Niewidoczny wróg

Bardzo zabawna i przerażająca książka. Zabawna, no bo kto normalny uwierzyłby, że Titanic został zatopiony przez piratów z Albanii? Albo, że Hitler był żydem (spłodzonym przez milionera Rosenthala),który doprowadził do holocaustu, by wzbudzić współczucie społeczności międzynarodowej do żydów? Przerażająca, bo autor prezentuje w niej specyficzny tok myślenia osób wierzących w wielkie zmowy i spiski... tok myślenia, który widzę u wielu ludzi - nie tylko jakichś anonimowych osobach z internetu, zrzucających swoje niepowodzenia na żydów, masonów itd. Widzę je u najważniejszych polityków w tym kraju. U ludzi, którzy rządzą moim krajem. To jest cholernie przerażające. Więc jeśli interesuje cię skąd wzięła się zawrotna kariera masonów i iluminatów, którzy rządzą światem (ale nikomu o tym nie mów, to sekret!),jak i sam mechanizm powstawania teorii spiskowych, miks naukowego podejścia i pisania z przymrużeniem oka - to książka dla ciebie.

„Bracia przeklęci. Historia masonerii” Autor: Roberto Gervaso Moja ocena: 6/10 Po lekturze tej książki spodziewałem się znacznie więcej. Autor w dużej mierze skupia się na dziejach masonerii we Włoszech, szczególnie na jej burzliwych relacjach z Kościołem katolickim i wzajemnych sporach ideologicznych. Styl narracji bywa miejscami nieco toporny, co sprawia, że książka momentami staje się trudna w odbiorze. Brakuje w niej szerszego, bardziej zrównoważonego kontekstu międzynarodowego, a całość wydaje się miejscami jednostronna. Na uwagę zasługuje ostatni rozdział oraz załączniki – to właśnie one, moim zdaniem, wnoszą najwięcej wartości merytorycznej i czytelniczej satysfakcji. Podsumowując: to pozycja, która może zainteresować osoby szczególnie zaciekawione włoską odsłoną wolnomularstwa, jednak nie jest to kompendium, jakiego można by się spodziewać po tak nośnym tytule. ** 22:38 * 04.05.2025 * 40/2025 *

Ta wartościowa pozycja porusza tematy codziennego życia Rzymian, ich orgii, uczt i osławionych igrzysk. Przedstawia rytualne mordy pokonanych wrogów, żądzę sławy triumfatorów, knowania i spiski mieszkańców Romy. Polecam wszystkim, nie tylko historycznym maniakom, przyjemna i łatwa do czytania książka.

Książka, która zdobyła niesamowitą popularność po hollywoodzkim hicie z Tomem Hanksem, czytałem już po filmie Kod da Vinci i faktycznie scenarzysta nieźle sobie pomógł /dzięki ciężkiej pracy dokumentalistów/wraz z autorem hitu, sama pozycja nieźle napisana, dużo tajemniczych wątków związanych z naszą religią, wszyscy krytycy mogą oczywiście pojeździć" po autorach, bo nie wszystko da się udowodnić - dla mnie jednak ciekawa i dobrze napisana

Świetny, zwięzły i sprawnie napisany przegląd tego jak tworzyły się zbiorowości zwane narodami. Plusem jest, za sprawą pochodzenia autora, że otrzymujemy pracę, gdzie nie jesteśmy raczeni polskcentryczną wizją kształtowania się narodów, nie ma tu ideologicznej wizji narodowej, ale jest pisana z dystansem, naukowa (wynikająca oczywiście z wybranej metodologii). To spojrzenie autorskie, przy wykorzystaniu aktualnego w momencie powstawania książki stanu badań. Dobre wprowadzenie do podjętej tematyki, przed sięgnięciem po bardziej obszerne i głębsze dzieła, czy też po prostu pisane z innej perspektywy.

Historia świata podana w przystępny sposób, z całkiem odmiennym podejściem. Różne kraje, różne kontynenty w bardzo różnych momentach dziejów, trzeźwe, nieco prześmiewcze spojrzenie na to, jak funkcjonuje gatunek ludzki. Czego chcieć więcej? Chyba jeszcze nigdy nie przeczytałam książki naukowej z taką przyjemnością.

Zanim Polska z „peryferiów peryferii” pojawiła się jako pełnoprawny aktor na europejskiej scenie politycznej, musiało upłynąć wiele wody w Wiśle. Jak ten proces przebiegał? Ile trwał? Kiedy nasz kraj dołączył do Europy, oczywiście nie jako pojęcia geograficznego, ale wspólnoty wartości bazujących na grecko-rzymskim dziedzictwie? Na te i inne pytania szuka odpowiedzi we wznowionej po siedemnastu latach książce profesor Henryk Samsonowicz. „Nieznane dzieje Polski. W Europie czy na jej skraju?” wydano po raz pierwszy w 1995 roku pod tytułem „Miejsce Polski w Europie”. To jedna z kilkunastu książek i podręczników historycznych napisana przez nestora polskich mediewistów, którego Czytelnikom naszego portalu nie trzeba chyba bliżej przedstawiać. Gwoli formalności przypomnę, że Henryk Samsonowicz to były rektor Uniwersytetu Warszawskiego i minister edukacji narodowej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, członek rzeczywisty PAN i kawaler Orderu Orła Białego. Postać wybitnego historyka możemy też pamiętać z teleturnieju „Wielka gra”, gdzie pełnił funkcję eksperta. Bellona wypuściła na rynek dobrze przygotowany „produkt” – twarda oprawa, kolorowe ilustracje, dobrej jakości papier. Pozycję można potraktować jako zbiór siedmiu ułożonych chronologicznie esejów. Lekturę zaczynamy między innymi od tekstu poświęconego roli Polski w kształtowaniu się Słowiańszczyzny – „Nowej Europy” – i rodzeniu się obszaru określanego terminem Korony Królestwa Polskiego. W przeciwieństwie do Czech Polska wybrała w XIII wieku drogę rozwoju polegającą na przejęciu zachodnich wyznaczników cywilizacyjnych, ale przy jednoczesnym zachowaniu własnej kultury, języka, praw. Musiało minąć kilka wieków, by za Jagiellonów Polska stała się członkiem grupy państw decydujących o kształcie pokaźnej części Europy, jednak już dwa wieki później – mimo licznych sukcesów na wielu polach – nie zajęła liczącego się miejsca w powstającym, już nowożytnym, systemie światowym. Od panowania Jana Kazimierza zaczęła się jazda w dół po równi pochyłej. Z dzisiejszej perspektywy jest tym bardziej szokujące i dziwne, że na przełomie XV i XVI wieku nie ustępowaliśmy Zachodowi w przyjmowaniu wynalazków technicznych, nowinek wojskowych i naukowych, rozwiązań architektonicznych. Sami wnieśliśmy przecież spory wkład w rozwój europejskiej myśli politycznej (Stanisław ze Skarbimierza, Paweł Włodkowic) czy nauki (Kopernik). Autor przypomina, że w ciągu 25 lat od śmierci Władysława IV Wazy Rzeczpospolita skurczyła się o 300 tysięcy kilometrów kwadratowych, a liczba ludności spadła z 10 do 6 milionów. Z podmiotu polityki międzynarodowej staliśmy się przedmiotem rozmów rozbiorowych rosnących w siłę sąsiadów. Gdy ci uciekli mocno do przodu – zasilani absolutystyczną „benzyną” – my zostaliśmy z niewielką armią, niewydolną władzą centralną i stojącą w miejscu gospodarką. Czy umocnienie władzy króla kosztem narodu szlacheckiego coś by w tej materii zmieniło? To temat na zupełnie inne rozważania… Na kolejne dwieście lat – wliczając okres rozbiorów i PRL z krótką przerwą na II RP – Polska znowu wylądowała na peryferiach Europy. Historia zatoczyła koło i teraz jesteśmy świadkami pisania na naszych oczach nowego rozdziału dziejów Polski w jednoczącej się Europie. Dla Samsonowicza Polska zawsze była integralną częścią Europy. Choć to „oczywista oczywistość”, warto zapoznać się z refleksjami profesora o historii Polski na tle przemian europejskich. To ich subiektywna synteza, a nie podręcznik do nauki.

Nie jest to książka wybitna, jednakowoż w interesujący sposób przedstawia losy zarówno ludzi kultury powojennej Polski, jak i ówczesnych dygnitarzy czy chociażby anonimowych "smutnych panów" z rozkoszą inwigilujących Kisiela i jego przyjaciół. Można tutaj przeczytać dużo ciekawostek i o Tyrmandzie (!!!) i Mikołajczyku, jak również Miłoszu i innych, z którymi połączyły losy Kisiela. Rzecz traktuje nie tylko o Kisielu, ale nie traktowałabym tego jako wadę tej książki. Z przyjemnością poczytałam o ludziach z otoczenia bohatera oraz autora, ale także o sytuacji politycznej i społecznej Polski powojennej. Dla mnie pozycja ta, to duże odkrycie i wstęp do kolejnych biografii osób w niej opisanych.

Historia XX wieku jest w sumie jak studnia bez dna: mamy bardzo wiele źródeł, co związane jest bezpośrednio z rozwojem nauki i techniki. Opiniowana książka była moją lekturą do egzaminu na III roku studiów. Nie jest to w ścisłym znaczeniu podręcznik, lecz synteza bardziej popularnonaukowa. Nie ma tutaj niezrozumiałego języka, co rusz trafiamy na jakąś ciekawostkę, bądź na stwierdzenie, które każe nam właśnie coś wynotować z tej publikacji. Szkoda tylko, że zabrakło map czy ilustracji, ale Europa XX wieku nie pretenduje do miana podręcznika - jak wspomniałem na początku, tylko do przekrojowej syntezy, skierowanej nie tylko do humanistów.

Autor w bardzo ciekawy sposób przedstawił sylwetkę Rotmistrza Sosnowskiego, który był bardzo barwną postacią. Niestety koniec jego życia nie należał do szczęśliwych. Lektura nie daje nam jednoznacznej opinii, dzięki czemu możemy wyrobić sobie swoje zdanie. Niewątpliwą zaletą jest aneks w postaci dokumentów źródłowych.

Jak dla mnie jeden z najlepszych audiobooków jakich miałem okazję słuchać. Dlaczego? 1. Ciekawe przerywniki muzyczne, pozwalające się zrelaksować 2. Dobrze opowiedziana skrócona historia Rzymu, od powstania do końca trwania republiki. 3. Bardzo dobrze odczytana, kilka głosów a nie jak przeważnie jedna osoba która już po kilku minutach się nudzi. 3. Dużo cytatów autorów starożytnych. Konkludując, słabe oceny dla tej książki mnie zaskoczyły, ale sądzę że wynikają z tego, że czytali ją historycy, znający już historię Rzymu na przynajmniej niezłym poziomie. Jeśli ktoś ma tylko wiedzę "szkolną" to zdecydowanie ten audiobook pomoże mu zarówno odświeżyć sobie już posiadaną wiedzę, jak też nabyć nowej. Gorąco polecam!

O czym książka traktuje, nie ma potrzeby pisać. Tytuł książki mówi precyzyjnie i lakonicznie o jej treści. To niewielkie dziełko jest skarbnicą wiedzy o egzekutorach prawa na przestrzeni całego okresu trwania 1 RP. Napisane rzeczowo ale i "lekko" daje sporo satysfakcji podczas czytania. Choć temat do lekkich i przyjemnych nie należy to trzeba powiedzieć, że autor wcale dobrze wywiązał się z zadania zreferowania czym był tytułowy zawód. Wrzesiński zachował dystans do opisywanych zdarzeń przez co brak jest wrażenia przesadnej pompatyczności, nie ma tu ani ponuractwa ani wesołkowatości. Jest za to lekka ironia która świetnie współgra z litanią ciekawych prawnych przypadków. Podsumowując: książka ciekawa i wciągająca pomimo, że "non fiction". Godna polecenia dla wszystkich zdrowych na umyśle, dojrzałych ludzi.

Lord Russell of Liverpool, autor “Pod biczem swastyki”, zaprezentował tym razem historię japońskich zbrodni wojennych. Nie jest to oczywiście dzieło kompletne – autor ograniczył swoje badania i rozważania do czasów narodzin współczesnego militaryzmu japońskiego w latach trzydziestych XX wieku, opisał wojny japońsko-chińską i japońsko-sowiecką, aby główny nacisk położyć na czasach II Wojny Światowej.   Książka ma charakter popularno-naukowy, opracowana została na podstawie dokumentów, dowodów procesowych i zeznań świadków, koncentruje się na genezie i rozwoju określonego zjawiska historycznego, tym niemniej znalazły się w niej też, epatujące mniej wyrobionego czytelnika, szczegółowe opisy wymyślnych tortur, gwałtów czy kanibalizmu. Garść archiwalnych fotografii też wywołuje mocne wrażenie.   Pozycja, która znakomicie uzupełnia wiedzę Polaków o II Wojnie Światowej - ograniczoną zwykle do europejskiego teatru wydarzeń - faktami na temat działań i wydarzeń na drugiej półkuli, na Dalekim Wschodzie, w Indiach Holenderskich, Sumarze, Birmie itd.