Sztuka przetrwania

Połączenie sztuki czyli tworu czysto kulturowego z "dziką" naturą. Czy to możliwe, tak. ten reportaż przybliża wystawy które starają się to łączyć, czy to przez performance, czy "projekt" czy klasyczną wystawę, naturę ze sztuką. Autorka spaja i relacjonuje różne pomysły na pokazanie w centrum sztuki życie i przetrwanie roślin w ludzkim świecie (głównie w mieście).

Połączenie sztuki czyli tworu czysto kulturowego z "dziką" naturą. Czy to możliwe, tak. ten reportaż przybliża wystawy które starają się to łączyć, czy to przez performance, czy "projekt" czy klasyczną wystawę, naturę ze sztuką. Autorka spaja i relacjonuje różne pomysły na pokazanie w centrum sztuki życie i przetrwanie roślin w ludzkim świecie (głównie w...

Zbiór esejów o projektach artystycznych polskich artystek, które skupiają się na wątkach natury i ekologii, pokazujące wysiłki osób, które współpracowały z artystkami. Autorka przeplata je z refleksjami nt. siły przetrwania, bezdomności, uchodźstwa oraz feminizmu i osobistych wątków doświadczania pandemii i macierzyństwa. Jest to niezwykła mieszanka, pobudzająca do myślenia i dająca nieoczywistą nadzieję.

Zbiór esejów o projektach artystycznych polskich artystek, które skupiają się na wątkach natury i ekologii, pokazujące wysiłki osób, które współpracowały z artystkami. Autorka przeplata je z refleksjami nt. siły przetrwania, bezdomności, uchodźstwa oraz feminizmu i osobistych wątków doświadczania pandemii i macierzyństwa. Jest to niezwykła mieszanka, pobudzająca do myślenia...

Jest to jeden z bardzo nielicznych przypadków, kiedy autorkę poznałem wcześniej niż jej dzieło. Anię spotkałem w Gdańskim Domu Literatury, gdzie mówiła o pisaniu, gdy nie ma się na to czasu. Właśnie wtedy zapragnąłem przeczytać ,,Sztukę przetrwania", obok której, muszę przyznać, przeszedłbym obojętnie w innych okolicznościach. I jaka to byłaby strata! Książka okazała się naprawdę świetna, od języka po treść. Anka piszę naprawdę przyjemnie, o niezbyt przyjemnych tematach. Eseje skupiają się na sztuce powiązanej z naturą, sztuce, która chce nam pokazać, że na tej planecie nie jesteśmy sami. Autorka opowiada o tym z wyczuciem i troską. Poznajemy kulisy powstawania projektów, odsłania się nam działania galerii sztuki, ale także prawdę o świecie i to jak ważny jest sam proces tworzenia. Mimo wszystko książka jest o przetrwaniu, przetrwaniu naszym i natury. To opowieść o tym, jak rośliny są mistrzami życia, a jak bardzo my im to utrudniamy. Książka opowiada o rzeczach bolesnych i niełatwych. Może przed czytelnikiem odkryć smutną prawdę o nim samym. Po przeczytaniu nie przejdziecie obojętnie obok żadnego drzewa, krzewu, a nawet dżdżownicy. Bardzo polecam!

Jest to jeden z bardzo nielicznych przypadków, kiedy autorkę poznałem wcześniej niż jej dzieło. Anię spotkałem w Gdańskim Domu Literatury, gdzie mówiła o pisaniu, gdy nie ma się na to czasu. Właśnie wtedy zapragnąłem przeczytać ,,Sztukę przetrwania", obok której, muszę przyznać, przeszedłbym obojętnie w innych okolicznościach. I jaka to byłaby strata! Książka okazała się...

Lubię książki, w których opisana historia splata się ze światem przyrody. Tę pozycję odbieram jako zbiór osobistych esejów autorki, która odsłania kulisy organizowania wystaw artystów, których główną inspiracją jest natura. Autorka dzieli się z nami refleksjami na temat sztuki (mnie zachęciła d przyjrzenia się pracom wspomnianych artystów),zdradza przestanie twórcy, ujawnia jego motywację, ponadto dzieli się bolączkami i kłopotami, z którymi musi się uporać (zabawny fragment o nocowaniu bezdomnego w "przyrodniczej instalacji" ). Zachęca do przyjrzenia się światu przyrody i szukania w nim inspiracji. "Takiej sztuki roślin nie widać gołym okiem. Aby się nią zachwycić, trzeba zejść z gatunkowego piedestału i pozbyć się nawykowych sposobów myślenia o świecie. Patrzeć uważniej. Sięgnąć głębiej. Pod skorupę tego , co ludzkie, znane i zrozumiałe ..." Ciekawe.

Lubię książki, w których opisana historia splata się ze światem przyrody. Tę pozycję odbieram jako zbiór osobistych esejów autorki, która odsłania kulisy organizowania wystaw artystów, których główną inspiracją jest natura. Autorka dzieli się z nami refleksjami na temat sztuki (mnie zachęciła d przyjrzenia się pracom wspomnianych artystów),zdradza przestanie twórcy,...

Okropnie zmanierowana, zlepek cudzych inspiracji i myśli opakowanych w wielkomiejskie, egzaltowane przeżywanie „trudów” życia

Okropnie zmanierowana, zlepek cudzych inspiracji i myśli opakowanych w wielkomiejskie, egzaltowane przeżywanie „trudów” życia

Sięgając po tę książkę spodziewałam się czegoś innego, może bardziej dostępnego?

W „sztuce przetrwania” dryfujemy między sztuką, naturą a moralnością. Trochę jakbyśmy czytali coś na granicy reportażu a pracy naukowej. Na pewno dzięki autorce poznałam kilka konceptów wystaw, zastanowiłam się nad kilkoma sprawami, więc efekt chyba osiągnięty. Ale czy jest to książka, którą bym poleciła? Nie wiem. Może po prostu nie jest przeznaczona dla mnie.

Sięgając po tę książkę spodziewałam się czegoś innego, może bardziej dostępnego?

W „sztuce przetrwania” dryfujemy między sztuką, naturą a moralnością. Trochę jakbyśmy czytali coś na granicy reportażu a pracy naukowej. Na pewno dzięki autorce poznałam kilka konceptów wystaw, zastanowiłam się nad kilkoma sprawami, więc efekt chyba osiągnięty. Ale czy jest to książka, którą...

Książka nieoczywista, tytuł może być odczytywany na kilka sposobów w różnych konfiguracjach. Po lekturze jest to nawet trudniejsze.
Porusza różne tematy których wspólnym mianownikiem jest współżycie roślin i ludzi w jednej sferze. Sztuka roślin jako Sztuka przetrwania oraz Sztuka przetrwania ludzi w świecie roślin - oba zagadnienia przenikają się wzajemnie. Do tego temat zmian klimatu oraz tego jaka przyszłość nas w związku z tym czeka. Ja jako matka także czuję strach i często niedowierzanie że do tego stopnia doprowadziliśmy naszą planetę. Bardzo potrzebna lekturą. Odkąd skończyłam, temat roślin i klimatu mnie nie opuszcza.

Książka nieoczywista, tytuł może być odczytywany na kilka sposobów w różnych konfiguracjach. Po lekturze jest to nawet trudniejsze.
Porusza różne tematy których wspólnym mianownikiem jest współżycie roślin i ludzi w jednej sferze. Sztuka roślin jako Sztuka przetrwania oraz Sztuka przetrwania ludzi w świecie roślin - oba zagadnienia przenikają się wzajemnie. Do tego temat...

O życiu w bańce słyszeli już chyba wszyscy. Bądź niemal wszyscy. Życie w bańce stało się oklepanym banałem, plastrem (w dodatku bez opatrunku) na społeczne rany, nie tylko polskie zresztą. Najczęściej bańka wchodzi w związek frazeologiczny z przymiotnikiem „informacyjna”. Ale bańka informacyjna to najniższy szczebel (anty)organizacji społeczeństwa. Bo po pobieżnej nawet analizie łatwo dostrzec efekt otorbienia. Jedna duża bańka skrywa w sobie bańkę mniejszą, ta jeszcze mniejszą i na końcu dochodzimy do atomizacji, jakże korzystnej dla każdej władzy. Bańka informacyjna mieści się zatem w bańce kulturowej, a ta znowu w bańce ideologicznej. Tak z grubsza rzecz ujmując. Nazwałbym to systemem matrioszek, gdybym nawet tego od dawien dawna funkcjonującego określenia nie wiązał w dzisiejszych czasach z ekspansją ruskowo mira, a do tego procederu przykładać ręki nie zamierzam. Taka struktura wytwarza bardzo szczelny system, w ramach którego transfery są nieliczne, choć mogą być znamienne (warto sobie przypomnieć, jak wielkie znaczenie miało przed wiekami nawrócenie – czyli transfer, ewentualnie konwersja – św. Pawła).

Do czego służy ten amatorski i meandrujący wywód? W sumie wyłącznie do tego, bym mógł oznajmić, że na poziomie elementarnym należę do innej bańki informacyjnej niż Anka Wandzel. Zapewne mieścimy się w tych samych bańkach wyższego poziomu, jednak codzienny świat jej i mój są znacząco odmienne. Mimo to do mojej prywatnej infostrefy przebijały się, rzadkie co prawda, jednak pochlebne lub wręcz entuzjastyczne opinie na temat „Sztuki przetrwania”. I to był powód, że po nią sięgnąłem, choć temat młodej sztuki o charakterze botanicznym nie jest memu sercu najbliższy, może ze względu na niemal zupełną ignorancję. Ale na wszystkim znać się nie sposób, ostatnimi czasy wiele energii poświęciłem za to na przykład na zgłębianie tajników AI. W kwestii artystycznej, a nie technologicznej – to dobrze poznałem nowy gmach Muzeum Sztuki Współczesnej. Ostatecznie lektura „Sztuki przetrwania” w moim przypadku do spektakularnej transpozycji nie doprowadziła.

Tak czy siak, mleko się rozlało (mleko, mleko, nie żaden olej). Bez nadmiaru emocji czytałem rozważania antropolożki Anki (właściwie spodobało mi się nawet, że autorka od początku skróciła dystans tą formą imienia na okładce) o antropocenie, o solarpunku, w końcu o afektywnej, postantropocentrycznej (sic!) sztuce przetrwania stojącej w kontrze do rzeczywistej walki ze śmiercią. No, kuratorskiego i akademickiego żargonu nie zabrakło na pewno, choć mogło być z pewnością gorzej. Oplatały mnie coraz ciaśniej systemy korzeniowe, grzybnie i kłącza. Roślinność stanowiąca materię sztuki tym bardziej opanowywała moją wyobraźnię, im bujniej rozkwitała za oknem, bo wiosenny czas jej sprzyjał. Anka Wandzel prezentowała się przekonująco, mimo że biegle obracała się w nieznanych mi kręgach kombinatów artystycznych czy ekologicznych farm spółdzielczych. Miałem wciąż z tyłu głowy, że zgodnie z często pojawiającą się w infostrefie wizytówką, to „badaczka związków sztuki, roślin i pracy opiekuńczej”. W dodatku młoda matka i prekariuszka dotknięta pandemicznymi restrykcjami.

W pewnym momencie Wandzel wzbudziła we mnie nawet tkliwość, gdy porzuciła krytyczne instrumentarium oraz nomenklaturę i z nieukrywaną empatią zajęła się opisaniem sytuacji w Puszczy Białowieskiej, rzecz jasna w kontekście oddziaływania przyrody na migrantów i służb na przyrodę puszczańską. Ale nawet w tych fragmentach nie sprawiła, bym przyjął jej książkę z entuzjazmem. To prawda, poszerzyłem dzięki niej wiedzę na temat zagadnień, które dotychczas mnie nie dotyczyły. Ale czy to wiedza trwała? Raczej wątpię. Aby jednak cały trud nie poszedł na marne, wkrótce sięgnę po „Drugie życie czarnego kota” Stanisława Łubieńskiego. Wiele na to wskazuje, że znajdę pokrewieństwo między tymi dwoma tytułami, jednak w przypadku tego drugiego liczę na większą literacką finezję.

O życiu w bańce słyszeli już chyba wszyscy. Bądź niemal wszyscy. Życie w bańce stało się oklepanym banałem, plastrem (w dodatku bez opatrunku) na społeczne rany, nie tylko polskie zresztą. Najczęściej bańka wchodzi w związek frazeologiczny z przymiotnikiem „informacyjna”. Ale bańka informacyjna to najniższy szczebel (anty)organizacji społeczeństwa. Bo po pobieżnej nawet...