Każdy ma swoje Kilimandżaro

„Każdy ma swoje Kilimandżaro” autorstwa Małgorzaty Wach to wzruszająca relacja z niezwykłej wyprawy zorganizowanej przez fundację „Mimo Wszystko” na afrykańskie Kilimandżaro. W tej inspirującej książce Wach przedstawia historię dziewięciu uczestników – osób z różnorodnymi niepełnosprawnościami – którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie i wspiąć na najwyższą górę Czarnego Lądu, mierzącą 5895 metrów nad poziomem morza. Każdy z bohaterów ma swoją własną, przejmującą historię i zestaw ograniczeń, które musiał przezwyciężyć, by stanąć na szczycie.

Centralnym elementem książki jest nie tylko opis zmagań fizycznych, ale również głęboko emocjonalna podróż, którą odbywają uczestnicy. Wśród nich znajdują się m.in. Jan Mela, słynny polarnik i podróżnik, który w wyniku porażenia prądem stracił rękę i nogę, Katarzyna Rogowiec, paraolimpijka i złota medalistka, oraz Łukasz Żelichowski, niewidomy od urodzenia. Wach wnikliwie przedstawia ich walkę z własnymi słabościami, ukazując, że sukces nie zależy od sprawności fizycznej, ale od siły ducha i determinacji.

Narracja Małgorzaty Wach cechuje się dużą wrażliwością na odmienność i wyjątkowość każdego człowieka. Autorka z szacunkiem i zrozumieniem opisuje codzienne życie osób niepełnosprawnych, ich ograniczenia oraz wysiłki, które wkładają w pokonywanie przeszkód. W książce znajdziemy też elementy refleksji nad trudami, jakie napotykają oni w zetknięciu z naturą. Wach precyzyjnie przedstawia wyzwania związane z ekstremalnymi warunkami wyprawy – od gwałtownych zmian temperatury po trudności wynikające z rozrzedzonego powietrza i wyczerpania fizycznego. W ten sposób autorka ukazuje Kilimandżaro jako metaforę trudności, z którymi mierzą się osoby z niepełnosprawnościami każdego dnia.

Wach koncentruje się również na współpracy i wzajemnym wsparciu między członkami zespołu, co staje się kluczowe w ich walce o zdobycie szczytu. Pojawiają się opisy nie tylko triumfów, ale i chwil zwątpienia, gdzie uczestnicy muszą wspierać się nawzajem, by pokonać swoje obawy i słabości. Autorka udowadnia, że wzajemna pomoc i poczucie przynależności mogą zdziałać cuda, zwłaszcza w tak ekstremalnych warunkach.

Ciekawe są także wstawki historyczne i kulturowe, dzięki którym czytelnik może lepiej zrozumieć znaczenie Kilimandżaro dla lokalnych społeczności i turystów. Wach wplecie w historię także perspektywy innych osób, jak organizatorzy czy przewodnicy wyprawy, co wzbogaca kontekst książki.

„Każdy ma swoje Kilimandżaro” to książka nie tylko o wspinaczce na górę, ale także o walce z wewnętrznymi barierami i uprzedzeniami. Wach mistrzowsko obrazuje, że każdy ma swoje „Kilimandżaro” – wyzwania, które mogą się wydawać nieosiągalne, lecz są do pokonania, gdy tylko znajdziemy w sobie siłę i odwagę. To lektura pełna nadziei, która skłania do refleksji nad granicami ludzkich możliwości i przypomina, że żadna przeszkoda nie jest nie do pokonania, jeśli tylko mamy odwagę spróbować.

„Każdy ma swoje Kilimandżaro” autorstwa Małgorzaty Wach to wzruszająca relacja z niezwykłej wyprawy zorganizowanej przez fundację „Mimo Wszystko” na afrykańskie Kilimandżaro. W tej inspirującej książce Wach przedstawia historię dziewięciu uczestników – osób z różnorodnymi niepełnosprawnościami – którzy zdecydowali się podjąć wyzwanie i wspiąć na najwyższą górę Czarnego...

Zacznę od plusów: książka ciekawa, super opis bohaterów podróży na Kilimandżaro, dobrze że możemy ich poznać. Dużo zdjęć, opis wyprawy z punktu widzenia uczestników także warty przeczytania. Jednak brakowało mi rozszerzenia fabuły. Czuję niedosyt historii wyprawy, przeczytałam go zbyt szybko, chciałabym przeczytać więcej odczuć uczestników, opisów trasy, przemyśleń. Po przeczytaniu tej książki czuję duży niedosyt. I na koniec dla mnie największy minus: wydanie na papierze odbijającym światło. Technicznie czytało się bardzo niedobrze.

Zacznę od plusów: książka ciekawa, super opis bohaterów podróży na Kilimandżaro, dobrze że możemy ich poznać. Dużo zdjęć, opis wyprawy z punktu widzenia uczestników także warty przeczytania. Jednak brakowało mi rozszerzenia fabuły. Czuję niedosyt historii wyprawy, przeczytałam go zbyt szybko, chciałabym przeczytać więcej odczuć uczestników, opisów trasy, przemyśleń. Po...

Kilimandżaro jako metafora osobistych wyzwań.

Kilimandżaro jako metafora osobistych wyzwań.

Książka wyraźnie uzmysławia, że to LUDZIE CZYNIĄ NASZE ŻYCIE WARTYM PRZEŻYCIA. To właśnie dzięki zaangażowaniu, motywacji, samozaparciu i co najważniejsze zaufaniu i współpracy uczestników cała wyprawa była dla każdego z osobna zdobyciem Kilimandżaro. Piękna książka, piękna inicjatywa, piękni ludzie.

Książka wyraźnie uzmysławia, że to LUDZIE CZYNIĄ NASZE ŻYCIE WARTYM PRZEŻYCIA. To właśnie dzięki zaangażowaniu, motywacji, samozaparciu i co najważniejsze zaufaniu i współpracy uczestników cała wyprawa była dla każdego z osobna zdobyciem Kilimandżaro. Piękna książka, piękna inicjatywa, piękni ludzie.

Motywuje..BARDZO!!!

Motywuje..BARDZO!!!

Książkę pożyczyła mi koleżanka, zapewniając mnie, że na pewno mi się spodoba. Nie myliła się ani trochę. Niecałe 240 strony przeczytałam w jeden wieczór. Wciągająca opowieść o ludziach takich jak ja, którzy dzięki fundacji Anny Dymnej pokazali, że niepełnosprawność nie musi oznaczać końca świata, że będąc bez kończyn, na wózku inwalidzkim, czy też osobą niewidomą też można realizować swoje marzenia, nawet te na pozór szalone i niemożliwe. Wystarczy mieć wokół siebie kilku ludzi dobrej woli, gotowych Ci pomóc w każdej sytuacji oraz dużo silnej woli. Na kartkach książki poznajemy samych uczestników wyprawy - mistrzynię paraolimpiady w biathlonie Kasię Rogowiec, słynnego zdobywcę dwóch biegunów północnych Jaśka Melę, cierpiącą na dystrofię mięśniową Andżelikę Chrapkiewicz-Gądek, poruszającego się o kulach Krzysia Gardasia, który jest zaprawionym zdobywcą m.in. Mont Blanc, Aconcagui i Elbrusa, Krzysztofa Głombowicza poruszającego się również o kulach, kolejnego zimowego paraolimpijczyka Jarosława Rolę, wielokrotnego mistrza Polski w lekkiej atletyce Piotra Truszkowskiego, oraz niewidomego Łukasza Żelechowskiego. W książce została bardzo ciekawie opisana biografia każdego z nich, ich przeszłość, problemy z jakimi się borykali, sukcesy życiowe. Druga część książki to natomiast sprawozdanie, dzień po dniu, z tej niezwykłej wyprawy. Jakie trudy ponosili uczestnicy wyprawy? Kto dotarł do celu, a kto musiał zrezygnować ze zdobycia szczytu? Co ciekawego zobaczyli? I w jaki sposób może się przydać niewidomy uczestnik? Odpowiedzi na te, oraz wiele innych pytań znajdziemy w tej niezwykłej książce Małgorzaty Wach - "Każdy ma swoje Kilimandżaro"

Książkę pożyczyła mi koleżanka, zapewniając mnie, że na pewno mi się spodoba. Nie myliła się ani trochę. Niecałe 240 strony przeczytałam w jeden wieczór. Wciągająca opowieść o ludziach takich jak ja, którzy dzięki fundacji Anny Dymnej pokazali, że niepełnosprawność nie musi oznaczać końca świata, że będąc bez kończyn, na wózku inwalidzkim, czy też osobą niewidomą też można...

Książka ta jest relacją z wyprawy zorganizowanej przez fundację "Mimo Wszystko", złożonej z dziewięciu niepełnosprawnych osób. Odbywała się ona od 27 września do 9 października 2008 roku(przylot do Polski).

Książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza część przybliża uczestników wyprawy i rodzaje niepełnosprawności, z jaką się zmagają. Opowiada, jak niepełnosprawność wpływa na ich życie. Niepełnosprawność fizyczna nie zawsze wpływa na inteligencję, a tymczasem niektórzy mieli trudności w kształceniu.
Niepełnosprawnej Angelice pani psycholog zasugerowała technikum tkackie, powiedziała, że "to jedyna szkoła, w jakiej ją widzi". Tylko dzięki determinacji rodziców ("po moim trupie" - powiedział jej ojciec) stało się inaczej.
Krzysztof, który zachorował na Heinego-Medina doświadczył wielu szykan w szkole podstawowej. Dzieci bawiły się nim w ping-ponga.Ojciec musi odbierać go po lekcjach w obawie żeby koledzy nie zrobili mu krzywdy. Podstawówkę wspomina jako horror. "Nie chciało mi się żyć. Jak na trzynasto-, czternastolatka dużo myślałem o śmierci. Nie byłem winny mojego kalectwa, a czułem się tak, jakbym to ja był za nie odpowiedzialny". - pisze. W zawodówce dokuczał mu nauczyciel, o dziwo taki, który przeżył II wojnę światową i Oświęcim! Przed dalszym dręczeniem przez nauczyciela ratuje go interwencja koleżanek z klasy. Zostaje przeniesiony do liceum. Na początku ma trudności. Nie chce się uczyć i grozi mu 6 pał na semestr. Mądry dyrektor daje mu szansę. Krzysiek ją wykorzystuje.
Kasia pragnie studiować turystykę. Niestety, nie ma rąk (straciła je w wieku 3 lat w czasie żniw),więc ma trudności z dostaniem się na kurs (ponoć turyści czują dyskomfort na widok niepełnosprawnego przewodnika - nie chcą mieć "takiego" widoku w autobusie). Dzięki swojej determinacji Kasia kończy kurs.
Na Kilimandżaro wyrusza także niewidomy Łukasz, Jaś Mela, Jarosław Rola i Piotr Truszkowski - porażeni prądem, Piotr Pogon (bez części płuca) oraz Krzysztof Gardaś, który uległ wypadkowi na motorze i przyczynił się do śmierci kolegi.

Druga część książki jest relacją z wyprawy do Afryki i zdobywania szczytu. Kilimandżaro - 5895 m.n.p.m wszystkich zrównuje. Tu każdy - nawet zdrowi, towarzyszący niepełnosprawnym dziennikarze - zmaga się z trudami wyprawy. Wcześniej, czy później każdy doświadcza choroby wysokościowej (wymioty, biegunka, bóle głowy). Po kilkugodzinnej, wyczerpującej wspinaczce człowiek nie ma ochoty umyć się - używa więc chusteczek. Woda jest, ale zimna.
Wbrew pozorom zdobywanie Kilimandżaro na wózku do prostych i przyjemnych nie należy, ponoć czuje się każdy kamyk i wybój.

Niestety, nie wszystkim niepełnosprawnym udało się zdobyć szczyt. Część z nich podjęła decyzję o rezygnacji z dalszej wspinaczki. Ta sztuka nie udaje się także zdrowym, ponoć na Kilimandżaro dociera tylko 25% ze wszystkich uczestników. Kilimandżaro to niezła lekcja pokory.

Oprócz Kilimandżaro uczestnicy zwiedzają masajską wioskę oraz biorą udział w bezkrwawym safari.

Książkę polecam. Wzbogacona jest pięknymi zdjęciami z afrykańskiej ziemi.

Książka ta jest relacją z wyprawy zorganizowanej przez fundację "Mimo Wszystko", złożonej z dziewięciu niepełnosprawnych osób. Odbywała się ona od 27 września do 9 października 2008 roku(przylot do Polski).

Książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza część przybliża uczestników wyprawy i rodzaje niepełnosprawności, z jaką się zmagają. Opowiada, jak niepełnosprawność...

Motywująca :)

Motywująca :)

Odwaga, ból, determinacja w drodze na szczyt, to tylko niektóre z szerokiego wachlarza emocji jakie czytelnik odczuwa czytając tą książkę. Pełna zapierających dech w piersiach zdjęć i szczegółowych opisów zmagań bohaterów.

Odwaga, ból, determinacja w drodze na szczyt, to tylko niektóre z szerokiego wachlarza emocji jakie czytelnik odczuwa czytając tą książkę. Pełna zapierających dech w piersiach zdjęć i szczegółowych opisów zmagań bohaterów.