Łajdak na Giełdzie

Ciekawa pozycja, która opisuje walkę która skrycie toczy się za regałami w sklepach - mam tu na myśli szpiegostwo korporacyjne. Często nie zdajemy sobie nawet sprawy jak zaciekła jest konkurencja pomiędzy poszczególnymi firmami i jak cenna jest każda informacja o konkurencie. Książka dla ludzi, którzy lubią wiedzieć więcej.

Książka opisuje jak i dlaczego bankrutują całe państwa. Smutno czytać jak rządy kłamią we wszelkich zeznaniach lub nie są w stanie oszacować swoich finansów. Czyta się przyjemnie, ale żeby wszystko zrozumieć, trzeba mieć podstawową wiedzę o bankowości i finansach. Polecam

Jak dla mnie bardzo dobra lektura. Mam wrażenie, że to nie jest o Wall Street i Goldman Sachs jako tako, ale o kulturze organizacyjnej Goldman Sachs. O tym jaka była 10 lat temu i jak się zmieniała. I jak taka duża zmiana może przejść niezauważenie. Obawiam się też, że ktoś kto nigdy nie był "zakochany w swojej firmie" tego nie zrozumie. Ja akurat doskonale rozumiem autora, zaznaczyłem naprawdę dużo cytatów, które odnoszą się do sytuacji firmy, którą sam znam osobiście. Czy to jest laurka ku Goldman Sachs? Nie powiedziałbym. Raczej opis/wspomnienie tego w co autor wierzył i doświadczał jak dołączył do firmy oraz jak w pewnym momencie zderzył się z nową rzeczywistością. Nie brakuje też wątku o tym, jak to "wszystko" działa od środka, brutalnie ukazuje, że asymetria informacji zawsze stawia niektórych w lepszej sytuacji. O tym, że łatwo się kierować niskimi pobudkami. Faktycznie sam kryzys z 2008 jest potraktowany dość po łebkach. Szkoda, akurat tutaj można by się pokusić o trochę większe rozpisanie samego banku w jego udziale. Do tego czyta się naprawdę łatwo. Ja oceniam wysoko i szczerze polecam każdemu, kto choć trochę interesuje się tematyką finansów czy ekonomii.

Nigdy nie miałam swojego profilu na facebooku i nie zamierzam. Nie rozumiem całego „fenomenu” tego portalu. Co komu przychodzi z tego, że wszyscy o nim wszystko wiedzą... swoisty rodzaj ekshibicjonizmu. Dla mnie zupełnie nieprzydatne i niepotrzebna strata czasu. Wolę książkę poczytać i posłuchać muzyki, niż tracić czas na zaglądanie w czyjeś „internetowe życie już nie całkiem osobiste”. Nie odradzam ani nie polecam wybór pozostawiam wam 😉

Kulisy polityki oczami (wtedy jeszcze) polityka. Z książki można się dowiedzieć o tym, jacy są prywatnie znani politycy. Czyta się dobrze, książka zawiera dużo ciekawych historii. Niestety sporo jest też informacji całkowicie zbędnych. Bo na cóż czytelnikowi np. informacje o tym, jakie alkohole lubi konkretny polityk lub jakiej marki garnitury najbardziej lubi?

Bardzo ciekawa i inspirująca. Zapis rozmów z ludźmi, którzy odnieśli w III RP sukces w różnych dziedzinach biznesu. Wiele ciekawych przemyśleń i historii. Ich wspólnym mianownikiem jest ciężka praca, determinacja i pomysł. Ten ostatni nie zawsze nawet musi być genialny, ale w połęczeniu z pozostałymi czynnikami występującymi w odpowiednim czasie i miejscu - "sky is the limit". Aha, jest jeszcze jeden tajemny składnik sukceu - odrobina szcześcia... Waham się jeszcze, ale może też zostanę milionerem :D

Szczery do bólu człowiek. Byłem nawet tym zdumiony kiedy czytałem tę książkę strona po stronie. Mówi bez frazesów to kim jest, to co go motywowało do prowadzenia życia. A to życie miał niezwykle ciekawe. Urodzony w żydowskiej, ale ateistycznej rodzinie z kultem wygodnego mieszczańskiego życia, według wizji swojego ojca miał stać się konformistą, wybrał jednak drogę inną – kontestatora zastanej rzeczywistości. Wszedł w środowisko artystyczno- intelektualne przez lata pracując jako sprawny dziennikarz, z czasem zaczął służyć władzy (służąc przede wszystkim swojemu ego). Podaje motywy swoich wyborów i życiowych i politycznych, bez zacierania prawdy. Dzięki tej książce zaczynam inaczej patrzeć i ludzi i ich wybory, dostrzegając wiele zbieżności ale i przypadków. Warto przeczytać bo pozwala zrozumieć jak bardzo skomplikowanymi osobnikami jesteśmy i jak nie wiele czasem trzeba żeby przejść od małości do wielkości, albo zupełnie w drugą stronę.

Przyznam się ze wstydem, iż książka „Zawód: szpieg. Rozmowy z Aleksandrem Makowskim”, będąca wywiadem rzeką przeprowadzonym z wymienionym w tytule oficerem polskich służb przez Pawła Reszkę i Michała Majewskiego, zdrowo się u mnie przeleżała. Z tego co pamiętam, trafiła do mnie w jednym z pakietów (nagród) z Instytutu Książki. Wciąż brak mi czasu nawet na planowane lektury, więc wylądowała w jednej z toreb z tym, co na później. A później to o niej zapomniałem. Na szczęście podczas porządków w garażu zwróciła moją uwagę. Na szczęście. Rozpocząłem lekturę z nadzieją, lecz nieśmiałą. W końcu tych książek pisanych przez „byłych oficerów służb” mamy ostatnio zatrzęsienie i różnie to z nimi bywa. Od początku wciągnął mnie rytm pytanie-odpowiedź, który nadaje dziełu odpowiednią dynamikę. Krótkie, konkretne pytania i takie same odpowiedzi. Wbrew temu, czego się spodziewałem, rzecz nie traktuje tylko o Polsce i naszej historii (to koloryt kontrwywiadu),ale i (a może przede wszystkim) o zagranicy. Zresztą oba wątki się łączą niczym dwie strony tej samej monety i są równie interesujące. Nie będę streszczał ani omawiał – wymienię tylko hasłowo szczególiki, które wyjątkowo utkwiły mi w pamięci: - migawka o upadku Sajgonu (szkoda, że taka krótka) - sytuacja wywiadów w Austrii - Afganistan i Bin Laden - dużo interesujących rzeczy o USA Z ciekawostek – zagadka: ile lat pracuje się na emeryturę w ONZ? Kto zgadnie :) Pytania czasami się ślizgają po temacie, a Makowski czasami krótko je ucina. Widać, że z wywiadu nigdy się nie odchodzi. Mimo tego książka bardziej niż ciekawostkami przemawia nie tylko wspomnieniami Makowskiego, lecz i konkretną wiedzą historyczną rozmówców, ukazywanym tłem, związkami między faktami, datami, osobami i motywami. Pojedyncze źródło jest jak wąska wiązka latarki oświetlającą coś w nocy, ale to dzieło jest taką kolejną latarką, która doświetla obraz jawiący się na podstawie innych publikacji o tej tematyce, wydobywa z mroku szczegóły, nadaje obrazowi głębię. Poziom rozmowy jest bardzo wysoki, zarówno merytorycznie, jak i stylu. Szkoda tylko, że przy fragmencie o Wałęsie zabrakło puenty, iż dla Polski nie jest ważne, co robił przed, tylko co robił po. Lektura nie jest wesoła. Skoro nawet wywiad takiego siermiężnego i ubogiego państwa jak PRL był w stanie zrobić agenta z premiera w zasadzie wrogiego rządu, to co mogą mocarstwa? Po lekturze tym bardziej się dziwię tym publicznym debatom o agenturalnej, lub nie, przeszłości różnych osób. Niech się tym zajmują historycy, ale my i media? Skoro Kowalskiego oceniamy nie po deklaracjach, a po czynach (nie jest porządny ten, kto kradnie, choćby się kreował na świętego),to dlaczego nie stosujemy normalnych kryteriów wobec polityków i innych znanych ludzi? Skoro nie wiemy, czy ktoś jest agentem, to zamiast nad tym dyskutować, może przyjrzyjmy się jego działaniom? Co robi, na czyją korzyść i na czyją szkodę? Sądźmy po czynach, a nie po deklaracjach... Rozumie się samo przez się, że pewne pytania i pewne odpowiedzi paść nie mogły, ale mądrej głowie dość po słowie, więc dzieło niesie sporą wiedzę dla zainteresowanych tematyką nie tylko służb, ale w ogóle polityką i historią, można powiedzieć, że samą rzeczywistością. Tym bardziej, że jak to się mówi, kultura korporacyjna raczej się nie zmienia, więc to, czego się dowiadujemy o przeszłości, wiele nam mówi o teraźniejszości i przyszłości służb, polityki i innych „korporacji”. To niestety też nie rysuje optymistycznego obrazu… Reasumując – pozycja wyjątkowo interesująca, chyba dla każdego, kto choć trochę czasem zastanawia się nad polityką i historią, krajową i międzynarodową. Gorąco polecam źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Uważam, że znacznie więcej dało wyciągnąć się z historii Kulczyk niż to co zostało przedstawione w książce. Jest ona również bardzo trudna do czytania dla młodszej osoby, dla której w dużej mierze wymieniane nazwiska nie są tak oczywiste. Nadal uważam, że otwierająca oczy na to jak wygląda ten świat.

Autor, były pracownik (szpieg) MOSAD-u, odsłania realia szkolenia i pracy członków izraelskiego wywiadu. W sposób otwarty i rzetelny opisuje też niektóre akcje, zarówno te zakończone sukcesem, ale również porażką najsłynniejszej organizacji wywiadowczej świata. Gorąco polecam interesującym się takimi tematami.

To się bardzo dobrze czyta. Zapewne nazywając Mariana Zacharskiego polskim Jamesem Bondem nie będę zbyt oryginalny ale obiektywnie patrząc to jest taki trochę 007. Myślę że książką i w ogóle ta historia byłaby dużo bardziej popularna gdyby nie jej niepoprawność polityczna. No niestety Zacharski był asem wywiadu PRL i pomimo, że robił swoją robotę bardzo dobrze to niekoniecznie każdemu może się to podobać

Ciekawy reportaż, przedstawia realia życia w USA i zawiera dużo danych - od razu zaznaczam, że czytajac należy pamietać, że książka wydana została w 2012 roku, więc wszystkie twarde dane są aktualne na tamten rok i nie należy się do nich przywiązywać. Sięgając po te pozycje warto mieć ogólną ocenę i wiedzę o USA z aktualnych czasów, aby sobie porównać jak to wyglądało ponad 10 lat temu a jak teraz i ile rzeczy się zmieniło. Danych jest dużo (np. procent religii, procent wykorzystania aut, dużo o edukacji) więc momentami pytałam siebie - po co ja to czytam? Na szczęście są one przemycowne w ciekawy opis przedstawiający ogólny obraz Stanów i Amerykanów, podoba mi sie, że książka jest podzielona na tematy jak np. kultura broni, country, stosunek do religii czy samochody, a te każdy temat jest wyjaśniony niejako od podstw. Przez taki podział tematyczny nie trzeba czytać całości tylko można wybrać konkretny rozdział na temat, który czytającego interesuje i wracać do ksiązki wielokrotnie.

To książka w formie wywiadu. To historia Turowskiego, który w 2010 roku jako ambasador tytularnym w Moskwie na lotnisku w Smoleńsku miał witać prezydenta Kaczyńskiego. Jednak dużo wcześniej, bo w czasach PRL-u był oficerem wywiadu tzw. nielegałem i jako jezuita pracował w Radiu Watykan. Inwigilował środowisko papieża Polaka, a później we Francji rozpracowywał Polską emigrację. Jest to interesująca lektura, choćby dlatego, iż ukazuje życie ów szpiega, porusza wiele ciekawych wątków i ukazuje pracę polskiego wywiadu.

Autobiografia Billa Clintona, „Moje życie”, to monumentalne dzieło, które daje czytelnikowi niezwykle szczegółowy wgląd w życie jednego z najbardziej znanych i kontrowersyjnych prezydentów Stanów Zjednoczonych. Na ponad tysiącu stron Clinton nie tylko opowiada o swoim życiu prywatnym i politycznym, ale również maluje szeroki obraz amerykańskiego społeczeństwa i mechanizmów władzy w drugiej połowie XX wieku. Książka zaczyna się od opisu trudnego dzieciństwa w Arkansas – Clinton otwarcie pisze o ojczymie alkoholiku, o matce, która walczyła o lepsze życie dla syna, oraz o tym, jak w młodości wykształciła się jego fascynacja polityką. Już te pierwsze rozdziały pokazują, że mamy do czynienia z człowiekiem, który mimo wielu przeciwności losu, potrafił wyznaczyć sobie ambitne cele i krok po kroku je realizować. Znaczną część książki poświęcono drodze Clintona do prezydentury – od pierwszych kampanii lokalnych, przez stanowisko gubernatora Arkansas, aż po Biały Dom. Szczególnie cenne są kulisy kampanii wyborczej z 1992 roku, w której zmierzył się z George’em H. W. Bushem. Clinton prezentuje kulisy polityki z niezwykłą szczerością, ale też z dużą dbałością o detale – dla wielu czytelników może to być zarówno zaletą, jak i wadą. Niektóre fragmenty przypominają wręcz skrupulatne kroniki wydarzeń politycznych, co może być nużące dla osób mniej zainteresowanych polityką USA. Bez wątpienia najbardziej emocjonalnym i osobistym wątkiem książki jest opis skandalu z Moniką Lewinsky, który niemal zrujnował jego prezydenturę. Clinton nie unika trudnych tematów – przyznaje się do winy, analizuje swoje motywy i szczerze opisuje wpływ, jaki afera miała na jego rodzinę, życie prywatne i wizerunek publiczny. To jeden z najbardziej poruszających fragmentów książki, który nadaje całości autentyczności i ludzkiego wymiaru. Cennym aspektem autobiografii jest również to, jak Clinton tłumaczy złożoność procesów decyzyjnych w polityce zagranicznej i wewnętrznej. Pisze o reformie systemu opieki zdrowotnej, konfliktach na Bałkanach, walce z terroryzmem czy gospodarce – nie zawsze broniąc swoich decyzji, ale pokazując ich kontekst i skutki. To sprawia, że „Moje życie” to nie tylko osobista opowieść, ale też ważny dokument polityczny. Choć styl pisania bywa miejscami rozwlekły, a ilość szczegółów przytłaczająca, książka ma ogromną wartość poznawczą. To szczery, refleksyjny i zaskakująco introspektywny portret człowieka, który przez lata stał w centrum światowej polityki. „Moje życie” to lektura obowiązkowa nie tylko dla zainteresowanych historią USA, ale i dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak cienka granica dzieli sukces od upadku w świecie wielkiej polityki.

Książka ciekawa aczkolwiek jak dla mnie nieco szablonowa. Nie są to bowiem rozmowy a typowa przepytywanki i do tego krążąca wokół tych samych zagadnień: wybory 4 czerwca, Kościół, media i pomnikowy Lech Wałęsa. Niemniej pozycja godna polecenia z racji udziału grona ważnych i znanych osób, które zawarły w niej swoje spostrzeżenia i poglądy.

Książkę kupiłem w zasadzie pod wpływem chwili. Choć nie lubię historii Polski czasów komunizmu i po 1989 roku, sama postać Balcerowicza, a także jego reformy, mnie niezwykle interesują. Ekonomista od początku był politykiem kontrowersyjnym, ale współcześnie coraz częściej próbuje mu się odebrać wielkie zasługi. Kiedyś fascynowała mnie też Margaret Thatcher, z którą wicepremier ma chyba dużo wspólnego. "Trzeba się bić" to wywiad-rzeka. Nazywany jest także biografią Balcerowicza, choć warto podkreślić, że w książce zdecydowanie dominuje okres, kiedy minister był aktywny politycznie, a więc lata 1989-1991 oraz 1995-2000 i czas jego prezesury w NBP 2001-2007. O innych okresach życia, jak np. dzieciństwo, czy o poglądach Balcerowicza na tematy gospodarcze czy państwowe także poświęconych jest kilka rozdziałów. Odniosłem wrażenie, że przekonania wicepremiera są trochę skostniałe. Świat znacząco się zmienił przez ostatnie kilkadziesiąt lat, a wydaje się, że ekonomista nadal stoi przy teoriach głoszonych przez jego autorytety gospodarcze z XX wieku. Wielokrotnie wspomina, że jest otwarty na dyskusję, jednak jego poglądy nie zmieniają się od dawna. Niektóre sformułowania powtarza jak mantrę, jak dogmatyk, jak ślepy wyznawca, sądząc chyba, że jeśli dana teoria była zła x lat temu, to zgubna jest także teraz. Przed sięgnięciem po książkę, gdzieś z tyłu głowy straszyło mnie widmo, że ten wywiad będzie bardzo blisko fabularyzowanych opowieści, że Balcerowicz będzie się kreował na bohatera dynamicznego, tzn. pokaże ewolucje, jak w nim zaszła - od człowieka z proletariackiej rodziny, zupełnie niezainteresowanego polityką do ministra, wicepremiera, od którego zależała przyszłość kraju. Ale tak, na szczęście, nie jest. Balcerowicz z wielką błyskotliwością opowiada o swoim życiu, tak że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Bałem się również tego, że "Trzeba się bić" będzie zwyczajnie przestarzałe. Nie mogłem się bardziej mylić. Polemizowałbym z niektórymi przekonaniami ministra, ale zadziwia mnie to, że w zasadzie przewidział przyszłość i tego nie śmiem mu odebrać. W aspekcie gospodarczym, ale też socjalnym, padło w książce wiele zagrożeń, które spełniają się na naszych oczach w kraju pod rządami PiS-u. Pułapki socjalne, populizm, rozpasanie ludzi żyjących na zasiłkach to tylko kilka z nich. Z biegiem czasu wywiad ten tylko zyskuje na wartości. Wracając jeszcze do gatunku pozycji, to zahacza ona o książkę historyczną, biografię oraz wywiad. Jeśli chodzi o ten ostatni, to pewnie istnieje kilka szkół przeprowadzania rozmów. Marta Stremecka drąży, dopytuje, ale jednocześnie daje wielkie pole do popisu rozmówcy. Sama nie dorównuje mu pod względem wiedzy, chociaż stara się czasami z nim polemizować. Często Balcerowicz wydaje się prowadzącą po prostu zawstydzać. Minister w fascynujący sposób opowiada o gospodarce, niemalże jakby była jakimś bożkiem, znajdowała się poza zasięgiem ludzi. Ja nie potrafię zrozumieć mechanizmów wolnego rynku, kapitalizmu czy ogólnie gospodarki. Nie mieści mi się w głowie, że człowiek mógł stworzyć tak skomplikowany system, który często odwraca się przeciwko własnemu stwórcy, bywa, że jest ekstremalnie trudny do kontrolowania. Jeśli chodzi o wydanie, nie mam nic do zarzucenia wydawnictwu Czerwone i Czarne. W książce jest wiele zdjęć z archiwum prywatnego Leszka Balcerowicza. Nawet czarno-białe znacząco wzbogacają treść "Trzeba się bić".

[Nie mam pewności, czy przywoływane przeze mnie numery rozdziałów się zgadzają, czytałem drugie angielskie wydanie z 2009 roku.] W perspektywie 17 lat, które minęły od publikacji, można bez obaw stwierdzić, że książka Lucasa wytrzymała próbę czasu. Przewidywania autora w większości się sprawdziły. Nie ma w „Nowej zimnej wojnie” jakiejś proroczej przenikliwości, a zwyczajne wyciągnięcie wniosków z powszechnie znanych informacji. Gospodarka Rosji była słaba, oparta na eksporcie węglowodorów. Poziom życia w pierwszej dekadzie rządów Putina wzrósł wprawdzie, ale oparty był na wysokich cenach surowców. Osłabnięcie tego trendu mogło skłonić władze do próby poprawienia swojej reputacji wśród społeczeństwa poprzez zagraniczną interwencję. Większość PKB pochodzi od wielkich przedsiębiorstw ściśle związanych z kręgiem rządzących, do tego wywodzących się z organów siłowych. Wzorce rządzenia opierają się na osobistych znajomościach oraz centralizacji i są wybitnie nieefektywne. Związki europejskich, szczególnie niemieckich elit finansowych i politycznych z rosyjskimi firmami eksportującymi gaz upewniały Rosję, że reakcja na jej działania polityczne będzie niemrawa. Chaos i zapaść związane z Jelcynowską próbą upodobnienia Rosji do zachodnich demokracji trwale uodporniły ogół społeczeństwa na tego rodzaju działania, a brak pomysłu opozycji na siebie i państwo jedynie go w tym utwierdziły. Polityczna tożsamość mimo upadku ZSRR pozostała ta sama, kontynuując mit wielkiej wojny ojczyźnianej, wyzwolenia Europy od faszyzmu oraz utrzymując, że kraje postsowieckie stanowią jako bliska zagranica wyłączną rosyjską strefę wpływów. Dodatkowo dochodzi przekonanie o fundamentalnej, uniemożliwiającej polityczne zmiany odmienności Rosji od pozostałych państw, niejako potwierdzone przez demokratyzację z lat 90. Wniosek, że Rosja będzie wracać do konfrontacyjnych zachowań, które przejawiała w swoim poprzednim wcieleniu nie jest zatem specjalnie odkrywczy. Mimo wszystko w roku 2008 nie była to najpopularniejsza opinia. Jeszcze przez kilka lat poszczególni europejscy politycy starali się o nowe otwarcie stosunków z Rosją. Przykładowo w 2011 roku takie nadzieje przejawiali szefowie polskiej i niemieckiej dyplomacji https://polskieradio24.pl/artykul/481522,sikorski-i-westerwelle-ue-bedzie-wspierac-rosje Zdecydowaną zaletą jest przejrzyste zarysowanie rosyjskiej polityki na przełomie tysiącleci w rozdziałach od pierwszego do czwartego. Do wad „Nowej zimnej wojny” należy jednostronny punkt widzenia faworyzujący kolektywny Zachód, a skondensowany pod koniec piątego rozdziału. Autor twierdzi, że opinia, jakoby Ameryka zagrażała światu jest strachem na wróble, bowiem utknęła w Iraku i Afganistanie, nie potrafi sprostać swoim globalnym zadaniom ani rosnącej roli Chin. Zwróćmy uwagę, że słowa te napisane są 5 lat po tym, jak Stany Zjednoczone pod fałszywym pretekstem napadły i pokonały Irak, a 9 lat po bombardowaniu Serbii. Zdanie autora odzwierciedla fakt bycia obywatelem kraju sojuszniczego, któremu ze strony USA nic nie zagraża. Przedstawiciele państw spoza NATO-wskiego kręgu wpływów z pewnością mieli i mają tu bardziej wyważone opinie. W momencie publikacji książki USA były najsilniejszym światowym mocarstwem, zdolnym różnymi środkami realizować swoje cele w każdym miejscu na Ziemi. To, czy te cele są błogosławieństwem, czy zagrożeniem, zależy już od punktu siedzenia. W przedostatnim rozdziale autor stwierdza, że Rosja porzuciła trzy elementy sowieckiej polityki międzynarodowej: mesjańską ideologię, czystą siłę militarną i przymus ekspansji terytorialnej. Po pierwsze, to twierdzenie w ogóle się nie sprawdziło, po drugie, częściowo zaprzecza tezom w pozostałej części książki. Według rozdziału siódmego, do 2020 roku całe wydobycie Gazpromu miało iść na rynek krajowy, nie pozostawiając niczego na eksport. Podsumowując, „Nowa zimna wojna” to książka warta uwagi, ale stara. Nie tyle zdezaktualizowała się, co wypełniła. Myślę, że obecnie lepiej spędzonym czasem będzie lektura książek Marka Budzisza, które napisane są na podobnym poziomie, a uwzględniają zmiany, które zaszły w sytuacji międzynarodowej przez ostatnie kilkanaście lat.

Świetna pozycja nie tylko dla fanów sportów samochodowych. Sięgnęłam po nią głównie z powodu epizodu walki Ford vs. Ferrari w Formule 1. Mimo, że rozczarowałam się jego brakiem w autobiografii ogólnie książka okazała się bardzo pouczającą i wciąż aktualną pozycją przedstawiającą kawał historii przemysłu samochodowegoz oraz szeroko pojętego biznesu, marketingu i polityki. Pewne momenty bywały nużące, ale nie ma to wpływu na ogólny odbiór. Minus już nie dla samego autora, ale dla wydawnictwa - podejmując się wydania tłumaczenia autobiografii takiej persony wypadałaby o autorze napisać coś więcej niż kilka zdań wprost z wikipedii.

Co do merytoryki nie mam zastrzeżeń. Nie rozumiem tylko, dlaczego wydawnictwa wydają książki z coraz większą liczbą błędów?!?!?! Data ataku na World Trade Centre 2011 zamiast 2001, powtarzające się słowa w zdaniach typu " się zrobiło się", na niektórych stronach nie wiadomo czemu nagle pojawiały się błędy w nazwiskach, imiona też często były błędne, złe końcówki w zdaniach przez które zdania traciły sens... Naprawdę takie literówki na każdej stronie są denerwujące i nasuwają refleksje, że książka była wydawana w pośpiechu bez jakiegokolwiek sprawdzenia...

Kasyno zawsze wygrywa! To slogan znany każdemu kto chociaż raz w życiu oglądał film lub czytał książkę o tematyce powiązanej z hazardem. Ale czy to prawda? Czy nie da się ograć kasyna? Grupa studentów z amerykańskiej uczelni MIT próbuje swoich sił w pojedynku z największymi kasynami świata. Ich system gry jest o wiele skuteczniejszy od znanego od dawna liczenia kart i pozwala na manipulowanie grą w BlackJacka. Wraz z bohaterem książki poznajemy świat świecących neonów, grubych dywanów, najdroższych apartamentów i przede wszystkim kolorowych żetonów o najwyższych nominałach. Las Vegas w czystej postaci. Lecz wysokie stawki często prowadzą do kłopotów. Książka „Gracz” wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać. Jest jak hazard – uzależnia. Świetny styl autora i dynamiczna akcja to jej główne atuty. Fakt, że to prawdziwa historia tylko dodaje smaczku do całości. Jak dla mnie świetna, autentyczna lektura, której nie chciałoby się skończyć czytać. P.S. Opisane w książce techniki można próbować wykorzystać prawdziwym kasynie.