Na ostro

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Lubię Roberta Craisa, choć wcale nie uważam go za mistrza ... no właśnie - jakiego gatunku? - thrillerów, powieści sensacyjnych, kryminalnych czy detektywistycznych? Powoli zaczynamy się gubić, choć uczono mnie, że tam, gdzie głównym bohaterem jest detektyw, mamy do czynienia z powieścią detektywistyczną, więc tego będę się trzymać, tym bardziej, że mamy tu Pike'a - tajemniczego faceta z mroczną przeszłością, byłego marines, który nie zawsze przestrzega zasad, ale zawsze staje w obronie niewinnych.

Niezbyt złożona fabuła, proste pobudki skłaniające bohaterów do podejmowania często mało trafnych decyzji oraz nierozbudowane opisy. Mogłoby się wydawać, że wymieniam wady książki, jednakże moim zdaniem cechy te w połączeniu z niezwykłą intuicją autora i zachowanym balansem pomiędzy zagłębianiem się w przeżycia bohaterów oraz żywa akcją czasem nawet powodującą mały dreszczyk na skórze, książkę czyta się z przyjemnością.

Dwóch byłych policjantów, Perry i Prichard zakłada biuro detektywistyczne. Przez pół roku swojej działalności nie narzekali na nadmiar zleceń, za to narobili sporo długów. Pewnego dnia zwraca się do nich John Wetson, którego syn Wayne został zastrzelony, a synowa i wnuczka zniknęły. John bez względu na koszty pragnie, dowiedzieć się prawdy. Policja uważa, że Wayne zabił żonę i córkę, a później popełnił samobójstwo. Jednak nie odnaleziono ciał żony i córki. Wayne Wetson był też byłym wojskowym, a teraz prowadził świetnie prosperujące biuro detektywistyczne. Pomimo niechęci do wchodzenia w drogę policji i FBI angażują się w to śledztwo. Odkrywają, czym zajmował się Wayne, a im bardziej zbliżają się do prawdy, tym śledztwo staje coraz bardziej niebezpieczne i zaskakujące. Standardowy kryminał detektywistyczny z ciekawą intrygą. Interesujące i dobrze wykreowani bohaterowie pierwszo- i drugoplanowi. Jednak jak dla mnie za bardzo przegadany. Szczególnie początek, kiedy partnerzy prowadzą dość długie dyskusje o niczym. Dopiero w drugiej połowie akcja nabiera tempa i wzrasta napięcie.

Porwano już menedżerów wielkich korporacji dla okupu, ale porwanie całego kierownictwa? Joseph Finder jak zwykle z pieczołowitym dbaniem o szczegóły przedstawił ewentualną zmorę firm ubezpieczeniowych i agencji ochrony wielkich gigantów. Dzieje się tu jak zwykle bardzo dużo. Ileż tu korpogierek na wysokim szczeblu. Wartka, płynna akcja, jak w dobrym filmie.

Zbiegiem okoliczności dwóch mężczyzn staje przed ważnym pytaniem czy można zaufać komuś kto wymachuje bronią? Dodatkowo nie wiedzą kto spowodował że muszą to zrobić i czy w takim razie nie powinni zacząć go szukać i dowiedzieć się o co tak na prawdę chodzi w tym wszystkim. Taka w zasadzie jest ta książka. Nie jest to arcydzieło, ale można poświęcić mu parę swoich chwil z życia.

Książka mi się podobała.Zachowuje tempo nie za szybkie,nie za wolne w sam raz do zagłębienia się w tego typu sensacyjną literaturę. Postacie bohaterów odtworzone dość starannie ,akcja logiczna i linearna,beż żadnych kontrapunktów w przeszłości.Nie jest to literatura wysokich lotów,można,że powiedzieć wagonowa.

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Davida Rosenfelta i jakże udane. Thriller spełnił moje oczekiwania, a nawet lepiej. Mamy tu całe mnóstwo akcji i jeszcze więcej zaskakujących jej zwrotów. Bardzo dobrze mi się ją czytało i ani na moment nie chciałam jej odłożyć. Sposób pisana pana Rosenfelta przypomina nieco sposób prowadzenia narracji w prozie pana Cobena. Ps. Do miłośników Harlana Cobena i nie tylko: przeczytajcie koniecznie, nie będziecie zawiedzeni. Polecam! #davidrosenfelt, #niemownikomu, #lubimyczytac, #rosenfelt, #harlancoben, #thriller

Ciekawy pomysł na książkę, chociaż bardziej przypomina ona zarys - plan na tworzoną powieść. Opisaną historię można było spokojnie rozbudować, dodać charakteru, emocji. Gdy zorientowałam się kim jest ostatecznie główny bohater mimowolnie skojarzyła mi się inna książka 😉😁

Mimo pewnych dziwnych i nierealnych(chyba) rozwiązań technologicznych, bez których akcja nie posuwałaby się naprzód książkę mogę polecić z czystym sumieniem. To co z pozoru wydaje się prawdą - takie nie jest. Intryga nieźle zawiązana, postaci wyraziste , akcja wartka. Na pewno sięgnę po kolejne książki tego autora( oprócz Batmana)

"Zbaw nas ode złego" to drugi i ostatni tom z tajemniczym bohaterem A Shawem, który wymierza sprawiedliwość na swoich zasadach. Tym razem jednak dał się wciągnąć w bardzo niebezpieczną grę z wyjątkowo okrutnym i przebiegłym psychopatą. No i te kobiety, Baldacci nie byłby sobą, by nie obsadzić w jednej z głównych ról pięknej i ekscentrycznej kobiety, a tym razem nawet dwóch... Powieść, jak zwykle u Baldacciego, była wciągająca i znakomicie trzymająca w napięciu, ale w moim odczuciu pierwszy tom ("Manipulacja") był lepszy. Bardziej spójny i przemyślany. Tutaj autor troszeczkę przekombinował. Troszeczkę dał się ponieść wodzom fantazji, zapominając o realiach. Owszem, konstrukcja powieści i dialogi były znakomite. To taka swoista gra słów, tak jakby próbować grać zamkniętymi kartami w otwarty sposób. Albo na odwrót... Ale całość fabuły pod koniec zaczęła kuleć. Dla mnie to całe polowanie w kanadyjskiej tundrze było przekombinowane i mało wiarygodne. Jeśli chodzi o głównego bohatera, to autor zakończył to dość sprytnie. Niby zostawił furtkę do kontynuacji, ale równie dobrze całkowicie zakończył ten dwutomowy cykl... Mimo wszytko polecam. Baldacci to Baldacii, jego czyta się świetnie...

Dość trudno mi było ocenić książkę. Do połowy ciągnęła mi się strasznie i nie mogłam się wkręcić, później zrobiło się ciekawiej, końcówka nadawała najszybsze tempo. Będą spojlery! Za dużo grzybów w tym barszczu. Myślę, że jedną z wad tej książki jest nadmiar wątków. Inspektor Carlyle prowadzi kilka spraw, dzieje się też wiele zdarzeń, z którymi oficjalnie nie powinien mieć styczności. Nie dałam rady go polubić- nie dość, że wydaje się być niezbyt fajnym człowiekiem, to w dodatku jest nieudacznikiem w swoim fachu- bo jak inaczej opisać policjanta, którego znajoma prostytutka martwi się o dziecko i prosi o ochronę przed ojcem chłopca- inspektor nie robi nic i dzieciak zostaje porwany. Znajoma prezenterka prosi o pomoc, bo prześladuje ją stalker? Inspektor znów olewa sprawę, kobieta ginie. Dobrze, że pokojarzył fakty w sprawie morderstwa i mimo że wygodnictwo podpowiadało, że można sprawę zakończyć, to jednak coś wyczuł i drążył, choć niewiele z tego wynikło. Co się okazuje na koniec? Wszystkie sprawy jakoś się rozwiązują, tylko bez udziału głównego bohatera. Tak więc minusów jest dużo. Jednak nie mogę dać niższej oceny, bo mimo bohatera, a może antybohatera, niektóre wątki były naprawdę ciekawe i gdyby rozłożyć te kilka spraw na odrębne opowieści mogłoby być dużo lepiej. A tak, niektóre wątki zostały potraktowane po łebkach. Nie poleciłabym tej książki.

Ten przeciętny kryminał Childa nie powala aby zarekomendować "Bez Pudła" jako jedno z jego porywających akcji. Ochrona wiceprezydenta (czemu nie prezydenta?) ma za zadanie wytropić prześladowców, grożących śmiercią Billa Armstronga. W sukurs pojawia się Jack Reacher, którego doświadczenie prowadzi do finalnego spotkania ze sprawcami. Po tej książce tylko utwierdzam się w przekonaniu, że Child tworzy amerykańskie kino na papierze, gdzie można spodziewać się kto wyjdzie na końcu cało. Średnio z elementami zaskoczenia czytelnika, dlatego przechodzę do następnych pozycji z nadzieją na ciekawszą fabułę.

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

Powieść całkiem niezła. Autor utrzymuje odpowiednie tempo oraz napięcie w taki sposób, że lektura nie przynudza. Całkiem nieźle przedstawiona sylwetka Kessela, jego działania i priorytety podporządkowane nałogowi. No i oczywiście dość nieszablonowe zakończenie. Rewelacji nie ma, jeżeli chodzi o fabułę, jednakże w wolnej chwili można po tę lekturę sięgnąć.

Panika. Z całą pewnością i niejednokrotnie czuł ją główny bohater tej książki - młody filmowiec Evan, który pewnego poranka odbiera tajemniczy telefon od matki. Ta rozmowa zmienia całe jego życie. Śmierć matki, zagrożenie życia, walka, pogoń, tajemnicze pliki i wciąż odkrywane nowe informacje o pochodzeniu i przeszłości rodziców są dla Evana sporym wyzwaniem. Pytanie, czy uda mu się z tego wyjść cało... Fabuła książki sama w sobie dość ciekawa. Akcja dość prędko się dzieje i to na plus. Są momenty słabsze i lepsze, ale w ogólnym rozrachunku na plus.

Jednym strzałem to dziewiąty tom serii opowiadającej o Jacku Reacherze, byłym żandarmie armii USA, który przemierza kraj i co chwila pakuje się w jakieś kłopoty. Ten epizod jest o tyle ważny, że został zekranizowany – w głównego bohatera wcielił się Tom Cruise, zaś autor powieści, Lee Child, zagrał epizod policjanta siedzącego za biurkiem. W niewielkim miasteczku w Indianie samotny strzelec zabija sześcioma strzałami pięć przypadkowych osób. Działa na widoku, w miejscu publicznym, i zostawia po sobie ślady, które pozwalają go szybko zidentyfikować. To James Barr, były snajper piechoty. Aresztowany deklaruje, że nie jest winny, odmawia jednak zeznań. Mówi tylko jedno: „Przyprowadźcie mi Jacka Reachera”. I my już wiemy, w czym rzecz. Barr musi być niewinny, skoro uważa, że tak sprawny śledczy jak Reacher mu uwierzy. I jednocześnie Barr musi być w niezłych tarapatach, skoro uważa, że potrzebny jest tak sprawny śledczy jak Reacher. Cała reszta to już typowa dla Childa historia, w której sporo się dzieje. Bijatyki i strzelaniny to oczywiście jedno, drugie to mozolne gromadzenie śladów i próba ustalenia, co tak naprawdę się wydarzyło. Bo Jednym strzałem to w sumie kryminał. Kiedy Hollywood ekranizuje powieści, sięga z reguły po te najlepsze. Nie dziwi więc, że Jednym strzałem należy do najwyżej cenionych tomów serii o Jacku Reacherze. Książka ma wszystko, czego można by się po niej spodziewać. Dobrze pomyślaną fabułę, szybką akcję, napięcie. Jak ktoś chce zacząć swoją przygodę z Childem, może śmiało sięgać po ten tom. Wierzę, że nie będzie zawiedzony. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Bardzo przyjemna książka. Dość przewidywana ale miłą w odbiorze. Nie spodziewałam się po niej, aż tyle. A nie mogłam się od niej oderwać. To że była napisana kilka lat temu też sprawiła, że była miłą lekturą. Bardzo łatwo przywiązałam się do głównego bohatera. W samej książce nie było zbędnych postaci.

"Zawsze tu mieszkałem. Przed długi czas drzewa były jedyną opowieścią. Ale potem zjawili się najeźdźcy i wyłamali drzwi, jakby nie przychodziło im do głowy, że ktoś inny już tu mieszka i nazywa to miejsce domem." Kto nie lubi opowieści o Obcych? I to niekoniecznie tych ze space'ów. Obcych w nas. Ja lubię. Połączenie Connelly'ego i archiwum X - moje klimaty. Powieść intrygująca, nawet pomimo tego, że trudna, ponieważ skacząca co rozdział do innego bohatera. Ale warto być cierpliwym, bo wszystkie ścieżki prowadzą do... NICH. Groźnych. Niebezpiecznych. Bezwzględnych. Pragnących żyć. Ponownie. "To intruzi, nieproszeni goście, To obcy wewnątrz innych ludzi." Jest ciągłe uczucie niepokoju. Wszystko jest na pierwszy rzut oka ok, ale jednak coś nie gra. Świetnie podsycany lęk, który prowadzi do zaskakującego zakończenia. Psychomachia - konflikt między ciałem a duszą. Konflikt między osobą a tym, co siedzi w niej. W środku. I nie chce wyjść. Chce zostać.