Połezja. O niezwykłej mocy łez

To jedna z tych książek, które biorę do rąk i od pierwszego spojrzenia czuję, że to będzie coś nieoczywistego. Już sama jej forma - duży format, twarda oprawa i zachwycające ilustracje z duszą - sprawia, że otwieram ją inaczej niż pozostałe. Jak coś delikatnego i tak ważnego jednocześnie.

Zwracam Wam szczególną uwagę na jej szatę graficzną, bo daje nam poczucie harmonii i spokoju, a przy tym wnika tak głęboko, że jesteśmy uczestnikami przeżycia tak naturalnego, jak niewiele innych. Bo takie są łzy. Naturalne, wielobarwne, autentyczne. Nie trzeba się z nimi chować, ale słuchać, bo każda coś do nas mówi. Każda strona ma tu przestrzeń i daje oddech, dzięki czemu nie odczuwamy pośpiechu, raczej zaproszenie do doświadczania, a nie tylko czytania.

Treść dotyka równie mocno. W środku nie znajdziemy klasycznej fabuły. Jest wiedza popularnonaukowa, która rozkłada strukturę łez na czynniki pierwsze. W fascynujący sposób dowiadujemy się czym są łzy z biologicznego punktu widzenia, z czego się składają i jak powstają. Odkrywamy ciekawostki i opowieści z nimi związane, jak skupowanie łez przez przez artystów z Lublina, w czy niemowlęcy język płaczu.

W części poetyckiej, motyw łez pokazany został w różnych sytuacjach i odcieniach emocjonalności, tych codziennych, dobrze nam znanych z różnych życiowych sytuacji. Bo jedna łza to wiele znaczeń. Są te współczucia, smutku czy strachu. I właśnie w tej prostocie widzę największą siłę tej książki. Łzy pojawiają się tu jako nieodłączny element bycia człowiekiem. Kiedy coś się nie udaje, kiedy pojawia się zmęczenie, frustracja, ale też wzruszenie czy radość, która jest tak intensywna, że aż „przecieka” na zewnątrz.

W praktyce bardzo mocno odnajduję tę książkę w momentach z dziećmi. Kiedy coś się rozsypuje, dosłownie i w przenośni. Klocki, które nie chcą trzymać się razem. Rysunek, który nie wyszedł tak, jak to było w wyobraźni. Albo dzień, w którym emocji jest po prostu zbyt wiele. W takich chwilach łatwo wejść w tryb szybkiego pocieszania, odwracania uwagi, „naprawiania”. A ta książka przypomina mi coś bardzo prostego...że czasem najważniejsze, co mogę zrobić, to usiąść obok, przytulić i pozwolić tym emocjom wybrzmieć. Tak, a nie mówić "nic się nie stało", "nie płacz" lub, co gorsza, "nie bądź mazgajem". Wiem, że są tacy, którzy słyszeli takie słowa w swoich domach. Niestety.

"Połezja" to pretekst do rozmowy. W zaciszu własnego domu, w przedszkolu, szkole czy na warsztatach. Bo nie zawsze chodzi o wielkie słowa, czasem wystarczy jedno zdanie z wiersza, jeden obraz, który zatrzymuje uwagę i nagle pojawia się przestrzeń na nazwanie tego, co czujemy, a boimy się wyrazić. Ona staje się mostem między doświadczeniem dziecka a tym, co dorosły może zobaczyć i zrozumieć. Między dwoma krańcami nas samych.

Dla nasze, pełne bezpiecznej atmosfery, przypomnienie o tym, że emocje nie są czymś, co trzeba szybko uciszać. Że płacz nie jest problemem do rozwiązania, tylko sygnałem, że coś potrzebuje zaopiekowania. I że obecność bywa ważniejsza niż gotowe odpowiedzi.

„Połezja” zostaje we mnie jako książka spokojna, uważna i bardzo ludzka. Taka, do której wraca się nie po to, żeby ją „skończyć”, ale po to, żeby jeszcze raz pobyć bliżej emocji.

To jedna z tych książek, które biorę do rąk i od pierwszego spojrzenia czuję, że to będzie coś nieoczywistego. Już sama jej forma - duży format, twarda oprawa i zachwycające ilustracje z duszą - sprawia, że otwieram ją inaczej niż pozostałe. Jak coś delikatnego i tak ważnego jednocześnie.

Zwracam Wam szczególną uwagę na jej szatę graficzną, bo daje nam poczucie harmonii i...

I nim odczytasz ostatnie słowo, nim wybrzmi ono w twojej głowie, ona już dawno zniknie w niebycie pozostawiając po sobie tylko wspomnienie… Maleńka, tak niewinna, tak krucha i dyskretnie skryta, lecz o niewyobrażalnej mocy, o ogromnej sile, niosąca ze sobą duży ładunek emocjonalny. Nie uciekniesz od niej, bo poezja Judyty Nadziejko-Walter utkana z łez potrafi je nie tylko pięknie opisywać, ale i wyciskać. Sięgając po „Połezję. O niezwykłej mocy łez” autorka pozostawi cię w niemym zachwycie, z mokrym śladem na policzku pozostawionym przez bohaterki tej książki.

Gdy w każdej chwili dnia nawilża oko, gdy kręci się w jego kąciku, gdy dyskretnie toczy się po policzku – w żadnym z tych momentów nie myślimy o niej jako o ważnym składniku naszego ciała. A one są tak istotnym elementem naszego życia – nie tylko chronią oczy, ale przede wszystkim doskonale regulują emocje i dbają o naszą równowagę psychiczną. Każda jest inna, a każda równie ważna. I każdej z nich autorka poświęciła uwagę ubierając zachwyt nad nimi w przepiękne, poruszające słowa wierszy oraz przywołując naukowe fakty.

Czy o łzach można napisać książkę? Tak! I to doskonałą, taką na wspomnienie, o której niejedna łza zakręci się w czytelniczym oku. Książkę piękną, głęboką, na wskroś prawdziwą i kompletną. Książkę, która w fenomenalny sposób łączy piękno poezji z wartością literatury faktu. Która sama jest niczym łza – z jednej strony konkretna, oparta na wiedzy z drugiej zaś nabrzmiała emocjami. Judyty Nadziejko-Walter otwiera przed czytelnikiem świat, w którym leją się łzy – te zwyczajne, codzienne, te niosące tarczę ochronną dla zmysłu wzroku, ale w dużej mierze też te, które niosą ze sobą różne, czasami skrajne emocje: radość i smutek, szczęście i złość, wzruszenie i strach, śmiech i spełnienie. Bo ta niewinna kropelka wody, która spływa z oka ma ogromną siłę, z której warto sobie zdawać sprawę. I pójść za głosem autorki przestając się wstydzić swoich łez. Lektura „Połezji” z pewnością w tym pomoże.

I nim odczytasz ostatnie słowo, nim wybrzmi ono w twojej głowie, ona już dawno zniknie w niebycie pozostawiając po sobie tylko wspomnienie… Maleńka, tak niewinna, tak krucha i dyskretnie skryta, lecz o niewyobrażalnej mocy, o ogromnej sile, niosąca ze sobą duży ładunek emocjonalny. Nie uciekniesz od niej, bo poezja Judyty Nadziejko-Walter utkana z łez potrafi je nie tylko...