Yona w blasku świtu #30

Wzięłam na próbę. To moje początki z manhwą i jeszcze nie wiem, czego się spodziewać. Po przeczytaniu pierwszego tomu mam ochotę na więcej, bo chcę wiedzieć jak to się skończy:-D Główną lubię, forma opowieści poprzez uczestnictwo w grze tez mi pasuje. Główni na razie negatywni i jestem ciekawa czy i którzy się magicznie odmienią;)

Drugi tom Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć, poświęcony jest na szybki progres, jaki robi główna bohaterka tej serii. Dziewczyna znajduje się w grze tak naprawdę od niedawna, ale jej wiedza na temat tego jak wygląda fabuła tytułu, pozwala działać do przodu. Dlatego Penelope opracowuje nową taktykę przetrwania. Opiera się na wykorzystaniu wiedzy o ścieżkach z tytułu, w który dziewczyna kiedyś katowała. Na sympatię swoich przybranych braci dziewczyna nie może za bardzo liczyć. Za to ścieżka pewnego szlachcica, niewolnika z podbitego państwa daje spore szanse. Dlatego Penelope decyduje się zainwestować w niego. Dziewczyna opracowuje niebezpieczny plan wydostania go z niewoli i zaciągnięcia u siebie na służbę jako ochronę. W ten sposób bohaterka może zyskać cennego sojusznika, który może być pomocny w sytuacji, gdy zostanie ona uznana za złoczyńcę i uzurpatora według scenariusza gry. Tylko czy pomoc niewolnikowi nie obróci się przeciwko kobiecie, która ma na pieńku praktycznie ze wszystkimi? Może jest jakiś inny sposób na zdobycie sympatii fałszywej rodziny i przetrwanie w sytuacji, gdy oficjalnie wyda się, że Penelope nie jest tym, za kogo ma ją większość świata tej opowieści? Przy okazji dzieje się coś bardzo dziwnego. Sympatia rodziny i otoczenia wzrasta w trochę dziwnym tempie i bohaterka nie do końca rozumie co się dzieje. Bracia, którzy mają pozbawić ją głowy według fabuły gry, powoli stają się jej przychylniejsi. Dlaczego scenariusz Przeznaczeniem złoczyńców jest śmierć się zmienia?

Dawno nie czytałam któregokolwiek tomu z tej serii. Bałam się, że czytanie tej mangi nie będzie już takie same jak w 2024 roku. Ale się myliłam! Nostalgia pozostała niezmieniona 🥹. Mam nadzieję, że tak dalej się to utrzyma, bo mam na półce 5 tom, po który zaraz sięgnę (święta tuż tuż),nie mogę się tego doczekać!

💚 „Tylko u Jego boku czuję się prawdziwie sobą. Nikomu… nikomu tego nie oddam.” 💚 Kobieta, która kiedyś czekała na rychłe nadejście śmierci… teraz już nie chce umierać. Miyo Saimori, która po raz pierwszy poczuła się prawdziwie kochana. Teraz jedynie pragnie pozostać u boku mężczyzny, z którym czuje się prawdziwie sobą. Oswobodzenie narzeczonej, ukaranie brutalnej rodziny, pożegnanie z jedynym przyjacielem… oraz oficjalne zaręczyny?! Dziewczyna po brutalnych wydarzeniach, w końcu goi rany w domu narzeczonego. Otoczona opieką mężczyzny oraz pani Yurie powoli dochodzi do siebie. Jednak nie zamierza osiąść na laurach, będzie dążyć do roli perfekcyjnej narzeczonej i pani domu nawet przez okres leczenia. Tak oto przy pomocy guwernantki-kogoś w roli nauczycielki- na nowo przyswaja wiedzę, którą miała pozwolenie nabywać jedynie w dzieciństwie. Pożegnanie dziewczyny z przyjacielem mimo, że jest przepełnione nostalgią i paroma niedopowiedzeniami, w takim zestawieniu pozostawia po sobie mieszane uczucia. Patrząc na całokształt postaci, po tej scenie nie jestem w stanie określić, czy postać Koji-ego jest prawdziwie pozytywna, a może wręcz przeciwnie. Koki jako jedna z najbliższych postaci w przeszłości dziewczyny, ale czy prawdziwie szczera i bliska… tego dalej nie jestem w stanie określić. Pomimo końca wydarzeń z rodziną Saimori, dziewczynę nieustannie nękają koszmary, a mocne zmęczenie wywołane nimi i zmartwienie narzeczonego dodają klimatowi romantyczno-troskliwy wydźwięk. Dodatkowe historie w postaci pisanej, tym razem obrazujące koszmar dziewczyny, nieustannie pozostają najlepszymi momentami mangi. Ciepłość dodatkowej historyjki jest gorętsza niż herbata, która się w niej pojawia. Oczywiście prawie równie ciepłą sceną jest niezapomniany moment zaręczyn, który również pojawia się w tym tomie-ps. z pięknymi kolorowymi stronami. Dziewczyna w tym tomie po raz pierwszy odczuwa uczucie zazdrości… obrazowane pragnieniem rodzinnego ciepła i bliższych relacji. Pomimo tej chęci niemiłe doświadczenia rodzinne dodają strachu oraz bólu do słów takich jak, ojciec czy też siostra. W jaki sposób dziewczyna pogodzi te dwa odmienne uczucia… no cóż przypuszczam, że dowiemy się tego w następnych tomach. Całokształt trzeciej części historii oceniam na 7/10. Podczas czytania odczułam mniejszą przyjemność z lektury. Wątek siostry narzeczonego i pożegnanie z przyjacielem były według mnie trochę mniej interesujące, może i scena z Koji-m była potrzebna do zakończenia jego wątku, ale miałam nadzieję że będzie przedstawiona w bardziej ciekawy sposób. Jeśli zdecydujecie się na przeczytanie tego tomu to życzę wam miłej lektury<3

Choć "Moje szczęśliwe małżeństwo" to głównie delikatny romans, to doceniam tę historię także za motywy fantastyczne, dzięki którym tej mandze można nadać miano romantasy. Czwarty tom nie tylko rozwija wątek romantyczny Miyo i Kiyoki, ale też rzuca im pod nogi kłody w postaci przeciwności losu i wątpliwości... Oboje uważają, że to drugie zasługuje na kogoś lepszego - Miyo, że jej narzeczony powinien być z kimś lepiej wykształconym i utalentowanym magicznie, a Kiyoka, że jego narzeczona powinna być z kimś, kto ją ochroni i odpowiednio o nią zadba. Mimo że dzięki anime jestem zaznajomiona z fabułą "Mojego szczęśliwego małżeństwa" i to daleko naprzód, to wciąż czerpałam dużą przyjemność z czytania. Czwarty tom wprowadza nowy interesujący wątek związany z główną bohaterką, Miyo. Arata, sprawca dużego zamieszania, jest ciekawą i skomplikowaną postacią, która ma przed sobą dużą rolę do odegrania w historii Miyo i Kiyoki. Jeśli szukacie delikatnego romansu, lubicie motyw nadprzyrodzonych zdolności, aranżowanego małżeństwa i klimat "tradycyjnej" Japonii, to zdecydowanie polubicie "Moje szczęśliwe małżeństwo". Czwarty tom dostaje ode mnie 10/10 i całość polecam osobom 12+

Manga opowiada o Ryo, który nie jest zadowolony ze swojego życia. Czuje się niewidzialny i nieważny dla otoczenia. Pewnej nocy na swej drodze spotyka Akatsuki, który jest posłańcem Księżyca. Ryo ma objąć władze na księżycowym tronie, co napawa Ryo optymizmem i nadzieją na lepszą przyszłość. ~~~ Historia jest bardzo krótka. Ukazuje współczesnych ludzi, którzy w pędzie codzienności bądź przez nieprzepracowane sprawy czują się gorsi, mało ważni wręcz niewidzialni dla rodziny czy otoczenia. Nie wiemy dokąd zmierzamy ani po co, żyjemy z dnia na dzień. Kiedy przed Ryo zjawia się mistyczna postać i oferuje mu przeniesie się do innego świata i ukazuje mu ważność tego wszystkiego, ten w końcu czuje cel. Czuje się dla kogoś ważny, że jego życie ma cel. Po tej historii możemy czuć niedosyt przed to, że jest tak krótka. Chcielibyśmy bardziej poznać bohaterów niestety nie jest nam to dane. Kreska jest bardzo ładna, kadry są przejrzyście narysowane. Jest to miłe dla oka. Przez to, że historia jest krótka, nie zaangażowałam się w nią bardzo dlatego moja ocena to 6/10.

Szkolne życie w serii "Skip & loafer" jest naprawdę ciekawie przedstawione. Mitsumi i Shima wciągają czytelnika w swoją zwyczajną, ale jakże uroczą codzienność. Idą razem do ZOO, wybierają wspólnie upominki dla rodziny i znajomych i sielanka mogłaby się toczyć przez kolejne strony, jednak... w 3 tomie pojawia się przyjaciółka Shimy z dawnych lat i wprowadza nieco zamętu do historii. Dzięki niej dostajemy kolejne skrawki jego przeszłości. To lekki i przyjemny tytuł.

Nie czytałam aż tak dużo mang, ale tą nazwałabym jedną z lepszych ! Jako osoba, która lubi gry oraz motyw "grumpy x sunshine", szybko odnalazłam się w świecie Akane i Yamady. Wątki poprowadzone w fajny sposób (powiedziałabym, że "nie na siłę"),a język, jak to się mówi, młodzieżowy.

Witajcie kochani 💖 Kojarzy się może tytuł "Freyja. Fałszywy książę"? Jeśli tak i nie możesz się doczekać kolejnych tomów tej mangi, to mam dla was coś idealnego. Choć co prawda tu główna bohaterka nie udaje płci przeciwnej i następcy tronu. Poznajcie Ninę z Gwieździstego Królestwa ✨ Oczy Niny, z racji na ich niezwykły kolor, były dla tej młodej sieroty odwiecznym źródłem problemów. Pewnego dnia okazało się jednak, że to właśnie przez nie przypadnie jej zadanie... udawania zmarłej księżniczki?! Jak odnajdzie się na królewskim dworze, w samym centrum pałacowych intryg? Nie ukrywam jest to jeden z nowszych tytułów, który nie tylko zauroczył mnie swoją kreską, ale i ogromnie zaciekawiły wykreowanym światem, fabułą oraz postaciami - a nie ukrywam, że w tym roku nie jeden nowszy tytuł sobie odpuszczam po pierwszym lub drugim tomie, gdyż nie czuję potrzeby, aby dalej w niej siedzieć. Tu jednak czuję się jak przy poznawaniu każdego kolejnego tomu Freyji - i każdy mnie zachwyca. Dlatego też mam ogromną nadzieję, że z Niną będzie dokładnie tak samo. Już od pierwszego tomu dzieje się się nie mało, bo nie tylko porwanie i nauczanie głównej bohaterki, jak zachowywać się i udawać zmarłą księżniczkę, ale również przekonać dwór, że nią jest. Także jeśli szukacie tytułu, który posiada w sobie dworskie klimaty, udawanie zmarłego członka tejże rodziny oraz niemałą ilość komizmu sytuacyjnego to gorąco polecam! A za możliwość poznania pierwszego tomu tej genialnej serii dziękuję @wydawnictwowaneko Moja ocena to 9/10 🌟

Urocza, przyjemna manga. Piękna kreska. Pierwszy raz spotkałam się z tego typu komiksem i jestem mile zaskoczona. Znajduje się 6 rozdziałów, z czego każda jest o innej przygodzie. Interesująca i smutna przeszłość Mare, jak i Nibi jest świetnym wytłumaczeniem niektórych zachowań bohaterów. Szkoda, że nie ma jeszcze kilku dodatkowych rozdziałów, niektóre wątki byłyby zdecydowanie ciekawsze. Szybki, krótki komiks do przeczytania w jeden wieczór. Szczerze polecam.

To było urocze. Kreska również bardzo przyjemna. Szczególnie byłam zachwycona tym, jaki piękny był Asahikawa. Sama historia była troszkę przekombinowana, ale nawet to kupuję. Rozumiem wątpliwości bohaterów, zostało to całkiem nieźle wyjaśnione. Jednak czułam mały niedosyt, jeśli chodzi o interakcje między chłopakami, bo zdecydowanie było ich za mało. Biorąc pod uwagę pewne wydarzenia, można by jeszcze czymś bardziej podbudować tę relację. Może to nie jest jakaś bardzo porywająca historia, ale właśnie do takich shounen-ai mam słabość.

W tym tomie, choć wciąż się dzieje, to akcja jest odczuwalnie spokojniejsza. Dowiemy się sporo o przeszłości pewnych bohaterów, zwłaszcza odsłonią nam się kulisy postaci, która pojawiła się do tej pory epizodycznie, by zasiać trochę chaosu - tym razem zagarnia dla siebie niemal całą fabułę . Zagłębimy się w historię porachunków mafijnych, a Yoshino wpadnie niemałe w kłopoty. Musze przyznać, ze po tym tomie odczuwam lekkie rozczarowanie postacią naszej bohaterki, zabrakło mi pazura, który zdążyła pokazać w kilku poprzednich akcjach. Choć nie było źle - i nadal kocham tą serie - to ten tom wypada w moim odczuciu najsłabiej z dotychczasowych. Mam nadzieje, że kolejny znowu nabierze rumieńców

Uwielbiam tą serię!!!❤️❤️❤️ Niezmiernie mi przykro z powodu sytuacji w jakiej znalazła się autorka i przez co wydawanie tej mangi jest zawieszone :(((( Mam nadzieję że nadejdzie czas kiedy wróci i da nam kontynuację w Japonii a SJG wyda potem ją u nas Trzymam kciuki za jej powrót i mam nadzieję że bedze mi dane doczytać ta historię do końca, kiedyś. ❤️

Jestem w szoku. Pozytywnym szoku. Po kiepskim, w moim odczuciu, pierwszym tomie i niezłym drugim, dostaliśmy naprawdę dobry tom trzeci. A wszystko za sprawą tego trzeciego - Króla autentycznie można polubić, przy nim pozostałe postacie też zyskują. Jak w pierwszym tomie najchętniej skopałabym tyłek jednego z drugim, tak tutaj zaczęli zachowywać się jak normalni i miejscami sympatyczni ludzie. Więcej, zachowują się jak dorośli, a to nie zawsze występuje w mangach yaoi. I, co mnie szczególnie ujęło, cały problem rozwiązuje jedna, szczera rozmowa. Znów - rzadkość w mangach. Kreska jest jak zwykle dobra, choć nadal uważam, że Książe zbyt przystojny nie jest. Sceny erotyczne dosadne i namiętne. Cenzury zero. Do tego mamy całkiem niezły humor - pamiętam, jak w pierwszym tomie zupełnie mnie nie bawił. Ba, wydawał się żenujący w próbach rozśmieszenia, a tu kilka razy autentycznie parsknęłam śmiechem. Nadal nie jest to poziom mojej ulubionej mangi autorki, czyli "Mojego Policjanta", ale progres jest wyraźny i bardzo mnie to cieszy. Mogę szczerze polecić.

Bardzo bym chciała dać wyższą ocenę, serce mi krwawi i w ogóle, ale nie mogę. Zaraz wyjaśnię czemu. Zaczyna się z grubej rury, czyli zakończeniem epizodu z Hotaru i Sailor Saturn. Jest mroczno, ciężko, dramatycznie (ale bez przesady, nie dhrrrramatycznie, tylko właśnie dramatycznie). Bohaterowie stają przed trudnymi wyborami, na szali leży więcej niż jedno życie i generalnie to mój ulubiony fragment mangi i seriali. Czytając tak się wciągnęłam, że nie zauważyłam jak przerzucam strony, nucąc OST z SailorMoonS. Po prostu byłam zachwycona. Trzecia część to z kolei znana z filmu kinowego historia Śnieżnej Księżniczki Kagui i zdrady Luny, tzn. niedoszłej zdrady Luny wobec Artemisa, ale i tak czarna koteczka zachowuje się nie do końca uczciwie. Z drugiej strony - serce nie sługa. Opowieść jest krótka, treściwa i w sumie całkiem niezła. Problemem jest za to epizod środkowy, oparty o legendę o Tkaczce i Pasterzu. Bardzo lubię tę baśń, ale to co Takeuchi z niej zrobiła... Czytając młode czytelniczki dowiedzą się, że najważniejszy w życiu jest dziany facet, posiadanie chłopaka to cel nadrzędny, nie liczą się uczucia tylko wygląd i majątek, a jak przytyjesz to jesteś niegodna związku. Kobiety powinny szukać bogatych mężów, a te chcące mieć karierę i, nie daj Boże, być samodzielne to podłe intrygantki, które należy pokonać w Imieniu Księżyca... Nie jestem feministką, nie piszę byczą krwią na ścianie "Samiec - twój wróg", ale nóż mi się w kieszeni otworzył. Jasne, manga ma 25 lat, jednak litości! Chyba nawet wtedy były to przestarzałe poglądy. Pozostaje się tylko cieszyć, że po Sailorki najczęściej sięgają stare konie, jak ja, a nie nastolatki. Oceniając pierwszą część na 10, trzecią na 7 a pierwsza na 1 wyszło mi 6. I z bólem serca taką ocenę daję.