Muzeum oprawców i bohaterów

Rzadko sięgam po książki traktujące o drugiej wojnie światowej i Zagładzie. Boję się mocnych wrażeń, jakie może wyzwolić we mnie taka lektura, i nie specjalnie umiem o takich książkach pisać.

Czasem jednak robię wyjątek — i takim zdarzeniem było przeczytanie Muzeum oprawców i bohaterów Simona Strangera. To powieść opowiadająca historię dwóch rodzin, z których jedna ucieka przed strasznym losem i składa swoje życie w ręce drugiej, mającej umożliwić im przetrwanie.

To mroczna lektura, dotykająca najmroczniejszych kart historii XX wieku, osadzona w Norwegii. Dla autora musi być bardzo emocjonalna, bo opisuje osoby i fakty związane z rodziną swojej żony.

Wspomnienia, pamiątki i zdjęcia z tamtych czasów otwierają każdy rozdział i wraz z opowieścią pisarza tworzą coś na kształt muzeum — takiego, którego eksponaty nie pozwalają zapomnieć.

To proza wywołująca napięcie i głęboki smutek. Pokazuje, że w ekstremalnych czasach nie można ufać nikomu i że bohaterowie mogą stać się oprawcami.

Dlaczego tak się dzieje? Tego dowiecie się, sięgając po tę powieść.

Splecione są tu nie tylko losy norweskich rodzin, ale też nastroje i emocje towarzyszące postaciom — i, choć może słabiej, udzielające się czytelnikowi.

To bardzo dobra książka, spoza mojej czytelniczej strefy komfortu, ale cieszę się, że ją przeczytałem. Mogę ją z czystym sumieniem polecić.
Za egzemplarz dziękuję @wielkalitera

Rzadko sięgam po książki traktujące o drugiej wojnie światowej i Zagładzie. Boję się mocnych wrażeń, jakie może wyzwolić we mnie taka lektura, i nie specjalnie umiem o takich książkach pisać.

Czasem jednak robię wyjątek — i takim zdarzeniem było przeczytanie Muzeum oprawców i bohaterów Simona Strangera. To powieść opowiadająca historię dwóch rodzin, z których jedna ucieka...

„Dwa ciała opadają powoli, ich płuca wypełniają się wodą”.

Dwie rodziny, dwie historie, ale to samo pragnienie, uciec przed zagładą.
Tym pragnieniem jest bezpieczny kraj, ale czy obie rodziny tam dotrą.
Każda strona tej książki przepełniona jest emocjami, które niekiedy aż przytłaczają czytelnika. Pełna bólu, cierpienia i walki o przetrwanie.

Po przeczytaniu tej publikacji narzuca się refleksja. Do czego jesteśmy zdolni, żeby żyć? Główni bohaterowie zawierzyli swoje życie obcym ludziom.
I tutaj nasuwa się pytanie, kim są ci „obcy” ludzie? Czy są uczciwi, chętni do pomocy czy nie?

#wspolpracarecenzencka

„Dwa ciała opadają powoli, ich płuca wypełniają się wodą”.

Dwie rodziny, dwie historie, ale to samo pragnienie, uciec przed zagładą.
Tym pragnieniem jest bezpieczny kraj, ale czy obie rodziny tam dotrą.
Każda strona tej książki przepełniona jest emocjami, które niekiedy aż przytłaczają czytelnika. Pełna bólu, cierpienia i walki o przetrwanie.

Po przeczytaniu tej...