Claymore. Tom 3

Kolejny udany tom mangi "Black Clover". Obejmuje on rozdziały 17-25. Pierwsze rozdziały są kontynuacją wydarzeń z poprzedniego tomu: misją głównych bohaterów w lochach. Asta udowadnia nam i swoim rywalom, że jest on godnym przeciwnikiem, gdy staje do walki z Marsem. Do rąk głównego bohatera trafia również nowa broń. Kolejne rozdział opowiadają o spotkaniu czarodziejów w stolicy. Asta wraz ze swoimi towarzyszami zostali zaproszeni na to spotkanie przez samego Króla Magii. Czyżby miał on jakieś plany? Następnie poznajemy kilka nowych postaci, które jak mniemam należą do elity wśród czarodziejów. I wtedy miasto zostaje zaatakowane przez mrożącego krew w żyłach mężczyznę. Zapowiada się kolejna dawka akcji!

Fajnie się to czytało, ale mam wrażenie, że historia miejscami jest za bardzo przeciągnięta i nie ma w sobie tego ,,mięsa" fabularnego. Postacie poboczne potrafią zirytować głupimi przytykami w stronę głównego bohatera. Na plus - fajna kreska, raj dla tych zainteresowanych japońską motoryzacją.

🥀Kwiaty zła🥀 Kwiaty zła to manga, podczas czytania której będziecie czuć się niekomfortowo, bo im dalej, tym więcej nieprzyjemnych sytuacji spotyka Takao. Aż trudno uwierzyć, że kradzież stroju gimnastycznego tak bardzo wywróci jego życie do góry nogami. 🥀W kolejnych tomach główny bohater coraz bardziej uzależnia się od Nakamury. Widać, jak pogrąża się w beznadziei i jak cała sytuacja go przytłacza. Dosłownie staje się wrakiem człowieka, którego psychika jest w rozsypce i który sam uważa się za „gówni*nego robaka”. Do tego relacja Nakamury i Takao jest tak bardzo pokręcona i toksyczna, że wywołuje ciarki na całym ciele. Nie ma tu postaci idealnych. Każda z nich nosi w sobie mrok, w mniejszym lub większym stopniu. I już sama nie wiem, czy bardziej brzydzę się Nakamurą, czy Nanako, która tylko z pozoru jest niewinną dziewczyną 🤢 🥀Podczas czytania każdego tomu mam szeroko otwarte oczy, bo bohaterowie za każdym razem zaskakują mnie swoimi decyzjami, które naprawdę trudno mi zrozumieć. Dlatego Kwiaty zła to szokująca manga, przepełniona mrokiem i brudem, który z każdym kolejnym tomem coraz bardziej oblepia nasze ciało. Tak, że sami zaczynamy czuć wstręt - do bohaterów, ich decyzji i działań, które z nich wynikają. Przerażające jest to, do czego mogą posunąć się gimnazjaliści, by osiągnąć swój cel. I chyba przez ich wiek wszystkie te wydarzenia uderzają dwa razy mocniej. 🥀Zdecydowanie nie jest to historia dla wrażliwych osób. Jest tu wiele przemocy zarówno fizycznej, jak i psychicznej. W 2 tomie pojawia się nawet scena g*ałtu, która szczególnie ścisnęła mnie za serce i sprawiła, że zapomniałam, jak się oddycha. Mimo tego chcę więcej i więcej. Przez, co mam wrażenie, że zatraciłam się w tej historii jak Takao w relacji z Nakamurą, którą chce za wszelką cenę uszczęśliwić.

"Leviathan" autorstwa Shiro Kuroi to opowieść o naszym człowieczeństwie. O tym, jak byśmy się zachowali, gdy zostalibyśmy postawieni w ekstremalnej sytuacji i zmuszeni do walki o przeżycie. Zapewne każdy z nas chciałby zachować się szlachetnie, ale niestety historia w większości przypadków przytacza dokładnie odwrotne przykłady. To jedna z tych historii, gdzie na pokładzie kosmicznego statku pasażerskiego, gdzieś pomiędzy Proximą Centauri, a Ziemią mamy okazję przejrzeć się w reprezentacyjnej próbce społeczeństwa. W momencie trudnej sytuacji bardzo szybko dochodzi do przemocy, podziałów klasowych, a grupki chłopaków zaczynają polować na dziewczyny w wiadomym celu. Jest tutaj kilka jednostek, które pomimo wszystko odmawiają udziału w tym wszystkich i do końca starają się pozostać neutralne lub po prostu dobre. Chociaż oczywiście domyślacie się jak niezwykle trudne to było w świecie rządzonym prawem silniejszego. Bardzo udanym zabiegiem jest przedstawienie fabuły przez autora dwutorowo. Z jednej strony śledzimy losy trzech kosmicznych łowców skarbów, którzy udają się na zniszczony statek wycieczkowy w nadziei odnalezienia czegoś wartościowego. Zamiast tego trafiają na pamiętnik jednego z uczestników feralnego rejsu i właśnie przez jego wspomnienia poznajemy wydarzenia zaraz po katastrofie. Tworzy to wspaniałe uczucie u czytelnika, jakby sam odkrywał całą historię i pozwala na większe wczucie się w całą historię. Dodatkowo autor samej opowieści, właśnie w tej dwutorowości ukrył kilka niespodzianek dzięki czemu lektura sprawia wiele przyjemności. Całość została wydana w jednym tomie. W twardej oprawie, z pięknie pomalowanymi z zewnątrz stronami. Jak często zdarza się w przypadku mangi. Kilkanaście stron jest kolorowych, ale ogólnie jest to pozycja czarno biała i bardzo dobrze. Te rozpadające się ściany statku kosmicznego i wszelkie sceny przemocy wspaniale wyglądają w takiej palecie kolorów. Niestety tutaj mam największy zarzut do całej pozycji i jest to właśnie sposób jej wydania. Może pięknie wygląda i dobrze prezentuje się na półce. Niestety okładkowa cena prawie 150 zł powoduje, że pewnie znacznie mniej osób sięgnie po ten tytuł. Ja sam odpuściłem pomimo wielu dobrych recenzji. Przeczytałem dopiero jak przypadkiem udało mi się znaleźć ten tytuł we wspaniałym punkcie bibliotecznym filii nr 31 w Krakowie. Komiks przeczytany dzięki uprzejmości biblioteki oraz Budżetu Obywatelskiego Miasta Krakowa. W takich chwilach czuję jak moje podatki idą na dobre cele. Bardzo dawno nic nie napisałem i autentycznie czułem jak mój mózg oduczył się takiej pracy. Tekst powstawał w bólu więc proszę bądźcie wyrozumiali. Życzę, aby sprawił wam tyle przyjemności jak mi czytanie tej mangi.

Dobrze było przeczytać ten tom po lekturze "W górach szaleństwa". Akcja historycznie dzieje się po wydarzeniach z tamtej książki i spotykamy tutaj profesora Williama Dyera jako postać poboczną. Dzięki temu można zobaczyć, jak wygląda obecnie jego życie i jak wpłynęło na niego odkrycie na Antarktydzie. Miałem sporo zastrzeżeń odnośnie "W górach szaleństwa". Tutaj część z nich zostaje bardziej lub mniej naprawiona, ale nie wszystkie. Ilustracje są lepiej zrobione/wydrukowane. Nie są za ciemne ani chaotyczne. Praktycznie wszystkie są też zrozumiałe, co w "W górach" stanowiło problem. Tekst w dymkach/dymki są źle przedstawione, przez co często nie wiadomo, co jest myślami, a co dialogiem. Również często nie wiadomo, kto mówi daną kwestię. Chociaż problem nie znika, w tym tomie jest on mniejszy, ponieważ bohater częściej pojawia się sam. Pod względem fabuły ta część podoba mi się podobnie, choć "W górach szaleństwa" lepiej oddaje atmosferę tajemnicy. Dwukrotnie mniejsza liczba stron sprawia, że "Cień" jest dwa razy tańszy. Ponieważ popełnia mniej błędów niż poprzednia czytana przeze mnie część, wystawiam mu wyższą ocenę.

Tego mi było trzeba. Z przyjemnością czytałam. Więcej walk niż w poprzednim tomie. Koniec retrospekcji. Będę tęsknić za Teresą. Z tego co pamiętam Clare była dla mnie bezpłciowa. Tak samo obojętny był dla mnie Raki. Najbardziej rozkoszowałam się walkami i za to lubiłam Claymore.

Elden Ring jako gra to czysta kartka - historię poznajemy razem z bohaterem, ale tak naprawdę możemy przejść grę i tej historii nie poznać. „Droga do złotego drzewa” to… poradnik? Częściowo uczy czytelnika jak rozpocząć przygodę w grze, ale też wprowadza w błąd - pogadamy sobie podczas rozgrywki z parunastoma, może parudziesięcioma postaciami, reszta będzie zawsze agresywna. Nie będę się może zagłębiał jednak w szczegóły komiksu jako adaptacji gry. Sam komiks nie traktuje się poważnie, nadaje się zarówno dla osób które grały jak i nie grały. To komedia w świecie z pogranicza dark fantasy i horroru. Trochę się to wszystko gryzie, ale czyta się przyjemnie i szybko. Dla mnie gituwa.

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego. "Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego. Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”),to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi! Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”. W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem. Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia),przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie. Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje. ,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

Manga trzyma poziom pierwszej części. Zdolności rysownicze autora nadal są na wysokim poziomie. Akcja rozwija się bardzo powoli, ale czasem tak musi być. To by było za proste. Myślę, że autor zaskoczy nas jeszcze mocno. Niby oczywiste jest do czego to wszystko zmierza, ale jestem ciekaw bo wcale nie musi to być takie proste.

Daję spory kredyt zaufania Urasawie, bowiem trudno przewidzieć do czego "Billy Bat" dąży, co kilka rozdziałów zmienia się perspektywa, wchodzą nowe wątki, postacie etc. Wiele się wydarzyło, a to dopiero jakieś 10% całości. Jestem jednak zafascynowany, rysunki i prowadzenie historii są na najwyższym poziomie. Liczę, że kredyt ten Urasawa spłaci z odsetkami.

Pierwszy tom zapowiadał dobry horror, w drugim atmosfera zaczęła gęstnieć i iść w stronę thrillera. Natomiast trzeci podkręcił aspekt zagadki kryminalnej. Finalnie? Mamy coraz lepszą historię, niepokój rośnie i czuć wiszący w powietrzu obłęd. Kto jest kim i na kogo należy bardziej uważać? W tym tomie w miejscu, w którym dostajemy odpowiedź na jedno pytanie wyrasta kolejne kilka. Do tego pojawiają się nowe postacie. Kreska idealnie podkreśla makabryczność scen i nie ma chwili wytchnienia od poczucia grozy. Jak na razie jest coraz lepiej.

Demony atakują ludzi, dlatego też Organizacja stworzyła broń do walki z nimi - połączenie demona i babki. I taka jest Clare, a że ma pecha, to łazi za nią młodzieniaszek. Opasłe tomisko pokazuje w połowie ich wędrówki, a w drugiej story arc naszej bohaterki. Nawet ciekawe, nie powiem. Zastanawia mnie, jak dalej wygląda jej przeszłość i jaki główny wątek wrzucą. No i co z chłopakiem. Ale JPF mnie wnerwił, bo to wydanie jest strasznie grube i źle się czyta, jak masz miękką oprawę. A fonty w dymkach pisane tak, że aż oczy mrużę. Nie można by było wydać w ciut większym formacie? Eh.

„Kwiaty zła” to manga niepokojąca, mroczna, momentami wzbudzająca współczucie, a momentami odrazę. Mamy tu motyw dramatu psychologicznego połączonego z romansem i szkolnym życiem. Fabuła wciąż się rozwija, bohaterowie zaskakują swoimi decyzjami. Osobiście bardzo polecam osobom, które lubią mangi w takim klimacie.

Zaczynamy od Barrego The Chopper (yupi!) i od razu przechodzimy do akcji: walka, ucieczki i pogonie. No i dzieje się coś niespodziewanego - major Armstrong porywa Ed'a - tak to przynajmniej wygląda. Barry The Chopper ściga swoje rozkładające się zwłoki (tak, swoje własne ożywione duszą jakiejś małpy czy czegoś),a przybysze z sąsiedniej krainy wdają się w bijatykę z homunkulusami. No nie powiem - nieźli są... A jakby jeszcze walk było za mało, to Mustang i jego podwładny Havoc, spotykają dziewczynę tego drugiego i to w dość podejrzanych okolicznościach. Kto przeżyje? Kto jest większym motherfuckerem? Homunkulus czy Mustang? Przybysze z sąsiedniego kraju czy homunkulusy? Barry The Chopper czy jego ciało? :) No i dokąd, i po co, major zabrał Edwarda, i kogo ten drugi spotkał tu i tam, no i czego się dowiedział? Dostajemy też wyjaśnienie sprawy spalonej podporucznik Ross z poprzedniego tomu. Było bardzo ciekawie, chyba nawet 7 gwiazdek wystawię :)

Dalsza część przygód przebojowego Astry, który za wszelką cenę chce udowodnić światu, że jest czego wart i osiągnie to co sobie wymyślił! No brzmi to znajomo, brzmi ale jednak tu mamy inny rodzaj magii. Wywodzi się on z książek co jest ciekawym zabiegiem. Poznajemy coraz więcej towarzyszy młodego chłopaka i wnikamy w jego życie. Przygody które stają na jego drodze nie zawsze są łatwe wręcz trzeba mierzyć się z walka o życie. A to wszystko przy pięknej kresce i humorze. Dobrze się przy tym bawię.

Zaczęło się zabawnie od historyjki z Barrym The Chopper, który pojawił się także i później, zawsze przynosząc ze sobą masę zabawy ;) A taki humor jest w tym tomie naprawdę potrzebny, bo dostajemy wytypowanego przez złoli (decyzja na wysokim szczeblu wojskowo - homonkulusowym) kozła ofiarnego dla Mustanga (tak aby się odczepił i miał się na kim zemścić za śmierć przyjaciela). Do tego chłopaki przybywając do Centrali, dowiadują się w końcu o śmierci Hughesa. Wcześniej jednak Al i Ed biorą udział w małej rozróbie w Rush Valley, która dość poważnie niszczy część miasta protetyków. Ale to nie ich tak poniosło, lecz dwójkę innych, w gorącej wodzie kąpanych, obywateli sąsiedniego państwa. Się dzieje...

Opinia o kilku pierwszych tomach: W tej manhwie jest wszystko to czego oczekiwałam. Tak jak sugeruje tytuł - jest leveling solo. Pierwsze dwa tomy mają mocny klimat, dość mroczny. Później jest więcej akcji, przemyślanych strategii i wzmacniania się. Główny bohater jest rozważny i mocno widać jak się rozwija. Ciekawie jest obserwować jak wchodzi w interakcje z innymi. Najlepsze i najważniejsze jest samo wbijanie poziomów i mocy. System został zrobiony przemyślanie, zachowując większość standardowego stylu z gier. Ciekawi mnie tu wszystko.