Tajemnica Kobry

Zdecydowanie gorsza niż pierwsza część. Mam wrażenie, że pisana trochę na siłę. Mocną stroną "Dzieci Beowulfa" jest pewna zagadka wyspy, która stopniowo, strona za stroną, zdawkowo jest obnażana przed czytelnikiem. Tę samą konwencję autorzy chcieli zastosować w "Dziedzictwie Heorotu". Czy im to wyszło? Moim zdaniem efekt nie jest już tak porywający jak poprzednio. Mimo to książkę czyta się przyjemnie i polecam ja osobom, którym podobała się pierwsza część.

Znakomita pozycja dla mistrzów gry do wykorzystania jako ciekawy scenariusz czy nawet kampanię. Książka z tego wydania posiada bardzo fajny papier, który sprawia, że czytanie jest bardzo przyjemne. Fabuła zainspirowała mnie do napisania opowiadania i właśnie scenariusza do przyszłych sesji RPG.

SF dość stare (z lat 1977-1981),ale czy jare? No tak średnio na jeża – dramatu nie – ma, ale zachwytu też. Gdyby Trylogia Gigantów powstała obecnie, to wyceniłbym pewnie pierwszy tom na pięć, a drugi i trzeci na cztery. Ale to klasyka SF, więc za całość: WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2025/07/james-p-hogan-giganci.html

Ta książka, jest wszystkim, co o niej mówi jej tytuł: Rebelia w czasie. Trudno właściwie wyjaśnić główną fabułę bez spoilowania, ale spróbuję. Pewna tajna amerykańska agencja rządowa zaczyna się zastanawiać, po co pewnemu pułkownikowi armii duże ilości złota. Posiadanie go nie jest nielegalne, ale podejrzane. Szczególnie, że pracuje on przy ściśle tajnym rządowym projekcie. Zagadka komplikuje w momencie kiedy pułkownik znika, zostawiając za sobą trupy bez zacierania dowodów, że to jego sprawka. Dlaczego to zrobił? Dlaczego nie starał się ukryć? Bo wiedział, że go nie złapią. Dochodzenie w tej sprawie prowadzi młody i zdolny żołnierz, o ciemnym kolorze skóry. Jest to o tyle ważne, że poszukiwany pułkownik jest skrajnym rasistą. Z tego połączenia wychodzi dość interesująca historia, zawierająca elementy science – fiction oraz historii Stanów Zjednoczonych dotyczącej walki o równouprawnienie. Przygodowo Książka przygodowa ma spełniać jedno zadanie, ma wciągać w opisaną historię. Pomimo prostoty fabuły Harrison daje radę. To sprawny pisarz, wie jak zaciekawić czytelnika. Mam tylko jedno ale. Autor zdecydował się na dramatyczny ruch głównego bohatera, a ten sam efekt udałoby się osiągnąć o wiele prościej bez tak wielkich poświęceń. Tylko rozumiem, że wtedy książka byłaby o połowę krótsza i nie zawierała najfajniejszej części opowieści. Tak czy owak nie żałuję czasu spędzonego na jej czytaniu, ale nikomu nie rekomenduję. Rebelia w czasie może się podobać, pod warunkiem niezbyt wygórowanych wymagań, ale może się też nie podobać… No i nie oszukujmy się, jest wiele lepszych książek, a nas czas na tym świecie jest ograniczony.

Rewelacja! To jest prawdziwe przygodowe sf, w świetnym starym stylu. Pełno tu zwrotów akcji, masa szczegółów i pewnej dramaturgi. Są momenty dłużyzny ale ogólnie czyta się bardzo dobrze i w miarę lekko. Bogata wyobraźnia Brina, ktory tworzy światy galaktyki pełne masy obcych są żywe i naprawdę solidnie przedstawione. Ten tom jak ktoś słusznie zauważył w opinii, nie wiąże się z pierwszym tomem ale jednak dobrze zarysowuje świat przedstawiony i ma pewną ciągłość, więc warto jednak czytać po kolei. Nie mogę się doczekać następnego tomu, naprawdę super jest tutaj poprowadzona akcja i naprawdę bogactwo świata sprawia, że chce się wiedzieć i poznać jeszcze więcej obcych i innych części galaktyki.

To była naprawdę dobra, nawet bardzo dobra powieść. Spodziewałem się po niej czegoś zupełnie innego - odcinania kuponów i jechania na plecach znanego tytułu, a zatem stan faktyczny jest sporym zaskoczeniem in plus. K. W. Jeter zaserwował bardzo interesującą historię, która garściami czerpie ze stylistyki noir i niezwykle udanie żeni ją z science fiction. Autor odrobił pracę domową - dobrze zna filmowego "Blade Runnera", dzięki czemu potrafi wypełnić fabularne luki i dopowiedzieć niektóre rzeczy, wcześniej skryte gdzieś w cieniu. Jest przy tym przewrotny - tu nic nie jest takie, jakie sie wydaje na pierwszy rzut oka. Bardzo spodobał mi się paranoiczny opar unoszący się nad fabułą, co jawi się jako swego rodzaju ukłon w stronę prozy Dicka i powieści, na podstawie której Ridley Scott nakręcił swój niezapomniany film. Powrót znanych postaci wypadł bardzo naturalnie, nie czułem, żeby cokolwiek było wprowadzone na siłę, robotę robią także nowi bohaterowie, którzy zostali świetnie wpasowani. Co więcej, "Dzień rozliczenia" wcale nie jest powieścią, która stawiałaby jedynie na akcję. Jej posępny, depresyjny klimat sprzyja pojawianiu się refleksji na temat istoty człowieczeństwa, czyli motywów znanych zarówno z powieści Dicka jak i jej ekranizacji, które tutaj wcale nie wyglądają mniej interesująco niż w tamtych dziełach. Powieść powstała na długo przed świetną drugą częścią filmu (BR 2049),ale na pewno warto ją przeczytać, choćby po to, żeby poznać inną koncepcję rozwoju tej franczyzy. Ja jestem bardzo ukontentowany wizją Jetera.

Czy to już body horror czy jeszcze nie? Trudno jednoznacznie stwierdzić. Wiem natomiast, że powieść bardzo mnie ujęła, bo pomimo dość banalnego początku i mimo oporów, które towarzyszyły mi przez pierwsze pięćdziesiąt stron, nie żałuję, że ją skończyłem. Bear prowadzi narrację w sposób skaczący – przeskakujemy od jednego bohatera do drugiego, czasem zostając z nimi jedynie na chwilę, a czasem towarzysząc im aż do końca. Z każdą kolejną stroną i każdą zmianą perspektywy powieść ewoluuje w coś coraz bardziej natchnionego, a to w dużej mierze zasługa języka pisarza, który potrafi uchwycić i oddać pełen wachlarz doświadczeń oraz kryzysów, przez jakie przechodzą bohaterowie. To opowieść o transformacji - cielesnej, psychicznej i emocjonalnej - która chwilami jest niepokojąca, ale przede wszystkim wciągająca. Nie spodziewałem się, że tak bardzo przypadnie mi do gustu.

Akcja książki dzieje się w świecie, w którym korzystanie z urządzeń, rzeczy - ulepsza je, ot taka fizyka na opak. A Brin (m.in. autor 5 tomu Fundacji) do tego posługuje się jeszcze niezłym językiem, budując przy tym ciekawą fabułę. Bawiłem się nieźle przy tej SF + Fantasy, polecam.

Świetnie nakreślony wszechświat, w którym ludzie mają jako gatunek ściśle przypisaną pozycję. Mają być najemnikami, walczącymi dla innych ras ( inną wariację pomysłu realizował Dean Foster w trylogii Sojusznicy ),ale Andre Norton radzi sobie z tym o wiele, wiele lepiej. Świetnie kreśli świat najemnych wojsk, gdzie królują pieniądze i sława. Ciekawy podział na mechów i archów . Ci pierwsi - lepiej wyposażeni, ci drudzy, lepiej przystosowani do prymitywnych światów, posługujący się prymitywniejszą bronią. Narton umiejętnie wykreowała społeczność najemników - na niewielu stronach poznajemy dość dobrze zasady nim rządzące łącznie z honorowymi pojedynkami. Zaraz potem jesteśmy rzuceni na obcy świat Fronn, gdzie najemnikom przychodzi walczyć w imieniu jednego z lokalnych sukcesorów. Wciągający opis obcego świata i jego mieszkańców nie nuży, bowiem płynnie przechodzimy do akcji która meandruje od walki po nieomal powieść detektywistyczną - gdy pracodawca hordy ginie, okazuje się, że zwykła akcja policyjna przeobraża się w walkę o przetrwanie, bowiem najemnicy trafiają na spisek - spisek na samej górze, mogący zagrozić ludzkiej ekspansji w kosmosie. Rewelacyjnie ujęte są fragmenty, gdy najemna horda próbuje przetrwać, sięgając po wszystko - od nieudanego pozyskania sojuszników w górach (walki z Cosami),aż po przymierze z Venturi. Kapitalna końcówka - i aż żal, że historia została zawieszona w powietrzu. W magiczny sposób Andre Norton na niewielu w sumie stronach powieści udało się zmieścić świetną fabułę, rewelacyjny opis Fronn i całą koncepcję wszechświata rządzonego przez Kontrol. Dodatkowym, silnym atutem jest wykreowanie ciekawych postaci ( nie licząc głównego bohatera - choćby Bogate i Hansu ). Polecam każdemu miłośnikowi sci-fi

Ciąg dalszy losów Williama Mandelli w nieprzyjaznym weteranom Wiecznej Wojny świecie przyszłości. Tym razem można śledzić zmagania "zwykłych" ludzi w świecie, w którym dominują klony, a indywidualność jednostki nie jest w cenie. Grono weteranów postanawia więc poszukać dla siebie miejsca poza galaktyką, i... porywa statek, by spełnić swój zamiar. A potem wszystko się... dziwaczy. Tak jak pierwsza książka cyklu wprawiła mnie w zachwyt, tak druga trochę jednak zawiodła. Autor kolejny raz stawia przed czytelnikiem ważne pytania o kondycję ludzkości, tym razem jednak po prostu przesadził z oryginalnością... Szkoda. Mimo wszystko książkę czyta się przyjemnie. Cóż z tego, gdy oczekiwania były inne...

W czasach narastających konfliktów zbrojnych, a także zagrożeń jakie niosą decyzje osób piastujących ważne funkcje polityczne, warto niekiedy przeczytać powieści ludzi, którzy doświadczyli wojny na własnej skórze. Sięgacie po tego typu tytuły? Autor "Wiecznego pokoju" brał udział w wojnie w Wietnamie, a swoje doświadczenia wykorzystał, by napisać pierwszy tom trylogii wojennej. Drugi tom, o którym dziś napiszę kilka słów, można czytać niezależnie, jednak na początku tej powieści znajduje się wpis, że jest to rozwinięcie poprzedniej części. Dla mnie było to pierwsze spotkanie z autorem, jednak wiem, że na pewno nie ostatnie, gdyż chcę sięgnąć po pozostałe części trylogii, by spojrzeć odpowiednio na całość myśli autora. Głównym bohaterem powieści jest Julian Class, naukowiec, który służy w wojsku jako jeden z mentalnych operatorów maszyny bojowej - tzw. żołnierzyka. Po wykańczających psychicznie misjach spędza czas ze swą partnerką Amelią, która wykłada na tej samej uczelni. Połowa książki jest zapisem kolejnych akcji oraz momentów z życia tej pary, aż do traumatycznej misji, po której Julian nie potrafi się pozbierać. W tym samym momencie Amelia otrzymuje od znajomego naukowca informację o bardzo niebezpiecznych badaniach, które mogą doprowadzić do końca wszelkiego życia. I na tym wątku skupia się druga część powieści (przyznam, że właśnie ta bardziej mnie interesowała). Powieść jest wielowątkowa, pokazująca brak równowagi i sprawiedliwości w podziale dóbr w społeczeństwie, ukazująca brutalność i bezsens wojny, oraz w pewien sposób opisująca zespół stresu pourazowego. Jednocześnie autor poświęca sporo czasu na opis związku i uczuć bohatera, uświadamiając nam jak bardzo ludzie potrzebują bliskości drugiej osoby. Akcja może nie gna na złamanie karku, jednak są momenty, w których wyraźnie przyspiesza. Całość może się wydać niektórym trochę przegadana, zwłaszcza jeśli przywykli do książek akcji lub militarnego SF. Dla mnie była to książka skłaniająca do refleksji, o której jeszcze długo będę myśleć, choć nie zaliczę jej do swoich ulubieńców. Na pewno była warta czasu, który jej poświęciłam, więc zachęcam, by po nią sięgnąć.

Fajna nie tuzinkowa książka. Warta przeczytania poziom o niebo wyższy niż zmierzch S. Meyer czy trylogia czasu K.Gier-czyli nasze współczesne nie wiadomo dlaczego bestselery. Ciekawy wątek alternatywnego wymiaru z porwanymi na przestrzeni czasu wybitnymi twórcami- Mozart. Raczej nie zapomnicie tej książki- historia nie tuzinkowa. :)

Szczerze mówiąc spodziewałem się poważnej (– Hmm sf i poważnej? – pyta moja żona) powieści, a tu proszę - jeden z największych luzaków bohaterem ciekawych zdarzeń na "gruszce" i dodatkowo zwierzający się robotowi w sesjach terapeutycznych. Świetnie się czytało, sięgam po część 2gą.

SF dość stare (z lat 1977-1981),ale czy jare? No tak średnio na jeża – dramatu nie – ma, ale zachwytu też. Gdyby Trylogia Gigantów powstała obecnie, to wyceniłbym pewnie pierwszy tom na pięć, a drugi i trzeci na cztery. Ale to klasyka SF, więc za całość: WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2025/07/james-p-hogan-giganci.html

Z jednej strony trochę takie czytadło, książka ma wiele słabych punktów np, postacie obcych, wszystkie na jedno kopyto, wszystkie oddychające tlenem, Simak by się w grobie przewracał, że pisarza lSF tylko na tyle stać, u niego postacie obcych to prawdziwi obcy! Tutaj jedynie postacie Łowców i Empatów są ciekawe. Drugim punktem jest jakieś opętanie seksem głównego bohatera, autorka robi tutaj z bohatera takiego rodem z SFu lat 50 tych a szkoda. Sama akcja i fabuła bardzo interesująca, ciekawy pomysł, takie Igrzyska śmierci, to naprawdę super pomysł na powieść. Ogólnie czyta się łatwo, szybko i z zainteresowaniem. Jednak dla mnie to chyba bardziej udana pisarka fantazy niż Sfu.

DNA "zaklęte" w żywicy i wystrzelone w kosmos to genialny w swej prostocie pomysł na podróż czy w ogóle przetrwanie danej rasy, nawet gdy w rodzimym świecie dawno nie będzie już po niej śladu. Dla człowieka taki niekonwencjonalny dar od kosmitów może okazać się równocześnie niepowtarzalną szansą jak i przekleństwem. Podobnie sprawa ma się ze sztuczną inteligencją - może pomóc rozwiązać najtrudniejsze problemy i dylematy, tylko co, jeśli kiedyś nas przerośnie?