Śladami twojej krwi

Dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Od pierwszych też stron złapałam się tez na tym, ze… bardzo podoba mi się język. Zaczynamy od budzenia się naszego bohatera w szpitalu i bardzo ładna jest ta sekwencja, kiedy on sądzi, ze jeszcze coś mu się śni, że za chwile otworzy oczy i zobaczy swoja żonę i to będzie ich kolejny wspólny poranek… I tam są takie krótkie opisy ich życia już na start, które dla mnie naprawdę były ładne.

Ja mam za sobą tylko pierwszy tom serii o Oldze Balickiej autorki i nie pamiętam, żebym tam tak zwracała uwagę na język. Wydaje mi się, ze autorka zrobiła ogromny postęp, jeżeli o to chodzi. Mogę się mylić, ale takie mam wrażenie.

A później cała intryga również mnie wciągnęła i, co nie zdarz mi się często, nie myliły mi się postacie. Każda, od bohatera, przez jego przyjaciela, przez policjantów, po mniejsze postacie, były na tyle wyraziste, że nie miałam problemu z ich rozpoznawaniem.

I tez o tych najważniejszych postaciach dowiadujemy się coraz więcej z czasem, są wspomnienia i opisy z przeszłości, ale wszystko jest w dobrym tempie.

To jest naprawdę dobry kryminał, który ma ostatecznie trzy wady.
1. wada – ostatnia warstwa intrygi i zakończenia. Jak już wiemy, kto jest tym złym, to dodawania jaszcze jednej warstwy powiązań i dobijanie tej intrygi na nie wiadomo jak zaawansowany poziom… Po co? Wiedzieliśmy, co wiedzieliśmy o tej postaci i to wystarczyło. Niby ten poziom jeszcze ma uwiarygodnić to, dlaczego to akurat Kalina i Rupert zostali wciągnięci w tą całą historię, ale… można było to wyjaśnić dużo prościej, po prostu podeprzeć się, ze firma Ruperta jest lokalna, ale ma sukcesy i tyle. Po co jeszcze ten motyw jakieś wydumanej zemsty.

A druga wada… łączy się też z trzecią w sumie… Otóż jest tu postać, która ma.. nietypowy charakter…. I, no tutaj muszę podać tę informację, bo inaczej moja wypowiedź będzie niejasna kompletnie, a to musi wybrzmieć: jedna z postaci ma zespół Aspergera. I to tak szkodliwy wizerunek, kompletne pomylenie pojęć przez autorkę, szczególnie w kontekście epilogu, który jest tą ostatnią wadą. Osobę w spektrum, w którym da się normalnie żyć, wypracować swoje schematy, zrobiono… osobę z psychopatią. I jeszcze autorka próbowała się kryć tekstem gdzieś tam, że „aaa diagnozy w pełni to nikt nie postawił na tego Aspergera”… więc sobie autorka zrobiła dupochron i wypisała, co jej przyszło na myśl i nikt z redakcji ani korekty nie pomyślał sobie, że ej… może coś by tu trzeba było zmienić, bo to jest zakłamany wizerunek, szkodliwy, nie ma mowy o leczeniu tej postaci, o porządnej diagnozie właśnie, nie am terapii i niedoświadczeni czytelnicy mogą naprawdę złe wnioski wynieść z przedstawienia tej postaci. Jeszcze gdyby nie epilog, można by na to przymknąć oko, bo wątek zostałby jakoś niedomknięty, ale nie… musieliśmy dostać tą „zajawkę” na kolejny tom….

I tutaj jeszcze mój ostatni wniosek… czy ze wszystkich kryminałów wydawanych w tym kraju musimy robić serie? Dlaczego to nie mogła być spoko, porządna, wciągająca, ale jednotomówka? Szczególnie, ze to jest tak grubymi nićmi szyte, tak naciągane w tym epilogu… Po co?

Dlaczego, pani Katarzyno, na koniec postanowiła Pani zniszczyć dobre wrażenie po tej książce? Ona miała szansę na dużo lepszą ocenę w moich oczach, ale ta końcówka, te kilka ostatni stron… Po prostu nie było potrzebne. Wystawiłam tej historii 7 gwiazdek, bo nie mogę zignorować, że do samego końca bawiłam się bardzo dobrze, ale mogło tutaj być spokojnie 8, gdyby nie ta końcówka. Serii nie będę raczej kontynuować.

Dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Od pierwszych też stron złapałam się tez na tym, ze… bardzo podoba mi się język. Zaczynamy od budzenia się naszego bohatera w szpitalu i bardzo ładna jest ta sekwencja, kiedy on sądzi, ze jeszcze coś mu się śni, że za chwile otworzy oczy i zobaczy swoja żonę i to będzie ich kolejny wspólny poranek… I tam są takie krótkie opisy ich życia już...

Historie autorki są raz lepsze, raz gorsze, ale przebijająca raz po raz zinternalizowana mizoginia (szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że autorka jest psycholożką) nie pomaga. Czy naprawdę każdy kryminał potrzebuje rozważań w stylu „mężczyźni racjonalni, głupie kobietki obrażają się bez sensu i zostają obrażone latami”? Ani to prawdziwe, ani nie urealnia akcji, a niesmak robi się coraz większy. Historia sama w sobie ok.

Historie autorki są raz lepsze, raz gorsze, ale przebijająca raz po raz zinternalizowana mizoginia (szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że autorka jest psycholożką) nie pomaga. Czy naprawdę każdy kryminał potrzebuje rozważań w stylu „mężczyźni racjonalni, głupie kobietki obrażają się bez sensu i zostają obrażone latami”? Ani to prawdziwe, ani nie urealnia akcji, a niesmak...

Wkręciłam się i chętnie dowiem się co ukrywa Roksana. Mam nadzieję, że Rupert zacznie żyć, a nie poddawać sie życiu.

Wkręciłam się i chętnie dowiem się co ukrywa Roksana. Mam nadzieję, że Rupert zacznie żyć, a nie poddawać sie życiu.

Po serii z Olgą chyba już żadna seria mi nie przypadła do gustu. Gdzie z Tymonem jeszcze jakoś uszła, to ta z Rupertem jest ciężko strawna. Autorka chyba nie lubi tego bohatera i mam wrażenie, że go normalnie gnębi. Przebrnęłam przez pierwszą część, ale drugiej chyba nie dam rady i odpuszczam po 50 stronach.

Po serii z Olgą chyba już żadna seria mi nie przypadła do gustu. Gdzie z Tymonem jeszcze jakoś uszła, to ta z Rupertem jest ciężko strawna. Autorka chyba nie lubi tego bohatera i mam wrażenie, że go normalnie gnębi. Przebrnęłam przez pierwszą część, ale drugiej chyba nie dam rady i odpuszczam po 50 stronach.

Niespójność wszystkiego aż przytłacza. Brak podstawowej wiedzy o ludzkich charakterach a męskich to już w ogóle. Kiedy ktoś z Was usłyszał tekst od jakiegokolwiek mężczyzny: "Może rumianku?". No absurd. Wrzucone dużo wszystkiego na raz, co sprawia, że całość jest totalnie niewiarygodna. Brak jakiegokolwiek sensu napisania tej książki. Po co? Nie rozumiem ani zachwytów 10/10, ani tego, że ta książka znalazła się w nominowanych do książki roku. Dramat.

Niespójność wszystkiego aż przytłacza. Brak podstawowej wiedzy o ludzkich charakterach a męskich to już w ogóle. Kiedy ktoś z Was usłyszał tekst od jakiegokolwiek mężczyzny: "Może rumianku?". No absurd. Wrzucone dużo wszystkiego na raz, co sprawia, że całość jest totalnie niewiarygodna. Brak jakiegokolwiek sensu napisania tej książki. Po co? Nie rozumiem ani zachwytów...

Ciekawe. Nigdy nie wiesz wszystkiego o wszystkich 😀

Ciekawe. Nigdy nie wiesz wszystkiego o wszystkich 😀

Ciekawie poprowadzona intryga. Zaskakujące zakończenie

Ciekawie poprowadzona intryga. Zaskakujące zakończenie

Najpierw słuchana, bo wpadła w oko na Audiotece, potem doczytana, bo okres próbny na audiobookach się skończył, a mi zostało trzy rozdziały.
I musiałam jeszcze odczekać w bibliotecznej kolejce, więc trochę mi się zeszło.
Ale bardzo się cieszę, że kiedyś, pod wpływem przeczytanej recenzji jednego ze znajomych, wrzuciłam ją na swoją półkę.
Bardzo dobrze się czyta, a historia Ruperta wciągnęła mnie już od pierwszych stron.
Facet, nie dość, że stracił jedną żonę, a córka dostarcza mu dodatkowych wrażeń, to ktoś w brutalny sposób morduje mu kolejną i to w jego obecności, a on nie jest w stanie przypomnieć sobie tego wypadku.
Później robi się jeszcze ciekawiej, a sama końcówka sprawia, że szukam w bibliotece kolejnego tomu.
No, a miałam nie wpadać już w kolejne serie...
Dla pani Katarzyny zrobię jednak wyjątek, bo już otrzymuje ode mnie nominację do ulubionych autorów.

Najpierw słuchana, bo wpadła w oko na Audiotece, potem doczytana, bo okres próbny na audiobookach się skończył, a mi zostało trzy rozdziały.
I musiałam jeszcze odczekać w bibliotecznej kolejce, więc trochę mi się zeszło.
Ale bardzo się cieszę, że kiedyś, pod wpływem przeczytanej recenzji jednego ze znajomych, wrzuciłam ją na swoją półkę.
Bardzo dobrze się czyta, a historia...

Czy ukochana żona jest faktycznie osobą jaką widzi w niej mąż?

Katarzyna Wolwowicz stawia swoich bohaterów w sytuacji, gdy prawda nie jest taka oczywista.
Rupert Ogrodnik, odnoszący sukcesy przedsiębiorca z branży IT, budzi się pewnego dnia w szpitalu z amnezją. Nie byłoby to taką straszną tragedią, gdyby nie fakt, że przy okazji dowiaduje się śmierci żony. To nie była prosta śmierć, a brutalne morderstwo, którego mógł być świadkiem. Amnezja potęguje bezradność Ruperta.
Autorka prowadzi akcję dwutorowo, odsłaniając mroczne sekrety przeszłości, pełne kłamstw i manipulacji. Tym samym czytelnik zostaje wciągnięty w historię rodzinnych traum i zdrady, które wypływają przy okazji rozwiązywania intrygi kryminalnej. W efekcie dostajemy mroczny thriller psychologiczny, który nie pozostawia czytelnika obojętnym.

Czy ukochana żona jest faktycznie osobą jaką widzi w niej mąż?

Katarzyna Wolwowicz stawia swoich bohaterów w sytuacji, gdy prawda nie jest taka oczywista.
Rupert Ogrodnik, odnoszący sukcesy przedsiębiorca z branży IT, budzi się pewnego dnia w szpitalu z amnezją. Nie byłoby to taką straszną tragedią, gdyby nie fakt, że przy okazji dowiaduje się śmierci żony. To nie...

Jakbym oglądała Ukryta prawdę , takie same emocje 🥴

Jakbym oglądała Ukryta prawdę , takie same emocje 🥴