Pieśń strzyg. Księga 1

Pieśń strzyg: Księga 1 to w pewnym dużym uproszczeniu powrót do złotej ery telewizyjnych thrillerów z przełomu wieków. Czytając kolejne strony, nie sposób nie odnieść wrażenia, że scenarzysta Éric Corbeyran czerpał pełnymi garściami z „Archiwum X” czy „Millennium”, doprawiając to rozmachem politycznych intryg rodem z „Largo Winch”. Jest to więc dzieło, które rozumie zasady budowania napięcia w nurcie techno-thrillera, gdzie nowoczesna technologia wojskowa spotyka się z archaicznym, niemal atawistycznym lękiem przed tym, co czai się w ciemności.

Komiks jednocześnie od pierwszych stron pokazuje, że jest czymś więcej niż prostą opowieścią sensacyjną z elementami fantastyki. Autor bardzo zręcznie łączy bowiem elementy nadprzyrodzone z wielowarstwową i przemyślaną polityczną intrygą, w której każdy szczegół ma znaczenie.

Narracja prowadzona jest tutaj w sposób bardzo dynamiczny. Corbeyran nie rzuca wszystkich kart na stół od razu. Zamiast tego, powoli dawkuje informacje, budując atmosferę paranoi. Każdy rozdział przynosi nowe zagrożenia, nowe tajemnice i kolejne pytania, które zmuszają do dalszej lektury. Fabuła rozwija się powoli, ale z sensem. Pierwsze tomy służą wprowadzeniu do świata, przedstawieniu bohaterów i zbudowaniu napięcia. Dalej jest już tylko lepiej, a kiedy akcja naprawdę się rozkręca, trudno się oderwać od komiksu.

To, co wyróżnia Pieśń strzyg: Księga 1 na tle innych komiksów o teoriach spiskowych, to ciekawa interpretacja mitu Strzyg (chociaż ten wątek nie jest tu najważniejszy). Twórca nie idzie na łatwiznę, wrzucając do tytułu klasycznego wampira. Strzygi w jego wizji to istoty quasi-boskie, drapieżniki alfa, które od tysiącleci towarzyszą ludzkości, wpływając na bieg historii z ukrycia. Skojarzenia z istotami pozaziemskimi czy demonami przeplatają się tutaj nieustannie, zmuszając czytelnika do ciągłej rewizji założeń. Do tego wykorzystanie motywów okultystycznych, seansów spirytystycznych i starożytnych manuskryptów w połączeniu z nowoczesnym handlem bronią tworzy unikalny, eklektyczny klimat.

Do zalet trzeba tu również zaliczyć samych bohaterów. Postacie są dość złożone i realistyczne. Kevin Nivek to facet z wyraźnymi wadami, co czyni go wiarygodnym. Tajemnicza piękna i zabójcza agentka również ma swój wyrazisty charakterek i jednocześnie pozostaje ona tajemnicza przez cały tom. Jej motywacje są niejasne, co sprawia, że relacja między bohaterami rozwija się stopniowo i wciąga w psychologiczne gry. Swoją robotę robią tu również postacie drugoplanowe. Nie stanowią one tylko tła prezentowanych wydarzeń, ale pogłębiają fabułę i mają czasem na nią jakiś wpływ...

https://popkulturowykociolek.pl/piesn-strzyg-ksiega-1-recenzja-komiksu/

Pieśń strzyg: Księga 1 to w pewnym dużym uproszczeniu powrót do złotej ery telewizyjnych thrillerów z przełomu wieków. Czytając kolejne strony, nie sposób nie odnieść wrażenia, że scenarzysta Éric Corbeyran czerpał pełnymi garściami z „Archiwum X” czy „Millennium”, doprawiając to rozmachem politycznych intryg rodem z „Largo Winch”. Jest to więc dzieło, które rozumie zasady...

Jeśli jesteście fanami historii z dreszczykiem, nasączonych spiskami i tajemnicami, z motywami nadprzyrodzonymi, to "Pieśń Strzyg" może Wam przypaść do gustu.

Mamy rok 1997, Nowy Meksyk. W tajnej bazie wojskowej dochodzi do zamachu, którego celem jest Prezydent Stanów Zjednoczonych. Głowie państwa udaje się ujść z życiem a cień podejrzeń pada na szefa ochrony - Kevina Nivka. Ten pragnąc oczyścić się z zarzutów zaczyna dochodzić prawdy na własną rękę. Nie ma pojęcia, w jak niebezpieczne śledztwo się pakuje.
Szybko odkrywa, że w bazie wojskowej w której doszło do zamachu był ktoś jeszcze. A w zasadzie nie ktoś, lecz coś. Tajemnicza, niebezpieczna istota, której trop prowadzi do niesamowitego miejsca, skrywającego prawdę na temat historii Strzyg.

Jest to księga pierwsza, która łączy w sobie tomy 1-6 oryginalnego wydania. Docelowo seria zamknie się w 3 księgach. Komiks cechuje się realistyczną kreską, pełną detali. Mnie mocno wciągnął.

To coś dla miłośników sensacyjnych opowieści z motywami nadprzyrodzonymi, w których padające na glebę trupy prowadzą do odpowiedzi na kluczowe pytania: Kto jest wrogiem? Dlaczego ludzie na stołkach tuszują prawdę? Jaki jest cel Strzyg?

[współpraca recenzencka]

Jeśli jesteście fanami historii z dreszczykiem, nasączonych spiskami i tajemnicami, z motywami nadprzyrodzonymi, to "Pieśń Strzyg" może Wam przypaść do gustu.

Mamy rok 1997, Nowy Meksyk. W tajnej bazie wojskowej dochodzi do zamachu, którego celem jest Prezydent Stanów Zjednoczonych. Głowie państwa udaje się ujść z życiem a cień podejrzeń pada na szefa ochrony - Kevina...

Ten tytuł z pewnością znajdzie się na wielu zestawieniach z 2026 roku. Jasne, to wznowienie, ale pod skrzydłami nowego wydawnictwa. Mamy więc nowe wydanie, tym razem w integralu, w którego skład weszło sześć rozdziałów. To już jest pewne novum, bo 20 lat temu czytelnicy zatrzymali się na części piątej ("Ślady", czyli "Vestiges"). Dostaliśmy też nowe tłumaczenie (tutaj za przekład jest odpowiedzialny Paweł Łapiński).

Komiks to praca duetu: Éric Corbeyran (scenariusz) i Richard Guérineau (rysunki). Obaj to twórcy o ugruntowanej pozycji na komiksowym rynku. Ich współpraca, oparta na wzajemnym zaufaniu, pozwoliła "Pieśni strzyg" wyjść poza ramy typowego thrillera. Jeżeli miałbym zacząć pisać od gatunkowej przynależności, to dla mnie "Pieśń strzyg" lokuje się gdzieś na przecięciu thrillera konspiracyjnego, fantastyki i grozy.

Twórcy operują strukturą śledczą, ale unikają zagrywek z klasycznych kryminałów. Wprowadzają elementy nadnaturalne, ale nie wchodzą na terytorium horroru. Niebywałe, że przy tylu nurtach komiks jest prowadzony z żelazną konsekwencją w jasno obranym kierunku. Mnie najbardziej przypomina coś na kształt "Archiwum X", ale ilekroć do głosu dochodziła tytułowa "Pieśń strzyg", miałem w pamięci "Koniec dzieciństwa" (głównie przez tytułową figurę) Arthura C. Clarke’a (a raczej jakąś jej upiorną wersję, która nigdy nie powstała).

Serię otwiera nieudany zamach na prezydenta. Departament obrony znalazł sobie kozła ofiarnego - ochroniarza głowy państwa, agenta Kevina Nivka. Oskarżony o szereg zaniedbań zostaje zwolniony ze służby w trybie natychmiastowym. Mężczyzna się nie poddaje, zaczyna drążyć. Na miejscu zamachu był jeszcze ktoś, a raczej coś. To tajemnicza istota. Do gry włącza się także tajemnicza agentka. Kobieta działa według własnych priorytetów, a jej cele nie są jasne. Wątki będzie spinało zawsze widmo czegoś niejasnego - tajemniczy byt spoza naszego świata.

Zatem sześć epizodów, a przed nami kolejne. W oryginale Pieśń strzyg jest już na etapie osiemnastej przygody, zatem mamy co nadrabiać. Zastanawia mnie tylko, dlaczego w tej edycji epizod trzeci (oryginalny "Emprises") i czwarty ("Expériences") został przetłumaczony tak samo - jako "Usidlenia". W pierwszym wydaniu były to odpowiednio "Wpływy" i "Doświadczenia". Czy to jakiś błąd składu?

Wracając do omówienia, to dostaliśmy doskonałą historię głównie za sprawą scenariusza. Éric Corbeyran pisze historię według pewnych sprawdzonych wzorców. Opowieść jest zimna, precyzyjna, podszyta paranoją i obsesją kontroli. Wątki polityczne i konspiracyjne Corbeyran prowadzi pewną ręką, bez efekciarstwa. Richard Guérineau rysuje sprawnie; jego kreska jest surowa, ale elegancka. Twarze są napięte, kadry zwarte, a dynamika scen akcji klarowna. Gorzej jest w sekwencjach, gdy jest walka i sporo ruchu, jakaś ucieczka. Niektóre figury wyglądają zabawnie przy skokach, bohaterowie są ujęci niekoniecznie w tych najbardziej efektownych pozach (skok przez okno, turlanie się itd.).

Osobną kwestią jest kolorystyka. Tutaj widać spory spadek formy pomiędzy pracą Isabelle Merlet (tomy 1–4) a Véronique Dorey (5–6). Jasne, to kwestia wrażliwości czytelnika, ale i zapewne kwestia przyzwyczajenia. Jednak nagły przeskok z jakości, do której przyzwyczaiła mnie Merlet, w porównaniu do tego, co zaoferowała Dorey, był jak kubeł zimnej wody. Barwa od Merlet to ta cieplejsza, z wyczuwalną ręczną miękkością. Kolory miały naturalny oddech i podkreślały thrillerowy klimat serii. Praca Dorey jest już cyfrowa - chłodniejsza, bardziej sterylna, z mocniejszym kontrastem. Dlatego niektóre puste tła wyglądają po prostu źle, z nałożonym najprostszym gradientem, przejściem z jednego koloru w drugi.

I pomimo tych kilku mankamentów wciąż uznaję ten komiks za bardzo dobry! Mroczny, spiskowy, podszyty grozą. Korzysta z konwencji political thriller, ale dodaje element nadnaturalny - tytułowe Strzygi, tajemnicze istoty działające w cieniu struktur władzy. Gatunek jest tu narzędziem do budowania paranoi. Nie ma superbohaterów. Jest strach, tajemnica i powolne odkrywanie kolejnych warstw manipulacji

W kwestii inspiracji zarówno Corbeyran jako i Guérineau czerpią z tych najlepszych wzorów, własnych ulubionych tytułów (tak mniemam) zarówno jeżeli chodzi o warstwę literacką, jak i po prostu obraz. Rozdziały rozpoczynają się cytatami. Znajdziecie tam Petera Strauba, albo Edgara Alana Poego (to określenie nastroju). Niektóre postaci ze swoimi facjatami są jakby żywo wyjęte z innych filmów. Ja dostrzegłem Vincenta Vege, ale jest również sobowtór Woody'ego Allena. Mało? Agentka jak z Matrixa, Sam duet to przecież Mulder i Scully, a gdyby się pokusić o szerszy kontekst samej fabuły, to znajdzie się i Lovecraft - starożytne istoty żyjące obok ludzi. Sporo, ale wciąż w nawisie Pieśni strzyg, dziele przemyślanym i dziarsko idącym naprzód. Świetny!

Ten tytuł z pewnością znajdzie się na wielu zestawieniach z 2026 roku. Jasne, to wznowienie, ale pod skrzydłami nowego wydawnictwa. Mamy więc nowe wydanie, tym razem w integralu, w którego skład weszło sześć rozdziałów. To już jest pewne novum, bo 20 lat temu czytelnicy zatrzymali się na części piątej ("Ślady", czyli "Vestiges"). Dostaliśmy też nowe tłumaczenie (tutaj za...