Rebelia w czasie

Planeta uzależniająca bardziej od heroiny, i to nawet takich herosów jak niezwyciężeni Pyrrusanie, potwory - zombie wynurzające się wprost z rozgrzanej do czerwoności wulkanicznej magmy, do tego knujący na każdym kroku galaktyczni piraci i potencjalna inwazja przybyszy z obcej galaktyki, a może nawet innego wszechświata... Przesada? Być może, ale tak dobrą serię trzeba zakończyć przynajmniej trzęsieniem ziemi!

Jak to niegdyś weteran wojny w Wietnamie powiedział: "To jedyna książka, która ukazuje prawdę o militaryzmie". Doskonała satyra, parodia imperializmu. Mnóstwo humoru który jednak skłania do refleksji nt. zbrojnych interwencji. Wielka szkoda, że tylko 4 tomy z 8 ukazały się w Polsce.

W sumie nic nowego. Koleś sobie jest, żyje w jego mniemaniu w znanym sobie świecie, osnuty kokonem pozornych prawd wije się w jego ciepełku. Nagle, bach, wydarzenie, odkrywa, że coś nie styka jednak w tym obrazku. Oczywiście pojawia się kobieta, nasz bohater kierując się pół na pół rozumem i penisem pogrąża się co raz bardziej aż do bolesnego końca. Nic nowego. Schemat znany i powielany. I myślę, że autor miał tego świadomość. Dlatego tu liczy się kunszt i klimat. Myślę, że autor w zadowalającym stopniu to osiągnął. Można z przyjemnością poczytać. Tylko utłukłbym tego co dobierał okładkę, bo ni jak nie pasuje do treści i sugeruje całkiem inną zawartość. Co za debil. Podsumowując polecam jako, no właśnie, nie do końca SF, no polecam jako fajną książkę.

Trochę odstaje poziomem od poprzednich części: akcja jest nie tyle złożona co chaotycznie zagmatwana, w dużej mierze inspirowana jednym z mitów greckich, ale w sposób przypadkowy i bez wyraźnego celu. Do tego autor wyraźnie był w trakcie rzucania palenia, sądząc z częstotliwości wzmianek o tymże nałogu i ogólnego rozedrgania całości ;)

Harrison umie w akcję, nie ma to tamto. Planeta przeklętych to heroic sci-fi w dobrym stylu. Choć, być może, jak na dzisiejsze standardy książek fantastyczno – naukowych, zbyt prostolinijna i za mało rozbudowana. Czasami jednak w rozrywce chodzi tylko o to, żeby dużo się działo. A w tej książce akcji nie brakuje. Jest sobie pewna planeta, na której główną dziedziną są Zawody, Twenties. Składają się z wielu konkurencji sportowych, ale i umysłowych. W jednej z nich np., zadaniem było tworzenie poezji. Zwycięzca cieszy się powszechną sławą i poważaniem na całej planecie. Harrison zaprasza nas do swojego świata w dniu, w którym pewien człowiek, Brion Brandd te zawody wygrywa. Parę godzin później, do jego pokoju wpada nieproszony gość i w niecodzienny i brutalny sposób prosi o jego pomoc. 🏜 Świat jest olbrzymi Nieznajomy przekonuje Briona, że świat nie wygląda tak, jak mu się wydaje i że tylko on może mu pomóc w pewnej trudnej i niebezpiecznej misji na planecie Dis. To owa tytułowa planeta przeklętych. Jest skrajnie trudna do przeżycia przez niezwykle wrogich mutantów. Ci niebezpieczni mieszkańcy to ludzie, którzy po pewnej katastrofie musieli się przystosować do życia w ekstremalnie nieprzyjaznych warunkach atmosferycznych, bez wsparcia innych światów. Brion leci tam i… dopiero zaczyna się dziać! Akcja rozwija się i zamyka w ciągu kilku dni. Czas odgrywa zresztą tu główna rolę. Bohater ma tylko kilka dni na osiągnięcie swojego celu i uratowanie wszystkich mieszkańców tego miejsca. Czy Planeta przeklętych to dzieło wybitne? Niespecjalnie. A jednak czyta się przyjemnie. Czasami dobrze jest pobyć w świecie, gdzie wszystko jest proste i zależy od jednego utalentowanego bohatera. Zapewne można by się doszukiwać w tej fabule drugiego dna, jakichś ogólnych przemyśleń dotyczących ludzkości, tego, że świat wygląda inaczej niż się wydaje, itp., itd. Ale nie chce mi się. Ta historia nie jest rozbudowana, a jej główną częścią są dziejące się rzeczy, wybuchy, ataki, morderstwa, ale i ratunki. I to w sumie wystarczy.

Jak na książkę tak uhonorowaną nagrodami trochę się zawiodłem. Pomysł jest niewątpliwie ciekawy, ale od przesłodzonych opisów miłostek głównej bohaterki aż mdli. Chyba nie do końca tego oczekuje się po starym dobrym Science-Fiction. Nie mniej jednak, nie uważam czasu poświęconego książce za stracony. Ogólna ocena jest dobra, ale nie określiłbym jej mianem wybitnej.

Tak, ta książka jest seksistowska, ale ma też wady. Na przykład kilka dziur fabularnych i niezbyt ciekawe postaci. Najbardziej szkoda, że im bliżej końca, tym bardziej historia mnie nudziła. Chyba zabrakło pomysłu jak to zakończyć, jakieś hipnozy i inne głupoty. Przynajmniej finał jest lepszy niż w Inwazji porywaczy ciał, do którego porównanie samo się nasuwa, ale umówmy się, poprzeczka była zawieszona bardzo nisko. Generalnie czyta się nieźle, ale dzisiaj nie robi to wrażenia.

Uwaga bełkotliwy zbiór uwag. Zazwyczaj piszę w punktach co mi się podobało, ale tu nie da rady: Hej Przed dobraniem się do tej książki przeczytałem Porwanie tego samego autora, jeśli po przeczytaniu w/w utworu uważasz, że wiesz o czym będzie ta książka, to prawdopodobnie się mylisz Niemniej początek książki przedstawia sytuację od 3 strony tzn obserwatorów efektu porwania czyli komisji wypadków lotniczych To co uderza, to realizm i szczegółowość opisów. Jednocześnie potrafi wprawić człowieka w dość senny nastrój, ma się wrażenie, że historia Smitha nigdy się nie skończy Niemniej nawet ta część jest napisana realistycznie, po prostu wierzysz w tego bohatera, relacje w zespole... Ot po prostu jego praca jest umiarkowanie nudna ( o prawdziwie nudnej to nawet ciężko coś napisać, ale nie o tym) Drugim tematem jest szefowa zespołu ds. Porwań. I tu drobna uwaga, uwielbiam tę postać, jest krwista, wkur**ona, zestresowana i nieszczęśliwa tak bardzo jak JA. A jednocześniewewnętrzna powinność napędza ją by działać pomimo zmęczenia, bólu i niechęci do tej całej biurokratycznej machiny i pracy które jednocześnie uwielbia. Co do jej zadań to w trakcie porwań wszystko się pieprzy, a ona próbuje wszystko naprostować. Świetnie opisana rola kierownika, skala jego odpowiedzialności i sposób myślenia operacyjnego. Ogromne plusy należą się autorowi za świat przedstawiony Istnieje tu przerażająca, ale interesującą wizja przyszłości gdzie można robić prawie wszystko co się chce i nie trzeba pracować, ale takie życie bez celu prowadzi najczęściej do samobójstwa Mamy okaleczone chore społeczeństwo żyjące krócej niż 30 lat, bez kończyn twarzy etc. Mamy podróże w czasie w celu pozyskania siły żywej dla przyszłości Mamy całe cmentarzysko niepotrzebnych pojazdów porwanych z przyszłości Mamy "gnomy" postaci bez cial, które zarządzają porwaniami, i ponoszą odpowiedzialnośc, czują stres, żartują jak prawdziwi dyrektorzy Mamy wszechwiedzący komputer K, który i tak wykorzystuje ekscentryczną Radę po to by pomagała mu podjąć decyzję i wpadać napomysły na które sam by nie był w stanie wpaść. Mamy też najbardziej spójną teorię podróży w czasie w której nie można oglądać, ani przenosić sié do przeszłości w której zamierza się dopiero być, gdzie można zmieniać rzeczywistość ale tylko trochę, aby wszystko potem wróciło na właściwe tory, a wraca, zazwyczaj wraca, gdzie istotne zmiany zmieniają czas z określoną czasoprędkością, gdzie pojawianie się różnych czasomożliwości jest kwestią płynna, gdzie można dostać paradoksalna wiadomość listem z przyszłości w celu wykonania czynności w przeszłości, bo świat akceptuje niektóre paradoksy I mamy Michaela speca od fluktuacji czasu, który nienawidzi rady bo przypominają mu czym pewnie się stanie, oraz który chciałby być historykiem choć wie że nie ma to sensu w wieku ostatnim Piękna sekwencja ścierania się ludzkości z konsekwencją końca świata plastycznie opisane masowe samobójstwo Pesymistyczne podsumowanie pozornie dobrego związku dwojga ludzi, miłe złego początki, ludzie jednak są hujowi. Tylko ten Bóg na końcu mi nie gra... Choć klimat całości trochę jak z End of Ewangelion. Unikalna powieść Miazga, psychodelia, no super.

Ponowna lektura opowiadań fantasy wybitnego pisarza tego gatunku Poula Andersona jest jak wspomnienie młodości, w której pierwszy raz po nie sięgnąłem: czyta się z sentymentem, ciepłem i - z pobłażliwością. Jednak upływ czasu obnaża słabość tzw. lekkich lektur. Szekspira czy Ajschylosa i dzisiaj można czytać z równymi, sądzę, emocjami, jak te które były udziałem ludzi współczesnych tym pisarzom. "Strażnicy czasu" bawią, fascynuje kreatywność autora, urzeka jego humor (jak ten w opowiadaniu "Szach Mongołom, gdy wysłannicy z przeszłości upijają wojowniczych Mongołów mocną whisky), niemniej widać i czuć, że to juz pół wieku nas dzieli od wydania tych opowiastek. Za obudzenie sentymentów - gwiazdka wiecej.

Ten Pan umie w postapo, choć ta książka to tak naprawdę coś więcej, niż tylko historia o katastrofie. Książka została wydana poraz pierwszy tak naprawdę bardzo dawno temu i szczerze mówiąc, wiele nowszych książek z tego gatunku wypada blado. Nawet te, które uchodzą za wzory. Katastrofa w pewnym momencie staje się tylko tłem do tego, co staje się kluczem tej książki, a mianowicie zmiana, która następuje w każdym z bohaterów. Nie jest to pokaźną książka, ale w cale się tego nie odczuwa, bo przez cały czas coś się dzieje i trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie są niejednoznaczni i ich decyzje i postawa cały czas ewoluuje. Naprawdę jest to pozycja, która zdecydowanie warto przeczytać.

Lekkie, proste i przyjemne. Postacie są raczej płaskie, ale raczej się tego nie zauważa. Bardzo lubię Amandę Talley; jest dobrą, inteligentną, nieseksualizowaną deuteragonistką, która ostatecznie okazuje się być najmądrzejszą i najużyteczniejszą postacią w całej powieści. Nie lubię za to Gusa Hoffmana, który jest de facto stalkerem z obsesją na punkcie swojego nienarodzonego wnuka.

Bardzo ciekawe podejście do wydawałoby się ogranej już do bólu tematyki najazdu obcej rasy na Ziemię, oraz pierwszego kontaktu. W dodatku, mamy do czynienia z dwoma odrębnymi rasami obcych, zupełnie do siebie niepodobnymi, oraz ze swego rodzaju hierarchią w kosmosie, w której, niestety, człowiek stoi dość nisko... Jest to kolejna powieść Varleya. którą w mojej opinii warto wznowić na polskim rynku, zamiast tłuc tylko w kółko Heinleinów i Silverbergów. Polecam!

Czy warto czytać książki z fantastyki napisane w latach 50-dziesiątych? Jedna z najbardziej kiczowatych okładek, jakie spotkałam, jednak ta okładka ma odzwierciedlenie w treści książki. Trzeba brać pod uwagę, że książka została napisana w 1949 roku i była pastiszem na wydawane w USA, po dwa centy opowiadań S-F. W Polsce została wydana dopiero przez Bete Books w 1991 roku, jako pierwszy tom z cyklu „Fantastyka”. Jest rok 1954 i Amerykanie podejmują pierwszą próbę wystrzelenia rakiety na Księżyc. Rakieta była wyposażona potencjometr Burtona, w czasie lotu gromadził olbrzymi potencjał elektryczny, który w momencie zetknięcia z Księżycem wyzwoliłby błysk widziany z Ziemi. Keith Winton pisarz i redaktor czasopisma z fantastyki ma obserwować to wydarzenie na wzgórzach Castskill w posiadłości swojego szefa. Właśnie poznał i zakochał się w pięknej Betty Hadley, która niestety musiała opuścić posiadłość. Niestety, rakieta zamiast wylądować na Księżycu, spada na wzgórza Castskill. Rakieta wyzwala błysk kilka tysięcy razy jaśniejszy od błyskawicy i kilka tysięcy razy bardziej niszczycielski. Giną wszyscy oprócz Wintona, który zostaje przeniesiony do alternatywnego wszechświata. Musi szybko poznać tę Ziemię, aby nie zginąć. W tym świecie loty międzyplanetarne to norma, a Ziemia skolonizowała wszystkie okoliczne planety. Niestety została zaatakowana przez rasę spoza Układu Słonecznego, Arkturian i toczy się wojna. Winton zostaje wzięty za Arkturiańskiego szpiega i każdy może go zastrzelić bez ostrzeżenia. Natomiast po zmroku miastem rządzą gangsterzy i kryminaliści. Chociaż nie wiadomo czy bardziej niebezpiecznie jest dla Wintona w dzień, czy w nocy? Winton upatruje ratunku u pięknej Betty Hadley, która w tym świecie pełni inną rolę. Może znajdzie ratunek z niespodziewanej strony. Czy uda mu się wrócić do swojego wszechświata? Zakończenie jest zaskakujące i zabawne? Książka może nie powala, ale jest przyjemną rozrywką, nie odstaje zbytnio od przeciętnej fantastyki. Może jednym, cała fabuła zamknięta jest na 260 stronach wydania kieszonkowego, a nie w paru tomach. Brown oprał swój pomysł na istnieniu nieskończonej liczbie alternatywnych wszechświatów, ciekawe też są inne wątki i sytuacje, jak modne w tych latach wątki gangsterskie. Pojawia się też wątek miłosny, przecież nasz bohater jest zakochany i to daje mu siłę do działania. Sięgnęłam po tą książkę w ramach poznawania klasyki fantastyki i miło spędziłam wieczór.

Fritz Leiber, uznany mistrz science fiction i fantasy, w "Wędrowcu" stworzył niezwykłą opowieść, która zachwyca rozmachem i głębią. To nie tylko klasyczna powieść z gatunku science fiction, ale także fascynująca podróż przez filozoficzne rozważania o naturze wszechświata i ludzkiej egzystencji. Akcja książki rozpoczyna się, gdy tajemniczy obiekt - tytułowy Wędrowiec - pojawia się nagle w pobliżu Ziemi, wywołując chaos i panikę. Historia jest opowiadana z perspektywy różnych postaci, zarówno ludzi, jak i istot pozaziemskich, co nadaje jej wielowymiarowości i pozwala czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Leiber doskonale buduje napięcie, łącząc wątki katastroficzne z intymnymi historiami bohaterów. Jego narracja jest barwna i pełna detali, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się niezwykle realistyczny. Jednocześnie autor zadaje pytania o granice ludzkiej wiedzy, miejsce człowieka we wszechświecie i relacje między różnymi formami życia. "Wędrowiec" to książka, która łączy w sobie wartką akcję, emocje i intelektualne wyzwania. Leiber udowadnia, że literatura science fiction może być czymś więcej niż tylko rozrywką – jest tu przestrzeń na głębokie refleksje i poruszające obrazy. Polecam tę powieść zarówno miłośnikom klasycznej fantastyki naukowej, jak i tym, którzy szukają książki skłaniającej do myślenia. "Wędrowiec" to prawdziwa perełka, która z pewnością zapadnie w pamięć na długo. Nie przegapcie tej niezwykłej przygody!

Dla mnie wybitny zbiór opowiadań, pozostających na długo w pamięci. Jeden z najlepszych zbiorów opowiadań SF, jakie ukazały się w Polsce w tamtym czasie. Ogromne wrażenie (bardzo optymistyczne) zrobiło na mnie np. opowiadania Clarka - Wyprawa ratunkowa, czy Instynkt myśliwski Sheckleya. Właściwie mogę streścić po trzydziestu paru latach każde opowiadanie tam zawarte. Czytałem każde po kilka razy :-)).

Bardzo ciekawa, podwójna antyutopia. Sheckley napisał ją w roku 1960 zatem w czasie trwania "zimnej wojny" a już po "polowaniu na czarownice" komisji McCarthy'ego. Przywołuje je w swojej książce ale raczej skupia się na dalekosiężnych ich skutkach. Tworzy dwa kontrastowe systemy... które okazuje się, nie różnią się od siebie tak bardzo. Autor nie bawi się w psychologię czy filozofię. Miał pomysł i zbudował wokół niego całą akcję. Akcje która wciąga i się nie nudzi... i bawi :) Fabuła może być zbyt prosta czy naiwna dla wyrafinowanego czytelnika ale książka ma już ponad pół wieku! Osobiście lubię takie ramotki gdzie opis cywilizacji czy technologii jest drugorzędny na rzecz przemian społecznych wynikających z rozwoju.

DNA "zaklęte" w żywicy i wystrzelone w kosmos to genialny w swej prostocie pomysł na podróż czy w ogóle przetrwanie danej rasy, nawet gdy w rodzimym świecie dawno nie będzie już po niej śladu. Dla człowieka taki niekonwencjonalny dar od kosmitów może okazać się równocześnie niepowtarzalną szansą jak i przekleństwem. Podobnie sprawa ma się ze sztuczną inteligencją - może pomóc rozwiązać najtrudniejsze problemy i dylematy, tylko co, jeśli kiedyś nas przerośnie?