HEKO

Marcin długo nie mógł znaleźć odpowiednich słów. Ból po stracie Hektora był tak głęboki, że zdawał się nie mieć języka. Aż w końcu, jak to często bywa z największym cierpieniem, cisza zaczęła układać się w opowieść. Zaczęły powstawać te kartki, najpierw jako notatki dla siebie, potem jako list do psa, w końcu jako świadectwo wspólnej drogi. To nie jest literacki eksperyment. To jest akt pamięci i najczystsza forma żałoby; zamiana bólu w słowa, aby ocalić od zapomnienia każde merdnięcie ogonem, każdy wspólny spacer, każdy cichy wieczór.

Czytając tę historię, nie znajdziesz tu taniego sentymentalizmu. Znajdziesz za to prawdę. Prawdę o psie, który z lękliwego szczeniaka wyrzuconego z pierwszego domu stał się pewnym siebie, choć wciąż pełnym osobliwych obaw, przyjacielem. O psie, który uczył się zaufania, który wprowadził do domu radość, zamęt i niezastąpione ciepło. I przede wszystkim znajdziesz prawdę o więzi. O tej szczególnej, niewymagającej słów relacji między człowiekiem a zwierzęciem, która opiera się na wzajemnym zrozumieniu, cierpliwości i bezwarunkowej akceptacji.

Marcin opisuje Hektora takim, jakim był: z jego dumą, uporem, miłością do kopania dołów, obsesją na punkcie jeży (żywych i pluszowych),nieufnością do weterynarza i absolutnym oddaniem swojemu „Tatusiowi”. Te strony pachną trawą po spacerze, dymem z grilla, śniegiem zimowych szaleństw i ciepłem domowego ogniska. Są pełne życia.

Publikując ten tekst, Marcin nie szuka pocieszenia. On je już znalazł, pisząc. Dzieli się nim z nami, aby pokazać, że miłość do zwierzęcia nie jest mniej ważna. Że żałoba po nich jest prawdziwa i potrzebna. I że prawdziwa historia nie kończy się wraz ze śmiercią. Żyje dalej we wspomnieniach, w opowieściach, w kartkach książek takich jak ta.

Hektor odszedł. Ale przecież wciąż tu jest. Biegnie przez te strony z podniesioną kitą, ze śniegiem w futrze, z pluszowym jeżem w pysku. Wystarczy otworzyć książkę, a usłyszysz stukot jego pazurków w korytarzu i ciche westchnienie zadowolenia, gdy układał głowę na kolanach swojego człowieka.

Zapraszam Cię do ich świata. Do świata Hektora i Marcina. Świata, który – mam nadzieję – na zawsze pozostanie w Twoim sercu.

Paweł Władysław Płócienniczak,
prezes Wielkopolskiego Oddziału Związku Literatów Polskich