Kronika Polska

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

jak karmele i dominiki wadziły się o szczególiki czyli jak dominiki i karmele tłukły się o duperele... dramat heroikomiczny o "mojszej" ważności doktryny... proreformatorska satyra na duchowieństwo, ośmieszająca próżniactwo, ignorancję i kłótliwość mnichów oraz realizująca ideał oświecenia aby „uczyć bawiąc”, która po publikacji (anonimowej!) w 1778 r. wywołała skandal... i aby złagodzić reakcje, Krasicki musiał napisać Antymonachomachię... utwór stworzył polski poemat heroikomiczny, parodię eposu rycerskiego, opisującą błahe wydarzenia w podniosłym stylu... https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4816915/antymonachomachia

Wojna galijska z pierwszej ręki jest niewątpliwą gratką dla każdego miłośnika historii, a przy tym jednym z bardziej wartościowych źródeł. Jak sam tytuł wskazuje, jest to zapis walk z plemionami galijskimi oraz polityki prowadzonej przez wielkiego wodza tamtych czasów. Przed samym tekstem źródłowym, jest ciekawe wprowadzenie, uświadamiające czytelnika kim byli Galowie i ogólny rys polityczny opisywanych wydarzeń.

Średniowiecze — epoka, która kojarzyła mi się głównie ze śmiercią, smutkiem i ascezą. Niechętnie podjęłam się próby przeczytania książki prof. Michałowskiej. Przeżyłam jednak szok — owa pozycja okazała niezwykle interesująca. Ukazała epokę w zupełnie innym świetle — rozwoju literatury, nowych nurtów,czy przede wszystkim wynalezienia druku. Ludzie zaczęli coraz więcej czytać, większą uwagę poświęcano językowi ojczystemu, w którym odprawiano msze. Przeskok jaki dokonał się w średniowieczu był ogromny. Od nawracania pogan po kult religii . Od wybitnych twórców i tekstów po wzrost zainteresowania humanizmem zapowiadającym nową epokę — renesans. Książka jest niesamowitym podsumowaniem 1000 lat. Myślę, iż każdy kto interesuje się tą epoką, lub chce się z nią bliżej zapoznać, pozycja ta będzie dobrym wyborem. Zrozumiały język, interpretacje i przykłady tekstów, oraz kopie ówczesnych dzieł powodują, że można się "wczuć" w klimat tamtych czasów.

Co tu dużo mówić - jestem absolutnie oczarowany i nie wiem nawet od czego zacząć. Znajomość kultury europejskiej, a zwłaszcza jej literatury, nie jest możliwa bez znajomości mitologii Greków i Rzymian. Można by o tym napisać nie tylko esej, ale i wiele książek (co zresztą robiono). I o ile w szkole zdobywamy co nieco podstawowych wiadomości o mitach, to ta wiedza zdecydowanie domaga się pogłębienia. Czyta się Parandowskiego, który jest rzeczywiście mitologią skrojoną na potrzeby szkolne. Parandowski stara się stworzyć spójną opowieść, przystępną dla piętnastolatków. Ale to niemożliwe bez dokonania drastycznych uproszczeń i w rezultacie możemy wyrobić sobie dość mętny, jeśli nie fałszywy obraz greckiej (i rzymskiej) mitologii. I wtedy wchodzi Kubiak - cały na biało. To pozycja dla bardziej dojrzałego i ambitniejszego czytelnika, lektura wymagająca, ale i arcyciekawa. Autor zanurza swoje dzieło w szerokim kontekście starożytnej kultury - stara się przybliżyć genezę mitów na tle faktów historycznych i odkryć archeologicznych. Od początku przedstawia nam źródła, z których czerpiemy wiedzę o wierzeniach antycznych ludów. Następnie, z warsztatową precyzją i uczciwością wytrawnego filologa, daje nam solidny wykład mitologii - od teogonii, przez opowieści o władcach Olimpu, po dzieje heroiczne i rzymską adaptację. Dowiadujemy się kim byli autorzy, od których czerpiemy wiedzę o prastarych wierzeniach, oraz dlaczego mity docierają do nas w różnych wariantach. A także, czego nie wiemy (i jak wiele musimy rekonstruować na podstawie strzępów dostępnych informacji). To napisawszy, muszę jeszcze dodać, że język autora to polszczyzna najwyższej próby - uczona, bogata, ale zrozumiała dla przeciętnego zjadacza chleba (jeśli się trochę wysili). Należy się 10 gwiazdek i na pewno ta książka zostanie ze mną na dłużej.

o podłych choróbskach polskich - jeden z najważniejszych przykładów polskiej prozy oratorskiej — gatunku, który w XVI/XVII w. był kluczowy... również przykład rytmicznej, obrazowej staropolszczyzny, umiejętności budowania napięcia i emocji... mimo retoryki religijnej i - co istotne - mimo tragedii doświadczenia upadku Rzeczypospolitej, wciąż a nawet jeszcze bardziej - aktualne - WSTYD!

Jan Andrzej Morsztyn dobrze wie, jak ugrzęznąć wśród miłosnych westchnień i krotochwilnych umizgów. Chociaż jego wiersze napędza salonowy dowcip, to sam autor bardziej przypomina wycieńczonego amorami galernika, niż statecznego podskarbiego wielkiego koronnego XVII-wiecznej Polski. Za jakież grzechy w takim razie został przywiedziony na te miłosne galery? Prawdopodobnie za niebywały talent do tworzenia dworskich erotyków, za umiejętność wymyślania zręcznych metafor i barwnego opisywania upalnej miłości. Ten obyty w świecie salonowiec przy dźwiękach lutni potrafi wyczarować dosłownie wszystko, za jego sprawą nawet mróz pali a ogień chłodzi. Jednak czy dałem się nabrać na godne występku dumania zakochanych? Myślę, że wiele jeszcze braknie do tego, abym pisał peany na cześć jego twórczości. Forma przytłoczyła treść i odsłoniła niestałość uczuć opisywanych przez Morsztyna kochanków. Umie on zastawiać sidła na nobliwe matrony i strwożone brakiem doświadczenia dziewice. Trzeba przyznać, że w przekornych strofach zawarł umiejętność łowienia nawet największych cnotliwych tego świata. Łowi żartem, łowi okraszoną namiętnością chwilą, poluje na serca kruchymi wersami pełnymi zgrabnych miłostek. Daje wiele efektu a mniej liryki. Cóż, od czasu do czasu można zaszaleć w karnawale prostych hołdów oddawanych Wenerze i Kupidynowi. Dobrze co jakiś czas poprawić swój humor i być może ogrzać zziębnięte serce. W płomieniach poezji barokowego poety rozgrzeje się nawet największy emocjonalny zmarźlak. To literatura wzdychań i figli. Jeśli ktoś szuka poważnych uniesień doprowadzających do płaczu to może się srogo pomylić. Owszem, Morsztyn potrafi wyciskać łzy, ale tylko lekką tematyką ubraną w namiętne zwroty. Nie można ukrywać, że jest wytrawnym wirtuozem barwnego i finezyjnego języka. Jednak nie wolno też zapominać, że to człowiek baroku i wielbiciel francuskiej kultury z której czerpał pełnymi garściami. To kosmopolita, którego cechuje bogactwo formy wyrazu. Jest przykładem na to, że manieryczna poezja wzbudzała w jego czasach zachwyty. Ogromna ilość stosowanych przez niego środków ekspresji nadaje poezji cech wykwintnej erotyki. Jan Andrzej Morsztyn pozostanie w mojej pamięci jako znakomitość barokowego świata, godny zapamiętania twórca niepospolitych rymów. To z mojej strony wielkie uznanie dla sławy tamtych czasów. Jednak osobiste ciągoty w kierunku bardziej poważnych trendów literatury skłaniają mnie ku przeświadczeniu, że być może ostatnie dni zostaną przeze mnie uznane za chwilowy kaprys, żart uczuć, osłabienie rozumu na korzyść emocji. Nie chciałbym Was jednak w jakikolwiek sposób zniechęcić do poety, którego można obecnie poznać już tylko wśród przykładów baroku, podawanych przez nauczycieli języka polskiego. Zapomniany a jednak wart spojrzenia dla samej zabawy słowami miłosnej liryki.

„Pamiętniki Paska” to rzecz kapitalna, z kilkoma zastrzeżeniami. Jest to swoiste antidotum na satyryczne uproszczenia serialu "1670": pozwala zobaczyć, że XVII wieku naprawdę istniał ten typ mentalności, ale w dużo bogatszej, bardziej zniuansowanej formie. Pasek nie jest głupcem z komedii np. Fredry — on jest szlachcicem z całym światopoglądem swojej epoki, z jego wartościami, a także z wszystkimi ograniczeniami tamtych czasów. Czytając jego zapiski można szybko zorientować się, że wiele elementów ówczesnej mentalności wciąż rezonuje w naszym społeczeństwie - i ja myślę, że to bardzo dobrze. Podobnie gdy czytasz nieco bardziej swojskie czy "wyluzowane" fraszki Kochanowskiego - masz wrażenie że można by razem usiąść przy piwku i mniej lub bardziej swobodnie porozmawiać. Ważna uwaga - najlepiej czyta się końcówkę książki, gdzie jest więcej zabawnych sytuacji, najtrudniej przebrnąć przez mowy i listy, gdzie Pasek popisuje się swoją znajomością Łaciny i cytatami z Cycerona czy Owidiusza - całe strony pisane łaciną (!) A wracając do trunków - co pił Pasek? Petercymenty, miód pitny (z imbierem i gwoździkami - zresztą faktycznie goździki przypominają gwoździe:)) oraz piwo. A co to takiego "petercyment"? To zniekształcona nazwa - taka bardziej zniemczona - czy zholenderyzowana wina szczepu Pedro Ximénez - a więc szczepu białych winogron z Andaluzji, z którego robiono (i nadal się robi) bardzo słodkie wina, najczęściej wzmacniane, o smaku suszonych winogron, fig, miodu i karmelu. A więc hiszpańskiej Malagi! Zastanawiające że w notatkach Paska pili malagę, a nie pili win z Węgier. Może dlatego, że w tych czasach doszło do najazdu węgierskiego i miano do Węgrów uraz/ ewentualnie istaniały utrudnienia handlowe? Zawsze było dużo o "węgrzynach'; a tu nic. Brak win węgierskich u Paska mógł wynikać z utrudnień handlowych i niechęci do Węgier (Siedmiogrodu) po walkach z Rakoczym, a Malaga / „petercyment” była po prostu dostępniejsza, modniejsza i bardziej egzotyczna. Co pięknie pokazuje, że Rzeczpospolita XVII wieku była bardziej „miodowo-morska” niż „winna”. Był tez i teatr, choć nieco inaczej to wyglądąło niź dzisiaj :) Słynny incydent, który opisął Pasek, wydarzył się około 1660 r., gdy w Warszawie występowała francuska trupa teatralna, która odgrywałą sceny triumfu nad cesarzem niemieckim. Był to tak zwany theatro publico -czyli plenerowy. Dla sarmackiej szlachty, wychowanej na husarskich ideałach i nabożeństwach, te przedstawienia — gdzie „król francuski” i „cesarz niemiecki” byli postaciami scenicznymi, nierzadko ośmieszanymi — wyglądały jak bluźnierstwo i polityczna kpina. No i, jak to w barokowej Polsce bywało — zamiast napisać list protestacyjny, chłopaki wzięli łuki i postanowili zrobić recenzję po swojemu. Krótko mówiąc dla wielu aktorów był to ostatni występ. Nie bez znaczenia był fakt, że Francuzów zwyczajnie nie lubiano, a były to czasy gdy stronnictwa profrancuskie mocno lansowały kandydatów na tron z tego pańśtwa (Kondeusz, Walezy, Lotaryńczyk, etc.) Po całym zdarzeniu szukano winnych śmierci aktorów, a Pasek cytuje sceny ze swojego komicznego przesłuchania: WśćM. MPan skąd jedziesz?« Powiedam: »Z Warszawy«. »Kiedyś Wść wyjechał?« Powiedam: »Po śmierci cesarza chrześcijańskiego i krola francuskiego«. :)— »Patrzałeś Wść na to, kiedy się to stało?« — »Patrzałem«. »Co za osoba był, ktory najpierwej do cesarza strzelił?« Powiedziałem: »Taki, jako Wść i jako ja«. Rzecze, śmiejąc się: »Czy i nie Wść sam?« Odpowiem: »Wszak tam strzelono z łuku, a jam tu bez sahajdaku przyjechał«. Rzecze: »Choćby i Wść i ktokolwiek to uczynił, ma od Pana Boga odpust za to, że się ujął o takie srogie scandala, i krol J-oMść w oczy tylko krolowej kondolencyą czyni, a w sercu z tego się śmieje«. Naśmiawszy się tedy z owego dyalogu, nacieszywszy, wypili beczkę piwa gospodarzowi i drugą, i pojechali. Toto taką Francuzowie mieli w Polszcze powagę za Ludowiki... No komiczne, nieprawdaż? „Kto strzelił pierwszy?” — „Taki, jako Wść i jako ja.” Czyli: wszyscyśmy tacy sami, po co drążyć, panie bracie! A potem jeszcze ten genialny komentarz żołnierza: „Choćby i Wść to uczynił, ma od Pana Boga odpust, że się ujął o takie srogie scandala.” — czyli: dobrze zrobiliście, żeście tych Francuzów postraszyli, Pan Bóg Wam to policzy na plus! I wreszcie — beczka piwa jako zwieńczenie przesłuchania! To już czysty Sarmacki Monty Python. Miay tez miejsce wojny domowe jak rokosz Lubomirskiego. I Pasek tez świetnie to opisał w kapitalnym fragmencie o tym, jak ludzie mieli dość tej wojny i „tańca gonionego" między królem a rokoszanami, podwodów, kontrybucji, prowiantów, kwater, i innych kontyngentów dla wojsk. W skrócie: "Utęskniło się też krolowi na miejscu i mowi do swoich: »Nie byłoby też tu gdzie przejechać się do szlachcica ktorego, bo już uprzykrzyło się na miejscu kilka niedziel siedzieć«. Rają mu to tu do tego, to d[o t]ego, o dwie mili, o trzy od miejsca. Krol rzecze: »Ale ja chcę blisko kędy, żeby powrocić na wieczerzą«. Ozwie się ktoś: »Jest tu, Miłościwy krolu, szlachcic polityczny, pan Sułkowski; zaraz pod obozem mieszka, będzie rad Waszej KMści«. Kazał się tedy krol nagotować, pojechał i z krolową. Nie wiemy o niczym, napijamy się piwka, karty grają — bom i ja tam był, gdyż to dobry przyjaciel ojca mego i moj — żołnierzow też kilkanaście; aż wchodzi sługa: »Krolestwo IchMść do WM. MPana jadą, jeżeli w czym nie przeszkodzą?« Porwie się gospodarz: »Będę rad panu memu miłościwemu, proszę i z ochotą czekam«. Słyszę, kiedy sama rzekła: »Będęć ja tobie rada! Dyjabeł w tobie, poczekaj jeno!« Ale nie wiedzieli, na co to mowiła. Powypadali tedy wszyscy, a krol jeszcze był opodal. Skoro już wjeżdża we wrota konno, a krolowa jeszcze karetą na zadzie była, aż mię pyta Sułkowska: »Moj złoty, pokażże mi, ktory to tu krol, boć ja go jeszcze nie znam. Wiem, że po niemiecku chodzi, ale to tu kilka Niemcow: nie wiem, ktory«. Ja tedy, nie wiedząc, na co pyta, że »ten to, co między tymi dwiema na takim koniu«. Dopiero owa, przybliżywszy się przeciwko niemu, klęknie, ręce złożywszy ku niebu podniesie i mowi: »Panie Boże sprawiedliwy! — krol, co już miał zsiadać, zatrzymał się — jeżeliś kiedykolwiek rożnymi plagami karał złych i niesprawiedliwych krolow, wydziercow, szarpaczow, krwie ludzkiej niewinnej rozlewcow, dziś pokaż sprawiedliwość twoję nad krolem Janem Kazimierzem, żeby pioruny na niego z jasnego nieba trzaskały, żeby go ziemia żywo pożarła, żeby go pierwsza kula nie minęła, żeby wszystkie owe, ktore dopuściłeś na Faraona, jego dotknęły plagi za te wszystkie krzywdy, ktore my, ubodzy ludzie, cierpiemy i całe krolestwo!« Mąż jej gębę zatyka, a ona tym bardziej mastykuje. Krol nazad do wrot; gospodarz skoczy, prosi, strzemienia się chwyta. »Żadnym sposobem; złą macie żonę, panie, nie chcę, nie chcę!« Pojechał; potkał się z krolową: »Nawracaj, nic tu po nas«. Przyjechawszy do Rawy, krol w śmiech, krolowa w gniew: »A, kazałabym ją tak!« Krol rzecze: »Nie trzeba tak, niech się ukrzywdzony przynajmniej tym ucieszy, co się nagada. Ale, dla Boga, niech kto oznajmi Lubomirskiemu, żeby się z nami przeprosił, boć już nas o tę wojnę i baby konfundują«. Stąd kolejna kopalnia wiedzy: nawet jeśli Jan Kazimierz mówił po polsku, dla zwykłego szlachcica czy żony gospodarza był „Niemcem” z kilku powodów: ubiór – król nie nosił typowego sarmackiego stroju, nie miał kontusza, pasów, buńczuka przy boku itp., fryzura / golenie – Sarmaci mieli swoje charakterystyczne wąsy i fryzury; król był „po zachodniemu”, czyli "Niemiec". I ta bezcenna wiązanka wymierzona w zaskoczonego króla, któremu białogłowa "jasną cholerą w oczy zaświeciła" parafrazując Mostowicza. Długo bym mógł jeszcze pisać o Pamiętnikach, ale resztę zostawiam dla tych, którzy chcieliby jednak sami zmierzyć się z oryginałem. Na zachętę kilkanaście zabawnych fragmentów w sekcji "cytaty". No i jeszcze przecież jest tu kapitalna historia o udomowionej wydrze imieniem "Robak" - która spała w pościeli i łowiła ryby na komendę, a sama jadła tylko te upieczone i przyprawione pietruszką. Polecam.

Wycieczka na Ukrainę do powstającego tam właśnie sławnego ogrodu. Opowiadający o swej wizycie spacerowicz interpretuje to, co spostrzeże, jako znaki, punkty, o które zaczepić można odniesienia kulturowe, skojarzenia i opowieści — stąd płynie przyjemność przechadzki. Dla człowieka oświecenia i step, i park jest księgą. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trembecki-zofiowka/

Świetny tytuł Książki !!! Nawet współczesny macher od PR by się nie powstydził. Jeśli jesteś miłośnikiem Niemca Tyfuska, lewackim terrorystą lub powiązanym z nimi liberałem: czerwonym, różowym czy tęczowym, to muszę Cie rozczarować. Ta książka nie jest o Tobie !!! Nawet autor nie był w stanie przewidzieć Twojej głupoty !!! Ad rem Ideą książki jest ukazanie głupoty jako źródła szczęścia i źródła ludzkiego zadowolenia w przeciwieństwie do mądrości, prowadzącej do cierpienia. Zmusza do refleksji nad własnymi wartościami i postawami !!! SYGNALIŚCI, DO ATAKU !!! URAAA !!! POLECAM !!! P.S. Dziękuję wszystkim za życzenia imieninowe !!!

Modrzewski pisze przystępnie, co jest zbawienne dla studenta przyzwyczajonego do archaicznej staropolszczyzny. Tak rozsądnie rozwiązuje problemy Rzeczypospolitej, że miło się to czyta, wyobrażając sobie, że tak mogłaby Polska wyglądać, łudząc się, że nie jest to obraz utopijny. Modrzewski umie też słowa niemalże przeobrazić w ich desygnaty poprzez używanie wyliczeń, pytań retorycznych oraz analogicznych historii, przypowieści i cytatów filozofów i pisarzy, co pokazuje jego wiedzę i obeznanie. A do tego jest krytykiem, jakich mało i niejednokrotnie nie szczędzi obelg ośmieszających. Spisałam moje trzy ulubione: "Tyle mieści w sobie niedorzeczności ta nierówność karania, że dziwić się trzeba, jak mogła ona przyjść komu do głowy; obrazą ona dla rozumu ludzkiego" "Ważne więc dla Rzeczypospolitej, aby takich, którzy złośliwym i niebezpiecznym objaśnianiem prawa wiele klęsk przynoszą dobrym obyczajom, wysłać na jakieś wyspy na końcu świata" "W większości uczono tam takich rzeczy, które chyba jakiemuś nieznanemu światu mogłyby do czegoś służyć, ale nie nam". Esencją tekstu pełnego różnych wątków jest podważanie znamienitości wielkich tytułów, błędne rozumowanie pojęć, lekceważenie Rzeczypospolitej i niezwyciężona siła stoickiego rozumu. Bardzo mądra literatura wyróżniająca się na tle innych tworów renesansowych.

Dwa krótkie, lecz wiele mówiące utworki. Identycznie zbudowane: każdy składa się z sześciu pieśni, te z kolei złożone są z oktostychów o układzie rymów abababcc. Piękne przykłady poematów heroikomicznych, czyli z patosem, z odwoływaniem się do wyższych instancji z prośbą o natchnienie, ale o bzdurkach. W "Monachomachii" Książę Biskup Warmiński raczy nabijać się z mnichów. Szczególnie mocno oberwało się zakonom żebraczym — że obżarstwo, pijaństwo, lenistwo, głupota... Cóż, pewnie niejeden współczesny uzna, że przez ostatnie dwa wieki sytuacja zmieniła się o tyle, że mnichów rzadko się spotyka. Za to ośmieszane wady często da się przypisać księżom. "Antymonachomachia", jak sama nazwa wskazuje, stanowi zaprzeczenie pierwszego poematu (który zresztą został wydrukowany bez zgody Krasickiego). Ot, jak to często bywało, po opublikowaniu krytyki podniósł się szum, że trzeba ukarać twórcę za niewczesne żarty. Nieco więcej tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2017/07/monachomachia-satyra-i-odszczekiwanie.html

niebywałe jak aktualny jest ten arcy-toksyczny sojusz kasztelu, zagrody i plebanii... ku zadumie - w kraju nadwiślańskiego zbiegowiska NIGDY nie było żadnej rewolucji, w żadnej dziedzinie - rewolucji jako procesu głębokiej reformy stosunków społecznych... autor pokazuje, jak bardzo skłócone były stany Rzeczypospolitej - każdy z bohaterów narzeka na niesprawiedliwość, wyzysk, nadużycia władzy, brak odpowiedzialności, egoizm grupowy... warto przeczytać również: Józef Chałasiński Społeczna genealogia inteligencji polskiej https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4970238/spoleczna-genealogia-inteligencji-polskiej

Arcydzieło ojca polskich uczonych. Wincenty Kadłubek w barwny sposób opowiada dzieje naszego państwa od czasów starożytnych (legendarnych) do rządów księcia Leszka Białego w czasach rozbicia dzielnicowego. Bogata w liczne dygresje, wiersze, bajki, opowieści, odwołania do Biblii, mitologii i kultury antycznej. Imponuje w niej wielka wiedza oraz znajomość literatury i historii przez autora. Polecam każdemu do przeczytania, nie zważajcie na negatywne opinie osób które nie doceniają kunsztu tejże książki, osób wychowanych na Harrym Potterze i innym badziewiu które nie umywa się do Mistrza Wincentego.

Pieśń 1 5 Pieśń 2 7 Pieśń 3 8 Pieśń 4 7 Pieśń 5 8 Pieśń 6 6 Pieśń 7 6 Pieśń 8 5 Pieśń 9 8 Pieśń 10 7 Pieśń 11 7 Pieśń 12 8 Pieśń 13 6 Pieśń 14 8 Pieśń 15 8 Pieśń 16 7 Pieśń 17 5 Pieśń 18 7 Pieśń 19 8 Pieśń 20 8 Pieśń 21 6 22 9 Pieśń 23 7 Pieśń 24 8 Pieśń 25 5 Pieśni wtóre Pieśń 1 8 Pieśń 2 8 Pieśń 3 7 Pieśń 4 7 Pieśń 5 10 Pieśń 6 8 Pieśń 7 5 Pieśń 8 8 Pieśń 9 10 Pieśń 10 8 Pieśń 11 8 Pieśń 12 7 Pieśń 13 7 Pieśń 14 9 Pieśń 15 10 Pieśń 16 6 Pieśń 17 8 Pieśń 18 5 Pieśń 19 5 Pieśń 20 7 Pieśń 21 6 Pieśń 22 5 Pieśń 23 5 Pieśń 24 8

Kolejne bardzo dobre opracowanie z serii o historii literatury polskiej. Nie bardzo wiem jak je ocenić, ponieważ jest po prostu dobrze napisane. Najważniejsza wiedza zebrana w jednym, porządnym opracowaniu to mus dla każdego studenta polonistyki. Książka była nieoceniona podczas nauki do egzaminu. Czytanie jej idzie mozolnie ale wciąż zostaje przyjemnym doświadczeniem :) Polecam.

SZEREGOWIEC ENEASZ NA PLAŻY OMAHA Czytając Iliadę byłem pewien, że szybciej i mocniej się nie da opisać wojny. Wergiliusz uczył się najwyraźniej od Spielberga i zaczął od Szeregowca Ryana a skończył na Szczękach i Indiana Jones. Natłok i kompresja wydarzeń powodują wrażenie wyprzedaży w Londynie, a bełt z Iliady i Odysei wprzęgnięty w cesarską propagandę przebija Polskie Kroniki Filmowe puszczone we wszystkich kinach na raz. Nie powiem, jest to dzieło chwilami męczące, przytłacza w porównaniu do "oszczędności" środków w działach Homera, ale warto zobaczyć matrycę europejskiej literatury. Wizyta Eneasza w Hadesie to czysty Dante. Triodante.

Nie jestem wielbicielką romansów, ale okazuje się, że współczesnych, ponieważ barokowa „Nadobna Paskwalina" trafiła prosto w moje serce, niczym strzała Kupidyna. Świetnie się bawiłam przedzierając się przez malownicze opisy i przygody bohaterki, która na koniec staje się zupełnie inną osobą. Nawiązania mitologiczne, biblijne oraz alegoryczne użycie motywu podróży są rozwiązaniem w punkt. Po lekturze uważam, że tekst można byłoby w dobry sposób ugryźć przenosząc na współczesne realia, gdyż wiele problemów występujących w utworze wciąż jest aktualna.