Zaklinaczka kości

Historia dobrze skonstruowana. Ciekawa fabuła i bohaterowie. Za dużo opisów, za mało dialogów.

Historia dobrze skonstruowana. Ciekawa fabuła i bohaterowie. Za dużo opisów, za mało dialogów.

Dobre rozpoczęcie dylogii. Aż żal, że tak długo się wzbraniałam przed ,,Zaklinaczką kości". Ale na okładkę to nadal nie mogę patrzeć.

Wren staje przed niejedną próbą i musi nauczyć się nowych rzeczy, poznać nowych ludzi oraz nie dać się zabić. Wszystko to otoczone kośćmi, krwią i niebezpieczeństwem.

Historia i pomysł na nią były niezłe. Zaangażowałam się w losy głównej bohaterki, na tyle, że myślę sobie co tam dalej u niej. Wren to postać, za którą chciałam podążać i kibicować jej.

Było też lekko stereotypowo, gdy dołączył męski bohater. Powstał typowy schemat enemies to pseudo lovers, którego mogłoby nie być.

Za niedługo zacznę kolejny tom, bo muszę wiedzieć co dalej. Polecam poznać zaklinaczkę jak ktokolwiek się waha. To dobra fantastyka, nie wybitna, ale trochę wyjątkowa. Będę miło ją wspominać.

Dobre rozpoczęcie dylogii. Aż żal, że tak długo się wzbraniałam przed ,,Zaklinaczką kości". Ale na okładkę to nadal nie mogę patrzeć.

Wren staje przed niejedną próbą i musi nauczyć się nowych rzeczy, poznać nowych ludzi oraz nie dać się zabić. Wszystko to otoczone kośćmi, krwią i niebezpieczeństwem.

Historia i pomysł na nią były niezłe. Zaangażowałam się w losy głównej...

Dobry pomysł na książkę, choć nie wszystkim może przypaść do gustu. Zbyt dużo narracji (niepotrzebnych informacji),za mało ciekawych dialogów.

Dobry pomysł na książkę, choć nie wszystkim może przypaść do gustu. Zbyt dużo narracji (niepotrzebnych informacji),za mało ciekawych dialogów.

Była okej, dość ciekawa, ale jakoś nie porwała

Była okej, dość ciekawa, ale jakoś nie porwała

⭐️⭐️⭐️ 3/5

Nekromancja, duchy, magia kości i dusz, wojowniczki… brzmi jak przepis na książkę idealnie skrojoną pode mnie. (A ja takie klimaty uwielbiam.)

No niestety — tym razem nie kliknęło 🥲

Punkt wyjścia był naprawdę obiecujący, ale im dalej, tym bardziej robiło się sztampowo i przewidywalnie. Magia gdzieś się ulotniła, klimat siadł, a romans był równie letni jak cała ta historia — czyli praktycznie niewyczuwalny.

Autorka miała dobre pomysły — szkoda tylko, że zostały na etapie zalążków i nie zostały przekute w coś naprawdę angażującego.

Dawno nie czytałam książki, która obiecywała mi tak dużo, a dała tak mało.
Ta trójka jest zdecydowanie za pomysł — bo wykonanie niestety nie dowiozło.

⭐️⭐️⭐️ 3/5

Nekromancja, duchy, magia kości i dusz, wojowniczki… brzmi jak przepis na książkę idealnie skrojoną pode mnie. (A ja takie klimaty uwielbiam.)

No niestety — tym razem nie kliknęło 🥲

Punkt wyjścia był naprawdę obiecujący, ale im dalej, tym bardziej robiło się sztampowo i przewidywalnie. Magia gdzieś się ulotniła, klimat siadł, a romans był równie letni jak cała...

Akcja książki zaczyna się z przytupem i
pochłonęła mnie już od pierwszej strony. Gdyby nie studia, na pewno wciągnęłabym ją w jedną noc.
Życie w Dominach nie należy do łatwych. Trzeba wystrzegać się nie ty|ko ludzi, ale także duchów i upiorów, które w tym świecie stanowią śmiertelne zagrożenie. Martwi nie odchodzą na zawsze - ich dusze stają się gwałtowne, nieprzewidywalne i niebezpieczne dla żywych Wren poznajemy w chwili, gdy ma przystąpić do próby koniecznej, by zdobyć wymarzony tytuł- Walkyry. Jest jednak zbyt pewna siebie, przez co nic nie idzie po jej myśli, a wskutek intrygi,
przegrywa najważniejszą dla niej sprawę i zostaje zesłana, na służbę na Murze chroniącym Dominy przed potworami.
W wyniku spisku młoda, niedoszła walkyria trafia za Mur, gdzie wraz z księciem zostaje napadnięta przez porywaczy. Wren, wbrew własnej woli, musi współpracować z jednym z nich, by ocalić księcia!
Jak potoczy się ich współpraca?
Na uwagę tu zasługuje świetnie wykreowany, szczegółowo opisany świat z niezwykle ciekawym systemem magicznym. Jest mroczny, peten niebezpieczeństw czyhających z każdej strony - zarówno ze strony żywych, jak i umarłych
W książce nie brakuje intryg, spisków i zdrad (często z najbardziej niespodziewanych stron).
Podróż od punktu A do punktu B została
przedstawiona naprawdę dobrze - pełno tu ciekawych przeszkód, tajemnic i pytań, a wszystko to osadzone w mrocznym klimacie pełnym nieumarłych, duchów i szczątków.

Wren to bardzo charakterna
bohaterka, która z jednej strony
mierzy się z brakiem akceptacji ze
strony rodziny, a z drugiej próbuje
sprostać wygórowanym
oczekiwaniom. Najpierw działa jej
pewność siebie, a dopiero potem
ona sama -jest impulsywna, uparcie
próbuje udowodnić swoją wartość,
co potrafi irytować. Jej zachowanie
bywa tak nierozsądne, że ma się
ochotę na nią krzyczeć.
Jej całkowitym przeciwieństwem
jest Julian - nieco gburowaty, skryty,
lubiący mieć wszystko przemyślane
pod kontrolą. Często irytuje go
zachowanie Wren, co prowadzi do
wielu zgrzytów między nimi.
Żeby jednak nie było zbyt ponuro na
ratunek czytelnikowi przychodzi
gadatliwy wesotek, zapas zapasub
Złoty książę Leo (ale to tylko nam,
bo tak naprawdę to jego trzeba
bronić)
W książce pojawia się watek
romantyczny - subtelny, nienachalny
i idealnie wpleciony w fabułę. Choá
ostatecznie wpływa na decyzje
bohaterki, nie przytłacza głównej
historii. To klasyczne enemies to
lovers z pięknym, slow-burnowym
napięciem. Uwielbiam tę parę!
Nie mogłam się oderwać od
obserwowania, jak ich relacja
stopniowo ewoluuje.
W książce pojawia się wątek
romantyczny - subtelny, nienachalny
i idealnie wpleciony w fabułę. Choć
ostatecznie wpływa na decyzje
bohaterki, nie przytłacza głównej
historii. To klasyczne enemies to
lovers z pięknym, slow-burnowym
napięciem. Uwielbiam tę parę!
Nie mogłam się oderwać od
obserwowania, jak ich relacja
stopniowo ewoluuje.
Kupiłam tę książkę przez przypadek
zobaczyłam opis drugiego tomu
ogłoszono nabór recenzencki
zgłosiłam się impulsywnie, a że nie
znałam pierwszego tomu, to
natychmiast go zamówiłam. I
powiem Wam jedno: warto czasem
posłuchać intuicji. Nie pożałowałam
ani przez chwilę! Choć główna
intryga była dość przewidywalna
ilość zdrad, zwrotów akcji i sama
końcówka naprawdę mnie
zaskoczyły. Zakończenie zostawiło
mi ogromny niedosyt i wzbudziło
jeszcze większą ciekawość - na
szczęście kolejny tom czekał już na
półce, gotowy do przeczytania

Akcja książki zaczyna się z przytupem i
pochłonęła mnie już od pierwszej strony. Gdyby nie studia, na pewno wciągnęłabym ją w jedną noc.
Życie w Dominach nie należy do łatwych. Trzeba wystrzegać się nie ty|ko ludzi, ale także duchów i upiorów, które w tym świecie stanowią śmiertelne zagrożenie. Martwi nie odchodzą na zawsze - ich dusze stają się gwałtowne, nieprzewidywalne...

"Zaklinaczka kości" to pierwszy tom Rodu umarłych. Poznajemy Wren, młodą zaklinaczkę kości, która ma przed sobą próbę. Niestety pada ofiarą oszustwa i zostaje wygnana na Mur Graniczny. Poznaje tam Leo. Księcia zaklinacza złota. Zostaje on porwany, a ona odnajduje w tym okazję na wkupienie się spowrotem w łaski swojego ojca i babki. Wyrusza w podróż, wraz z Julianem, zaklinaczem żelaza i jej wrogiem, aby odbić Leo z rąk porywaczy. Czy im się uda? Czy mogą sobie zaufać?

Ciężko było mi się wczuć od razu w klimat tej książki. Musiałam najpierw zrozumieć na czym polegają te całe mechanizmy ze zbieraniem żniw, kośćmi i zaklinaczami. Gdzieś od 4 rozdziału, już czytało się przyjemnie.
Plusem są krótkie rozdziały, więc można na spokojnie powiedzieć "jeszcze jeden rozdział" i nie zarwać całej nocy 😅
Mamy tu motyw "enemies to lovers", ale taki bym powiedziała delikatny.. bardzo szybko się rozwija coś więcej między bohaterami. Dobrze, że chociaż się nie zdążyli przekochać🤭
Motyw zdrady jest w tej książce dość częsty. Przez co bohaterowie nie wiedzą komu już tak naprawdę można zaufać. Nawet najbliżsi i rodzina są podejrzani.
Jest tu bardzo dużo tajemnic. Ale większość z nich jest dość przewidywalna. Łatwo można się domyślić co wydarzy się później.
Wren jest irytującą postacią. Jest narwana, najpierw robi, później myśli. Uważa się za najlepszą i idealną. Na szczęście w trakcie podróży, możemy zauważyć powolną jej przemianę.
Najfajniejszą postacią jest książę Leo. Jest zabawny i trochę głupiutki. Wydaje się nieporadny przez to, że jest księciem, ale ta nieporadność jest w jego wykonaniu całkiem zabawna. No i jest "zapasem zapasu" 😅
Kto czytał, ten wie. A kto nie, może warto dać szansę tej książce?

"Zaklinaczka kości" to pierwszy tom Rodu umarłych. Poznajemy Wren, młodą zaklinaczkę kości, która ma przed sobą próbę. Niestety pada ofiarą oszustwa i zostaje wygnana na Mur Graniczny. Poznaje tam Leo. Księcia zaklinacza złota. Zostaje on porwany, a ona odnajduje w tym okazję na wkupienie się spowrotem w łaski swojego ojca i babki. Wyrusza w podróż, wraz z Julianem,...

GENIALNE

GENIALNE

Książka utrzymana w mrocznym klimacie, gdzie śmierć wcale nie oznacza końca egzystencji, a zaklinacze kości są konieczni do tego by zachować równowagę. Mimo, że z początku miałam problem by wczuć się w fabułę i zrozumieć wykreowany przez Autorkę świat - z czasem wszystko wskoczyło na swoje miejsce, a ja z duża ciekawością obserwowałam rozwój wydarzeń. Wren mimo, że z pozoru wydaje się szorstka z każdą kolejną stroną zyskuje w oczach.

Polecajka!:)

Książka utrzymana w mrocznym klimacie, gdzie śmierć wcale nie oznacza końca egzystencji, a zaklinacze kości są konieczni do tego by zachować równowagę. Mimo, że z początku miałam problem by wczuć się w fabułę i zrozumieć wykreowany przez Autorkę świat - z czasem wszystko wskoczyło na swoje miejsce, a ja z duża ciekawością obserwowałam rozwój wydarzeń. Wren mimo, że z pozoru...

Naprawdę dobrze się bawiłam, główna bohaterka nie jest też doszczętnie głupia i bezsilna tylko całkiem przyjemna z niej dziewczyna co się rzadko zdarza w romantasy.

Naprawdę dobrze się bawiłam, główna bohaterka nie jest też doszczętnie głupia i bezsilna tylko całkiem przyjemna z niej dziewczyna co się rzadko zdarza w romantasy.