Największe operacje szpiegowskie XX wieku

Cenny element do układanki o II Wojnie Światowej. Dużo danych statystycznych, wiele znaczących nazwisk. Ciekawa, choć mało nagłośniona historia Bazy 43 oraz tych, którzy służyli dla narodu za granicą. Podziwiam autora za weryfikację trudno dostępnych źródeł użytych podczas pracy nad książką.

Rewelacyjna! Szczerze polecam! Nawet, jeśli ktoś interesuje się historią II wojny światowej, to myślę, że czytając relacje z pierwszych rąk uczestników zawsze dowie się czegoś więcej, zaś to, co oni opowiadają.... Ta książka to kopalnia scenariuszy filmów przygodowych, szpiegowskich i sensacyjnych :)

Książka fabularyzowana, co sprawia, że czyta się ją jak pasjonującą powieść sensacyjną. Została dodatkowo wzbogacona licznymi zdjęciami bohaterów historii utrwalonej na kartach tej książki. Kniebe nie można odmówić talentu pisarskiego, nie nudzi czytelnika, wciąga, a ponadto korzystał z dość bogatego materiału bibliograficznego. Pomimo to, sądzę, że narracja "Operacji Walkirii" działa na jej niekorzyść, ponieważ autor - jak się wydaje - utracił potrzebną historykowi obiektywność. Zaczyna zacierać się granica pomiędzy niepowtarzalnymi faktami historycznymi, a tym, co autor dodał, aby wzbogacić fabułę. Oprócz tego odniosłam lekkie wrażenie, że Kniebe próbuje Stauffenberga "i spółkę" nieco idealizować... Mimo wszystko, warto przeczytać. Bardzo ciekawa opowieść.

Kiedyś, czyli przed 2 wojną światową opis rzeczywistości zaczęli dziennikarze radiowi. Bardzo fajna książka pokazująca rozwój radia i telewizji w Stanach Zjednoczonych. Myślałem, że będzie więcej informacji o Polsce. Fajnie pokazane jak wyglądała praca pierwszych korespondentów radiowych. Na ich podstawie Amerykanie wiedzieli, co działo się w Europie i innych częściach świata. Wcześniej z danej serii czytałem książkę Rozdarty naród, która także polecam

Szczegółowo opisana epopeja Legii i jej działania na teatrach od konfliktów kolonialnych w Algierii przez legendarne bitwy pod Camerone, Sewastopolem czy Dien Bien Phu i obie wojny światowe. Styl książki jest momentami "podręcznikowy". Gdzieniegdzie trochę za dużo patosu i gloryfikowania Legii, ale poza tym czytało się bardzo dobrze. Polecam nie tylko zainteresowanym tematyką Legii, ale też chcącym odświeżyć sobie kulisy wojen czy francuskiego kolonializmu.

Ciekawa, fabularyzowana książka popularnonaukowa, dotycząca spisku Hitlera i Himmlera, mającego na celu porwanie ówczesnego papieża, Piusa XII, i zagarnięcie skarbów Watykanu. Książka, która spokojnie mogłaby wyjść spod pióra Bogusława Wołoszańskiego - Dan Kurzman stosuje bardzo podobny styl.

Był potencjał ale chyba nie został wykorzystany. Niektóre wydarzenie zostały wręcz pominięte lub dosłownie dotknięte (możne ze względu na brak ciągle utajnione dokumenty). Jak ma się jakąś wiedzę o Hooverze, historii USA z ostatnich 100 lat to raczej nie ma tu nic odkrywczego.

Prace takie jak ta, czy też "Mit Rommla" Remy'ego to książki demitologizujace bohatera Afrika Korps. Biografia pióra Ralfa Reutha nie jest typową biografią. Podzielona jest na kilka bloków. Pierwszy opowiada pobieżnie o karierze Rommla jedynie sygnalizując kolejne etapy życia takie jak ukończenie Szkoły Kadetów w Gdańsku, służbę w 124 Wirtemberskim Pułku Piechoty, walki w I wojnie światowej w tym słynne zdobycie Monte Matajur, powojenna służba w 13 Pułku Piechoty w Stuttgarcie, 17 Pułku Piechoty w Goslar czy też jako wykładowca szkół wojskowych w Dreznie, Poczdamie i Wiener Neustadt. Następnie mamy epizody związane z byciem komendantem Kwatery Głównej Hitlera, dowodzenie 7 Dyw. Panc. we Francji, przeniesienie w lutym 1941 do Afryki, walki aż do El Alamein, załamanie, przeniesienie do Włoch i ostatecznie do Francji jako dowódca Grupy Armii B. Życiorys przedstawiony w książce jest bardzo skrótowy i pobieżny, więc ktoś szukający prawdziwej biografii Rommla musi sięgnąć po inne pozycje jak choćby "Żelazny Krzyż" Frasera. Reuth natomiast w kolejnych blokach swojej pracy koncentruje się tak na prawdę na obrazie Rommla jako dowódcy, szeroko opisuje budowanie mitu tego feldmarszałka przez propagandę niemiecką (również brytyjską, co służyło tłumaczeniu swoich porażek w Afryce i ostatecznemu wykreowaniu obrazu brytyjskich dowódców jako tych, którzy tegoż Lisa Pustyni ostatecznie pokonali),nie unika tematu wierności Hitlerowi czy też załamania się w Afryce oraz Francji po lądowaniu Aliantow. Duża część książki to kwestia potencjalnego udziału Rommla w spisku i zamachu na Hitlera 20 lipca 1944, obciążających go zeznań ludzi takich jak Stulpnagel, czy Hofacker oraz kwestia stosunków z adiutantem Speidlem, który w spisku bral udział. Mamy też obraz sądu nad Rommlem i ostatecznie jego samobójstwo. Na ostatnich stronach autor opisuje powojenne losy "mitu Rommla". Z pracy tej wyłania się generał wierny Hitlerowi, dobry dowódca szczebla dywizji, świetnie potrafiący improwizować w sytuacji braków zaopatrzenia, który jednak miał swoje słabości, skrzętnie skrywane przez propagandę. Warto przeczytać jako praca uzupełniająca oficjalne biografie Rommla. Dobre jest podsumowanie Reutha, w którym jednym zdaniem przedstawił on podejście Rommla do ideologii nazistowskiej i ruchu oporu przeciwko Hitlerowi: "tak na prawdę nie rozumiał istoty nacjonalizmu, jak również pobudek, które kierowały członkami ruchu oporu".

Ze względu na osobę Autora, książka Ogień nad Chinami Witolda Urbanowicza, pilota myśliwskiego dowodzącego legendarnym dywizjonem 303 w czasie jego największych zwycięstw, chwały i ofiary, kojarzy się jednoznacznie z dalekowschodnim epizodem jego służby. Oficer i dyplomata, dzięki swoim wysiłkom, koneksjom i szczęściu udaje się do Chin, by jako pilot myśliwski walczyć w sławnej jednostce Latających tygrysów dowodzonej przez legendarnego C. Chennaulta. Zawartość książki rzeczywiście pokrywa się ze skojarzeniem, chociaż nie do końca. Gdyby w czasie drugiej wojny światowej Witold Urbanowicz posiadał smartfona, zapewne jego wspomnienia z Chin przybrałyby postać wideoblogu lub cyklu filmów podróżniczych o tytule mniej więcej zbliżonym do tytułu wpisu. Jako, że wszystko działo się jakieś siedem, osiem dekad za wcześnie, mamy do dyspozycji tylko książkę ze wspomnieniami z tamtych lat. Swoją zawartością i układem przypomina mi współczesny serial Ciężarówką przez Wietnam. Dlaczego? Ano dlatego, że w obu wypadkach praca bohatera, czy to jako truckersa czy jako pilota myśliwca, jest tylko tłem, barwnym ale tłem, a właściwym bohaterem jest właśnie tło, czyli kraj toczącej się akcji. Jako człowiek dojrzały, obyty w świecie i w wyższych sferach, już utytułowany i życiowo ustatkowany, Urbanowicz traktuje swoją podróż nie tylko jako okazję do praktycznego zapoznania się z taktyką i realiami wojny powietrznej na Dalekim Wschodzie, ale także poznania egzotycznego kraju, jego ludzi i kultury. Tym czego doświadcza pomiędzy lotami bojowymi, a czasem też w ich trakcie, dzieli się z czytelnikami. Znajdziemy więc opisy egzotycznej przyrody, magicznych widoków Himalajskich szczytów spowitych welonami chmur, oświetlanych promieniami zachodzącego słońca. Poznamy z imienia i nazwiska ludzi z wyższych sfer chińskiego społeczeństwa, ich obyczaje, styl życia kulturę i stosunek do życia. Poznamy też anonimowy tłum ciężko pracujących ludzi: rolników, rybaków, budowniczych lotniska, rikszarzy sprzedawców itp. Prześlizgniemy się przez zakątki pełne biedaków, żebraków, różnych ciemnych typów, słowem całą paletę szarych ludzkich postaci. Wszystkie oryginalne, egzotyczne, intrygujące na swój sposób piękne. Jako outsider spoza splątanych w ówczesnych Chinach światów, nie Chińczyk, nie Amerykanin, z wrodzoną sobie łatwością nawiązuje kontakty i poznaje ludzi, z ich wartościami, stylem życia i słabościami. Poznaje ich i daje ich poznać nam, jakby podając z obfitego półmiska kolejne kawałki chińszczyzny, oczywiście używając pałeczek. Tekst nie jest też wolny o rozmyślań o bardziej ogólnym, wręcz filozoficznym charakterze. Sprzyjały im liczne godziny samotności w kokpicie myśliwca. Olbrzymie obszary, na których toczyły się walki sprzyjały długim lotom, kiedy to poza czasem walki, pilot zawieszony pomiędzy niebem a chmurami lub gwiazdoskłonem, mając za pan brat niebotyczne góry i bezmiar powietrznego oceanu popadał w zadumę. Chiny są wielkie, Chiny są piękne, Chiny są nieodgadnione, Chińczycy są niesamowici zdaje się mówić Urbanowicz. To wszystko nabiera innego kształtu w kontekście współczesności i innych, dzisiejszych Chin, które postrzegane są u nas na zachodzie coraz bardziej jako zagrożenie dla naszej cywilizacji, dla naszego systemu wartości dla naszej wolności. Dla naszych. A czy ktokolwiek pyta, jaki jest ich pogląd, a jeśli zapyta i otrzyma odpowiedź, czy nam o tym powie? Płynąc przez kolejne strony książki zastanawiałem się, kto ma prawo twierdzić, że jego system wartości, prawa i interesy są ponad innymi, choćby wywodzącymi się z kilku tysięcy lat tradycji. Lotnisko.blogspot.com

To niemal dziennik poczynań polskich pilotów MYŚLIWCÓW w okresie bitwy o Anglię. Poza tym nakreślone tło wydarzeń, szkic losów polskich lotników od września 39 do czasu utworzenia pierwszych polskich dywizjonów no i słów kilka o tym jak to było z ta paradą zwycięstwa . Opisy walk powietrznych, relacje świadków, przemyślenia dowódców, sucha kronika walk obok kwiecistych opisów potyczek, polityczne kulisy w zarysie. Sporo fotografii. Książka mówi o wielu polskich dywizjonach myśliwskich choć o kilku szczególnie szeroko. Są wskazane okoliczności powstania kilku słynnych wypowiedzi dziś należących do "klasyki cytatów". Miłośnikom mitów książka może być nie w smak, umiejącym docenić wysiłek zwykłych ludzi moim zdaniem się bardzo spodoba, ponieważ opisuję prawdę : zarówno o potknięciach naszych walecznych przodków, jak i o ich męstwie, sile charakteru, walce z własnymi słabościami. Anglofile powierzchowni także mogą się poczuć urażeni naga prawdą o politycznych zagrywkach naszych "sojuszników". Ale baczny czytelnik z łatwością dostrzeże różnicę między tym ile jest warte słowo brytyjskiego polityka, a ile słowo szeregowego brytyjskiego pilota. Co znaczy honor dla polityków, a co znaczy honor dla pilotów. Jak wygląda wdzięczność rządu brytyjskiego , a jak wdzięczność angielskich towarzyszy broni. Jednak najważniejsze co wnosi książka to budowany fragmencik po fragmenciku obraz walk jakie toczyli Polscy piloci w obronie Anglii. Nazwiska, zwycięstwa, zdjęcia. Mało osobistych ocen i dywagacji autora, dużo faktów!

Ogromna ilość różnorakich publikacji i medialnych doniesień dotyczących sekretów i tajemnic osnutych wokół wydarzeń i postaci II wojny światowej świadczy niezbicie o tym, że mimo prawie siedemdziesięciu lat które minęły od zakończenia tego najstraszliwszego konfliktu XX wieku, wiele została jeszcze do odkrycia i wyjaśnienia. W nurt ten wpisuje się również prezentowana tu publikacja Macieja Karalusa zatytułowana „Tajemnice II wojny światowej”. Jak w wielu podobnych pozycjach, oprócz wielokrotnie komentowanych, powtarzających się i wciąż budzących wątpliwości i kontrowersje aktów tego globalnego dramatu, zarówno w odniesieniu do III Rzeszy, Związku Radzieckiego jak i samego teatru wojny (zagadka śmierci Martina Bormanna, „Wunderwaffe”- nazistowska cudowna broń, sekret ukrycia złota Banku Rzeszy, ewakuacja Dunkierki, zamachy na Adolfa Hitlera, kamikadze, itd.) znajdziemy kilka naprawdę mało znanych i przez to niesłychanie interesujących wątków dotyczących tej tematyki i tego okresu. Poznańska cytadela i echa jej przerażającego dramatu, zamek Wawelsberg i niemiecka fascynacja okultyzmem, organizacja Werwolf, jej powstanie i działalność, kulisy śmierci gen. Erwina Rommla, słynnego „Lisa Pustyni”, zbrodniarze i kryminalni przestępcy z brygady SS Dirlewangera, masakra w Malmedy. Autor prezentuje również wydarzenia jedynie powiązane z samą II wojną światową, z czasów ją poprzedzających ( podpalenie Reichstagu) bądź też późniejszych (córka Heinricha Himmlera i jej walka o przywrócenie dobrego imienia ojcu czy fałszywe dzienniki Hitlera) . „Tajemnice II wojny światowej” Macieja Karalusa jest pozycją typowo popularyzatorska (prawdziwym entuzjastom i miłośnikom historii najnowszej opisywane tu wydarzenia są w większości bardzo dobrze znane),w takiej formie znakomicie się sprawdza i tak też moim powinno się ją traktować. Dla wszystkim rozpoczynającym przygodę z tą fascynującą tematyką jest jak najbardziej pożądana, ciekawa i z punktu poznawczego wiele wnosząca. Trzeba tutaj również nadmienić iż lektura ta jest bardzo dobrze i solidnie wydana ( jeśli chodzi o Grupę Wydawniczą Publicat staje się to już chlubną normą) wliczając w to porządną twardą okładkę, dobrą jakość papieru i druku oraz wzbogacające i dokumentujące zawarte w niej treści dziesiątki niekiedy bardzo unikatowych zdjęć.

Świetna pozycja uzupełniająca. Oferuje bardzo skrótowy opis najważniejszych wydarzeń WWII, zaś jej największą wartością jest blisko 1000 zdjęć z tamtego okresu. To dokładnie to, czego brakuje choćby książce Beevora, gdzie zbiór fotografii jest dość skąpy. Bardzo dobre uzupełnienie biblioteczki.

Zacząłem czytać tą książkę bardzo dawno temu (jakieś dwa lata temu) kiedy jeszcze nie byłem po dobrej stronie mocy i zamiast czytać tyle ile się da to marnowałem wolny czas na bezproduktywne oglądanie telewizji. Przeczytałem 100 stron i książka trafiła na półkę bo wziąłem ja ze sobą dla zabicia czasu w podróży na wakacje. Ostatnio odgrzebałem ją spośród innych książek i stwierdziłem, że trzeba ją skończyć. Jeżeli chodzi o literaturę II wojny światowej to jestem fanem Wołoszańskiego. Pan Moorhouse pisze odrobinę inaczej, nie dodaje do ksiazki elementów fabularyzowanych przez co książkę czytało się raz lepiej raz gorzej. Widać, że autor włożył masę pracy w przekazanie jak najwięcej danych liczbowych, szczegółów i detali. Tytuł jest odrobinę mylący ponieważ tytułowe zamachy stanowią jedynie 1/3 całej ksiazki. Pozostała fabuła opiera się na wydarzeniach z całej wojny: pucz monachijski, kampania wrześniowa, represje i okrucieństwo żołnierzy Niemeckich w Polsce, kampania zachodnia, plan Barbarossa, przełom w kampanii wschodniej i powolny odwrót Wehrmachtu, który prowadzi do berlińskiego bunkra, w którym Hitler odebrał sobie życie. Ale te wydarzenia stanowią tło do wskazanych w tytule zamachów. Poznajemy sylwetkę Georga Elsera odpowiedzialnego za wybuch w pijalni w Monachium. Dowiadujemy się w jaki sposób spiskowali oficerowie Abwehry (niemiecki wywiad). Autor uchyla rąbka tajemnicy na temat planów zamachów autorstwa NKWD, SOE i RAFu. Zaznajamia nas ze spiskowcami z kręgu oficerów Wehrmachtu oraz szczegółowo opowiada o wydarzeniach w Wilczym Szańcu. Co ciekawe opisuje nie tylko zamachy na samego Hitlera ale i na innych nazistów chociażby poprzez działalność AK (zamach na Kutscherę) czy szpiegów NKWD (tutaj polecam zwrócić uwagę na Nikolaja Kuzniecowa, którego postać świetnie przedstawiono w książce z 1989 roku "Człowiek który wstrząsnąl Trzecią Rzeszą"). Podsumowując, książka bardzo ciekawa z dużą ilością danych i szczegółów. Choć czasami czytało się ją lekko opornie. To co intryguje podczas lektury tej książki, to fakt tego, iż Hitler z każdego zamachu wyszedł obronną ręką. Jeden ze spiskowców nawet stwierdził mimochodem, iż Hitler musi mieć "diabła stróża". Polecam szczególnie fanom II wojny światowej.

"Prawda ukryta za mitami otaczającymi niemieckich pilotów" - tak głosi zdanie zamieszone z tyłu okładki. Niestety książka nie obala żadnych mitów, a wręcz dokłada kolejną cegiełkę budującą stereotypowy wizerunek niemieckiego asa: współczesnego rycerza i gentlemana; indywidualisty przekładającego koleżeńskość nad ideologię. Pomijając jednoznacznie ukierunkowane sympatie autora, przekazuje on dość solidną dawkę wiedzy pozwalającą zapoznać się z sylwetkami najsłynniejszych niemieckich pilotów i realiami panującymi w ówczesnej Luftwaffe. Książkę sztucznie powiększają opisy wrażeń z pilotażu Bf-109 i powojennego F-104, ale jakoś szczególnie to nie razi i wpisuje się w materiał wiodący. Zdarzają się wprawdzie błędy w tekście i w podpisach pod fotografiami (np. bombowce Dornier mylone z Junkersami),ale minimalnie rzutuje to na odbiór całości. Nie zważając na niewielkie mankamenty można powiedzieć, że książka jest ogólnie solidną, publicystyczną robotą.

Przeczytałem książkę dość dawno temu, ale pamiętam, że jest to pozycja ciekawa w treści, zawierająca dużo informacji zwłaszcza z punktu widzenia dyplomacji i polityki. Nie zgadzam się z autorem co do tego, że kampanię wrześniową można było wygrać, że to Sowieci ją przypieczętowali, bo już kilka dni wcześniej Niemcy właściwie zamknęli w kotle całe Wojsko Polskie na wschód od Bugu i Sanu. Tak samo jak nie zgadzam się, że Polska dyplomacja robiła wszystko sprawnie i optymalnie etc. To, że się nie zgadzam z autorem nie znaczy, że nie cenię jego książki. Polecam dla wszystkich pasjonatów Kampanii Wrześniowej i do własnej interpretacji podanych danych.

Wracam do książki z okazji przypadającej w tym roku rocznicy 80-lecia wyzwolenia Bredy. Praca o I dywizji pancernej Generała, który nie przegrał żadnej bitwy. O człowieku, którego kochali jego żołnierze. Który kazał się pochować wśród swoich podkomendnych na cmentarzu wojskowym w Bredzie. "Był jedynym polskim generałem walczącym w II wojnie światowej, który dożył czasów odzyskania przez Polskę wolności i jedynym, który za życia doczekał się oficjalnego uznania za bohatera wojennego". Książka bogata jest w załączniki, statystyki, które dopełniają treść książki. Marsz jednostki opisywany jest skrupulatnie, miejscowość po miejscowości z godzinami i minutami. Dla znających historię - nie jest to pozycja wolna od wad i niedociągnięć. Mimo to warto poznać punkt widzenia zachodniego historyka na sprawy polskie.

Rewelacja! Autor wskazuje nam, kto tak naprawdę jest odpowiedzialny za wybuch drugiej wojny światowej. Powszechnie wszyscy wiedzą, że to wina Hitlera i Stalina, bo oni nas zaatakowali, lecz mało, kto wie, w jakich okolicznościach zdołali dopiąć swego i dokonać IV rozbioru polski. Zdradzać wiele szczegółów nie będę, gdyż najlepiej samemu zajrzeć do książki/ serialu. Podpowiem, że w znacznym stopniu do II Wojny Światowej doprowadziła polityka Appeasement-u. Oczywiście wszystko skupia się na Związku Sowieckim i na Józefie Stalinie. Przedstawiono metody NKWD, terror stalinowski i przebieg wojny. Muszę też zaznaczyć, że wręcz fascynuje mnie generalissimus. Oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Dlaczego? Dlatego, gdyż każdy potajemnie układał się z nim, jakby naprawdę był władcą świata. Najpierw Hitler, potem Churchill i Roosevelt. Także jak nam wiadomo, największym zwycięzcą okazał się właśnie Stalin! Poszerzył granice swojego imperium, i nawet nie doczekał się własnej Norymbergii. To jednak smutna prawda, że zwycięzców się nie sądzi… Moim zdaniem, każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: jak to się stało, że największy wpływ na losy Europy miał sowiecki dyktator? Jak wiadomo wojna mogła potoczyć się inaczej. To jest wręcz zadziwiające, że Europa zachodnia była gotowa sprzymierzyć się z jednym tyranem, by pokonać drugiego Adolfa Hitlera… II Wojna Światowa za zamkniętymi drzwiami otwiera wszystkim oczy, i uświadamia nam, kto tak naprawdę wyhodował te chwasty w postaci III Rzeszy, czy ZSRR, które stało się światową potęgą i groziło wojną nuklearną w latach powojennych. Zachodni Alianci sami zgotowali taki los dla Europy. Autor podkreśla, że choć Churchill deklarował się, jako zagorzały sprzymierzeniec Polski, to dbał wyłącznie o własne interesy. Świadczy o tym fakt, że za każdym razem spławiał Władysława Sikorskiego. Zaś Franklin Delano Roosevelt? Potrzebował Stalina do własnej wojny z Japonią. No i wisienka na torcie, książka, serial starają się przede wszystkim rzetelnie przedstawić opis sylwetki samego Józefa Stalina. Wiecznie podejrzliwy, nieco naiwny, z manią wielkości. Za jego panowania ZSRR urosło do rangi światowego mocarstwa, ale jakim kosztem? Ponad 60 milionów istnień ludzkich, w tym większość to obywatele kraju Rad. Wciągająca, pouczająca. W sam raz na rocznicę pokonania Hitleryzmu – dziś dzień zwycięstwa.

Najlepsza wojenna biografia A. Hitlera z dotychczas napisanych pozwalająca niezwykle wnikliwie wniknąć w psychikę głównego bohatera. Na uwagę zasługuje mistrzowski styl zastosowany przez autora i przeogromny wybór źródeł - głównie stenogramów. Oczywiście pewne tezy przedstawione przez autora będą kuc w oczy obecnych władców świata i strażników politycznej poprawności.