Gachiakuta #7

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Wrzesień w pełni, czyli czas najwyższy wrócić do podcastu Normalnie o... W pierwszym odcinku opowiadam, oczywiście najkrócej jak się da, o pierwszym tomie mangi Kagurabachi. Serdecznie zapraszam. #normalnieo #manga Mixcloud https://tiny.pl/nvhfwgg7 Spotify https://tiny.pl/k16b2h8b

Jak wszyscy wiemy, wiedźmy nie istnieją przybyły na Ziemię z Księżyca. Tak przynajmniej wygląda rzeczywistość w omawianej mandze. Na pierwszych stronach komiksu poznajemy dwoje głównych bohaterów. Pierwszym jest Elliot – zwykły człowiek, którego pech i dobre serce wciągnęły w poważne tarapaty. Druga jest Natalia – Wiedźma Inkwizytorka. Ten duet staje się niemalże nierozłączny, a to dlatego, że jedynie obecność Księżycanki zapewnia bezpieczeństwo Elliotowi. Trawi go klątwa, którą powstrzymuje tylko magia Natalii. Gdyby rozstali się na zbyt długo, głównemu bohaterowi zagrażałoby duże niebezpieczeństwo. Jednak opieka wiedźmy nie jest darmowa – chłopak zajmuje się u niej obowiązkami domowymi, a sprzątanie po ekscentrycznej badaczce wymaga sporo wysiłku. [...] Na uwagę zasługuje fakt, że autor porusza kilka ważnych tematów. Nie jest to może najbardziej odkrywcza problematyka, ale czyni Inkwizytora wiedźm ciekawszą i bardziej wartościową pozycją. Z jednej strony widzimy rozważania na temat znaczenia upływu czasu dla ludzi i istot bardziej długowiecznych. Trudno tu nie pomyśleć o Frieren, ale to w zasadzie jedyne podobieństwo między tymi tytułami. Poniekąd ciekawsze jest przedstawienie jakie zagrożenia niesie ze sobą idealne społeczeństwo. Autor pokazuje, że to właśnie niedoskonałości czynią nasz świat ciekawym. Wreszcie podczas lektury nie sposób nie zastanowić się nad tematyką altruizmu i egoizmu. Mangaka pyta czemu robimy pewne rzeczy. Poniekąd udziela też odpowiedzi, ale są one częściowo sprzeczne – to na nas spoczywa obowiązek odpowiedzenia na nie. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/o-wadach-utopii-recenzja-mangi-inkwizytor-wiedzm-t-1/

Manga, jako pierwszy tom z serii, prezentuję się jak na razie całkiem ciekawie. Po szybkim przedstawieniu świata, bohaterów, historii Marii, czytelnik wrzucony zostaje w jej zemstę. Kreska jest skierowania ku realizmowi, co świetnie pasuje do fabuły, a abstrakcyjne wykrzywienia w mocniejszych scenach nadają kluczowej głębi historii. Postać Marii jako owładniętej zemstą, została wykreowana z należytą uwagą, szczególnie jej codzienna 'maska' pielęgniarki. Na ten moment, został przedstawiony jedynie skrawek, jej codzienności poza szkołą, co mam nadziej, że ulegnie zmianie. Widać, że tworząc mangę, autorzy zdecydowali się dopieścić postać, a nie rzucić kolejnego typowego psychola owładniętego zemstą -- i mam nadzieję, że nie stworzą z niej takiego -- tylko ubolewającą matkę nad utratą dziecka. Jeżeli chodzi o grono, które znęcało się nad jej synem, to mimo zarysowanych różnic pomiędzy nimi, wyglądają typowo dla motywu, jak zbitka z niewielkimi różnicami i typowymi zainteresowaniami -- może to jedynie moment przejściowy albo wykreowanie poprzez spojrzenie Marii, to się jeszcze okarze. Zdecydowany plus za sposób wymierzenia kary pierwszemu oprawcy. Kreatywnie, nie sztampowo z dreszczykiem. Śmierć poprzez utonięcie w konfesjonale -- zaskakujące i śmiałe posunięcie. Końcowo prezentuję się to na ten moment jako bardzo dobry przedstawiciel motywy zemsty, pretendujący do miana jednego z najlepszych.

Zaintrygował mnie niezmiernie opis mangi, a kreska byłą na tyle przyjemna dla oczu, że zdecydowałam się kupić serię póki co niezbyt długą. Akcja mangi dzieje się w ponurej rzeczywistości, pośród zdewastowanych i opustoszałych budynków postapokaliptycznego miasta dosięgniętego w niedawnej przeszłości katastrofą gdzie jedna, samotna dziewczyna pracuje dla tajemniczej organizacji szukając ostatnich ocalałych i zbierając a później grzebiąc ciała zabitych. Muszę przyznać, że jestem zachwycona. Jest to zdecydowanie jedna z lepszych mang, jakie czytałam. Jest bardzo spokojna, mało w niej rozmów czy porywających scen akcji, ale mimo to dogłębnie mnie poruszyła. Jest nieco bardziej filozoficzna - zawiera w sobie wiele celnych refleksji na temat naszej ludzkiej natury. Głowna bohaterka i jej uroczy towarzysz ( czym on jest nie mam pojęcia) spotykają na swojej drodze różne byty i wchodzą z nimi w interakcję, często dosyć skąpą. Widać wyraźnie wyobcowanie dziewczyny, jej osamotnienie w opustoszałym mieście. Musi ona stawiać czoło wyzwaniom powoli poznając świat i cywilizację, która już na zawsze przestała istnieć pogrzebana pod gruzami. Odkrywa ona nieznane sobie oblicze ziemi, tego co ludzkość bezpowrotnie utraciła. Jak dla mnie manga zapowiada się rewelacyjnie. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy. Polecam serdecznie, zwłaszcza fanom dystopii.

I wreszcie poznajemy prawdziwą istotę Claymore i organizacji. Pamiętam jak lata temu po raz pierwszy czytałam mangę online i uderzył mnie szok po słowach Mirii, która długo prowadziła śledztwo na temat natury organizacji. Dochodzą też cztery świetne rozdziały z retrospekcjami Teresy, Clare, Mirii i Priscilli, które uzupełniają nam historię o parę ciekawych wątków. Ci, którzy znają Atak Tytanów będą wiedzieli, skąd autor czerpał inspirację – nie jest możliwe, by nie pożyczył chociaż trochę z Claymore. Znakomity tom, a teraz będzie już tylko gęściej, mroczniej, lepiej. Ta historia zdecydowanie zasługuje na większą sławę i uznanie. Byłoby wspaniale, gdyby kontynuowano anime lub zrobiono remake, tym razem obejmujący całą opowieść.

Kokoro to młoda dziewczyna, która nie może chodzić do szkoły. Wskutek dziwnego zdarzenia dziewczyna przechodzi przez lustro i trafia do tajemniczego zamku... Co łączy ją z innymi dzieciakami, które też tam trafiły? I kim jest tajemnicza dziewczyna w masce? Piękna historia, wciągająca i zastanawiająca. Polecam czytać w ciągu (kilka tomów naraz).

"Ostatecznie wszyscy jesteśmy odmieńcami którzy starają się jakoś istnieć obok siebie." Czarująca, klimatyczna kreska. Treść nasuwa nieco na myśl "Księgę Vanitasa" Jun Mochizuki. Mam jednak pewne zastrzeżenia co do fabuły, a raczej do rozmów i tekstów z jakimi postacie zwracają się do trzynastoletniego Theo. Niektóre nie powinny mieć miejsca i ubolewam na tym, że manga z tak wielkim potencjałem prezentuje taki poziom. Sam świat przedstawiony został interesująco ukazany i mam nadzieję, że historia pójdzie w dobrym kierunku bez niepotrzebnych wstawek.

Chong, chwilowo odsunięta od żony kanclerza, dowiaduje się wielu rzeczy. Brutalna rzeczywistość puka do jej drzwi... A później sielankowe chwile wracają. Dwie kobiety spędzają razem czas, aż przybywa brat kanclerzowej... Co będzie dalej? Historia już napisała tę powieść, a manga odtwarza ją na swój sposób. Bardzo mnie zaskoczyła i zdenerwowała końcówka tomiku - bardzo bym już chciała wiedzieć, jak się skończy ten wątek!

Główną bohaterką serii jest tytułowa pani Faust. Poznajemy ją z perspektywy młodego chłopaka Mariona, który natrafia na bohaterkę przez przypadek. Biedny chłopiec jest zmuszony do kradzieży i Johnanna Faust ratuje go z opresji. W zamian za to tajemnicza kobieta prosi chłopca o przysługę. Jest to dosyć niepozorna rzecz, bo młodzieniec ma wejść do pewnego kościoła i zaprosić ją do środka. Okazuje się, że Johanna to Faust z legendy i kobieta obecnie poszukuje fragmentów diabła Mefistofelesa, który jest jej sługą. Potworny byt został 100 lat temu schwytany przez kościół i rozczłonkowany tak by nie mógł już czynić zła. Faust od tego czasu jest w drodze i sukcesywnie zbiera kolejne części ciała bestii. Jej misja jest utrudniana przez specjalny oddział kościoła do walki z potworami. Marion będąc pod wrażeniem Johanny, decyduje się podążać za nią i uczyć się od niej. Nie będzie to prosa droga, bo panią Faust czeka masa wyzwań i problemów. W jakim celu bohaterka chce zebrać wszystkie części Mefistofelesa? No i czy losy Frau Faust pokrywają się z tym co znamy z legend?

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: W trzecim tomie Złudnego nieba Maru i Kiruko kontynuują swoją podróż po postapokaliptycznym Tokio. Bohaterowie odwiedzają małą „namiotową” wioskę, szukając jedzenia i nowych informacji. Kiruko postanawia bowiem znaleźć lekarza odpowiedzialnego za jej nietypową chorobę. Tymczasem w szkole stan Tarao pogarsza się, a Tokio zaczyna doświadczać niepokojących objawów. Tom trzeci rozwija fabułę w sposób przemyślany, wprowadzając nowe wątki i postacie. Autor subtelnie rozbudowuje świat przedstawiony, wprowadzając organizację religijną i jej niejednoznaczne metody działania. Akcja toczy się powoli, ale systematycznie, dzięki czemu czytelnik może docenić zarówno tajemnicę, jak i detale świata. Jednym z największych atutów tomu są relacje między Maru i Kiruko. Ich więź jest mocna, a interakcje często wywołują uśmiech, dodając historii lekkości. Jednocześnie bohaterowie muszą zmagać się z zagrożeniami, co wprowadza równowagę między humorem a dramatem. Autor zręcznie łączy gatunki: science fiction, postapokalipsę i elementy tajemnicy. Motywy robotów, eksperymentów medycznych i kwestii płci sprawiają, że historia pozostaje świeża i angażująca. Jednocześnie pewne sceny wydają się powtarzalne, co może nieco obniżać tempo narracji. Zaletą jest za to sposób, w jaki wątki szkolne przeplatają się z podróżą Maru i Kiruko. Dzięki temu świat jest spójny, a czytelnik może obserwować różne perspektywy.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-mangi-zludne-niebo-tom-3-5

Nieco mniej zabójstów względem poprzedniego tomu. Większa uwaga skupiona została na planach Marii, ich problemach i jej potencjalnym sojuszniku, narzędziu lub problemie. Bardziej kieruję się w stronę drugiej opcji. Yuda, bo o nim mowa, wywołuje współczuję, a za razem irytuje. Stanowi kolejną postać, która ma podkreślić Marię, on nieporadny, ona zaradna, on tchurz, który nie do końca wie co robi, ona odważna, planująca itd. Możliwe, że zostanie on użyty jako powód jej upadku -- oby nie. Za to też świetnie wyciągnął jej strach, jej obrzydzenie na myśl o starej wersji siebie, osobie, którą była tuż po utracie syna. Tom o tyle ciekawy, że tutaj oprawca jest najbardziej uczłowieczony. Najbardziej skupiono się przy tym oczywiście na Kinugawie, trzecim z oprawców i kolejnym celu Marii, który wywołuje dozę sentymentu. Nadal budowany jest jako ten zły, ale ze wszystkich postaci jest najbliżej czytelnika. Przyprawia o myśli, że z tych wszystkich Kinugawa jest tym 'najbardziej dobrym', który nieco zboczył z drogi dobroci. Zastanawiająca jest kwestia rodziców oprawców. Oprócz tego czym się zajmują i że ich dzieci chcą iść w ich ślady, to nie ma nic. Mam nadzieję, że zostaną bardziej poruszone. Autorzy budują napięcie?