Mroki Puszczy

Mroki Puszczy podobnie jak poprzednia część Pięcioksiągu Cadderly’ego to powieść fantasy bardzo prosta w swojej konstrukcji. Nie uraczymy się tu złożoną wielowątkową fabułą. Autor nie stworzył też bohaterów o złożonej psychice.
Ale myślę że nie było to jego celem🙂. Mroki Puszczy to fantasy lekkie, przyjemne i dobrze czytające się. Polecił bym tę książkę młodym czytelnikom rozpoczynającym swoją przygodę z książkami fantasy oraz wszystkim fanom D&D.
Sam czytałem Mroki Puszczy na przemian z ogrywaniem Baldurs Gate 2 i na pewno będę kontynuował przygody Cadderly”ego jak i poznawanie bogatego świata Faerun.
Do zobaczenia w Zapomnianych Krainach poszukiwacze przygód.

Mroki Puszczy podobnie jak poprzednia część Pięcioksiągu Cadderly’ego to powieść fantasy bardzo prosta w swojej konstrukcji. Nie uraczymy się tu złożoną wielowątkową fabułą. Autor nie stworzył też bohaterów o złożonej psychice.
Ale myślę że nie było to jego celem🙂. Mroki Puszczy to fantasy lekkie, przyjemne i dobrze czytające się. Polecił bym tę książkę młodym czytelnikom...

Kontynuujemy naszą przygodę z Cadderly`m, tym razem stawiając na więcej akcji i przygody, pozostawiając niewinność za drzwiami. Szczerze, brakowało mi tego, i bawiłam się naprawdę dobrze na tej, skądinąd, cieniutkiej powieści, którą połykałam szybko, ciesząc się typowym dla autora stylem z dawką walk i trochę naiwną narracją. Co więcej, nawet zauważyłam znaczną poprawę tłumaczenia! Czy wszystko mi tu grało? Nie. Ale na tym właśnie polega urok tych powieści, nie ma tu wszystkiego idealnego, wszystkiego doskonale wpasowanego i na miejscu, i to czyni te książki moim prywatnym comfort zone czytelnictwa. Cóż, zapraszam!

https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/03/222025-robert-anthony-salvatore-mroki.html

Kontynuujemy naszą przygodę z Cadderly`m, tym razem stawiając na więcej akcji i przygody, pozostawiając niewinność za drzwiami. Szczerze, brakowało mi tego, i bawiłam się naprawdę dobrze na tej, skądinąd, cieniutkiej powieści, którą połykałam szybko, ciesząc się typowym dla autora stylem z dawką walk i trochę naiwną narracją. Co więcej, nawet zauważyłam znaczną poprawę...

Mroki Puszczy to drugi tom Pięcioksięgu Cadderly’ego zapoczątkowanego przez Kantyczkę. Stoi za nim R. A. Salvatore, zdolny wyrobnik parający się literaturą fantasy, żaden tam geniusz, ale na pewno człowiek, który pisać umie. Nie bez powodu ma na swoim koncie kilkadziesiąt pozycji, w tym historie z popularnych uniwersów – Forgotten Realms i Gwiezdnych wojen.

Pięcioksiąg Cadderly’ego należy do tego pierwszego. Innymi słowy mamy tu klasyczny świat Dungeons & Dragons, czarodziejów, elfy, ogry, orki, impy, niedźwieżuki, no i zło związane z boginią trucizn Taloną, które dało o sobie znać w poprzednim tomie. Wtedy akcja toczyła się niemal w całości w miasteczku uniwersyteckim, gdzie Cadderly był bibliotekarzem, akolitą Deniera na etapie nowicjatu. Tu opuszcza on jej gościnne mury. I dobrze, bo dzięki temu więcej się tu dzieje. Są wielkie bitwy, efektowne potyczki, fortele magiczne, spiski i zdrady.

W Mrokach Puszczy bohaterowie – prócz Cadderly’ego to książę elfów Elbereth, piękna Danica i nieco irytujący Rufo muszą bronić mieszkańców pięknej puszczy elfów, Shilmisty, nad którą nadciąga armia potworów prowadzona przez mściwą czarodziejkę. Powraca złośliwy imp z poprzedniej części, bez wątpienia pracujący dla Talony, a także para krasnoludów, których fajnie stylizowane dialogi są niezawodnym źródłem humoru.

Oczywiście w Mrokach Puszczy nie ma niczego wyjątkowego. Ani pięknego języka, ani zaskakującej fabuły, ani głębokich postaci czy rozwiązań niespotykanych wcześniej w literaturze tego typu. To po prostu lekka, fajna książka, trochę guilty pleasure, a trochę kanon gatunku. Komu brakuje światów Forgotten Realms i chętnie grywa w D&D, nie powinien się nudzić.

Więcej recenzji:
https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/
Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Mroki Puszczy to drugi tom Pięcioksięgu Cadderly’ego zapoczątkowanego przez Kantyczkę. Stoi za nim R. A. Salvatore, zdolny wyrobnik parający się literaturą fantasy, żaden tam geniusz, ale na pewno człowiek, który pisać umie. Nie bez powodu ma na swoim koncie kilkadziesiąt pozycji, w tym historie z popularnych uniwersów – Forgotten Realms i Gwiezdnych wojen.

Pięcioksiąg...

Książka ta jest typowym przedstawicielem swojego gatunku. Autor garściami czerpał z kanonu fantasy, przede wszystkim od Tolkiena. Mamy klasyczne bitwy dobra ze złem, typowe "przyjacielskie" sprzeczki między elfami i krasnoludami, czy też Cadderly'ego, który trochę przypomina mi Frodo, jako nietypowy archetyp bohatera. Bardzo lekka i przyjemna opowieść.

Książka ta jest typowym przedstawicielem swojego gatunku. Autor garściami czerpał z kanonu fantasy, przede wszystkim od Tolkiena. Mamy klasyczne bitwy dobra ze złem, typowe "przyjacielskie" sprzeczki między elfami i krasnoludami, czy też Cadderly'ego, który trochę przypomina mi Frodo, jako nietypowy archetyp bohatera. Bardzo lekka i przyjemna opowieść.

Nawet 8.5, w porównaniu z pierwszym tomem, ta część jest po prostu świetna

Nawet 8.5, w porównaniu z pierwszym tomem, ta część jest po prostu świetna

Guilty pleasure, które... naprawdę lubię. Jak to ma w zwyczaju Salvatore, tutaj też zupełnie poleciał. Kompletnie generyczna historia, w pewnym sensie praktycznie jej brak, swoista anty-fabuła nawet nie udaje że jest tylko pretekstem do nieustającego łubu-dubu. Jest to książkowy odpowiednik typowego filmowego akcyjniaka z lat 90 ale w sielankowej scenerii Zapomnianych Krain. Cóż, niektórzy ironicznie lubią się odmóżdżyć na tego typu kinie kopanym, ja miewam słabość do tego typu książek Forgotten Realms. Książek kopano, toporowo, ciachaniowo okładanych ;)

Guilty pleasure, które... naprawdę lubię. Jak to ma w zwyczaju Salvatore, tutaj też zupełnie poleciał. Kompletnie generyczna historia, w pewnym sensie praktycznie jej brak, swoista anty-fabuła nawet nie udaje że jest tylko pretekstem do nieustającego łubu-dubu. Jest to książkowy odpowiednik typowego filmowego akcyjniaka z lat 90 ale w sielankowej scenerii Zapomnianych...

Cadderly Bonaduce, kapłan Deneira, który pokonał złych wysłanników kultu Talony odbywa roczne zgłębienie tematu na temat kultu bogini chaosu, kiedy do Biblioteki Naukowej przybywa posłaniec. Książę elfów Elbereth przywozi do Biblioteki rękawice z godłem kultu Talony, znalezione na zwłokach pokonanych Niedźwieżuków w celu zbadania ich korelacji z wydarzeniami w miejscu kultu.

Decyzja zapada. Cadderly, Danica i Rufo wyruszą do puszczy Shilmisty wspomóc wiedzą zagrożone elfy. Dochodzi do walk, w których elfy wcale nie stoją na wygranej pozycji.

Drugi tom z Pięcioksiągu Cadderly'ego jest nad wyraz ciekawy. Wewnętrzne rozterki kapłana, zmuszonego zabijać, chłód serca mniszki oraz wyniosłe i aroganckie elfy zawiązujące niecodzienne dla nich przyjaźnie. Książka mnie wciągnęła, czytana prawie jednym tchem, przedstawiła ciekawy, logiczny ciąg wydarzeń, z dużą dozą magii. Dodatkowo cały czas czekam, aż Cadderly stanie się "tym" kapłanem przedstawionym w Legendach oraz jakie losy go do tego doprowadzą :) Polecam! :)

Cadderly Bonaduce, kapłan Deneira, który pokonał złych wysłanników kultu Talony odbywa roczne zgłębienie tematu na temat kultu bogini chaosu, kiedy do Biblioteki Naukowej przybywa posłaniec. Książę elfów Elbereth przywozi do Biblioteki rękawice z godłem kultu Talony, znalezione na zwłokach pokonanych Niedźwieżuków w celu zbadania ich korelacji z wydarzeniami w miejscu...

Cały cykl przeczytałem lata temu, chyba ze 3 razy. Całość zawsze bardzo podobała mi się i dlatego wysoka ocena. Historia/fabuła super, napisana wystarczająco dobrze. Ogólnie przyjemna lektura.

Cały cykl przeczytałem lata temu, chyba ze 3 razy. Całość zawsze bardzo podobała mi się i dlatego wysoka ocena. Historia/fabuła super, napisana wystarczająco dobrze. Ogólnie przyjemna lektura.

Lepsza niż poprzednia część. Dużo walki Chociaż ciągle to nic rewelacyjnego

Lepsza niż poprzednia część. Dużo walki Chociaż ciągle to nic rewelacyjnego

Salvatore jest moim niekwestionowanym najwyborniejszym pisarzem. Znow wspaniala książka. Świetna kontynuacja, czytam i się śmieje:D

Salvatore jest moim niekwestionowanym najwyborniejszym pisarzem. Znow wspaniala książka. Świetna kontynuacja, czytam i się śmieje:D