Cierniowy szlak

Rzadko mi się zdarza nie polubić żadnego bohatera :( a tu tak się stało, January to już wybitnie działająca na nerwy "biedna bogata" dziewczynka, bez osobowości i charakteru. W ogóle wykreowany przez autorkę świat (w kolejnej już powieści) jest dla "szarego" człowieka dość odpychający: zero uczuć, każdy z każdym, za wszelką cenę, wszystko jest na sprzedaż, nikomu nie można zaufać....Czyta się świetnie, szybko, dlatego polecam

Pamiętam szkolne narzekania na "opisy" w lekturach wszelakich, ale po latach i tysiącach książek dalej uważam, że to nie kwestia samych opisów, ale splotu innych czynników: opis musi sam w sobie być dobry, a nie ukrywajmy, jednak w wielu lekturach to sztuka dla sztuki. Do tego dochodzi nieraz naturalistyczne napęcznienie opisów od detali, z których facetka będzie pytać i akurat będziesz pamiętać tylko 2136 szczegółów, a ona zapyta o następny. Drugi - w filmach akcję pchają jednak głównie dialogi (jasne, jest rola ekspozycji itd, no ale). Książki pchane dialogami też mogą być dobre, oczywiście. Trzecie - bo te lektury trzeba było czytać. No dobra, nie trzeba było, ja czytałem był swoje rzeczy, a szkolne cionszki zacząłem dopiero gdzieś na czwartym roku studiów. Bo już nie musiałem - a mogłem. ;) Pewnie poniekąd dzięki temu, że nie zmuszałem, tylko hajde szybko streszczonko na przerwie, czytam regularnie do dziś. A jedynek i tak nie dostawałem. No, ale mniejsza, długa dygresja, bo po prostu bardzo podobały mi się opisy. Mimo, że to romans, postacie trochę dziwne, to jednak stoi o klasę wyżej od większości romansideł.

Lekka książka, szybko się czyta. Z początku myślałam, że fabuła będzie mieć wiele wspólnego z Jane Eyre. Jednak mile się rozczarowałam. Książka może odrobinę naiwna, ale trzeba pamiętać kto ją napisał i w jakich czasach żył. Polecam wstęp do tego wydania opowiadający o samej autorce.

Powieść historyczna dla młodzieży wydana po raz pierwszy w 1962 roku. Na dworze Anny Jagiellonki pojawia się mała dziewczynka. Zagadka jej pochodzenia stanowi podstawę wątku sensacyjno- fikcyjnego. W tle wydarzenia związane z Henrykiem Walezym i Stefanem Batorym. Powieść nieskomplikowana, nieco schematyczna, krótka, za to napisana pięknym językiem i zachwycającą oprawą graficzną Szymona Kobylińskiego. Polecam ją szczególnie młodszym nastolatkom zainteresowanym historią, ale to książka dla każdego, kto lubi taki gatunek powieści.

Gdybym nie wiedziała nic o autorce tej książki, to patrząc na okładkę mylnie bym wzięła "Córkę szulera" za romansidło w stylu Pinćdziesiąt twarzy grzybiarzy. Co do fabuły to może trochę zbyt przesłodzona, bo i miłość od pierwszego wejrzenia i te honorowe Niemce, co zaraz przystawiają sobie lufę do skroni, by ten ziemski padół nie musiał więcej spoglądać w ich niegodne oblicza. Ale no cóż rzadko płaczę nad książkami, ale ostatnie 30 stron to prawdziwy wyciskacz łez. W sumie dobrze, że nie ma już tamtych czasów i ludzie mają o wiele większą możliwość poślubienia swoich wymarzonych partnerów, nie zastanawiając się nad tym, jaki to dyshonor będzie dla całej rodziny, gdy czarna owca będzie nosić takie a nie inne nazwisko.... Okładka jest bardzo myląca.

kontynuacja „trędowatej” ponownie bierze pod lupę temat miłości, wykorzystując wzajemność arystokracji i świata społecznie podporządkowanym konwenansom. tym razem jednak opowieść ma wymiar znacznie bardziej refleksyjny, i nostalgiczny; te właśnie uczucia autorka portretuje znacznie uważniej i o wiele mniej naiwnie, choć język pozostaje równie kwiecisty i plastyczny, jak wcześniej (uwielbiam!). los tytułowej postaci pozwala również przyjrzeć się ówczesnym realiom środowiskowym: stopniowo budzącej się chęci zmian wobec nieprzekraczalnych granic klasowych, wpływom francuskiej kultury czy pojmowaniu pojęcia zarobku i majątku niewynikających z pochodzenia rodowego. narracja płynie tu sprawnie, nie bez wrażliwości na szargające bohaterami wybory, ale wymykając się zbędnemu patosowi.

Powieść o losach młodziutkiej Jadwigi Andegaweńskiej i jej słuźki, Jagny. Książka składa się z trzech części: 1. Przyjazd jedenastoletniej Jadwigi (wraz z Jagną) do Polski i jej koronacja; 2. Dzieje Jadwigi i przygody Jagny na dworze królewskim w Krakowie; 3. Tęsknota Jadwigi za księciem Wilhelmem, jej początkowa niechęć do ślubu z Władysławem Jagiełłą, wreszcie ślub Jadwigi i Jagiełły oraz koronacja Władysława na króla Polski. Równolegle do tych wydarzeń toczą się dzieje roztrzepanej i urokliwej Jagny szukającej swego rycerza. Powieść jest bardzo ciekawa ze względu na jej tło historyczne. Widać, że autorka wnikliwie analizowała źródła, dzięki czemu czytelnik otrzymuje ciekawy i wierny historii obraz czternastowiecznej Polski. Język jest przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko i bez wysiłku - w sam raz dla tych, którzy szukają lekkiej książki historycznej dla odprężenia (sam temat nie jest lekki, ale podany w niezwykle "przyjemny" sposób, nie trzeba się tu specjalnie wysilać). Powieść adresowana do młodych czytelników, mogą ją czytać również dorośli.

I tak to właśnie jest – ktoś buduje, ktoś rujnuje. Samo życie. Przekonana o tym niezaprzeczalnym fakcie Emma Harte postanawia temu zaradzić. Jaki sporządzi testament? Jak podzieli swój przeogromny majątek? Rodzinę ma naprawdę dużą. Jest więc między kogo dzielić. Czy wszyscy są godni przekazania im fortuny, będącej efektem jej ciężkiej pracy i wielu wyrzeczeń? Czy jej rodzina będzie potrafiła działać wspólnie czy też pojawią się rysy i pęknięcia, a stworzone imperium zacznie się rozpadać? A co do samej Emmy – czy u schyłku życia czeka ją jeszcze coś intrygującego, coś niesamowitego? Same pytania. Mam nadzieję, że intrygujące. Jaka jest na nie odpowiedź - przekonacie się sięgając po tę książkę. Szczerze polecam. A tak na marginesie, powiem Wam drodzy, że bardzo polubiłam Emmę i Blackiego. Tak bardzo się zżyłam z nimi przez te kilka dni czytania, że smutno mi się zrobiło na wiadomość o ich śmierci. Duży plus dla autorki powieści, że stworzyła tak bardzo realnie swoje postacie. Pewnie jeszcze nie raz wrócę do jej powieści.

Podeszłam do tej książki z ogromnym zapałem i tak samo wielkimi nadziejami. Dziewiętnastowieczna powieść, w której akcja dzieje się w starożytnych Pompejach - to coś wprost dla mnie. Niestety trochę się zawiodłam. Sama pomysł na książkę , a nawet akcja są niewątpliwie ciekawe i mogłyby być bardzo wciągające, gdyby nie sposób prowadzenia tejże akcji. Styl autora, a także umiejętności pisarskie nie uniosły tematu. Moim zdaniem powieść historyczna powinna być znacznie obszerniejsza, operować w swej narracji detalami historycznymi i kulturowymi , które autor co prawda wykorzystał w opisach, ale zostało to zrobione "po łebkach". Mam problem z oceną tej książki, gdyż zawiera przesłanie, które jest moim mottem życiowym. Z bólem serca daję sześć. Siedem to jednak za wysoko.

Kiedyś byłam zakochana w Afrze i jej przygodach. Teraz, czytając cykl książek Popławskiej, zapewne nie byłabym taka szczodra w komplementy, ale wtedy to było fajne. Jak serial niemalże! Takie przesłodzone do granic możliwości romansidło (bo trzeba chyba to tak nazwać). Na pewno na mój nastoletni umysł działało niesamowicie i bardziej niż cokolwiek innego podobała mi się po prostu fabuła tej opowieści i bohaterka. Afra na pewno była odważna, sprytna, rozumna, rezolutna - a takie bohaterki uwielbiałam. Jak Ewę (z „Szaleństw…” Makuszyńskiego). Jednak jak w wieku nastoletnim przeczytało się niesamowicie dużo klasyki, w tym Sienkiewicza, to też wtedy nie sposób nie zakochać się w takich opowieściach. Cały cykl „Szpada…”, „Jak na starym gobelinie” i „Na wersalskim trakcie” był przyjemny. Afra uciekła z Polski, przed zaaranżowanym małżeństwem, na pewno pomagał jej sługa, który był troszeczkę upośledzony. Trafia do Francji na dwór Marii Leszczyńskiej i tam zaczęły się afery i miłostki. Tak! Zdecydowanie myślę, że to była przyjemna lektura!

Miałem duże obawy przystępując do lektury tej książki. Czy kontynuacja książek serii o rodzinie Forsyte'ów, których autorem był John Galsworthy będzie udana? Czy autorka jest w stanie napisać książkę choćby zbliżoną poziomem do tych z serii "Saga rodu Forsyte'ów" oraz "Nowoczesna komedia"? Czy nie będzie stratą czasu czytanie tej powieści? Na szczęście szybko się przekonałem, że angielska pisarka (Suileika Dawson) nadspodziewanie dobrze poradziła sobie z trudnym zadaniem napisania kontynuacji losów tytułowej rodziny. Nie jest to powieść rewelacyjna lub wybitna, ale zdecydowanie jest to dzieło bardzo dobre. Książka składa się z następujących elementów składowych: "Zamiast przedmowy", "Księgi pierwszej (1939)", która podzielona została na dwie części, "Księgi drugiej (1940 - 1945)" - także podzielonej na dwie części, "Interludium Montów" pt. "Koniec lata", "Interludium Forsyte'ów" pt. "Podarte żagle" oraz "Księgi trzeciej (1952 - 1953)". Każdy element ciekawy i interesujący. Należy podkreślić bardzo wyraźnie pewien fakt. Książki nie doceni w pełni osoba, która nie przeczytała wcześniej powieści, które tworzą serię pt. "Saga rodu Forsyte'ów" oraz "Nowoczesna komedia". Bez lektury sześciu książek, które na te dwie serie się składają, książka pt. "Forsyte'owie" będzie często nie do końca zrozumiała i czytelnik, który nie przeczytał wcześniejszych losów familijnych z książek Galsworthy'ego nie wczuje się w pełni w historię bohaterów powieściowych. Ja przeczytałem obie serie i uważam, że ta kontynuacja wyszła bardzo dobrze. Dla miłośników obu serii to książka godna polecenia.

Mało znana perełka pozytywizmu! Połączenie "Idioty" Dostojewskiego i "Lalki" Prusa z nutą "Nad Niemnem". Dość naiwna i moralizatorska, odgrywana przez czarno-białych bohaterów, a jednak mądra i dziwnie wciągająca. Gorzkawa baśń dla dorosłych, pełna niezwykle obrazowych opisów, przenoszących w sam środek podupadłych dworków, mieszczańskich domostw, sklepików sprzed ery pikających kas... Do świata, którego już nie ma.

Szli sieczeni strugami deszczu? O nie nie! Upał doskwierał? Owszem. Małe miasteczko w Stanach Zjednoczonych. To tam osadzona jest akcja powieści, której bohaterem głównym jest Tom, zaklinacz deszczu. A może to deszcz właśnie gra w historii pierwsze skrzypce? Spór niech rozstrzygnie kobieta imieniem Karen, która z racji swej profesji połączy i Toma i deszcz z wydarzeniami Goodlands, miasteczka dręczonego straszliwą długotrwałą suszą. Początek fabuły w nieco ślimaczym tempie próbuje zainteresować czytelnika i po tej mozolnej przeprawie wprowadzającej w temat, jest to o co chodzi, czyli iskra, dosłownie i w przenośni. Pojawiają się pierwsze domysły na temat przyczyn tak niezwykłej sytuacji mieszkańców miasta. A równolegle jest ciekawość, czy tak niecodzienny sposób, jaki postanowiła wprowadzić w życia mieszkanka miasteczka, Karen, jest w stanie zaradzić nie lada problemowi, z którym zmagają się czwarty rok z rzędu. Powolutku maluje się obraz tej ciekawej społeczności, bo z jednej strony intrygujący gość nie wiadomo skąd, który wzbudza zainteresowanie lokalnych ludzi, a z drugiej strony na jaw wychodzą niepokojące fakty, tych, którzy niczym się nie wyróżniając, stanowią jej część. Nie będzie nietaktem jeśli wspomnę, że w trakcie lektury pojawia się motyw miłości. Nie trudno też domyślić się stron, pomiędzy którymi to gorące uczucie się rodzi. No i ten płomień pojawia się, ale zewsząd jednak otaczają nas siły zła, na tyle by zdławić częściowo całą intrygę, by ta zaczęła lekko nużyć. Doczytać do końca nie jest aż tak trudno, ale trzeba przyznać, że mogło być lepiej, inaczej, ciekawiej, szybciej. Ciekawym spektaklem jest akt wywoływania deszczu. Te metafizyczna chwila wprowadza niepokojący klimat i budzi nawet lekką trwogę, czy się uda, czy się spełni i wydarzy upragnione zjawisko atmosferyczne, wszak desperacja wśród ludności jest nad wyraz wzmożona: "Pozwolił, aby całkowicie wypełniło go niebo, głaskał je, nurzał się w nim i odpychał od siebie, próbując wytropić deszcz." Siły natury zdają się mieć w ostatnich latach dla miasteczka swój własny scenariusz i jeśli ktokolwiek mógł przywyknąć do długotrwałej posuchy, to na towarzyszące tej klęsce inne nieszczęścia nikt nie był przygotowany. Bywają zatem chwile chaosu, zatroskania i obaw: "...po jakim czasie zmarnieje uprawiana przez całe życie farma, kiedy udręczony troskami mężczyzna przestanie sypiać z żoną, ile czasu trzeba, aby rozpadły się rodziny, aby zamknięto sklepy, szkoły..." Co jednak, gdy nie tylko przyroda ma zamysły względem otoczenia, mieszkańców? W tym thrillerze okraszonym paranormalnym rysem, znalazło się też miejsce na subtelności zwyczajnie ludzkiej natury. Jeśli gorąco bywało na co dzień dla mieszkańców miasteczka, to dla jednej pary żar objawił się w najwyższej możliwej formie: "...tulił ją mocno. Dłonie Karen przesuwały się po jego skórze, po nagich, muskularnych plecach, mokrych i śliskich od deszczu i potu." Na chwilę czytelnik może zapomnieć o przedziwnych zjawiskach atmosferycznych, o ludziach z mętną przeszłością, o dewiacjach, tajemnicach, zachowaniach, które wciąż czekają na uzasadnienie: "...jednym ruchem przyciągnął ją do siebie i skrył twarz w zagłębieniu jej szyi, spijając stamtąd krople deszczu." Powieść napisana bardzo przejrzystym, klarownym językiem, co może przypominać czasami zwyczajną, stonowaną wypowiedź, zamiast ciekawej literackiej opowieści. Z jednej strony jest to zaleta, bo po cóż wymyślne słownictwo, gdy chodzi o przedstawienie zdarzeń? Z drugiej chciałoby się czytać coś, co przeniesie w inny świat, a nie będzie przypominać zwięzły sztywny raport. Być może postrzeganie tego utworu w ten sposób wiąże się z niezbyt licznymi dialogami. Tak czy owak to dobry tekst z ciekawymi wątkami, a fakt że sporadycznie nudniejsze treści czają się co jakiś czas w postaci na prawdę dziwacznych scen, nie przeszkadza by jakoś przebrnąć i doczytać historię do końca. Niekorzystnie wypada ilość postaci. Każda z drugoplanowych osób z imieniem i nazwiskiem, które w końcu zaczynają się mylić i wylatywać z głowy, gdy za chwilę znów przedstawiona zostaje kolejna postać i nie wiadomo czy ma ona ważną rolę czy tylko stanowi tło. Robi się z tego mały magiel i być może, gdyby liczne osoby w bardziej charakterystyczny albo rozpoznawalny sposób zostały wprowadzone, to byłaby inna rozmowa. I wreszcie ta dziwna chęć zemsty ze strony jednej z postaci. Przedziwny wątek i chyba nie do końca dobrze przemyślany, przynajmniej w punkcie kulminacyjnym, bo wyszedł z jednej bądź dwóch scen zwyczajny bigos aniżeli ciekawy epizod. Prószyński i S-ka, rok 1998. Okładka ciekawa poza pozłacanymi konturami czcionki tytułu i autorki powieści, za czym osobiście nie przepadam. Historia na pewno intrygująca pod względem nietuzinkowej tematyki. Czy jednak jest wielu sympatyków podobnej tematyki w powieściach? Na pewno warto dać jej szansę.

Kiedyś byłam zakochana w Afrze i jej przygodach. Teraz, czytając cykl książek Popławskiej, zapewne nie byłabym taka szczodra w komplementy, ale wtedy to było fajne. Jak serial niemalże! Takie przesłodzone do granic możliwości romansidło (bo trzeba chyba to tak nazwać). Na pewno na mój nastoletni umysł działało niesamowicie i bardziej niż cokolwiek innego podobała mi się po prostu fabuła tej opowieści i bohaterka. Afra na pewno była odważna, sprytna, rozumna, rezolutna - a takie bohaterki uwielbiałam. Jak Ewę (z „Szaleństw…” Makuszyńskiego). Jednak jak w wieku nastoletnim przeczytało się niesamowicie dużo klasyki, w tym Sienkiewicza, to też wtedy nie sposób nie zakochać się w takich opowieściach. Cały cykl „Szpada…”, „Jak na starym gobelinie” i „Na wersalskim trakcie” był przyjemny. Afra uciekła z Polski, przed zaaranżowanym małżeństwem, na pewno pomagał jej sługa, który był troszeczkę upośledzony. Trafia do Francji na dwór Marii Leszczyńskiej i tam zaczęły się afery i miłostki. Tak! Zdecydowanie myślę, że to była przyjemna lektura!

Bardzo fajna powieść obyczajowa. trochę sensacji, trochę historii, trochę romansu. Każdy znajdzie coś dla siebie. Obejrzałam również mini serial, z doborową obsadą, ale książka o wiele lepsza, bardziej rozbudowana, polecam najpierw książkę, a potem serial.

Wolno snuje się ta opowieść poprzedzielana historią, legendami i opowieściami z przeszłości. Drobniutkimi wiadomościami, które tworzą swoisty klimat całej historii. Spokojny, niekiedy nostalgiczny. Czy przewidywalny? Zdecydowanie tak. Czy interesujący? Raczej tak. Czy wciągający? Raczej tak. Jednak raczej na zasadzie wolnego delektowania się z kubkiem gorącej herbaty w ręku, w bujanym fotelu pod wełnianym kocem z mruczącym kotem na kolanach, niż biegając po domu z nieodłączną książką i myślą – co dalej, co dalej. Czytelnik snuje się z Amelią, która jeździ po polach, uczy rysunku kulawego chłopca, ratuje nagabywane niewolnice, nadzoruje wyrób masła czy myśli o bieleniu ścian w kościółku. Od jednej czynności do drugiej. W mleczarni tego dnia ubijano masło. Amelia nadzorowała kobiety przy wyparzaniu maślnic, pokryw i ubijaków, przy wyciąganiu mleka z cysterny, do której zwykle opuszczano je w wiadrach dla schłodzenia… I tak dalej. I tak dalej. Kolejny dzień, kolejne zadania i kolejni goście ubrani w szykowne stroje z interesującymi nowinkami. Jak ktoś lubi, to może się cieszyć, bo jest tego całkiem sporo. Sporo na tyle, że sama fabuła niekiedy niknie między tym wszystkim. Główna bohaterka nabiera rysu i zyskuje w momencie, kiedy gubi się jej mąż, a ona postanawia go odszukać. Wtedy podejmuje samodzielne działania, występuje przeciw konwenansom i zasadom. Zaczyna żyć ponad oddychanie i jedzenie do momentu, kiedy nie wpada w ramiona prokreatora Roberta z którym jednak, jak się okazuje, łączy ją więcej niż wynikałoby z jej założeń. Zaryzykowałabym odnośnie tej książki stwierdzenie - im dalej tym lepiej. W moim odczuciu, stało się bardziej żywo, bardziej naturalnie, bardziej ciekawie i interesująco. Nie rozumiem, a może nawet nie staram się zrozumieć, konwenansów pętających tych ludzi. Hierarchia wartości, ważności, czy wszelkie rankingi tego, czemu należy się poświęcić i do czego dążyć są dla mnie na tyle odległe, że czytelniczo subiektywnym okiem krzyczałabym o jakieś wyjaśnienia. Bo wiele mogę przyjąć i w wiele uwierzyć, ale potrzebuję podstaw do tego. A tutaj tego nie ma. Przynajmniej na zadowalającym mnie poziomie. Mimo wszystko cieszę się, że przeczytałam Walc o północy. Było i ciekawie i niekiedy lirycznie. Bywało ospale, wręcz na granicy snu. Irytująco, bo niekiedy mój organizm i głowa domagały się dodatkowych informacji. Interesująco – bo lubię niecodzienne tematy. Drażniąco – bo poczucie niedopowiedzenia nadal mnie prześladuje. Jak dla mnie kawałek dobrego tematu, którego opracowanie nie sprostało wymaganiom czytelniczym.

Serial leciał w tv gdy byłam małym dzieckiem, pamiętam tylko scenę z krokodylem, po czym mama wygoniła mnie z pokoju :) Zresztą zapewnie mamie bardziej chodziło o sceny sexu, których, teraz już wiem, tu nie brakuje. Warto książkę przeczytać, choć jeśli chodzi o podobną literaturę i słynne ekranizacje, to czytałam lepsze książki. Ot, choćby nawet "Ptaki ciernistych krzewów" czy "Przeminęło z wiatrem". Ale ciekawi mnie, co było dalej, więc po drugą część pewnie też niebawem sięgnę.