Bitwa o Khe Sanh 1967-68. Obrona bazy piechoty morskiej w Wietnamie

Jest takie zdanie w "Sztuce wojny": "Bitwę da się przetrwać dzięki sile, a można ją wygrać dzięki duchowi". Oblężenie Malty z 1565 roku jest tego najlepszym dowodem i tego, że dowódca w pozłacanym uniformie na pierwszej linii nie jest fatalnym pomysłem oraz wykorzystanie przez la Valette coś, co dzisiaj nazywamy wojną informacyjną. Ten czterdziesty dziewiąty wielki mistrz zakonu joannitów wykazał się na polu walki nie lada pomysłowością (np. fragment z wyłomem w murze celem ostrzału fundamentów tureckiej wieży).

Bardzo szczegółowa praca, jak na tak małą objętość. Obejmuje w zasadzie wszystkie aspekty wyprawy: biografie wodzów (wraz z autorską oceną ich talentu),wykaz biorących w wyprawie udział okrętów (z tonażem, liczbą dział i liczebnościami załóg),plany obu stron, a nawet pogody. Starcia opisano bardzo szczegółowo, opisano praktycznie każde spotkanie walczących flotylli. Każdą potyczkę uzupełniono mapą, co jest ogromną zaletą. Warto również zwrócić uwagę na bardzo dużą liczbą ilustracji. Jedyną wadą książki jest mała ilość tekstu, przez co informacje są przedstawione bardzo pobieżnie, żeby nie powiedzieć sucho.

Opisane w sposób prosty, jasny i przejrzysty. Naprawdę dobrze się czyta i jedynie trzeba uważać, aby się nie pogubić w gąszczu japońskich nazwisk. Na pewno wielce ułatwiło mi odbiór książki wcześniejsze przeczytanie biografii Toyotomiego Hideyoshiego, bo w ten sposób miałem z grubsza orientację w wydarzeniach. Do tego można poznać prawdziwe kulisy pojawienia się na początku XVII w. w Japonii Anglików i Holendrów i znaleźć pierwowzory osób, które stały się postaciami występującymi w książce/filmie "Szogun". Bardzo polecam.

Książka jest cienka, zawiera wiele fotografii okrętów, śmigłowców, samolotów, postaci. Do tego mamy dołączone mapy, na których możemy zobaczyć przebieg ataków wyprowadzonych przeciwko Irakowi. Opisuje działania od planowania inwazji po skutki przeprowadzonej operacji

Wojna Argentyny i Wielkiej Brytanii z 1982 r. to ostatni jak dotąd (i oby tak zostało)konflikt mocarstw. Wprawdzie obie strony zaangażowały w niego jedynie niewielką część swojego potencjału, jednak jednostki które wzięły w nim udział stanowiły niekwestionowaną elitę walczących armii. Ten bardzo ciekawy - zwłaszcza dla osób zainteresowanych współczesną wojskowością i stosunkami międzynarodowymi - konflikt książka D. Andersona opisuje w bardzo skondensowany sposób. Cały kryzys, od momentu pierwszych żądań argentyńskich do kapitulacji armii gen. Menendeza, został opisany na zaledwie 96 stronach. Ma to zarówno wady, jak i zalety; z jednej strony, tekst nie zanudza dziesiątkami technicznych szczegółów, z drugiej, nie ma w nim paru istotnych elementów. Przede wszystkim, zabrakło mi dokładnego podsumowania potencjału obu walczących stron - ograniczyło się ono do opisu uzbrojenia floty i lotnictwa walczących. Również sam tekst jest bardzo ogólnikowy; po przeczytaniu o zatopieniu okrętu ,,Sir Galahad" przez trzy strony szukałem informacji jakiej klasy to był okręt. Mimo tych niedoskonałości, ,,Wojnę o Falklandy" czyta się szybko i przyjemnie, co dodatkowo ułatwiają liczne mapy i spora ilość ilustracji.

Wydawnictwo Osprey, więc mamy fajne mapy, ładną szatę graficzną, przejrzystą strukturę książki. Autor pokazuje marsz wojsk Mehmeda IV dowodzonych przez wezyra Karę Mustafę pod Wiedeń, kilkumiesięczne oblężenie, walki minowe, obronę Wiednia kierowaną przez von Starhemberga, a następnie odsiecz wojsk sprzymierzonych pod wodzą Sobieskiego. Tytuł książki nie jest trafiony, bo samej odsieczy jest w książce za mało. Autor bardziej koncentruje się na walkach o Wiedeń i starciu wojsk cesarskich dowodzonych przez ks. Lotaryngii Karola z Turkami. Nie mamy tutaj dokładnego opisu wojsk idących na odsiecz z Polski, liczebności tych wojsk (a był to udział duży, bo pod Wiedniem stanęło ok 26 tys. naszych żołnierzy),nie ma tutaj obrazu trwogi w Wiedniu i błagań jakie wystosowywali posłowie cesarscy do króla Polski o włączenie się do walki z Turkami, nie ma opisu kształtowania się naszej polityki zewn. i podjęcia decyzji przez Sobieskiego o wyprawie na Turków. Z książki mgliście wyłania się udział Sobieskiego w ułożeniu strategii ataku na wojska oblegające Wiedeń i jego dowodzenia. Nie ma też informacji choćby takiej, jak Leopold potraktował króla Polski i jego świtę na pierwszym spotkaniu po zwycięstwie, a to bardzo ciekawa sytuacja. Generalnie książka nie jest przekłamana, ale kładzie nacisk w złym miejscu. Odsłania ciekawe epizody jak np. walki minowe, czy też wkład wojsk cesarskich w zwycięstwo (duży wkład na lewym skrzydle umożliwiający atak Jabłonowskiego i polskiej jazdy na skrzydle prawym i ostateczne zwycięstwo),ale jednak akcenty rozłożone są według mnie nie do końca prawidłowo i nie chodzi tutaj o jakąś dumę narodową. Lepszą pozycją o tej tematyce jest książka L. Podhorodeckiego pt. "Wiedeń 1683".

Przeczytana z kilkanaście lat temu. Jest to temat, który jakoś niespecjalnie mnie zajmuje i zajmował, ale niegruba książeczka z mapami i ilustracjami przystępnie przybliża temat. Jakby kogoś interesowało o co chodziło w tej wojnie, a nie ma ochoty przekopywać się przez trudne monografie, to jest to dobry adres.

Krótkie przedstawienie kampanii wrześniowej 1939. Jak to w serii Osprey mamy genezę konfliktu (bardzo pobieżna),opis walczących stron, ich dowódców, a następnie przedstawienie kampanii z naciskiem na bitwę graniczną, Bzure i Warszawę. Bardzo mało o 17.09 i końcówce działań wojennych.

tak powinno się pisać takie ksiażki, świetne mapki obrazujące wszystkie potyczki w ciągu czterch dni czerwca 1815 r. (Ligny, Quatre-Bras, Wavre i Waterloo),krótka charakterystyka głównodowodzących, opis walczących armii wzbogacony schematami organiacyjnymi, a wszystko zwieńczone świetnym opisem bitwy, opisem nienużącym, opisem który czyta się z przyjemnością, gdyby jeszcze autor pokusił się o dokładniejszy opis taktyki stosowanej w tamtych czasach i nakreślił charakterystykę poszczególnych formacji byłaby "10", polecam, ale uwaga, to książka typowo militarna, komuś kto nie lubi opisów gdzie przewijają się brygady, regimenty, korpusy może się to do końca nie spodobać... ja bardzo cenię sobie tą pozycję... w tytule też niepotrzebnie dodany jest ten człon "narodziny współczesnej Europy", bo polityki w tej książce jest niewiele, to typowa pozycja poświęcona opisowi wielkiej batalii która w cztery dni pochłonęła blisko 100 tys. żołnierzy...

Historię Japonii jest dla mnie jak była żona - zawsze wraca, smutna, że ją porzuciłem. Pierwszy Turnbull, którego przeczytałem - zapewne nie będzie ostatnim. Poprawny Osprey. Nieznających niczego z historii okresu Sengoku mogą przytłoczyć nazwiska i miejsca - jest ich sporo. Pozytywnie zaskoczyły mnie porady turystyczne umieszczone na końcu - bardzo fajna pophistoria.

Przeczytane x lat temu... Przystępna odpowiedź na pytanie - dlaczego Francuzi ugrzęźli na dobre kilka lat w Hiszpanii, podczas gdy reszta kampanii napoleońskich kończyła swój byt dużo szybciej. Bitwy, dowódcy (Wellington szczególnie),mapy, ilustracje. Pamiętam, że do książki była dołączona jakaś płyta z filmem dokumentalnym, o dziwo bardzo ciekawym. Mimo wszystko, wolę tego typu krótsze pozycje czytać o jednej bitwie, czy kampanii niż o 7 latach, ale było naprawdę dobrze. Godne polecenia i znawcom i amatorom.

Książka przedstawia dokładny opis i przebieg bitwy pod Austerlitz, klasyku taktyki wojskowej. Zapoznajemy się z tłem historycznym, organizacja i szczegółowym "ordre do bataille" armii biorących udział w bitwie. Przedstawione są ruchy wojsk poprzedzające bitwę, między innymi manewr strategiczny pozwalający zająć twierdzę Ulm. Sama książka oprócz szczegółowego i dokładnego opisu ruchów wojsk na polu walki zawiera mnóstwo ilustracji i zdjęć oraz gwóźdź programu: pięć szczegółowych map taktycznych przedstawiających dokładne ruchy wojsk w poszczególnych fazach bitwy. Między innymi osobna mapa ilustrująca szarżę rosyjskiej elity elit - kawalergardów gwardii carskiej i kontratak gwardii cesarskiej poprzedzonej hasłem do ataku generała Rappa - "Wiele pięknych pań zapłacze jutro w Petersburgu" Jest to moja druga przeczytana książka wydawnictwa OSPREY, i na pewno nie ostatnia. W sposób wyczerpujący, wzbogacony licznymi mapami, planami, ilustracjami, przedstawia najważniejsze bitwy w historii.

Plusy pracy - Ilustracje, naprawdę dobre. - Ciekawe przedstawienie, uzbrojenia walczących stron. - Opis wojskowości Połowców. - Dobre mapy. Minusy pracy - Nadmierna skrótowość w przedstawieniu bitwy. - Brak omówienia źródeł, do dziejów bitwy. - Skrótowe przestawienie politycznych uwarunkowań wojny. Podsumowując, niezbyt wyróżniająca się z serii Osprey 'a, książka popularnonaukowa.