, zabobonnej kultury poddanej rytuałom i przesądom.

Podsumowując, mamy tu całkiem porządny kawałek oryginalnej fantasy. Z książki można było wycisnąć więcej, wszystko mogłoby być odrobinę "bardziej", ale w gruncie rzeczy całość czyta się przyjemnie i niezobowiązująco.

Świetna książka. Serio. Nie spodziewałem się ani trochę, wręcz się śmiałem, kiedy znalazłem ją na półce w bibliotece w dziale dziecięcym. Ale po przeczytaniu, z czystym sercem mogę polecić ten tytuł wszystkim choć trochę zainteresowanym dinozaurami, ich historią. Książka jest fabularnym przedstawieniem roku z życia jednej przedstawicielki utahraptorów. Nie spodziewałem się, że książka o dinozaurach spowoduje niejednokrotnie, że się zasmucę, ale i uśmiechnę. Naprawdę polecam.

Cierpliwość jest cnotą. Przekonałem się o tym po raz kolejny podczas lektury tego zbioru, gdyż bardzo mało brakowało, a bym odłożył go na półkę z napisem ,,może nigdy?". Ale przemogłem się i zmęczyłem pierwsze opowiadania. Nie żeby były bardzo złe, w każdym było coś ciekawego. Może poza drugim, oryginalnym jak cios maczugą w łeb... I bohater trzeciego (prawie bliźniak Conana, wszystko potrafiący, dumny, potężny bohater, ale...charakteru i osobowości w nim za grosz) nieco mnie odstręczał... I ta ,,Wyspa mnichów", w której główny bohater jest barbarzyńcą chyba tylko dlatego, że tak wypada... Ale to bez znaczenia, gdyż o wszystkich zastrzeżeniach zapomniałem gdy zacząłem czytać kolejne opowiadania. W ,,Jestem ogniem" wreszcie zobaczyłem idealnego barbarzyńcę z wyboru, który nie jest nim dlatego, że cywilizacja do niego nie dotarła, ale takiego który nią zwyczajnie gardzi. Dalej było już tylko lepiej: wspaniale bawiłem się przy ,,Tęsknocie mieczy", która jest jednocześnie najdłuższym opowiadaniem serii. Z kolei ,,Valkar i muzyka ciemności" to humorystyczne podejście do klasyki, gdyż tytułowy barbarzyńca (nb bardzo sympatyczna postać) nie jest jego głównym bohaterem. Jest nim... podążający jego śladem grabarz, który dzięki jego barbarzyńskim wyczynom nigdy nie narzeka na brak klientów. Świetne podsumowanie całego gatunku, w końcu wizyta takiego powieściowego Conana zostawia skutki podobne do detonacji bomby atomowej... A skoro o Conanie mowa, pojawia się on w ostatnim opowiadaniu Rafała Dębskiego. I chociaż nie do końca zgadza się ono z wydarzeniami z powieści R. Howarda, to byłem nim zachwycony. Tak właśnie wyobrażałem sobie uginającego się pod ciężarem korony wielkiego wojownika... Gdybym chciał oceniać każde opowiadanie z osobna i wyciągnąć z ocen średnią, pewnie musiał bym całemu dać 6, może 7. Ale za to, że kiedy niemal wzruszony przewracałem ostatnia stronę i stwierdziłem z żalem: ,,Jak to? To już koniec?'' muszę dodać co najmniej jedno oczko.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości),ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu),z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Ciekawa książka na wakacje. Trochę tęsknię za książkami będącymi serią krótkich opowiadań. Nie każdy pomysł jest tak rozbudowany aby pisać o tym książkę, ale są pomysły małe, ale ciekawe, które proszą się o etiudę lub opowiadanie. Taka jest ta książka. Pomysły są różnorodne i ciekawe. Nie są mega ambitne, ale z pewnością są przemyślane i złożone - dzięki temu wciągające. Jest to świetna książka wakacyjna!

Podróżując statkami kosmicznymi w hibernacji, ludzie zasiedlili niezliczone światy. W trakcie kolonizacji, oprócz terraformowania nadających się do tego planet, zaprojektowali i wymodelowali dla nich nowe kultury. Giraut dorastał na planecie Wilson w barokowym Nou Occitan - hedonistycznym świecie płaszcza i szpady (elektronicznej),wśród kultywujących romantyczną rycerskość, nieustannie pojedynkujących się poetów, trubadurów i "dam ich serca". Opuści jednak swój rodzinny świat przenosząc się do Kaledonii na planecie Nansen. Trafi tam do bardzo odmiennego - surowego, ascetycznego i utylitarnego społeczeństwa "Racjonalnych Chrześcijan" (tzw. 'private joke'...). Giraut z przyjaciółmi ma pomóc w przyłączaniu planety do sieci teleportacji międzygwiezdnej, która umożliwi błyskawiczne podróże i transport pomiędzy podłączonymi światami. Doświadczenie Tysiąca Kultur każe przygotować się na nieuniknione zaburzenia i problemy społeczno-ekonomiczne towarzyszące tej zmianie. Ale w tym przypadku, nagłe wydarzenia będą nieprzyjemnym zaskoczeniem dla wszystkich. Postawią Girauta w całkiem nieoczekiwanej roli. Zmuszą do podjęcia odpowiedzialności za innych i... dorośnięcia. Tempo akcji nieco faluje (oględny sposób powiedzenia, że chwilami siada...),ale Barnes w dość ciekawy i atrakcyjny sposób porusza tu wiele ważkich tematów. Pierwszym i najbardziej oczywistym jest globalizacja (choć tu bardziej pasowałaby "galaktyzacja") i towarzyszące jej napięcia. Jest też relatywizm kulturowy. Pokazuje, jak kultura chlubiąca się racjonalizmem i utylitaryzmem niepostrzeżenie może ulec wynaturzeniu i skostnieniu w zupełne przeciwieństwo swoich wartości. Z kolei kultura epatująca artystycznym wyrafinowaniem i radością życia, widziana z zewnątrz, może okazać się po prostu... płytka i banalna. I może odsłonić drugie, mniej przyjemne oblicze. Milion... był początkiem czteroczęściowej serii o przygodach Girauta w światach Tysiąca Kultur. Jednak w Polsce kontynuacji nie wydano. Szkoda.

Pierwsza edycja przesławnego podręcznika do role-playing game z serii Świat Mroku. Tym razem o wilkołakach. Łopatologicznie niekiedy przedstawione szczegóły rozgrywki (jednak to jest potrzebne, gdyż ktoś może zaczynać przygodę z RPG od Werewolfa) mnóstwo szczegółów i legend dotyczących mrocznego świata wilkołaków. Ich plemiona, zwyczaje, powiązanie z Gaią... znawcy tematu i legend o wilkołakach na pewno odkryją tu coś co słyszeli/czytali już wcześniej. A jeśli cię ta "podstawka" nie wciągnie do gry RPG - przynajmniej będziesz mieć przyjemną lekturę:D Polecam.