Sąsiedzka opowieść tom 1

Drugi tom Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć, poświęcony jest na szybki progres, jaki robi główna bohaterka tej serii. Dziewczyna znajduje się w grze tak naprawdę od niedawna, ale jej wiedza na temat tego jak wygląda fabuła tytułu, pozwala działać do przodu. Dlatego Penelope opracowuje nową taktykę przetrwania. Opiera się na wykorzystaniu wiedzy o ścieżkach z tytułu, w który dziewczyna kiedyś katowała. Na sympatię swoich przybranych braci dziewczyna nie może za bardzo liczyć. Za to ścieżka pewnego szlachcica, niewolnika z podbitego państwa daje spore szanse. Dlatego Penelope decyduje się zainwestować w niego. Dziewczyna opracowuje niebezpieczny plan wydostania go z niewoli i zaciągnięcia u siebie na służbę jako ochronę. W ten sposób bohaterka może zyskać cennego sojusznika, który może być pomocny w sytuacji, gdy zostanie ona uznana za złoczyńcę i uzurpatora według scenariusza gry. Tylko czy pomoc niewolnikowi nie obróci się przeciwko kobiecie, która ma na pieńku praktycznie ze wszystkimi? Może jest jakiś inny sposób na zdobycie sympatii fałszywej rodziny i przetrwanie w sytuacji, gdy oficjalnie wyda się, że Penelope nie jest tym, za kogo ma ją większość świata tej opowieści? Przy okazji dzieje się coś bardzo dziwnego. Sympatia rodziny i otoczenia wzrasta w trochę dziwnym tempie i bohaterka nie do końca rozumie co się dzieje. Bracia, którzy mają pozbawić ją głowy według fabuły gry, powoli stają się jej przychylniejsi. Dlaczego scenariusz Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć się zmienia?

Wzięłam na próbę. To moje początki z manhwą i jeszcze nie wiem, czego się spodziewać. Po przeczytaniu pierwszego tomu mam ochotę na więcej, bo chcę wiedzieć jak to się skończy:-D Główną lubię, forma opowieści poprzez uczestnictwo w grze tez mi pasuje. Główni na razie negatywni i jestem ciekawa czy i którzy się magicznie odmienią;)

Drugi tom, a już mamy trochę konkretów ! Z jednej strony jest trochę więcej o przyjaciołach głównych bohaterów (skupiamy się na Subaru, ale możemy też lepiej rozróżnić kolegów Rintarō),a z drugiej główny wątek idzie do przodu. Niby nie mieli tak wiele wspólnych scen, a i tak w ich znajomości jest progres. Bardzo ładna ta kreska, fajne są też "dodatki specjalne" z profilami postaci !

Ta manga to jest moja najbardziej grzeszna przyjemność. Mam do niej taką słabość, że przymykam okno nawet na oczywistą arytmetykę: jeśli mamy jakąś dziesiątkę bohaterów i fabułę kręcącą się wokół miłości i związków, to prędzej czy później dojdziemy do modelu "każdy z każdym". A ja łykam kolejne rozdziały jak pelikan i tylko piszczę, że nie mogę dobrego fanfika znaleźć. Drogi czytelniku tej opinii, jeśli znasz dobry fanfik do Nany (dobry fanfik = coś więcej niż tylko PWP),proszę, daj znać.

{współpraca reklamowa z @wydawnictwowaneko} Tytułowa bohaterka tej manhwy, Shim Chong jest żebraczką walczącą o swoje i ojca przetrwanie. Dziewczyna jest powszechnie pogardzana przez mieszkańców swojej wioski (chociaż początkowo czuli do niej litość). Pewnego dnia bohaterka ratuje życie pewnej kobiecie, która okazuje się być narzeczoną pewnego kanclerza. W ramach wdzięczności Panna młoda zaprasza Shim Chong na swoje zaręczyny. Między dwiema kobietami rodzi się nić porozumienia, która wkrótce przekształca się w coś więcej. To nie jest typowe girls’ love. Ten tytuł jest pełna przygnębiających scen, które wręcz bolą, gdy się ten tytuł czyta. Dziewczyny mimo różnic klasowych są bardzo nieszczęśliwe, marzą nawet o śmi3rci (nie próbują jednak się z@bić. Humoru i gagów w tej manhwie jest wyjątkowo mało, dużo więcej jest zaś melancholii. Relacja między dziewczynami jest delikatna, ale pełna drobnych gestów (robią wspólne kąpiele, odgarniają sobie nawzajem kosmyki włosów). Widać, że się wspierają. Kreska w tej manhwie jest zaś taka piękna! 😍 Cały ten komiks został wydany w pełnym kolorze, można więc podziwiać staranne ilustrowane panele. Najbardziej mi się podobają kwiaty, one są prześlicznie narysowane. Będę kontynuować tę serię (jest ona zakończona w siedmiu i jednym dodatkowym tomie). Przez smutny nastrój w tym tomie bardzo się boję, że miłość między głównymi bohaterkami okaże się tragiczna. Ciekawość jednak zwycięża, sięgnę więc po kolejne tomy. Zapowiada się naprawdę dobra historia z wątkiem zakazanego romansu.

Jak zawsze jazda bez trzymanki. Tutaj już trochę mnie męczyło problemy bohaterów. Mi także spodobał się dodatek z Takumim. Owszem także go nie lubię. I chyba na nim skończyłam czytać skanlacje. Teraz jestem ciekawsza co dalej będzie. I czym mnie autorka zaskoczy.

Drugi tom Dungeon Meshi – Lochy i smakołyki to więcej eksploracji niebezpiecznych lochów. Bohaterowie nadal przemierzają piętra tajemniczej budowli, by znaleźć czerwonego smoka i uratować pożartą przez niego członkinię ekipy. Po drodze wojowników czeka masa przygód, a także sporo lekcji na temat ekosystemu lochów dzięki krasnoludowi, który wspiera wyprawę. Senshi jest naprawdę wytrawnym specem od lochów i gotowania na bazie tego co jest w nich dostępne. Jednak jego rola jest czymś znacznie więcej. Okazuje się bowiem, że wojownik bierze czynny udział w całym procesie funkcjonowania lochów. Podczas przygody na jednym z pięter okazuje się, że wykorzystuje on golemy jako własne uprawy role i sadzi na nich różne warzywa. Senshi zna też dobrze orki, które niespodziewanie atakują jeden z przyczółków tallmenów, czyli ludzi ze świata mangi. Ekspercka wiedza krasnoluda pozwala członkom wyprawy zrozumieć, jak bardzo skomplikowany jest system lochów i jak wiele połączeń pomiędzy różnymi stworzeniami i elementami dba o balans lochów. Niestety coś naruszyło dotychczasowy status quo i robi się coraz niebezpieczniej. Silniejsze potwory emigrują na wyższe piętra budowli i zagrażają ekipom wybierającym się za wyprawy. Czy czerwony smok może mieć z tym coś wspólnego?

Shim i nowa żona kanclerza - czy tylko ja mam przyjemne skojarzenie z fabułą "Zapisków zielarki"? Skojarzenie zdecydowanie na plus, chociaż bardzo luźne. Żebraczka - teraz bardziej jako służąca - okazuje się dla swojej pani nie tyle przydatna, co niezbędna. Czyżby kroiła się przyjaźń? Jestem zachwycona- to jedna z tych historii, które wciągają i pozostają w myślach na dłużej.

Manga opowiada o Ryo, który nie jest zadowolony ze swojego życia. Czuje się niewidzialny i nieważny dla otoczenia. Pewnej nocy na swej drodze spotyka Akatsuki, który jest posłańcem Księżyca. Ryo ma objąć władze na księżycowym tronie, co napawa Ryo optymizmem i nadzieją na lepszą przyszłość. ~~~ Historia jest bardzo krótka. Ukazuje współczesnych ludzi, którzy w pędzie codzienności bądź przez nieprzepracowane sprawy czują się gorsi, mało ważni wręcz niewidzialni dla rodziny czy otoczenia. Nie wiemy dokąd zmierzamy ani po co, żyjemy z dnia na dzień. Kiedy przed Ryo zjawia się mistyczna postać i oferuje mu przeniesie się do innego świata i ukazuje mu ważność tego wszystkiego, ten w końcu czuje cel. Czuje się dla kogoś ważny, że jego życie ma cel. Po tej historii możemy czuć niedosyt przed to, że jest tak krótka. Chcielibyśmy bardziej poznać bohaterów niestety nie jest nam to dane. Kreska jest bardzo ładna, kadry są przejrzyście narysowane. Jest to miłe dla oka. Przez to, że historia jest krótka, nie zaangażowałam się w nią bardzo dlatego moja ocena to 6/10.

🍓 Dungeon Meshi 🍓 🍓 Ten tytuł jest mi dobrze znany za sprawą anime, które całkowicie podbiło moje serce, dlatego ogromnie się cieszę, że na polskim rynku pojawiła się także manga 😤 🍓 Historia może na pierwszy rzut oka wydawać się mało ciekawa, bo skupia się na gotowaniu, ALE nie są to zwyczajne potrawy 👀 Składnikami są potwory, które bohaterowie spotykają na swojej drodze w lochach. Oczywiście to nie jedyny cel ich wyprawy - główną misją jest odnalezienie smoka, który pożarł siostrę Laiosa, by móc ją przywrócić do życia. Dlatego razem z nimi będziemy przemierzać kolejne piętra lochów, które nie są takie zwyczajne i skrywają wiele różnych istot jak i tajemnic. 🍓 Dlatego jest to naprawdę angażująca historia! Bo dostajemy ciekawie skonstruowane lochy, które potrafią nie raz zaskoczyć tym, co skrywają. A sam proces przygotowywania potraw jest niezwykle intrygujący. Widać, że każdy najmniejszy szczegół został dokładnie przemyślany przez autora. 🍓 No i tak bardzo doceniam poczucie humoru w tej mandze. Bo podczas czytania cały czas śmiałam się na głos. Szczególnie rozbrajają mnie memiczne miny bohaterów. Chociaż Marcille jest w tej kwestii absolutną mistrzynią. Uwielbiam, jak bardzo jest zniesmaczona jedzeniem potworów i jak uparcie się temu opiera… by ostatecznie zajadać się nimi ze smakiem xD 🍓 W dodatku całość dopełnia przyjemna dla oka kreska oraz bohaterowie, których zdążyłam szczerze pokochać. Ponieważ tworzą pocieszną grupkę, dzięki czemu nie brakuje zarówno zabawnych momentów, jak i takich, które potrafią chwycić za serce. Widać, że naprawdę wiele dla siebie znaczą 🥹 🍓 Dlatego jeśli szukacie historii, która Was rozbawi, ale też wciągnie w ciekawy świat odkrywany u boku bohaterów - tak, że poczujecie się jak część ich drużyny. To koniecznie sięgnijcie po Dungeon Meshi. Obiecuję, że się nie rozczarujecie, a przygoda, którą przeżyjecie, na długo zostanie w Waszej pamięci 🥹

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego. "Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego. Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”),to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi! Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”. W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem. Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia),przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie. Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje. ,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

Kokoro to młoda dziewczyna, która nie może chodzić do szkoły. Wskutek dziwnego zdarzenia dziewczyna przechodzi przez lustro i trafia do tajemniczego zamku... Co łączy ją z innymi dzieciakami, które też tam trafiły? I kim jest tajemnicza dziewczyna w masce? Piękna historia, wciągająca i zastanawiająca. Polecam czytać w ciągu (kilka tomów naraz).

W ostatnich latach zdążyłem przyzwyczaić się do tego, że wiele miłosnych historii japońskich mangaków to zazwyczaj komedie romantyczne. Przynajmniej na takie tytuły najczęściej trafiałem. Ostatnio miałem jednak okazję przeczytać komiks, w którym element humorystyczny został zdominowany przez bardziej dramatyczny ton, choć tego pierwszego również tu nie zabrakło. To wszystko za sprawą nowego wydania mangi, zatytułowanej Mars. Wydana po raz pierwszy w 1996 r. ( w Polsce w 2003),manga opowiada dwójkę zupełnie różnych nastolatków, których spotkanie w parku jest początkiem ich niezwykłej relacji. Punkt wyjścia historii nie jest zatem jakiś nadzwyczajnie oryginalny. Gdy jednak bliżej poznajemy naszych bohaterów, ich cechy charakteru oraz przyszłość, manga rozbudowuje się o kolejne interesujące warstwy. Wraz z rozwojem przyjaźni/związku nastolatków otrzymujemy niezwykle oryginalną i poruszającą opowieść o miłości i życiowych dramatach. Te ostatnie stanowią dokładnie tę część historii kolorytu i przyciągają uwagę czytelnika. Autorka mangi, pani Fuyumi Sōryō nie odkrywa jednak od razu wszystkich kart. Najpierw pozwala nam poznać bohaterów, przekonać się z jak różnych światów pochodzą, by potem powoli dać nam do zrozumienia, że dwójkę łączy zdecydowanie więcej niż mogłoby się nam z początku wydawać. Rei to przystojniak, luzak i motocyklista. Panny tłumnie do niego lgną, a on niewiele sobie z tego robi. Jest non-stop w centrum uwagi i działa według własnych zasad, często łamiąc przyjęte normy i konwenanse. Z kolei Kira, to wrażliwa, spokojna i wycofana dziewczyna, która potrafi pięknie rysować. Nie ma jednak przyjaciół, gdyż od odizolowuje się od swoich rówieśników, jest wobec nich nieufna i nie chce narażać się na krzywdę ze strony innych. Ta dwójka, niczym planety z dwóch krańców galaktyki, dzięki przypadkowemu spotkaniu, zaczyna się przyciągać. Owocem tego jest wiele zaskakujących, poruszających, a nawet wstrząsających wydarzeń, których jesteśmy świadkami w pierwszym tomie. Mars, nie licząc samego wątku rodzącej się między Rei, a Kirą miłości, porusza wiele bardzo ciekawych i trudnych tematów. Często ich pojawienie się w kolejnych rozdziałach mangi jest zaskakujące i zawsze przynosi czytelnikowi dużą falę emocji. Mamy wątek prześladowania w szkole i zazdrości nastolatek oraz molestowania. Jest również bardzo ważny, choć dopiero zapoczątkowany temat utraty najbliższych i wpływu jaki ma to na naszą psychikę i zachowanie. Manga dotyka również kwestii bliskości i szczerości zarówno wobec innych jak i wobec samych siebie. Część z powyższych tematów została dość szeroko opisana, inne póki co ledwo napomknięte, ale każdy z nich został w oryginalny i wiarygodny sposób przybliżony czytelnikowi. Do tej pory chyba nie trafiłem jeszcze na komiks, który tak świetnie połączyłby ze sobą tyle różnych wątków, jednocześnie nie przytłaczając czytelnika i doskonale wyważając akcenty położone na każdy z nich. Trzeba także pochwalić spokojny i naturalny sposób w jaki rodzi się uczucie między nastolatkami. Świetnie dopracowanej, bogatej w wiele motywów historii towarzyszą piękne, delikatne ilustracje. Autorka wielką uwagę przykłada zwłaszcza do wizerunków dwójki głównych bohaterów, tak by na ich twarzach zawsze było widać odpowiednie, towarzyszące im w danym momencie emocje. Samo tło historii nie zawsze musi być bogato zilustrowane i dopracowane bo liczą się przede wszystkim Rei i Kira. Jednakże, nieraz autorka dba także o otoczenie bohaterów, choć nie w tak wielkim stopniu. Mars to świetny tytuł, który wciągnął mnie na całego. Rzadko czytam romanse, ale na podstawie tego pierwszego tomu (1 tom nowej edycji= 2 tomy oryginału) jestem w stanie stwierdzić, że mamy tu do czynienia z bardzo dopracowaną, obfitującą w interesujące wątki, pięknie zilustrowaną historię. A to dopiero początek i wiele z tych wątków ma jeszcze duże pole do rozwoju. Autorka zdążyła tutaj udowodnić, że fabuła może skręcić w zaskakującym kierunku, co tym bardziej wzmaga moją ekscytację kolejnymi rozdziałami. Koniecznie musicie przekonać się sami jak świetny jest to komiks.

Manga opowiada o podrzędnym pisarzu science fiction, któremu cóż...jego fach nie wychodzi. Nie na żadnych wielkich sukcesów jako autor. Lecz wszystko się zmienia, gdy umiera pewien bogaty mężczyzna. A dlaczego dla naszego bohatera jest to ważne? Cóż zmarły syn z bogatego domu był łudząco podobny do pisarza, więc ten, nie widząc dla siebie innego wyjścia, postanawia udawać bogacza. A robi to, by podążyć za swoimi marzeniami i snami, w tym celu wykorzysta majątek tamtego. Jak długo będzie mógł żyć w kłamstwie? I jaką cenę zapłaci za spełnienie marzeń? Jeśli jesteście 18+ i poczuliście sję zainteresowani - zachęcam do przeczytania. Zacznę od tego, że lubię pióro Ranpo Edogawy - ten mroczny i tajemniczy styl. Więc cieszyłam się, gdy sięgnęłam po tę pozycję. I cóż początek bardzo mnie zainteresował, zaintrygował. Czuć było ten mrok oraz szczyptę wariacji - co mnie urzekło. Właśnie w pierwszej połowie było wszystko dobrze wyważone - akcja, postacie i sama intryga. Niemniej potem miałam wrażenie, że historia nagle zaczęła pędzić! Nie wiedziałam co się dzieje, a jak już zrozumiałam to pojawiło się jeszcze szybsze zakończenie. To pod koniec wyglądało jakby sama książka nie była skończona, a tylko pobierznie opisana. Lecz paradoksalnie sama historia oraz kreska miały w sobie jakiś chory, mroczny urok, który bardzo mnie wciągnął i gdyby nie aż tak szybkie zakończenie - zdecydowanie byłabym w stanie polecić fanom mroczniejszych klimatów. A tak - cóż mogę stwierdzić, że mi się podobała mimo wad, ale osobą 18+ polecam samemu się przekonać. Gdyż wszystko jest dość specyficzne- od szaty graficznej na historii kończąc.

Heart-warming manga (klimat porównałabym do "Horimiyi"). Dobrze znany, ale generalnie fajny koncept, czyli spotkanie bohaterów "z dwóch różnych światów". W pierwszym tomie dosyć sporo zastanawiamy się nad rzeczami typu: "dlaczego ta druga strona w ogóle się mną zainteresowała/jest dla mnie miła?!", jednak odkrywamy też powoli tą głębię postaci. To dopiero pierwsza część, a już można się przywiązać do bohaterów.

Pierwszą rzeczą jaka rzuca się w oczy, jest zmiana konwencji w stosunku do jego poprzednich dzieł. Tym razem mamy do czynienia z głębokim thrillerem psychologicznym a nie groteskowym, levecraftowskim horrorem w stylu Uzumaki. Nie brakuje tu jednak dosadnych scen grozy, ale stanowią one jedynie dodatek do całej historii, a nie są jej głównym trzonem. Rdzeniem "Zatracenia" jest historia Youzou Ooby, aspołecznego chłopaka z Japonii. Bystrego i uzdolnionego artystycznie, ale jednocześnie wyobcowanego i nie rozumiejącego swojego otoczenia. W drugim tomie możemy zaobserwować znaczną ewolucję naszego bohatera jak powoli zatraca się w swoim szaleństwie. Znacznie mocniej jest zarysowany jego egoizm i brak zaradności życiowej, co sprawia, że czytelnik ma do niego bardziej ambiwalentne odczucia niż wcześniej. 8/10

Historia opowiada o Blue, anielicy urodzonej w Królestwie Kwarcu. Krainę tą zamieszkują ludzie stworzeni przez Boginię. Blue nie ma łatwego życia, jest sierotą, a do tego posiada czarne skrzydła. Mimo, że ludzie w nią nie wierzyli ona ma marzenie wstąpić do armii Aniołów by chronić królestwa. Jej los krzyżuje się z Księciem Cassianem. Czy jej marzenia się spełnią? ~~ Nie samymi książkami człowiek żyje więc przyszedł czas na mangę . Pierwszy tom tej historii zapowiada się interesująco. Blue skrywa w sobie coś tajemniczego i mam nadzieję, że w dalszych tomach nieco to rozjaśnią. Kreska jest śliczna, przejrzysta. Wydanie też jest trochę większe więc dla mnie to na duży plus. Mam wrażenie, że to nie będzie słodka historia, a raczej pełna niejasności, walki dobra ze złem. Pytanie tylko kto będzie tym złym. Czy faktycznie Demony czy jednak ktoś inny .

"Zyskując świadomość życia traci się poczucie wieczności." Pino - robot kierowany przez sztuczną inteligencję i zaprogramowany tak aby mógł pracować w laboratorium w celu przeprowadzania badań biomedycznych na zwierzętach...a to dopiero początek historii. Wstęp do opowieści o ludziach oraz robotach typu Pino. Wszechstronna melancholia, niekonwencjonalnym klimat, hipnotyzująca kreska oraz pytania; o sztuczną inteligencję - motywy zachowań, empatię, duszę. Dogłębnie poruszająca lektura ukazująca przewrotność życia w dobie postępu, nadzieje, lęki, zagrożenia, tragedie. Czy roboty mają w sobie człowieczeństwo? Czy mają duszę? Dogłębnie poruszająca jednotomówka.