Święci (nie) święci. Epizody z życia świętych

Teresa od Dzieciątka Jezus stwierdziła: "Gdyby święci powrócili i podzielili się swoimi wrażeniami na temat tego, co o nich napisano, bylibyśmy mocno zaskoczeni... Na pewno przyznaliby często, że nie odnajdują się w szkicowanych na ich temat portretach”.
Święty Wincenty Pallotti uzupełnia jej wypowiedź: "W biografiach świętych brakuje mi zawsze jednego rozdziału. Najdłuższego! Jest to rozdział o ich niedoskonałościach”.
Książka ks. Zygmunta Podlejskiego Święci (nie)święci uzupełnia właśnie tę lukę, przedstawiając postaci świętych od tej drugiej strony – z uśmiechem, humorem, co wcale nie umniejsza ich wielkości. Przez to są oni nam bliscy, stają się ludźmi "z krwi i kości”.
Aby ułatwić czytelnikowi lekturę, w niniejszym wydaniu zawarto indeks postaci i haseł występujących w książce, oraz tasiemkę umożliwiającą zaznaczenie i późniejszy powrót do wybranego epizodu.
FRAGMENT
502. Co reformować?
Zapytano biskupa Genewy, św. Franciszka Salezego, czy jacyś mnisi, bodajże karmelici, mają nosić skarpetki czy nie. Święty biskup odpowiedział: Głowy trzeba reformować, nie nogi!
536. Metoda
W czasie organizowania oratorium rzymskiego zastanawiał się Filip Nereusz, co zrobiłby w konkretnej sytuacji św. Ignacy Loyola – po czym robił dokładnie odwrotnie.
226. Miłosierdzie i sprawiedliwość
Tomasz z Akwinu powiedział: Miłosierdzie bez sprawiedliwości jest matką bałaganu. Sprawiedliwość bez miłosierdzia jest okrucieństwem.
601. Humor w cierpieniu
W 1843 roku Proboszcz z Ars zasłabł podczas nabożeństwa majowego. Sprowadzono czterech lekarzy, na co Jan Vianney zareagował następującymi słowami: Jak sprowadzicie jeszcze jednego, na pewno umrę!
638. Pycha
Ojciec Pachomiusz odwiedził erem. Pustelnik, brat Teofil, padł przed nim na kolana, bił się w piersi i jęczał:
- Ojcze Pachomiuszu, jestem największym grzesznikiem na świecie, nie ma większego ode mnie! Popełniłem wszystkie grzechy, jakie były możliwe.
Ojciec Pachomiusz na to z wyraźną naganą w głosie:
- Bracie Teofilu, mówiąc tak, popełniasz największy grzech, bo grzech pychy – i to pychy ubranej w szaty pokory. A prawdziwa pokora i prawdziwa skrucha polega na prawdzie o sobie: otóż jesteś grzesznikiem, grzesznikiem ale nie największym, bo być może są więksi od ciebie, i popełniłeś wiele grzechów, ale nie wszystkie, jakie są. Pamiętaj, Bracie, matką skruchy jest pokora, czyli prawda o sobie!