Opowieści ze ściany

Bacówka pod Mnichem i wypas zwierząt domowych w kotle Morskiego Oka, Kieżmarska Chata w Dolinie Kieżmarskiej i inne miejsca już nieistniejące, legendarny strażnik TANAP-u Jakup Lapsansky i środowisko taterników lat 50-tych, uzupełniane ocalałymi z wojny Pokutnikami i TOPR-owcami (jak Warzyniec Żuławski). To wszystko można spotkać w niniejszym zbiorze gawęd lidera tego pokolenia, chyba ostatniego pamiętającego Tatry romantyczne, dzikie i minione. Gawędy Długosza z literackiego punktu widzenia nie są niczym nadzwyczajnym, mają jednakże unikatowy, niepowtarzalny klimat dawnych Tatr. Wspaniała pozycja.

Bardzo skromny, subtelny sposób przekazania tak wielkiej treści! Ze sposobu narracji Tenzinga bije wyjątkowa szczerość, nie nastawiona na błyskotki, które można spotkać w biografiach zachodnich wspinaczy. Wynika to może z kultury regionu, a może nieumiejętności pisania samego Szerpy, bo i całość zdaje się być bardziej opowieścią przy ognisku niż zapisem górskich dokonań. Do tego sam temat - obsesja jednej góry i historyczne wejście. Tę tematykę mogły podjąć dwie osoby, ale tylko jedna z nich opowiada ją ze swojej wschodniej, bardziej duchowej od naszej, perspektywy. Piękna czytelnicza gawęda.

Mixed Emotions ( Mieszane Uczucia) przeczytałam w oryginale i od pierwszych stron zakochałam się w tej książce. To zbiór opowiadań autorstwa australijczyka Grega Child'a, jednego z najbardziej utalentowanych Himalaistów naszych czasów. Znajdziemy tutaj karty z dzieciństwa, opisy wspinaczek na najwyższe szczyty świata, smutne pożegnania z przyjaciółmi, którzy pozostali w górach najwyższych, wspomnienia o tych najlepszych z najlepszych ( całkiem niezły rozdział poświęcony Kurtyce). Mnie osobiście najbardziej poruszyło ostatnie opowiadanie zatytułowane Meeting With A Stranger ( o znalezieniu tajemniczych zwłok na zboczach Makalu) oraz wspomnienie o brytyjskim wspinaczu Donie Whillansie. Child naprawde wie jak pisać o tym co potrafi najlepiej...czyli o wspinaniu. A może pisać potrafi jeszcze lepiej? Trudno ocenić ale warto sięgnąc po Mieszane Uczucia.

„Dotknięcie pustki” – książka, która weryfikuje pewność siebie Po tę książkę sięgnąłem po obejrzeniu filmu, w czasie gdy sam intensywnie się wspinałem. I choć wielu mogłoby się spodziewać, że taka historia działa odstraszająco, na mnie podziałała wręcz odwrotnie — była ogromną dawką motywacji. Czytając, nie oceniałem bohaterów i nie szukałem winnych. Miałem w sobie przekonanie, że na ich miejscu znalazłbym lepsze rozwiązanie, że zachowałbym się inaczej, może nawet „lepiej”. Góry jednak szybko weryfikują takie myślenie. Innym razem, już w realnej sytuacji, gdzieś w szczelinie, zrozumiałem coś bardzo prostego: człowiek może być pewny siebie tylko na tyle, na ile już się sprawdził. Nic więcej. To nie jest książka wybitna literacko — w końcu to reportaż. Ale jej siła nie tkwi w stylu, tylko w autentyczności. W prawdzie. W pokazaniu, czym naprawdę są wysokie góry — nie romantyczną wizją, lecz przestrzenią decyzji podejmowanych pod presją, gdzie każda ma swoje konsekwencje. Uważam, że to lektura obowiązkowa dla adeptów wspinaczki wysokogórskiej. Nie po to, żeby odstraszać, ale żeby pokazać, jaka przygoda — w pełnym znaczeniu tego słowa — może ich czekać. Może to zabrzmi paradoksalnie, ale wiem z własnego doświadczenia, że takie historie nie odbierają motywacji. One ją porządkują. Nie jestem pewien, czy to książka dla tych, którzy w góry nie chodzą. Być może tak — ale dla tych, którzy naprawdę się wspinają, ma zupełnie inny ciężar.

Książka „Jerzy Kukuczka. Na szczytach świata” to pozycja, która ma swoje miejsce w biblioteczce każdego pasjonata wspinaczki wysokogórskiej. Jednak dla czytelnika zaznajomionego już z literaturą poświęconą legendarnemu himalaiście, może okazać się rozczarowująco wtórna. Po lekturze dwóch znacznie bardziej rozbudowanych tytułów: „Mój pionowy świat” oraz „Kukuczka” autorstwa Dariusza Kortki i Marcina Pietraszewskiego, trudno doszukać się tu nowych, odkrywczych informacji. Historia jest opowiedziana z perspektywy wywiadu-rzeki, co nadaje całości nieco inny charakter, bardziej bezpośredni i osobisty. Jednak dla kogoś, kto zna już drogę życiową Jerzego Kukuczki, wyprawy, sukcesy i dramaty, ta forma nie wnosi wiele więcej. Nie znaczy to jednak, że książka jest zła. Przeciwnie, zawiera ciekawe spostrzeżenia i osobiste refleksje Kukuczki, które dla nowicjuszy mogą być bardzo wartościowe. Perspektywa bezpośredniego dialogu z bohaterem dodaje autentyczności. Wzruszającym elementem jest też fakt, że w trakcie przygotowań do wydania przyszła tragiczna wiadomość o śmierci himalaisty na Lhotse. To dramatyczny kontekst, który zamyka tę opowieść symboliczną klamrą. Mimo że nie dowiedziałem się niczego nowego, z szacunku do Jerzego Kukuczki nie mogłem tej książki pominąć. Książka jest hołdem dla człowieka, którego osiągnięcia wciąż inspirują kolejne pokolenia wspinaczy. Jeśli dopiero zaczynasz poznawać postać Kukuczki, ta książka będzie dobrym punktem wyjścia. Natomiast jeśli masz już za sobą „Mój pionowy świat” i „Kukuczkę”, możesz poczuć niedosyt.

OCENA - 8/10 REWELACJA Jak dla mnie książka „KARAWANA DO MARZEŃ” stanowi uzupełnienie historii o najsłynniejszej polskiej alpinistce i himalaistce Wandzie Rutkiewicz, którą obeznani w literaturze górskiej czytelnicy poznali już wcześniej czytając pozycję pod tytułem -„WANDA OPOWIEŚĆ O SILE ŻYCIA I ŚMIERCI – HISTORIA WANDY RUTKIEWICZ”. Nie zależnie od tego książka jest niezwykle ciekawa i warto ją przeczytać, aby lepiej zrozumieć Wandę, poznać jej cele i spojrzenie na góry, zwłaszcza, że niektóre znane wątki z jej życia w tej książce zostały pokazane z innej strony, w innym świetle, dlatego są tak interesujące. „KARAWANA DO MARZEŃ” to próba rzetelnego oraz obiektywnego opisania wszystkich górskich osiągnięć Wandy Rutkiewicz w oparciu o pamiątki, materiały prasowe, nagrania taśmowe z relacjami Wandy, odtwarzające jej niezwykłą drogę, jaką przeszła od Mount Everestu do Kanczendzongi. Jest to również podziękowanie współautorki książki Ewy Matuszewskiej, za lata przyjaźni z Wandą, dzięki której odkryła świat, który ją fascynował, a który był dla niej niedostępny, chciała w ten sposób, choć w części spłacić dług przyjaźni, który je łączył. Wspaniała relacja, po którą warto sięgnąć. Pozdrawiam. Jack_

To nie jest pozycja dla randamowej osoby. Zbiór wywiadów z czołowymi wspinaczami, ale poprowadzona tak, że jeśli nie znasz osiągnięć (lub chociaż nie przeczytasz opisu znajdującego się na końcu książki) to za wiele nie wniesie do Twojego życia. Gorąco polecam osobom interesującym się wspinaniem i himalaizmem. Może okazać się trudna/niezrozumiała/nieciekawa dla osób nie będących w temacie.

To nie jest tylko książka o górach, to testament nadludzkiej siły woli. Kukuczka opisuje swoje wejścia na 14 ośmiotysięczników bez zbędnego patosu, z surowością, która uderza mocniej niż mróz w Himalajach. Pokazuje, że sukces rodzi się w bólach, w biedzie i przy ogromnym ryzyku.

Jak to jest pod namiotem, gdy w termometrze o skali do minus czterdziestu stopni Celsjusza rtęć nie wychyla się na ułamek mikrometra ze zbiorniczka? Czy przy minus 25 stopniach Celsjusza będziemy czuć się swobodnie i radośnie, bo przecież jest duuużo cieplej niż wiele dni wcześniej? Czytając "Nie tylko biegun" mróz poczujemy na własnej skórze. Oprócz tego poczujemy wielki szacunek dla Autorów i zdobywców, jak i ogromną satysfakcję z lektury.

Całkiem dobrze napisana autobiografia. Nie jest to może jakaś wybitna literatura, ale pasjonująca opowieść człowieka, który z jednej strony jest świadomy swoich osiągnięć, a z drugiej pozostał nadal skromnym nowozelandzkim pszczelarzem. Bardzo przyjemna i dająca do myślenia lektura.

Postać Wandy Rutkiewicz przewija się w wielu górskich książkach. Moim zdaniem najobszerniej i najbardziej obiektywnie opowiada o niej Anna Kamińska. Jeśli jeszcze nie czytaliście biografii Wandy jej autorstwa, szczerze Was zachęcam! A jeżeli jesteście już po lekturze, wywiad Barbary Rusowicz będzie wspaniałym uzupełnieniem tego tytułu. Warto zadać sobie trochę trudu, by zdobyć swój egzemplarz. Co nowego może nam jednak zaoferować ta cienka książeczka? Zdawać by się mogło, że Kamińska wyczerpała już temat do cna. Mimo wszystko jest to spojrzenie osoby trzeciej, która choć wierna faktom, nigdy nie była w skórze naszej wspinaczki. Barbara Rusowicz miała to szczęście, rozmawiać z Wandą w trakcie realizowania projektu Karawana do marzeń, niedługo przed feralną wyprawą na Kanczendzongę. Dzięki temu możemy "posłuchać" wywiadu z osobą dojrzałą, świadomą swych sukcesów, ale i wad czy błędów młodości. Tematem wywiadu były oczywiście wyprawy górskie, a w szczególności pionierskie wyprawy kobiece, które stały się specjalnością naszej himalaiatki. Nasza dzisiejsza bohaterka bywała despotycznym kierownikiem, co czesto wywoływało negatywne uczucia u współuczestniczek wyjazdu. Wanda byla tego świadoma i nie unikała niewygodnych pytań. Dziennikarka starała się także dowiedzieć czegokolwiek o życiu prywatnym Rutkiewicz. Muszę przyznać, że nie miała łatwego zadania, gdyż jej rozmówczyni wyraźnie unikała zagłębiania się w tę sferę swojego życia. Częstym motywem były także pytania o śmierć przyjaciół w górach, o sens wspinania w obliczu tragedii. Pytania te prowadziły do lekkich spięć na linii dziennikarz - rozmówca. Wanda wypowiada się obszernie na temat katastrofalnego roku '86 na K2, a także na temat powrotu po latach po ciało zmarłej przyjaciółki - himalaistki. "Wszystko o Wandzie Rutkiewicz" to książka na jeden wieczór, jednak dla górskich fascynatów pozycja obowiązkowa. Pozwala ona choć na chwilę poobcować z legendą (choć nie bez skazy) polskiego himalaizmu. Szukajcie więc tego tytułu i cieszcie się lekturą, polecam!

Władysław Cywiński to jeden z moich tatrzańskich idoli, dzięki tej książce poznałem go bliżej. Jego podejście do gór, wędrówek, ochrony przyrody itp jest mi bardzo bliskie. A tytułowe "seks i polityka" to zaledwie parę procent treści ;) najważniejsze są jednak Tatry. Książka napisana barwnym, żywym językiem, będę na pewno do niej wracał niejeden raz.

Książka niby o górach i owszem są góry ale przeplatają się przygody Diembergera czy to w Ameryce, Laponii czy również biegunie północnym nie przeszkadza to jest to fajne urozmaicenie książka warta do przeczytania w końcu autorem jest zdobywca dwóch dziewiczych ośmiotysieczników.

George Mallory to człowiek legenda, wręcz mityczny bohater wspinaczki wysokogórskiej. W 1924 roku brał udział w brytyjskiej wyprawie na Everest. Patrząc na możliwości sprzętowe i techniczne tamtych czasów, zastanawiam się na co porywali się ci ludzie. Panowie dżentelmeni w tweedowych marynarkach, wełnianych swetrach i getrach, czekanach, które bardziej przypominały laski niż sprzęt spinaczkowy, wchodzą na górę, którą trudno zdobyć nawet dzisiaj przy tak zaawansowanej technice, gdzie każdy najmniejszy szczegół wyposażenia jest drobiazgowo dopracowany. Czy oni mieli w ogóle rację bytu w strefie śmierci, na wysokości powyżej ośmiu tysięcy metrów? Podobno w wyprawie z 1924 roku brali udział brytyjscy wspinacze najlepsi z najlepszych, a wisienką na torcie miał być właśnie Mallory. Mallory był tak dobry, że ta wyprawa musiała się powieść. Dzisiaj dyskutuje się jeszcze czy George Mallory i Andrew Irvine zginęli w drodze na szczyt, czy w drodze powrotnej po zdobyciu Everestu. Ekspedycja poszukiwawcza, która znalazła ciało Mallorego w 1999 roku miała pomóc w odpowiedzi na to pytanie. Książka „Zaginiony” w wciągający sposób przybliża pasję i jednocześnie obsesję Everestu Mallorego. Pokazuje trochę realia wspinaczkowe tamtych czasów. Dużo miejsca zajmuje w niej opis działań górskich pozostałych członków zespołu poszukiwawczego z 1999 roku. Realizowano też program zdobycia szczytu Everestu domniemaną drogą Mallorego i Irvine’a bez dodatkowych ułatwień. Czytając ją ma się też czasami wrażenie, że autorzy zbyt mocno skupiają uwagę na sobie. Generalnie książka jest bardzo ciekawa i bardzo dobrze się ją czyta.

„LIDER. Górskim szlakiem Andrzeja Zawady raz jeszcze” Ewy Matuszewskiej (wydawnictwo Annapurna) to nie pierwsza książka o himalaistach, którą przeczytałam, bo jak już Wam wielokrotnie pisałam interesuje mnie ta tematyka :] Andrzej Zawada to wyjątkowa postać w polskim himalaizmie – zasłynął bowiem nie z samodzielnego zdobywania najwyższych szczytów świata, ale z dobierania i kierowania grupą himalaistów. Jego doświadczenie w tym zakresie było niebywałe. Bardzo inspirująca postać – człowiek, który stał za niemal każdym sukcesem polskiego himalaizmu… Pierwsza wersja tej książki ukazała się w 2003 roku pod tytułem „Lider. Górskim szlakiem Andrzeja Zawady”. Została ona jednakże gruntownie przeredagowana i wzbogacona o wypowiedzi różnych osób związanych prywatnie lub zawodowo z Zawadą. Niewątpliwym atutem tej książki są też oczywiście zdjęcia. Fragment z książki: „Chciałbym się jeszcze wypowiedzieć na temat podejścia do wielkich wypraw i ogólnie do wartości. Nie dziwię, że każdy wypadek śmiertelny w sporcie bulwersuje ludzi. Bo sport nie jest nam koniecznie do życia potrzebny. Możemy na ten temat dyskutować, czy jest potrzebny do życia, czy nie… Ludzie uważają, że do życia konieczne jest jedzenie, mieszkanie, ubranie. A my robimy coś abstrakcyjnego, przy czym ludzie giną. Jak wyobrażam sobie etykę i sprawy moralności w górach na tle wielkich himalajskich wypraw? […] Moralność i etyka jest tylko jedna. I nie ma innej. W najbardziej ekstremalnych sytuacjach powinno być zachowane człowieczeństwo. To jest warunek absolutnie konieczny. Nie akceptuję innego postępowania i tylko takie mnie interesuje, takie jest dla mnie piękne, kiedy to człowieczeństwo do ostatniej chwili życia jest zachowane. Choć może się zdarzyć, że ktoś dostanie kamieniem w głowę, zamroczy go i wtedy już nie odpowiada za swoje czyny. Ale to się może zdarzyć i na poziomie morza, prawda?” https://allthesensesbymm.blogspot.com/2020/03/lider-gorskim-szlakiem-andrzeja-zawady.html

"Nie taki straszny wilk" - 8/10. Wspaniała lektura, zrywająca z licznymi bzdurami oraz mitami narosłymi wokół tych cudownych zwierząt. Jest zapisem wspomnień biologa przebywającego w odludnej części kanadyjskiej tundry w latach 50-tych, gdy żyli tam jeszcze ostatni Inuici. Lekturę uprzyjemnia doskonały warsztat pisarski. Brak tu rozwlekłych naukowych wywodów, autor w krótkich rozdziałach omawia różne aspekty życia wilków oraz wspomina przygody, jakich doznał podczas ich obserwowania. Wszystko z humorem, ciepłem, inteligencją, autoironią i sympatią dla futrzastych Braci mniejszych. Polecam nie tylko tym, którzy interesują się zagadnieniami biologicznymi. Gawędziarski styl Mowata nie pozwoli się nikomu nudzić.

To jest opowieść człowieka, który o górach wysokich ma do powiedzenia tak wiele, że niewielu polskich wspinaczy może temu dorównać. Górom poświęcił życie, góry są jego pracą i pasją. Z kart książki miejscami przebija - zdawać się może - pewność siebie, ale jednocześnie ta pewność wynika z ogromnego doświadczenia i niezwykłych przeżyć. Dla Ryszarda Pawłowskiego - jak dowiadujemy się z kart książki - góry stanowią nie tylko pasję, ale są także jego pracą, odkąd wykonuje zawód przewodnika górskiego. Wielu z najwybitniejszych polskich himalaistów, a do tej grupy zalicza się Ryszard Pawłowski, napisało w tej czy innej formie swoje biografie. Z tych biografii widać, jak inną osobowością jest każda z tych osób. To między innymi sprawia, że warto poznać historię polskiego wspinania z perspektywy Ryszarda Pawłowskiego.

W szarym, codziennym zgiełku naszego życia, taka przygoda niejednokrotnie stanowiłaby o jego istocie i sensie, historia która pomaga zrozumieć dlaczego, i tak naprawdę po co w ogóle żyjemy, pozwólmy się zatracić w świecie który przestał istnieć, pełen cudownej prostoty, ludzkiej szczerości i oddania, poszanowania naszej inności, czy też odrębności, przyroda - jako otaczający nas świat, podkreślająca znaczenie naszego bycia, cudowna opowieść napisana prostym językiem, bez żadnych literackich upiększeń, gorąco polecam.

O tym jak niemożliwe staje się możliwym. O tym, że warto marzyć, bo marzenia się spełniają. O tym, że nie ma granic, których nie da się przekroczyć. Niewielkich rozmiarów książeczka, która sprawia, że człowiekowi robi się ciepło na sercu. Opowieść o przekraczaniu i przełamywaniu barier, o pokonywaniu własnych słabości, o tym, jak bez języka, map i pieniędzy można ruszyć śmiało w świat i zobaczyć wszystko, co tylko się zapragnie. Napisana z humorem, bez zbędnych ozdobników, pokazująca życie bez cenzury z pięknymi zdjęciami, przeplatana wspomnieniami autora z dzieciństwa, relacja z niesamowitej podróży zakończonej spotkaniem z Dalajlamą. Polecam

Od kilku lat czytam książki o tematyce górskiej. Ta zdecydowanie wyróżnia się na ich tle fabułą. Wspinaczka jest ciekawym tłem dla rozgrywających się wydarzeń. Osobisty dramat pary głównych bohaterów ma wiele poziomów, a choroba Molly jest tylko wierzchem góry (sic!) lodowej. Autor w ciekawy sposób wplótł w ten tekst psychologiczny wątek historyczny umiejscawiając akcję w czasach czechosłowackiego komunizmu. Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak wzruszającej i poruszającej książki. Dobrze było wiedzieć, że ten tytuł należy do fikcji literackiej, choć i życie mogło napisać podobny scenariusz.