Dom bólu

Przemęczyłam kilkadziesiąt stron. Temat trudny i ważny, ale samo to nie może świadczyć o wartości książki. Płaskie, sztuczne dialogi; skatowana dziewczyna, która prawie nie może oddychać, ale wypowiada długi kwiecisty monolog. Brak pogłębionej refleksji, analizy. Zdania bardzo proste, licealne, które czyta się bez żadnego zachwytu nad kunsztem i warsztatem autora. Ogólnie słabiutko.

Przemęczyłam kilkadziesiąt stron. Temat trudny i ważny, ale samo to nie może świadczyć o wartości książki. Płaskie, sztuczne dialogi; skatowana dziewczyna, która prawie nie może oddychać, ale wypowiada długi kwiecisty monolog. Brak pogłębionej refleksji, analizy. Zdania bardzo proste, licealne, które czyta się bez żadnego zachwytu nad kunsztem i warsztatem autora. Ogólnie...

Książka bardzo przygnębiająca, ale pewnie dużo w niej prawdy. Zosia nie miała ciepła w rodzinnym domu i takiego szukała dla siebie w przyszłości. Ułożyło się jednak nie do końca jak chciała. Nie zgadzam się za bardzo z zakończeniem, czy to było jedyne rozwiązanie?

Książka bardzo przygnębiająca, ale pewnie dużo w niej prawdy. Zosia nie miała ciepła w rodzinnym domu i takiego szukała dla siebie w przyszłości. Ułożyło się jednak nie do końca jak chciała. Nie zgadzam się za bardzo z zakończeniem, czy to było jedyne rozwiązanie?

Książka pomimo ,że opisuje tragedię młodej dziewczyny a potem żony i matki, jest bardzo kiepska w ogólnym wykonaniu. Sztuczne dialogi i górnolotne sformułowania prostych rzeczy. Czytając miałam wrażenie ,iż postać głównej bohaterki jest zlepiona z wielu różnych bohaterek innych książek . Ogrom cierpienia nie do udźwignięcia dla jednej osoby. Literacko leży ,po prostu pewną formą grafomanii.

Książka pomimo ,że opisuje tragedię młodej dziewczyny a potem żony i matki, jest bardzo kiepska w ogólnym wykonaniu. Sztuczne dialogi i górnolotne sformułowania prostych rzeczy. Czytając miałam wrażenie ,iż postać głównej bohaterki jest zlepiona z wielu różnych bohaterek innych książek . Ogrom cierpienia nie do udźwignięcia dla jednej osoby. Literacko leży ,po prostu pewną...

Piękna książka. Pochłonęłam jednym tchem, ciekawa kolejnych losów bohaterki. Byłam wstrząśnięta, a jednocześnie pod wrażeniem jej siły i woli przetrwania. Po raz kolejny przekonałam się jak silne są kobiety i jak wiele mogą przetrwać, a jednak wiele z nich nadal nie wierzy w siebie i w swoją moc. Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę autorki. Dziękuję.

Piękna książka. Pochłonęłam jednym tchem, ciekawa kolejnych losów bohaterki. Byłam wstrząśnięta, a jednocześnie pod wrażeniem jej siły i woli przetrwania. Po raz kolejny przekonałam się jak silne są kobiety i jak wiele mogą przetrwać, a jednak wiele z nich nadal nie wierzy w siebie i w swoją moc. Z niecierpliwością czekam na kolejną książkę autorki. Dziękuję.

Witam Was ponownie bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.
Przychodzę do Was z książką, o której jest zbyt cicho, książka, która wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji w stosunku do osób, które dopuściły się przemocy zarówno fizycznej jak i słownej wobec własnego dziecka. Bo ważniejsze było co ludzie powiedzą a nie to co myśli i czuje dziecko i o czym marzy.
Zosia przez całe życie nie miała łatwo. Niejednokrotnie otarła się o śmierć, zamknieta w komórce,nie mogąc zaczerpnąć tchu po tym jak matce coś się nie spodobało i tak pobiła dziewczynkę, że ta z trudem łapała oddech, bo w jej chorej głowie ważniejsi byli inni nie własne dziecko.
Później w dorosłym życiu nie miała lepiej wpadła z deszczu pod rynnę, pod skrzydła przemocowego męża. Ile bólu może znieść człowiek? Jak widać w tym przypadku wiele.
Poruszająca historia o niespełnionych marzeniach, trudnym dzieciństwie, o brutalnej przemocy rodzica wobec dziecka.
Książka smutna, pełna emocji, problemów o których powinno się rozmawiać i nie zamiatać ich pod przysłowiowy dywan.

Witam Was ponownie bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy.
Przychodzę do Was z książką, o której jest zbyt cicho, książka, która wzbudziła we mnie wiele skrajnych emocji w stosunku do osób, które dopuściły się przemocy zarówno fizycznej jak i słownej wobec własnego dziecka. Bo ważniejsze było co ludzie powiedzą a nie to co myśli i czuje dziecko i o czym marzy.
Zosia...

Zosia nie miała łatwego życia. W dzieciństwie matka biła ją, nieraz do utraty przytomności. Gdy dorosła została oddana mężczyźnie, który ją zgwałcił. Zrazu małżeństwo było w miarę dobre, gdy jednak mąż popił to pokazywał co potrafi. Nie bił dzieci, ale Zosi dostawało się często. W końcu ma wszystkiego dość. Postanawia... Poczytaj

Zosia nie miała łatwego życia. W dzieciństwie matka biła ją, nieraz do utraty przytomności. Gdy dorosła została oddana mężczyźnie, który ją zgwałcił. Zrazu małżeństwo było w miarę dobre, gdy jednak mąż popił to pokazywał co potrafi. Nie bił dzieci, ale Zosi dostawało się często. W końcu ma wszystkiego dość. Postanawia... Poczytaj

"Gdy przemoc odbiera nadzieję, pragnienie wolności staje się jedynym ratunkiem."


Lata 70 i 80, mazowiecka wieś, to właśnie tutaj dorasta nasza główna bohaterka Zosia Korcz.
Dziewczynka od najmłodszych lat cierpi, ogromnie cierpi, matka stosuje wobec niej przemoc fizyczną i jak i psychiczną, nie kocha swojej córki, uświadamia ją o tym niemal codziennie. Dla kobiety azylem szczęścia i miłości była Marysia, którą pochowała a jej serce odeszło razem z nią, tak to tłumaczy sobie i Zosi.


"Zofia nie znała słowa "kocham". Nie wiedziała, czym jest rodzicielska miłość. Nie doświadczała jej. Za to bardzo dotkliwie odczuwała ból. Ból przenikający na wskroś, rozlewający się po całym ciele. Ból odbierający świadomość, gaszący w jej oczach światło, pozostawiający ogromną ciemność. Ale nie miłość..."

Zosia nie raz została skatowana przez matkę praktycznie do nieprzytomności... a gdzie ojciec? Niestety, jest zbyt uległy i słucha się żony, pomimo słów nic więcej nie zrobił.
Żyją oni dość skromnie, a wszystko przez to, że Genowefa wolała żywność rozdać po wsi, aby ją uważano i dobrze o niej mówiono, no i tak właśnie było.
Jednak to jakie piekło potrafiła zgotować swojej córce nie wiedział nikt, wszystko działo się za zamkniętymi drzwiami.


Mijają kolejne lata a w domu Kroczów wcale się nie zmienia.

Zosia podkochuje się w pewnym mężczyźnie i ma nadzieję na lepsze życie, jednak ten znajduje sobie inną.
Tak oto na jej drodze pojawia się on, Marian Leśniak, który interesuje się Zosią i obiecuje jej wiele, jednak to kim naprawdę jest przekonuje się niemal od razu.
Mężczyzna zastrasza ją a kolejnie wyrządza okropną krzywdę, a tego Zosia nie zapomni nigdy.
Myślała, że może mu zaufać... pomyliła się i to bardzo.

Jednak los chciał, aby Marian stał się jej częścią życia, aby był z nią do końca jej dni... zostają oni małżeństwem.
To właśnie od teraz życie Zosi staje się koszmarem, najprawdziwszym koszmarem.




"Dom bólu" to fenomenalna książka, bardzo bolesna historia, jak sam tytuł mówi, historia, która niejednokrotnie wstrząśnie czytelnikiem, z każdą kolejną stroną rozrywa serce, kawałek po kawałku... a poskładać będzie je ciężko. 💔

Powieść wartościowa, zdecydowanie warta uwagi, która Was zszokuje a przede wszystkim skłoni do refleksji i uświadomi nas aby oczy mieć szeroko otwarte i uważać na ludzi, przepraszam 🫢 na potwory.

Książka jest podzielona na 3 części.
1. Dzieciństwo usłane kolcami - poznamy dokładnie historię Zosi, bardzo bolesną historię z dzieciństwa. Jak można być tak uważanym, przez wszystkich uwielbianym a zamkniętymi drzwiami być najprawdziwszym potworem?

2. Dla jej dobra - dowiemy się, co rodzice Zosi zaplanowali... zaplanowali coś, co zmieni jej życie, nie na lepsze, lecz na gorsze, o wiele gorsze.

3. Trudy dorosłości - trudy?! Raczej piekło. Ale o tym przekonacie się sami.

Bardzo emocjonalna podróż przed Wami.
Czytajcie!!! 💔🥺

"Gdy przemoc odbiera nadzieję, pragnienie wolności staje się jedynym ratunkiem."


Lata 70 i 80, mazowiecka wieś, to właśnie tutaj dorasta nasza główna bohaterka Zosia Korcz.
Dziewczynka od najmłodszych lat cierpi, ogromnie cierpi, matka stosuje wobec niej przemoc fizyczną i jak i psychiczną, nie kocha swojej córki, uświadamia ją o tym niemal codziennie. Dla kobiety azylem...

Czy istnieje jakiś limit bólu i cierpienia przypadający na jednego człowieka? Życie Zosi Korcz pokazuje, że nie, że to się nigdy nie kończy, zmienia tylko formę. Od dziecka maltretowana przez matkę, katowana do nieprzytomności, ale kto zwróciłby na to uwagę w latach 70-tych na mazowieckiej wsi? Lepiej nie widzieć i nie reagować. Przecież tylko twardą ręką można wychować dziecko tak, aby wyszło na ludzi. Nawet ojciec, który wie o wszystkim zostawia wolną rękę swojej żonie w wychowaniu córki, a wyrzuty sumienia zagłusza alkoholem. Zosia próbuje różnych sposobów, aby wyrwać się z domu, w którym zamiast miłości spotyka się tylko z przemocą, ale w jej życiu nie ma miejsca na spokój. Zmuszona do małżeństwa zamienia tylko jednego kata na innego. Mimo, że początkowo ma nadzieję na to, że będzie wiodła w miarę bezpieczne i spokojne życie szybko okazuje się, że jej mąż nie znosi sprzeciwu a alkohol robi z niego potwora.
W tej książce autorka nie bawi się w niedopowiedzenia, podaje nam prawdę czarno na białym, pokazuje przemoc taką jaka ona jest co powoduje, że czytanie jej jest trudne i bolesne, ale z drugiej strony po pewnym czasie przestaje robić na nas wrażenie. I to jest przerażające. Tak jakbyśmy się przyzwyczaili do tego o czym czytamy. Często zastanawiamy się czemu ofiary przemocy zostają ze swoimi oprawcami. Może to działa podobnie.
Największe wrażenia zrobiła na mnie pierwsza strona, pozwólcie, że zacytuję „Dom bólu to fikcyjna historia oparta na prawdziwych wspomnieniach i niejednokrotnie bolesnych i przykrych doświadczeniach życiowych”

Czy istnieje jakiś limit bólu i cierpienia przypadający na jednego człowieka? Życie Zosi Korcz pokazuje, że nie, że to się nigdy nie kończy, zmienia tylko formę. Od dziecka maltretowana przez matkę, katowana do nieprzytomności, ale kto zwróciłby na to uwagę w latach 70-tych na mazowieckiej wsi? Lepiej nie widzieć i nie reagować. Przecież tylko twardą ręką można wychować...

"Dom bólu"
Kamila Jannasz

Polska wieś, lata 70te.
Zosia Korcz, od małej dziewczynki ,doznaje przemocy domowej ze strony matki.
Ojciec gustujący w alkoholu oraz społeczeństwo jest ślepe na krzywdę dziecka -przecież wychowywać trzeba twardą ręką, bo co powiedzą ludzie.
Nawet gdy jest ofiarą gwałtu, matka obarcza winę nie gwałciciela a właśnie córkę. Na domiar złego jej oprawca zostaje jej mężem...
Z biegiem lat tworzą w miarę zgodne małżeństwo ,a Zosia ma nadzieję, że jej dzieci nie zaznają tego co ona.. niestety nie wie jak ponownie życie z niej zadrwi.

Uwielbiam czytać takie historie! Gdyż bazują na prawdziwym życiu, które nie raz wcale nie jest usłane różami.
Autorka w dobitny sposób ukazuje nam realia życia rodzinnego na wsi. Gdzie tragedie działy się za zamkniętymi drzwiami i nawet jeśli wychodziły na zewnątrz szybko zostały zamiatane pod dywan.
Z tej historii emanuje niesamowita ilość bólu ale też I determinacji głównej bohaterki do zmian i powiem szczerze ,że jestem dumna z tego jak zakończyła się ta książka (chociaż autorka zostawiła tutaj furtkę na ewentualną kontynuację).
Historia zdecydowanie nie należy do lekkich ,ale chwyta za serce i warto ją poznać.

Moja ocena : 9/10
#recenzja #book #booklover #bookstagrammer #bookstagram #bookstagrampl #czytambolubie #rybnik #rybnikczyta #pijackawe_czytam #myszaczyta #parabookstagrama #powiescobyczajowa #dramat #dombolu
#novaeres #szelestczasu

"Dom bólu"
Kamila Jannasz

Polska wieś, lata 70te.
Zosia Korcz, od małej dziewczynki ,doznaje przemocy domowej ze strony matki.
Ojciec gustujący w alkoholu oraz społeczeństwo jest ślepe na krzywdę dziecka -przecież wychowywać trzeba twardą ręką, bo co powiedzą ludzie.
Nawet gdy jest ofiarą gwałtu, matka obarcza winę nie gwałciciela a właśnie córkę. Na domiar złego jej...

Sama nie wiem co myśleć o tej książce. Strasznie smutne życie miała ta Zośka. Cały czas miała pod górkę. Ostateczna jej decyzja to jakieś nieporozumienie. Zakończenie jakby z innej książki. Czuję niedosyt po jej skończeniu🤔🤔🤔

Sama nie wiem co myśleć o tej książce. Strasznie smutne życie miała ta Zośka. Cały czas miała pod górkę. Ostateczna jej decyzja to jakieś nieporozumienie. Zakończenie jakby z innej książki. Czuję niedosyt po jej skończeniu🤔🤔🤔