William Faulkner to autor, który nigdy nie bał się zaglądać w mroczne zakamarki ludzkiej duszy, tak jak nie bał się konfrontować z najtrudniejszymi tematami własnego regionu — amerykańskiego Południa. W Intruzie z 1948 roku Faulkner podejmuje problem rasizmu w sposób, który do dziś może uchodzić za odważny, a przy tym subtelny i daleki od prostych, publicystycznych rozstrzygnięć. To powieść, która balansuje między napięciem kryminalnym a moralnym dramatem, między osobistą inicjacją chłopca a symboliczną walką o zbiorowe sumienie Południa.
Na pierwszy rzut oka Intruz wydaje się być historią niemal detektywistyczną. Czarnoskóry rolnik Lucas Beauchamp zostaje oskarżony o zamordowanie białego człowieka — Vinsona Gowriego. Oskarżenie jest natychmiastowe, niemal instynktowne, jako echo starych uprzedzeń. W miasteczku Jefferson odzywają się automatyczne, atawistyczne odruchy: tłum domaga się linczu, sprawiedliwość ma być szybka, bez procesu, bez pytań.
Ale Faulkner nie daje się zamknąć w ramy klasycznej opowieści o zbrodni. W rzeczywistości morderstwo staje się pretekstem do znacznie głębszej refleksji nad społecznością, historią i zbiorową winą. Lucas Beauchamp, daleki od stereotypu „uległego czarnego”, jest człowiekiem dumnym, wyniosłym, świadomym własnej wartości. Nie zabiega o sympatię białych, nie kłania się uniżenie, nie próbuje prosić o litość. W tej postawie kryje się coś niezwykle rewolucyjnego, jak na kontekst Południa lat 40. XX wieku.
Głównym „białym” bohaterem jest tu szesnastoletni Chick Mallison, młody chłopak, który przeżywa swoją inicjację moralną. To właśnie Chick, wychowany w atmosferze tradycyjnych południowych przesądów, przechodzi najgłębszą przemianę. Jego proces dojrzewania to droga od biernego przyjmowania uprzedzeń otoczenia ku świadomemu aktowi sprzeciwu wobec niesprawiedliwości. Faulkner z niezwykłą przenikliwością pokazuje, jak trudno wyrwać się z kolektywnego myślenia.
Momentem kluczowym w powieści jest nocne odkopanie trumny Gowriego. Chick wraz z prawnikiem Gavinem Stevensem i swoją ciotką Miss Habersham (postać zaskakująco silna, emanująca etyczną odwagą) wyciągają z ziemi ciało, by udowodnić niewinność Lucasa. W tej scenie, niemal gotyckiej w atmosferze, zawiera się cały symbolizm powieści: aby odkryć prawdę, trzeba zejść do ciemności, zmierzyć się z trupem — zarówno dosłownym, jak i metaforycznym, bo miasteczko Jefferson ma swoje „trupy w szafie”, w postaci długo skrywanej, zbiorowej winy rasowej.
Faulkner w Intruzie konfrontuje czytelnika z problemem amerykańskiego mitu Południa — mitem opartym na honorze, rodzinie, rycerskich ideałach. Mit ten jednak od początku był skażony niewolnictwem i głęboko zakorzenionym rasizmem. Intruz staje się swoistym sądem nad tym mitem: stary porządek społeczny ukazuje się jako kruchy konstrukt, którego fundamenty zaczynają pękać.
Ciekawym zabiegiem Faulknera jest zestawienie Lucasa z Chickiem. Lucas, dojrzały mężczyzna, jest w pełni świadomy mechanizmów społecznych i własnej pozycji, a jednocześnie przewyższa otoczenie moralnie i duchowo. Chick natomiast dopiero zaczyna rozumieć świat; jego bunt przeciw tłumowi linczowemu ma w sobie jeszcze pewną naiwność, ale to właśnie w tej niewinności Faulkner widzi zalążek nadziei.
Warto przyjrzeć się także postaci Gavina Stevensa, lokalnego prawnika i zarazem moralnego intelektualisty. Stevens nie jest jednak postacią jednowymiarową: często bywa paternalistyczny, a jego „liberalizm” podszyty jest rodzajem wyższości wobec czarnych. Faulkner, daleki od hagiografii, pokazuje, że nawet „dobry biały” nie jest wolny od subtelnych form uprzedzenia.
Język Faulknera w Intruzie jest mniej barokowy niż w takich dziełach jak Absalomie, Absalomie! czy Wściekłość i wrzask, ale nadal intensywnie zmysłowy, złożony, nasycony wewnętrznymi monologami. Opisy przestrzeni — pola bawełny, lepkie południowe noce, duszne izby sądowe — pełnią tu funkcję psychologiczną. Krajobraz staje się odbiciem wewnętrznego stanu postaci.
Nie sposób nie dostrzec, że Intruz jest także powieścią o amerykańskiej wspólnocie, której istnienie opiera się na przemocy symbolicznej i realnej. Faulkner pyta: czy można zbudować nowe społeczeństwo bez zerwania z przeszłością? Czy możliwe jest pojednanie, jeśli fundamentem relacji jest rasa i przemoc?
W tym kontekście postać Lucasa Beauchampa nabiera cech figury mitycznej — jest zarazem intruzem i sumieniem Południa. Odważny, niezależny, nieprzejednany — staje się lustrem, w którym biali mieszkańcy Jefferson muszą dostrzec własną hipokryzję. Jego niewinność, z początku wątpliwa dla społeczności, demaskuje groteskowy absurd linczów i pokazowych oskarżeń.
Sceny zbiorowe — zwłaszcza opisy tłumu gotowego do samosądu — są mistrzostwem Faulknera. Zbiorowość nie ma twarzy, to bezkształtny organizm, karmiony plotką i pierwotnym strachem. Gdy Chick przechodzi obok ludzi zebranych przed więzieniem, ma wrażenie, że patrzy na potwora, a nie na sąsiadów. To metafora nie tylko Południa, ale każdej społeczności, która ulega psychologii tłumu.
W warstwie symbolicznej Intruz można czytać jako powieść o grzechu pierworodnym Południa: niewolnictwie i rasizmie. Faulkner, który sam był dzieckiem Południa, mierzy się z dziedzictwem, które wielu chciałoby zamieść pod dywan. Nie poprzestaje na pokazaniu brutalności zewnętrznej — dociera do subtelnych form przemocy codziennej, obecnej w języku, gestach, milczeniu.
Interesująca jest rola kobiet w powieści, zwłaszcza Miss Habersham, która wbrew konwenansom bierze udział w wykopaniu trumny. Symbolicznie staje się łącznikiem między starym Południem a nowym światem, który dopiero się rodzi. W jej decyzji nie ma egzaltacji ani taniego heroizmu — jest za to głęboka, wypracowana etyczna konsekwencja.
Często zwraca się uwagę na zaskakujący wątek optymistyczny Intruza. W odróżnieniu od bardziej pesymistycznych dzieł Faulknera, tu w finale pojawia się cień nadziei: Lucas zostaje uniewinniony, a Chick dokonuje wewnętrznego przełomu. Ale ten optymizm jest raczej zniuansowany niż triumfalny. Faulkner nie oferuje happy endu w hollywoodzkim stylu; daje raczej moment wytchnienia, który może być początkiem, ale równie dobrze iluzją.
Co istotne, Intruz powstał w momencie, gdy kwestia rasowa zaczynała ponownie wracać do centrum dyskursu publicznego w Stanach Zjednoczonych. Faulkner przewidział, że problem rasowy nie zniknie sam z siebie — przeciwnie, będzie wymagał bolesnej konfrontacji i rezygnacji z mitów.
Powieść jest także ciekawym głosem na temat roli literatury. Faulkner zdaje się mówić: pisarz nie jest od pocieszania, ale od stawiania trudnych pytań, od grzebania w ciemności. W Intruzie zamiast idealistycznych reformatorów mamy ludzi uwikłanych w tradycję i własne ograniczenia, którzy jednak — w niektórych momentach — zdobywają się na odwagę przekroczenia granic.
Szczególne znaczenie ma język rasowy, którym posługują się mieszkańcy Jefferson. Jest to język pełen eufemizmów, uników, stereotypów. Chick od początku przechodzi drogę od bezrefleksyjnego powtarzania zasłyszanych określeń do własnego, krytycznego języka. To pokazuje, jak głęboko przemoc może być zakorzeniona nie w czynach, lecz w samych słowach.
Pod względem konstrukcji narracyjnej Faulkner znów eksperymentuje z czasem, choć mniej radykalnie niż w Wściekłości i wrzasku. W Intruzie czas jest bardziej linearny, ale wciąż pełen retrospekcji, wspomnień, wewnętrznych rozważań. Nie chodzi tu o ukrywanie fabuły, lecz o pokazanie, że wydarzenia kształtują się nie tylko w zewnętrznym porządku, ale także w świadomości uczestników.
W finale Chick, patrząc na Lucasa odchodzącego w pola bawełny, zaczyna rozumieć, że wszystko dopiero się zaczyna. Symboliczna cisza, która zapada, jest bardziej wymowna niż jakikolwiek płomienny monolog.
Intruz to powieść, która wykracza poza ramy społecznego komentarza. To również studium jednostki wobec zbiorowości, odwagi wobec konformizmu, godności wobec upokorzenia. Faulkner, mistrz paradoksu, nie moralizuje. Pokazuje świat w całym jego brudzie i pięknie, w rozpaczy i w nikłej nadziei.
Być może dlatego Intruz wciąż pozostaje tak żywą książką. W epoce, gdy na nowo rozmawia się o rasie, tożsamości i odpowiedzialności zbiorowej, Faulkner zdaje się szeptać zza grobu: nie wystarczy zmienić prawa, trzeba zmienić serca. A to zawsze jest najtrudniejsze.
Lucas Beauchamp, niezłomny „intruz”, przypomina, że prawdziwa wolność zaczyna się tam, gdzie kończy się strach przed odrzuceniem i przemocą. Chick Mallison zaś staje się figurą przyszłości — tej, która jeszcze nie nadeszła, ale o którą warto walczyć.
Intruz nie jest opowieścią o jednym procesie sądowym. To raczej traktat o długim, bolesnym procesie dojrzewania całego społeczeństwa.
I choć w literackim świecie Faulknera nic nigdy nie jest proste, Intruz pozostaje jednym z jego najjaśniejszych świateł — tym bardziej przejmującym, że świeci w mroku.
0,0 / 10
Szukamy ofert...
363 
242 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Buddenbrookowie. Upadek pewnej rodziny
Trudno nie zgodzić się z stwierdzeniem, że powieść Thomasa Manna jest arcydziełem. Z początku obawiałam się, że historia będzie zrozumiała tylko dla tych co znają ówczesne dzieje Niemczech i mieszczaństwa. Na szczęście wcale tak nie było.
Emocje bohaterów, ich przemyślenia są bardzo realistyczne. Czytając fragmenty o śmierci i ostatnich pożegnaniach czułam się jakbym stała i przeżywała te sytuacje wraz z bohaterami. I to się nie tyczy tylko fragmentów o śmierci. Opisy wszystkich emocji i wydarzeń definitywnie chwytają za serce. Szczególnie chciałabym wspomnieć o fragmentach opowiadających o muzyce (np. improwizacja Hanno),są one wybitnie poetyckie i zrobiły na mnie duże wrażenie.
Jako ktoś nie sięga często po tego typu lektury (chyba, że w czasach liceum) bardzo miło się zaskoczyłam. Cieszę się, że książka otrzymała nowe wydanie z świetnym tłumaczeniem. Mam nadzieję, że więcej młodych ludzi sięgnie po te pozycje (szczególnie myślę, że spodoba się fanom Lalki!!) Jedna z najlepszych książek jakie przeczytałam.
Trudno nie zgodzić się z stwierdzeniem, że powieść Thomasa Manna jest arcydziełem. Z początku obawiałam się, że historia będzie zrozumiała tylko dla tych co znają ówczesne dzieje Niemczech i mieszczaństwa. Na szczęście wcale tak nie było.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toEmocje bohaterów, ich przemyślenia są bardzo realistyczne. Czytając fragmenty o śmierci i ostatnich pożegnaniach czułam się jakbym stała...
Z pozoru historia o zaprzepaszczonym fundamencie, z drugiej odsłania wiele kart- o stracie męża i syna, nieudanych małżeństwach, narzuconej roli, dziecięcej wrażliwości...
Z pozoru historia o zaprzepaszczonym fundamencie, z drugiej odsłania wiele kart- o stracie męża i syna, nieudanych małżeństwach, narzuconej roli, dziecięcej wrażliwości...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwszy oglądałem serial TV z 1979 r.
Następna oglądana przeze mnie była adaptacja filmowa z 2008 r.
To były dobre produkcje i chociaż nie przepadam za niemieckimi klasykami, zabrałem się za książkę.
Jest ona traktowana w Niemczech jako literackie arcydzieło.
Zgadza się z twierdzeniem, że ... jak się nie ma co się lubi to....
Mimo wszystko podobała mi się bardziej od " Czarodziejskiej góry " tego pisarza, często uważanej za dzieło trudne, pełne głębokich przemyśleń, dyskusji filozoficznych i intelektualnych.
Jeśli wolisz wciągającą, monumentalną sagę, tradycyjną opowieść o życiu, wzlotach i upadkach zamożnej rodziny kupieckiej z Lubeki to wybież Buddenbrooków !!!
POLECAM !!!
Pierwszy oglądałem serial TV z 1979 r.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNastępna oglądana przeze mnie była adaptacja filmowa z 2008 r.
To były dobre produkcje i chociaż nie przepadam za niemieckimi klasykami, zabrałem się za książkę.
Jest ona traktowana w Niemczech jako literackie arcydzieło.
Zgadza się z twierdzeniem, że ... jak się nie ma co się lubi to....
Mimo wszystko podobała mi się bardziej od "...
Nudna.
Nudna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tonie można mieć wszystkiego - albo mieszczańska etyka pracy, interes, kapitalizm albo duchowość, sztuka, wrażliwość...
niezwykle aktualna (figury aktualizowane do ery cyfrowej, przewartościowanych wartości, zmieniającego się ładu światowego),monumentalna saga mieszczańska ukazująca stopniowy rozpad czteropokoleniowej rodziny kupieckiej z Lubeki, zarówno ekonomiczny, jak i duchowy - powieść o przemijaniu, kryzysie wartości i nieuchronnym końcu pewnego modelu życia...
obraz niemieckiego społeczeństwa mieszczańskiego kilku dekad XIX wieku - znakomita prezentacja niemieckiej mentalności burżuazyjnej, w szczególności jego charakterystycznego, protestanckiego rysu - tzw. "wyznania kupieckiego" oraz wynikającego z tej sytuacji konfliktu między światem sztuki i interesu, co skutkuje tym, że każde pokolenie jest słabsze od poprzedniego - zarówno fizycznie, jak i moralnie...
powieść konsekwentnie pokazuje, jak kolejne pokolenia tracą energię, majątek i zdolność do prowadzenia interesów - szczegółowe opisy materialne i psychologiczne, kolorystyka (niebieski, żółty),powtórzenia charakterystycznych powiedzeń bohaterów, motywów...
czas akcji książki to lata 1835–1877, jeden z najbardziej dramatycznych okresów niemieckiej historii (Wiosna Ludów, wojna prusko-austriacka, powstanie Związku Północnoniemieckiego, a następnie Cesarstwa Niemieckiego)...
debiut powieściowy, opublikowana w 1901 roku (autor miał wtedy 26 lat) - nagroda Nobla w 1929 roku...
***
proces buddenbrookowski:
I pokolenie - fundament
Johann Buddenbrook senior - założyciel potęgi rodu - twardy kupiec, czysta energia przedsiębiorczości - początek wzrostu...
Elisabeth Buddenbrook (jego żona) - strażniczka mieszczańskich zasad i rytuałów. - moralny porządek...
II pokolenie - szczyt i pierwsze pęknięcia
Johann Buddenbrook junior – konsul, pobożny, uczciwy, mniej skuteczny niż ojciec - zderzenie etyki protestanckiej z realiami rynku - idealizm, który osłabia siłę rodu...
Betsy Buddenbrook (jego żona) - reprezentacja konwenansu i reputacji - presja społeczna...
III pokolenie - rozpad
Thomas Buddenbrook – głowa rodu, senator - perfekcyjny, chłodny, obowiązkowy, jednak wewnętrznie pusty, zmęczony rolą - mieszczaństwo w stanie wyczerpania...
Gerda Buddenbrook (jego żona Tomasza) - aspiracje artystyczne, zdystansowana, chłodna, to ona wnosi do rodu obcy dla jego mentalności pierwiastek sztuki - estetyzm zamiast praktyczności...
Tony (Antonina) Buddenbrook - uczuciowa, lojalna wobec rodu, mająca za sobą dwa nieudane małżeństwa „dla interesu” - mieszczańska ofiara systemu rodzinnego...
Christian Buddenbrook - lekkoduch, neurotyk, niezdolny do pracy - widzialna już degeneracja mieszczańskiego etosu...
Klara Buddenbrook - religijna, ascetyczna - ucieczka w dewocję...
IV pokolenie - koniec
Hanno (Johann) Buddenbrook - chorowity, wrażliwy, muzykalny, nie pasuje do świata interesów, ostatni z rodu, nie potrafi już żyć w mieszczańskim modelu społecznym a jego śmierć jest śmiercią rodu...
nie można mieć wszystkiego - albo mieszczańska etyka pracy, interes, kapitalizm albo duchowość, sztuka, wrażliwość...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toniezwykle aktualna (figury aktualizowane do ery cyfrowej, przewartościowanych wartości, zmieniającego się ładu światowego),monumentalna saga mieszczańska ukazująca stopniowy rozpad czteropokoleniowej rodziny kupieckiej z Lubeki, zarówno ekonomiczny, jak i...
To jedna z tych powieści, które czyta się jak powolny, hipnotyzujący zapis przemijania.
Na pozór jest to historia jednej rodziny kupieckiej z Lubeki, lecz w rzeczywistości Mann stworzył znacznie więcej niż kronikę rodu – to wielka opowieść o kruchości społecznych fundamentów, o powolnym zmierzchu mieszczańskiego świata i o cenie, jaką płaci się za utrzymanie pozorów stabilności.
Losy czterech pokoleń Buddenbrooków układają się w misterną panoramę życia mieszczaństwa XIX wieku.
Rodzina, której nazwisko przez lata było synonimem solidności, pracowitości i prestiżu, zaczyna stopniowo tracić swoją pozycję.
Upadek nie przychodzi gwałtownie – przeciwnie, Mann pokazuje go w sposób niemal niezauważalny, rozpisany na lata drobnych pęknięć: nieudanych interesów, złych decyzji, chorób, rozczarowań i wewnętrznego zmęczenia tradycją, która coraz bardziej ciąży kolejnym pokoleniom.
Jedną z największych sił tej powieści jest język. Proza Manna jest niezwykle elegancka, pełna subtelnych obserwacji i precyzyjnych opisów.
Autor z niezwykłą wrażliwością oddaje zarówno atmosferę mieszczańskich salonów, jak i drobne gesty, spojrzenia czy napięcia między bohaterami. Każde zdanie wydaje się dopracowane, rytmiczne i pełne znaczeń. Ten piękny, momentami wręcz muzyczny język sprawia, że nawet najbardziej zwyczajne sceny – rodzinne kolacje, rozmowy o interesach czy wizyty towarzyskie – nabierają literackiej głębi.
Jednocześnie Mann z chirurgiczną precyzją pokazuje mechanizm rozpadu mieszczańskiego ideału. To świat oparty na dyscyplinie, pracy i reputacji, lecz właśnie te wartości zaczynają z czasem kruszeć.
Kolejne pokolenia nie potrafią już żyć według tych samych zasad, a ciężar rodzinnego dziedzictwa staje się bardziej przekleństwem niż powodem do dumy.
W tym sensie „Buddenbrokowie” są nie tylko powieścią rodzinną, lecz także diagnozą kulturową – portretem społeczeństwa stojącego u progu zmian, których nie potrafi jeszcze nazwać.
Mimo że książka powstała na początku XX wieku, jej wymowa pozostaje zaskakująco aktualna.
Mann przypomina, że żadna potęga – nawet ta budowana przez pokolenia – nie jest trwała, a za fasadą sukcesu często kryją się kruchość, lęk i nieuchronność przemijania.
„Buddenbrokowie” to literatura wielka w najpełniejszym sensie tego słowa: epicka, wnikliwa i niezwykle piękna językowo.
Powieść, która nie tylko opowiada historię rodziny, lecz także zapisuje moment, w którym pewien świat zaczyna powoli odchodzić w przeszłość.
To jedna z tych powieści, które czyta się jak powolny, hipnotyzujący zapis przemijania.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa pozór jest to historia jednej rodziny kupieckiej z Lubeki, lecz w rzeczywistości Mann stworzył znacznie więcej niż kronikę rodu – to wielka opowieść o kruchości społecznych fundamentów, o powolnym zmierzchu mieszczańskiego świata i o cenie, jaką płaci się za utrzymanie pozorów...
Nie spodobała mi się tak bardzo, jak „Czarodziejska góra”, ale i tak naprawdę było warto. Jeśli ktoś lubi pięknie i klasycznie napisaną prozę, to już na tym poziomie znajdzie dostateczny argument, by podjąć tych ponad 700 stron.
A fabularnie? Wrażenie, które przyszło do mnie po kilku pierwszych rozdziałach, było specyficzne - niewiele się tu dzieje, ale czyta się bardzo dobrze. Niewiele się dzieje, ale opisy, czy świat przedstawiony, wcale nie są przeciągnięte. Niewiele się dzieje, a mimo to nie ma nudy. I ten stan swoistej nieważkości towarzyszył w zasadzie całej długiej lekturze.
Nie spodobała mi się tak bardzo, jak „Czarodziejska góra”, ale i tak naprawdę było warto. Jeśli ktoś lubi pięknie i klasycznie napisaną prozę, to już na tym poziomie znajdzie dostateczny argument, by podjąć tych ponad 700 stron.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toA fabularnie? Wrażenie, które przyszło do mnie po kilku pierwszych rozdziałach, było specyficzne - niewiele się tu dzieje, ale czyta się bardzo...
To jest wybitna powieść!
I wybitny (nowy) przekład, jakieś 5 lat temu próbowałem czytać stare i po 50 stronach dałem sobie spokój…
To jest wybitna powieść!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI wybitny (nowy) przekład, jakieś 5 lat temu próbowałem czytać stare i po 50 stronach dałem sobie spokój…
Nie wiem, co mogę napisać o tej książce czego nie napisali już inni. Jest po prostu bardzo dobra, solidna (aż chce się powiedzieć, że z uwagi na narodowość autora wręcz stereotypowo solidna) i przede wszystkim bardzo dobrze przemyślana.
Tytuł nie kłamie - to w istocie są dzieje upadku rodziny. Upadku złożonego, wielopłaszczyznowego i rozciągniętego na pokolenia. Z jednej strony przykro czytać o rodzinie, która z góry jest przez autora skazana na porażkę, z drugiej to fascynująca lektura, dla mnie wręcz momentami symboliczna. Jestem pewna, że i tak nie odczytałam i nie zinterpretowałam nawet połowy symboli i paralel.
Buddenbrookowie są lustrzanym odbiciem ówczesnej niemieckiej burżuazji. Mann za pomocą jednej, wielopokoleniowej rodziny ukazał wszystkie przywary stanu kupieckiego, robiąc to niekiedy z czułością (jak w przypadku Toni),ironią (Chrystian) czy zimną obojętnością (Gerda) albo współczuciem (Hanno). Doskonały zmysł obserwacji, a także głęboka świadomość stanu społeczeństwa, o którym pisał sprawiły, że cała historia - choć dla wielu z pewnością nużąca - jest po prostu wzorowym i bardzo dojrzałym komentarzem na temat społeczeństwa ówczesnych Niemiec.
Myślę, że w przyszłości będę mogła z tej książki wynieść jeszcze więcej niż obecnie, więc z chęcią za kilka lat do niej wrócę - zdecydowanie ma coś w sobie.
Nie wiem, co mogę napisać o tej książce czego nie napisali już inni. Jest po prostu bardzo dobra, solidna (aż chce się powiedzieć, że z uwagi na narodowość autora wręcz stereotypowo solidna) i przede wszystkim bardzo dobrze przemyślana.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTytuł nie kłamie - to w istocie są dzieje upadku rodziny. Upadku złożonego, wielopłaszczyznowego i rozciągniętego na pokolenia. Z jednej...
Fenomenalna! Czytanie jej sprawiło mi ogromną przyjemność.
Fenomenalna! Czytanie jej sprawiło mi ogromną przyjemność.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to