Daj mi pożyć, zanim umrę

Poezja to ważny element naszego życia. W niej właśnie odnajdujemy siebie, odnajdujemy swoje myśli, pomaga nam nadać im kierunek i przynosi otuchę. Zdaje się jednak, że wraz z upływem czasu, coraz rzadziej po nią sięgamy, a jeszcze rzadziej po tą, która jest nowa. Utwory poetyczne współczesnych autorów, nie są powszechnie znane. Szkoda. Weronika Sobolewska, to jedna z tych autorek, żyjących współcześnie, która trafnie, krótko i ładnie opisuje otaczającą ją rzeczywistość. Czytanie jej wierszy, jest trochę jak wejście do jej świata, każdy z nich jest bowiem czymś na miarę osobistych zapisów myśli, spostrzeżeń, czymś w rodzaju dziennika. Nie trudno się jednak zgodzić, że wiersze te trafiają w sedno naszych życiowych rozterek. To niesamowite wrażenie, kiedy okazuje się, że w świecie tym, są ludzie, którzy myślą podobnie, mimo planujących wszechobecnie, widocznych gołym okiem podziałów. Trafienie na takie zapisy, nadaje otuchy czytelnikowi, szczególnie jeśli noszą one znamię utworów poetyckich. To wiersze bowiem, najłatwiej zapadają nam w pamięć, ich fragmenty możemy cytować z głowy, po latach. Ich fragmenty zapisujemy sobie jako złote myśli, do których lubimy wracać.
Poezja Weroniki, odnosi się głównie do życia współczesnych kobiet, do panującej zewsząd znieczulicy, utrudnień, braku zrozumienia i odczuć jakie się z tym wiążą. Jest poruszająca i chwytliwa. Tomik wierszy kończy z kolei, krótkie opowiadanie o nienawiści i braku sprawiedliwości. W tej przepełnionej złymi emocjami treści, odnajdujemy jednak chęć zaznania szczęścia, desperackie pragnienia zaznania dobra i kochania. Nie brakuje też, bólu, z którym nie trudno się utożsamić.
Choć utworów jest kilka, ich interpretacji możnaby poświęcić na prawdę sporo czasu, są to jednak interpretację bardzo osobiste, poprzez emocje jakie budzą w nas czytane treści.
Weronice nie sposób więc zarzucić szablonowość i brak odwagi, autorka wykazuje, że jest ponadto i dzieli się z nami po prostu swoimi myślami, to one wywołują takie wrażenie, bo są prawdziwe i tak podobne do naszych!
Niektóre wersy są rymowane, inne nie, co jest typowe dla zwykłego zapisu myśli, którego nie wykonuje się pod publikę, lecz w potrzebie wyrażenia siebie.
Zastanowić się warto jak rokować one będą na przyszłość? Czy wtopią się w charakterystykę naszej epoki przez swą prawdziwość? Jest to do ocenienia niezmiernie trudne, jednak na samej podstawie, że te zastanowienie pojawia się w głowach czytelnikow, wnioskować można, że są ku temu przesłanki.
Choć tomik Sobolewskiej jest na tyle krótki, że można przeczytać go praktycznie na raz, warto spędzić z nim trochę więcej czasu i ukoić nim swoją duszę. Choć brakuje mi w nim literackich uniesień, doprecyzowania wersów, odniesień do filozofii z poprzednich epok, to bardzo doceniłam jego naturalność, prawdziwość i serdecznie polecam zapoznać się z nim i nabyć własną opinię. Przede wszystkim jednak, polecam czytać wiersze, szczególnie współczesnych autorów, działają jak kubeł zimnej wody wylany na ciało, w odniesieniu do naszych zmartwień.
Polecam.

Poezja to ważny element naszego życia. W niej właśnie odnajdujemy siebie, odnajdujemy swoje myśli, pomaga nam nadać im kierunek i przynosi otuchę. Zdaje się jednak, że wraz z upływem czasu, coraz rzadziej po nią sięgamy, a jeszcze rzadziej po tą, która jest nowa. Utwory poetyczne współczesnych autorów, nie są powszechnie znane. Szkoda. Weronika Sobolewska, to jedna z tych...

To był mój pierwszy BT z wierszami i nie zawiodłam się.
To są raczej cięższe wiersze, bardziej osobiste.
Często przerywałam lekturę bo miałam ochotę wyć. Wstrząsały mną mocno. Przeżywałam razem z autorką.
Gdy czytałam te wiersze miałam spokojny czas w pracy gdybym czytała je teraz ...pewnie bym ich nie doczytała.
No na mnie wywarły duże wrażenie.

To był mój pierwszy BT z wierszami i nie zawiodłam się.
To są raczej cięższe wiersze, bardziej osobiste.
Często przerywałam lekturę bo miałam ochotę wyć. Wstrząsały mną mocno. Przeżywałam razem z autorką.
Gdy czytałam te wiersze miałam spokojny czas w pracy gdybym czytała je teraz ...pewnie bym ich nie doczytała.
No na mnie wywarły duże wrażenie.

„Daj mi pożyć zanim umrę” to nietypowy tomik poezji Weroniki Sobolewskiej. Nietypowy, bo poza poezją zawiera jeszcze krótkie przemyślenia o człowieku, jego miejscu we wszechświecie, a także o samotności wśród ludzi.

Autorka podzieliła wiersze na pięć części
•Istnienie
•Samotność
•Śmiertelna trucizna
•Jedność życia

„Nie jesteśmy wolni, dopóki zmuszamy się do życia”

W poezji Sobolewskiej wyczuwalna jest jej ogromna wrażliwość, brak zrozumienia, poczucie wyobcowania i poszukiwanie siebie.

Bonusem do toniku jest opowiadanie „Czarująca i mściwa”. Ten utwór niespecjalnie przypadł mi do gustu, ze względu na pojawiające się błędy logiczne w fabule i sztuczne dialogi. Sam pomysł na fabułę był prosty i przewidywalny.

• współpraca •

„Daj mi pożyć zanim umrę” to nietypowy tomik poezji Weroniki Sobolewskiej. Nietypowy, bo poza poezją zawiera jeszcze krótkie przemyślenia o człowieku, jego miejscu we wszechświecie, a także o samotności wśród ludzi.

Autorka podzieliła wiersze na pięć części
•Istnienie
•Samotność
•Śmiertelna trucizna
•Jedność życia

„Nie jesteśmy wolni, dopóki zmuszamy się do życia”

W...

Kiedyś byłam czyjąś poetką. Ogólnie: lirykiem i wierszem. Królową - pomimo tego, że koronę dzierżyłam tylko ze słów. Może dlatego skrzyła się najwyjątkowiej. A potem stało się życie z tragedii, niedookreśleń, pomyłek i przykrytego fałszywą iluzją pozorów zła. Nie istniały już wiersze – na zewnątrz. Jak i ja – bo wciąż żyły we mnie. Są kwestie bezśmiertne. Dobrze jest mieć okazję zasnuć mgiełką oczy i choć na chwilę do nich wrócić. Gorzkie echo uleciałych szans.

Tomik poezji “Daj mi pożyć, zanim umrę” Weroniki Sobolewskiej wygrywa całą gamę akordów, które nie wywołują kakofonii - doskonale współbrzmią. Okraszające wiele tematów dźwięki często uderzają w bliskie mi struny, sprawiając, że część znajdujących się w zbiorze wierszy przytulam z nostalgią. Niegdyś mistycznym uśmiechem, który na skutek okoliczności musiał stać się tylko cyniczny. Niebolesne powroty do liryki byłyby jednak bezwartościowe. A ten przyzywający eleganckim spokojem zbiór zasługuje na uznanie. Cudownie przekonać się, że wciąż ktoś jeszcze bawi się wersami, rozlicznością form i zmierza pod prąd wierszem. Czymże byłby bez nich świat? Prostość bezbarwnych mdłości. Współczesność upadła...by, ale nie, gdy są nadal złożenia słów.

O upartej niezłomności, konsekwencjach wyborów w odtwarzanym w zapętleniu świecie, wadze niepowetowanych strat. Niesmaku sukcesów samotnych, pustce postronnych spojrzeń, wietrze - który zawsze pod wiatr. Miłości straconej, więc wiecznej. Oddechu, co udusi(ł). Zdradzonej niewiernością tęsknocie. Kawałkach toksycznie małych śmierciek codzienności. Obumarłością chmurnych marzeniach. Nieprzemijalności nieprzeliczalnego oczekiwania. Tłumnym (nie)człowieczeństwie (byle)jednakowości. Niezniszczalności zemst i ciężkości cierpień. Ale przede wszystkim o niej. W poezji, prozie, każdym słowie, zawsze chodziło tylko o nią. Tęsknotę. Ta muza jest prawdziwym wierszem. Szeptanym, niespisanym. Absolutem.

A może to li – jak na okładce - jedynie moja własna (nad)analiza w strzaskanym lustrze odbita, zaś liryki Weroniki Sobolewskiej traktują o czymś skrajnie innym? Nieistotne. Prawdziwe piękno poezji: każdy ma własną. Co ujrzysz w swojej?


Cytuję ulubione dzieła z tomiku - dziękując za tę wieloodcieniową podróż. Cenna tęsknica. Cenniejsze, że będzie istnieć zawsze. Nie zapomina się o miłości do poszukiwań ukrytych znaczeń wersów. Jak nieśmiertelnie kocha się analizować wiersze. Stawiać spiżowe pomniki ze słów - nawet, jeśli tylko w swojej głowie i takie też toczyć dyskusje. Tak, bo - znów - tęsknić też trzeba się nauczyć. Już umiem, od (za) dawna umiem.

POLECAM – bez noty punktowej. Zbrodnią byłoby postronnym oceniać wiersze. Je należy przeżywać. Jeżeli ma się szczęście - nimi trzeba żyć. Najwieczniej.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Te puste konwersacje
Już mi nie wystarczają.
Potrzebuję poruszenia,
Sensu,
Głębi.
Prawdziwej rozmowy
z czującym człowiekiem.
Mam dość skorupek
Z wypłukanymi marzeniami.
Dość pustych,
Potępionych wzroków.
Potrzeba trochę więcej pasji.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Podróż dopiero się rozpoczęła.
Zapnij pasy, jedź ostrożnie, nie zderz się po drodze.
Unikaj szaleńców, oni nie życzą ci dobrze.
Jak czołówka, to tylko z sukcesem.
Rozpal w sobie ogień nadziei, pozwól mu się
rozprzestrzenić.
Uśmierć część siebie, która Cię blokuje, jak Feniks
powstań z popiołów.
Przyduś, podpal, rozjedź, ale nigdy nie porzucaj siebie.
Przeanalizuj swój plan i broń go za wszelką cenę.
Cenę, którą potem zgarniesz za swój sukces.
Podróż dopiero się rozpoczęła.
Podróż jest metą, a meta podróżą.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Szykuj się na wojnę,
Stań twarzą w twarz ze swoim najgorszym wrogiem,
Zatrać się w sobie,
We wspomnieniach.
Masz tylko jedną szansę,
Jedno życie, żeby przeżyć po swojemu.
Nie pozwól stać sobie na przeszkodzie.
Nie daj im się przeszkolić,
To przez lata stosowana technika
Prania mózgu,
Dostosowywania się.
To tylko gra, iluzja.
Trybik w kole.
Istnieją po to, aby kraść ci czas.
Jak odkryć złodzieja czasu?
Na co poświęcasz najwięcej cennych chwil?
Na coś, co nic do życia nie wnosi,
Poza iluzją,
Poza fałszywym bezpieczeństwem,
Poza graniem według ich nut,
Stosowaniem się do zasad,
Które doprowadzą cię do przegranej.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Przygody z tobą nie miały końca.
Pomimo kłamstw - chciałam być blisko ciebie.
Nie byliśmy święci, wybacz mi, że nie zawalczyłam.
Choć nigdy cię nie miałam, nie zdążyłam się pożegnać.
Powinnam tam być w potrzebie. Opuściłam cię.
Bałam się, a jednocześnie kochałam.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Stała w odosobnieniu,
Nie była słaba,
Biła od niej siła i pewność siebie,
Bałam się do niej zbliżyć.
Jej obecność mnie przerażała,
A zarazem fascynowała.
Była inna,
Nie pasowała tu.
Szła własną drogą.
Samotną drogą.
Chciałam się z nią zaprzyjaźnić,
Lecz ona nie pozwoli się nikomu zbliżyć.
Za dużo zaznała bólu.
Za dużo razy ktoś ją opuścił,
Za dużo razy wbił nóż w plecy.
Prowadziła smutne życie,
Na osobności,
W izolacji.
Chciałam pójść w jej ślady,
Chciałam być podziwiana.
Wiedziałam, że w sekrecie jej zazdrościli.
Ucieleśniała to, o czym każdy myślał.
Dała przykład.
Udowadniając, że wszystko jest możliwe.



WERONIKA SOBOLEWSKA - wybór z tomiku “Daj mi pożyć, zanim umrę”

Podcinali jej skrzydła,
Kradli jej światło,
Zapominając, że ten anioł nie był z nieba.


instagram.com/thrillerly

Kiedyś byłam czyjąś poetką. Ogólnie: lirykiem i wierszem. Królową - pomimo tego, że koronę dzierżyłam tylko ze słów. Może dlatego skrzyła się najwyjątkowiej. A potem stało się życie z tragedii, niedookreśleń, pomyłek i przykrytego fałszywą iluzją pozorów zła. Nie istniały już wiersze – na zewnątrz. Jak i ja – bo wciąż żyły we mnie. Są kwestie bezśmiertne. Dobrze jest mieć...

"Daj mi pożyć, zanim umrę" to kolejna książka, która wyszła spod pióra Weroniki Sobolewskiej. Stworzona przez kobietę z myślą o innych kobietach. Poezja. Jeśli nie przekonuje was poezja czy jej nie lubicie, to proszę mimo wszystko nie pomijajcie. To poezja zupełnie inna niż ta, którą możecie kojarzyć ze szkoły. Współczesna. To bardziej taki zapis myśli, refleksji, tego co w duszy gra. Myślę, że każda kobieta odnajdzie w niej coś dla siebie. W każdym zdaniu, wierszu możecie odkryć cząstkę siebie. Swoich własnych doświadczeń, przeżyć, bólu, radości. Całej gamy uczuć. Głównie o to autorce chodziło pisząc tę książkę - żeby każdy był w stanie odnaleźć w niej siebie i przejrzeć się w niej niczym w lustrze. Książkę czyta się błyskawicznie. Wydana jest bardzo przejrzyście. Każdy wiersz/ myśl/ refleksja zaczyna się od nowej strony. Dodatkowo znajdziecie podział na kilka grup/ tytułów/ zbiorów np. istnienie, samotność, jedność życia, śmiertelna trucizna. Mimo tego, że tak jak napisałam - książkę czyta się błyskawicznie, to jest to książka z serii tych, które chce się mieć we własnej biblioteczce czy nawet na stoliku obok łóżka by móc wracać do niej w różnych momentach swojego życia czy nastroju. Dodatkowo na samym końcu znajdziemy krótkie opowiadanie - thriller psychologiczny. Opowiadanie napisane jest prozą i jest mocno intrygujące. Chętnie przeczytałabym jego bardziej rozbudowaną wersję. Serdecznie polecam każdej dziewczynie i kobiecie tę podróż wgłąb siebie razem z książką. Na pewno każda z nas odkryje w każdym z wersów coś innego, coś tylko dla siebie. I właśnie to jest piękne w takiej formie pisanej. Dajcie sobie szansę wsłuchać się w siebie tak naprawdę. Lektura właśnie to nam umożliwia. Ja mam szczerą nadzieję, że autorka na tej książce nie poprzestanie i niedługo będziemy mieć okazję przeczytać kolejne jej dzieła. Jedynym mankamentem jest dla mnie okładka. Niby jest w porządku, delikatna, pastelowa ale jednak coś mi w niej nie do końca pasuje i coś bym zmieniła. Na pewno poszłabym w mat zamiast błysku i zamieniłabym nieco grafikę (ale to już oczywiście zależy co się komu podoba). Twarda oprawa też byłaby świetnym pomysłem. Za to ogromny plus za ręcznie robioną przez autorkę zakładkę - jest CUDOWNA, pasuje idealnie do książki i jest takim niby detalem ale bardzo wpływającym na wizualny i estetyczny odbiór. No i jeszcze jeden mały minusik - szkoda, że nie jest bardziej dostępna w Polsce w sprzedaży. PS. Książkę kupisz wyłącznie na Amazon - ale warto!

"Spotkałam ducha przeszłości,
Poprosiłam, aby napisał kilka słów.
Czarnym węglem wypełnił pustą kartkę.
Plamy smoły pozostawił na biurku.
Trudno mu było mówić,
Gdyż usta wypełnione miał czarną breją.
Zakazano mu mowy.
Zastąpił go duch teraźniejszości.
(...)"

***

"Leżałam, czekając na zakończenie,
Aż w końcu uświadomiłam sobie,
Że żeby zasnąć snem wiecznym, musiałam
się napracować.
Nawet śmieć nie była łatwa na tym świecie."

***

"Inspiruje mnie codzienność.
Listek w strumyku.
O poranku zapach kawy.
Dotyk ukochanego o północy.
Spadająca gwiazda w nocy.
Rozlany szampan i zbita szklanka.
Poezji wszędzie znajduje się garstka."

"Daj mi pożyć, zanim umrę" to kolejna książka, która wyszła spod pióra Weroniki Sobolewskiej. Stworzona przez kobietę z myślą o innych kobietach. Poezja. Jeśli nie przekonuje was poezja czy jej nie lubicie, to proszę mimo wszystko nie pomijajcie. To poezja zupełnie inna niż ta, którą możecie kojarzyć ze szkoły. Współczesna. To bardziej taki zapis myśli, refleksji, tego co w...

Cieniutka książeczka, idealna na raz. Chociaż można nią się również delektować po trochu. Zapierająca dech w piersi poezja, która sprawia, że czytelnik zechce zwolnić w codziennym biegu i będzie próbował zastanowić się nad życiem, jakie toczy się dookoła…

„DAJ MI POŻYĆ, ZANIM UMRĘ to nie tylko zbiór pięknych wierszy, ale także przenikliwą obserwacja współczesnego człowieka zagubionego w zgiełku cywilizacji.”

To czytelnicza uczta, która jest jednocześnie lustrzanym odbiciem rzeczywistości, w której żyjemy. Autorka w pięknym stylu mówi o problemach - o samotności, o świecie pełnym technologii, gdzie człowiek dla człowieka staje się powoli obcy. O krążących w Internecie filtrach, które ludzie błędnie interpretują i chcą się idealizować, zapominając w tym wszystkim o byciu sobą.

Przekaz jest ogromny, mimo małej objętości. Autorka świetnie bawi się słowami, stosuje wiele metafor, a wszystko przepełnione jest emocjami, które wylewają się z każdej strony.

Taką POEZJĘ mogłabym czytać non stop. ✨

Weronika Sobolewska na końcu tego tomiku dodała bonus dla czytelnika w postaci krótkiego thrillera psychologicznego, który zachwyci każdego, a już szczególnie fana gatunku!

Coś pięknego, czytajcie!

Cieniutka książeczka, idealna na raz. Chociaż można nią się również delektować po trochu. Zapierająca dech w piersi poezja, która sprawia, że czytelnik zechce zwolnić w codziennym biegu i będzie próbował zastanowić się nad życiem, jakie toczy się dookoła…

„DAJ MI POŻYĆ, ZANIM UMRĘ to nie tylko zbiór pięknych wierszy, ale także przenikliwą obserwacja współczesnego...

"Daj mi pożyć, zanim umrę" jest niczym podróż... Podróż w głąb siebie, do tych najgłębiej skrywanych emocji, do tego ziarenka, które boi się zakiełkować, do nieprzepracowanych traum, które niszczą nas od środka. Konfrontuje czytelnika z mega niewygodnymi tematami, skłania do refleksji nad życiem ale daje również niesamowitą siłę. Energię do działania do pokonywania własnych słabości i lęków. Bo życie mamy jedno i warto z niego czerpać garściami, chłonąć każdą chwilę.
Dla mnie osobiście słowa autorki są lustrzanym odbiciem rzeczywistości w jakiej przyszło nam żyć. Sami przynajcie trudnej rzeczywistości. Nadmiar bodźców, filtry idealności, którymi zalewa nas internet, ciągły bieg, presja i nierzadko ostracyzm społeczny czy lęk przed przyszłością. Tak trudno w tym wszystkim odnaleźć siebie... Odnaleźć tak naprawdę. Wsłuchać się w swoje potrzeby, zadbać o ciało i umysł. Weronika z niesamowitą delikatnością dotyka tych tematów, trafiając swoimi słowami prosto w serce. Z drugiej strony trochę pogrywa z naszymi emocjami skłaniając nas do działania.
Kochani każdy z wierszy to tylko kilkadziesiąt słów a mimo to każdy z nich ma niesamowitą moc. Wiecie co jest jednak najciekawsze... Czytałam każdy z nich kilkukrotnie i za każdym razem odkrywałam więcej, odnalazłam inne emocje, głębszy sens. Niesamowite...
Bonus w postaci opowiadania... Mistrzostwo.

Polecam całym sercem.

"Daj mi pożyć, zanim umrę" jest niczym podróż... Podróż w głąb siebie, do tych najgłębiej skrywanych emocji, do tego ziarenka, które boi się zakiełkować, do nieprzepracowanych traum, które niszczą nas od środka. Konfrontuje czytelnika z mega niewygodnymi tematami, skłania do refleksji nad życiem ale daje również niesamowitą siłę. Energię do działania do pokonywania własnych...

Dziś zapraszam do kącika poezji. Wczoraj rozsmakowałam się w tomiku "Daj mi pożyć, zanim umrę" Weroniki Sobolewskiej. Wiersze zawarte w tej książce zrobiły na mnie duże wrażenie.
Wyczułam w nich pewne lęki, obawy związane z życiem w dzisiejszych, trudnych czasach pełnych technologii, robotyki, sztucznej inteligencji.
To takie pytanie o miejsce człowieka we współczesnym świecie, w którym jesteśmy coraz częściej samotni. To jest wołanie człowieka o uwagę w świecie pełnym ludzi.
Ci się stało z relacjami międzyludzkimi?
Ja jestem z pokolenia, które bardzo duże znaczenie przywiązywało do spotkań z przyjaciółmi w realu, do wspólnych wypadów, imprez czy rozmów.
Autorka oddała dokładnie moje odczucia i myśli.Jednym słowem- super.
A już bonus w postaci krótkiego opowiadania "Czarująca i mściwa" to był strzał w dziesiątkę.
Jak ja dokładnie znam te mechanizmy działania panujące w korporacji. Sama tkwiłam w tej"maszynie" długie lata. Stąd kradzież pomysłów, zawiść wśród współpracowników to wszystko znam doskonale.
Ale opowiadanie naprawdę zrobiło na mnie duże wrażenie. Zwłaszcza obserwacja pragnienia zemsty bohaterki. Jest to thriller psychologiczny, który świetnie obrazuje przemianę osobowości bohaterki na skutek kradzieży pomysłu czyli oszustwa i zdrady.
To krótkie opowiadanie skłoniło mnie do głębokiej refleksji. Brawo-:super lektura.
Polecam gorąco tę książkę. Zapewne skłoni Was do przemyśleń. Czytajcie.
Dziękuję Weronice Sobolewskiej za zaufanie i za swoją perełkę do recenzji.
Weronika Sobolewska Daj mi pożyć , zanim umrę.

Dziś zapraszam do kącika poezji. Wczoraj rozsmakowałam się w tomiku "Daj mi pożyć, zanim umrę" Weroniki Sobolewskiej. Wiersze zawarte w tej książce zrobiły na mnie duże wrażenie.
Wyczułam w nich pewne lęki, obawy związane z życiem w dzisiejszych, trudnych czasach pełnych technologii, robotyki, sztucznej inteligencji.
To takie pytanie o miejsce człowieka we współczesnym...

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

„Daj mi pożyć, zanim umrę” to książka, która dosłownie wstrząsnęła moim światem! 😱 Jestem absolutnie zachwycona! To poezja, która trafia w samo serce – pełna emocji, głębi i absolutnej szczerości. Weronika Sobolewska stworzyła coś, co jest nie tylko zbiorem pięknych słów, ale także lustrzanym odbiciem naszej rzeczywistości. Jej wiersze poruszają najcięższe tematy, takie jak samotność, lęk przed przyszłością, presja społeczna, ale także poszukiwanie sensu w tym całym chaosie.

Autorka potrafi wyciągnąć z nas najgłębsze emocje – czasem jest to smutek, czasem złość, a czasem nadzieja na to, że mimo wszystko znajdziemy swoje miejsce w tym zwariowanym świecie. Każdy wers tej książki jest jak podróż w głąb siebie. Uwielbiam, jak Sobolewska używa metafor i symboli – nie są to zwykłe wiersze, ale prawdziwe opowieści, które zmuszają do refleksji. 💭

Ale to nie tylko książka o zrozumieniu siebie. To też opowieść o ludziach, którzy żyją w świecie pełnym technologii, które mają nas łączyć, ale jednocześnie coraz bardziej nas od siebie oddzielają. Zgadzam się, że to poezja, która wciąga i nie daje o sobie zapomnieć.

I ten BONUS! 😍 „Czarująca i mściwa” to coś, czego się totalnie nie spodziewałam! Thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej strony do ostatniej. Uwielbiam, jak autorka gra z emocjami i psychiką bohaterki – poczucie obsesji i zemsty jest tak dobrze opisane, że czujesz się, jakbyś sama znalazła się w tym mrocznym świecie.

Jeśli szukasz książki, która zmusi Cię do myślenia, poczujesz się przytłoczona emocjami i będziesz potrzebować chwili, żeby się pozbierać po przeczytaniu, to ta książka jest dla Ciebie. 📚✨

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

„Daj mi pożyć, zanim umrę” to książka, która dosłownie wstrząsnęła moim światem! 😱 Jestem absolutnie zachwycona! To poezja, która trafia w samo serce – pełna emocji, głębi i absolutnej szczerości. Weronika Sobolewska stworzyła coś, co jest nie tylko zbiorem pięknych słów, ale także lustrzanym odbiciem naszej rzeczywistości. Jej wiersze poruszają...