Yona w blasku świtu #28

Nareszcie coś ciekawego się dzieje! Faktycznie im dalej tym ciekawiej, ale trochę topornie to szło, bo wątki akcji, są tu trochę nudne, naciągane i zbyt mało poważne. *Być może facet z blizną doda nieco uroku*. Ale jeśli chodzi o wątku romansu pomiędzy bohaterami, to jest tu więcej rozkmin. Czyżby romans po pewnym czasie stał się "miłością"?. Kirishima i Shoma to to dwa różne charaktery, ale obaj mają chemię i dar przyciągania swoim seksapilem, no i mają nierówno pod sufitem, a zwłaszcza ten pierwszy. Kirishima bardziej mi pasuje do profilu socjopaty, ale widać, zaczyna z tym nieco walczyć i próbuje zrozumieć swoje uczucia, względem Yoshino. Sceny są tu czasami urocze, choć widać że poziom tym romansów jest nieco toxic. Choć Yoshino ma podobny charakter do mojego, to nie mogłam zrozumieć po co jej do szczęścia uwaga chorego psychicznie Kirishimy.. no ale widać że dane im jest się "pomęczyć" aby zrozumieć swoje uczucia względem siebie. Zwłaszcza Kirishimy do Yoshino. Najbardziej mnie urzekł moment gdy gostek wziął ręce dziewczyny.. i gadanko o temperaturze ich dłoni. Kurde, to nawet szczere. Ja też mam dłonie zimne niczym wampir, a Mój Zmiiju był zawsze ciepłokrwisty. Duże dłonie u faceta też znaczą o męskości i są, dosłownie piękne 🖤 Shoma też jest umięśniony i ma spore dłonie, tatuaże też robią swoje, chociaż to nie zawsze musi oznaczać seksapil faceta i nie musi być potrzebne do szczęścia. Facet w garniturze też robi swoje i przyciąga oczy *chociaż Mój Zmiiju nie chodzi w garniturze*. Najlepszy moment według mnie, to to jak bohaterowie sobie mówili, że nie byłoby źle gdyby zamieszkali razem. To takie awww~ No więc, zobaczymy jak to będzie. W następnym tomiku ma być więcej faceta z blizną i jestem ciekawa, jaki interes on ma do Yoshino. Oby miał dobry powód..💥🤣 Tomiki coś wolno wychodzą.. mam co czytać, jednak wydaje mi się, czy wieki się czeka na tom 8? A anime mi się średnio podoba, ta wściekłość Yoshino i te miny bohaterów.. są lepiej pokazane w mandze.

Akurat trzeba przyznać że akcja strasznie wolno porusza się do przodu. Czekam na więcej wrażeń. Albo to przez to że mało rzeczy mnie może zaskoczyć.. niech się coś w końcu więcej dzieje bo nie chce aby same śmieszne żarty, miny i "typowe" problemy świata Yakuzy przyćmiły tę opowieść.

💚 „Tylko u Jego boku czuję się prawdziwie sobą. Nikomu… nikomu tego nie oddam.” 💚 Kobieta, która kiedyś czekała na rychłe nadejście śmierci… teraz już nie chce umierać. Miyo Saimori, która po raz pierwszy poczuła się prawdziwie kochana. Teraz jedynie pragnie pozostać u boku mężczyzny, z którym czuje się prawdziwie sobą. Oswobodzenie narzeczonej, ukaranie brutalnej rodziny, pożegnanie z jedynym przyjacielem… oraz oficjalne zaręczyny?! Dziewczyna po brutalnych wydarzeniach, w końcu goi rany w domu narzeczonego. Otoczona opieką mężczyzny oraz pani Yurie powoli dochodzi do siebie. Jednak nie zamierza osiąść na laurach, będzie dążyć do roli perfekcyjnej narzeczonej i pani domu nawet przez okres leczenia. Tak oto przy pomocy guwernantki-kogoś w roli nauczycielki- na nowo przyswaja wiedzę, którą miała pozwolenie nabywać jedynie w dzieciństwie. Pożegnanie dziewczyny z przyjacielem mimo, że jest przepełnione nostalgią i paroma niedopowiedzeniami, w takim zestawieniu pozostawia po sobie mieszane uczucia. Patrząc na całokształt postaci, po tej scenie nie jestem w stanie określić, czy postać Koji-ego jest prawdziwie pozytywna, a może wręcz przeciwnie. Koki jako jedna z najbliższych postaci w przeszłości dziewczyny, ale czy prawdziwie szczera i bliska… tego dalej nie jestem w stanie określić. Pomimo końca wydarzeń z rodziną Saimori, dziewczynę nieustannie nękają koszmary, a mocne zmęczenie wywołane nimi i zmartwienie narzeczonego dodają klimatowi romantyczno-troskliwy wydźwięk. Dodatkowe historie w postaci pisanej, tym razem obrazujące koszmar dziewczyny, nieustannie pozostają najlepszymi momentami mangi. Ciepłość dodatkowej historyjki jest gorętsza niż herbata, która się w niej pojawia. Oczywiście prawie równie ciepłą sceną jest niezapomniany moment zaręczyn, który również pojawia się w tym tomie-ps. z pięknymi kolorowymi stronami. Dziewczyna w tym tomie po raz pierwszy odczuwa uczucie zazdrości… obrazowane pragnieniem rodzinnego ciepła i bliższych relacji. Pomimo tej chęci niemiłe doświadczenia rodzinne dodają strachu oraz bólu do słów takich jak, ojciec czy też siostra. W jaki sposób dziewczyna pogodzi te dwa odmienne uczucia… no cóż przypuszczam, że dowiemy się tego w następnych tomach. Całokształt trzeciej części historii oceniam na 7/10. Podczas czytania odczułam mniejszą przyjemność z lektury. Wątek siostry narzeczonego i pożegnanie z przyjacielem były według mnie trochę mniej interesujące, może i scena z Koji-m była potrzebna do zakończenia jego wątku, ale miałam nadzieję że będzie przedstawiona w bardziej ciekawy sposób. Jeśli zdecydujecie się na przeczytanie tego tomu to życzę wam miłej lektury<3

Moje szczęśliwe małżeństwo tom 2 💙 „Chciałbym, żeby moja przyszła żona była niczym polny kwiat. W sensie…. jak chwast?” 💙 Nie kochana przez ojca, odrzucona przez wszystkich, w niczym nie przypominająca panienki z dobrego domu Miyo Saimori. W ramach wdzięczności pragnie podarować swojemu narzeczonemu namacalny prezent. Wycieczka na miasto w celu zakupu potrzebnych materiałów, niespodziewane spotkanie, tajemnicze odwiedziny oraz… porwanie? Tom ukazuje nam coraz to mroczniejszy klimat. Przyrodnia siostra dziewczyny ze wzrokiem pełnym wyższości i chorymi zamiarami względem Miyo, popycha dalsze losy bohaterów. Postać całkowicie zapatrzona w siebie, z chorą satysfakcją znęcania się nad dziewczyną. Dodaje tomowi psychodeliczny charakter. Kaya to nie jedyna postać, która ukazuje swoją chorą naturę. Na końcowych stronach powieści podobne widzimy Koji-ego, który jawnie wyznaje, że pragnie ukochanej przynieść ukojenie. Wieczne, ostateczne, takie, które ucisza każdy ból. Podczas tej sceny zadawałam sobie pytanie czy mężczyzna naprawdę darzył dziewczynę uczuciem, a może jedynie uważał ją za najmniej zepsutą, odmienną, różniącą się od jego rodziny. Pomimo mroczniejszego wydźwięku mangi, to sceny, w których dziewczyna powoli odbudowuje swoje życie, cieszą serce. Ciepło jej bliskich i relacje, które stają się coraz to mocniejsze. Odwiedziny ukochanej służki, wsparcie ze strony narzeczonego, wraz z romantycznym klimatem powoli zlepiają głębokie rany w sercu dziewczyny. Podobnie jak w poprzednim tomie, powieść zawiera dodatkowe sceny w postaci pisanej. Ciekawy dodatek obrazuje nam punkt widzenia Godo oraz jego intencje. Postacie poboczne w tym tomie otrzymują od autorów drugie dno, nawet te mniej lubiane zyskują lepszy opis i wydźwięk. Ten tom jest idealnym wyważeniem pomiędzy mroczną scenerią, a słodkim romansem. Szukając takiego zestawienia, nie zawiedziecie się czytając tą serię. Moją ulubioną sceną, była sytuacja wyznania przez dziewczynę wszystkiego, co jej leżało na sercu, zarówno względem Hany, jak i pana Kudo. Ulga w sercu dziewczyny jest niezapomniana. Powieść oceniam na 10/10 życzę miłej lektury<3

Nie byłam pewna czego można spodziewać się po kontynuacji historii Hinase Arima. Nasza postać wciąż nie zdecydowała się na płeć, a jej najbliżsi przyjaciele próbują na swój sposób przeciągnąć Hinase na stronę, po której chcieli by ją/jego widzieć. Dla tych, którzy boją się tematów "płciowych" warto zaznaczyć, że jest to bardzo nie oczywisty tytuł. Choć główny temat to właśnie płeć, kiedy wczytujemy się w historię zaczynamy dostrzegać, że nie ona jest tu tą główną wartością. To relacja jaka występuje między bohaterami i to jak zmienia się ona pod wpływem dojrzewania i pojawiających się nowych uczuć gra tu główne skrzypce. Ta manga zadaje ważne pytania i poddaje różne oczywistości w wątpliwość. Skupia się na drobnych gestach jak rozpoznawanie własnych emocji i poszanowaniu odczuć innych. Na zmianach jakie zachodzą gdy dorastamy. Problemach i formach ich rozwiązania, które dla młodego człowieka wydają się oczywiste lub przeciwnie, wzbudzają niepewność. "Płeć Mona Lisy' w drugim tomie zyskuje moje uznanie i zaciekawienie. Jest to historia płynąca wolno, skupiająca naszą uwagę na wielu złożonych problemach, momentami subtelnie okraszona wywarzoną dawką humoru by niemal w tym samym momencie z powrotem wrócić na obrane tory nie prostej fabuły. Do tego łagodna kreska upiększona wstawkami turkusu, które w niesamowity sposób akcentują emocje.

Mając na karku (prawie) 32 lata, nie wstydzę się przyznać, że z dzieciństwa mało pamiętam „Czarodziejkę z Księżyca”. A że z anime i mangą nie miałam nic do czynienia do czasu, aż stuknęła mi trzydziestka, to perypetie Sailor Moon i reszty poznają z niewinnością świeżaczka. Nie da się ukryć, że pocieszna Czarodziejka trochę już się zestarzała (oryginalnie mangę wydawano w latach 1992-1997). Przeseksualizowanie dziewczynek w mandze skierowanej do nastolatek dziś by już raczej nie przeszło, podobnie jak wstawki typu czekoladowe papierosy, którymi raczą się czarodziejki. Niemniej jednak nawet z dzisiejszej perspektywy jest to angażująca historia, którą można czytać z wypiekami na twarzy. Czwarty tom obiecuje nam (mam nadzieję) zakończenie wątku Serenity, Króla i całej reszty, co bardzo mnie cieszy, bo kompletnie się z tą częścią historii nie polubiłam. W ogóle postać Usagi jest dla mnie koszmarnie irytująca i kibicuję w tej mandze wszystkim dziewczynom, poza nią jedną. Wątek romantyczny jest okej, choć sam Mamoru Chiba nie jest do końca pasjonującą postacią. Jak przez mgłę pamiętam go z gazetek z lat 90. i zapamiętałam go zupełnie inaczej. Nic się jednak nie zmieniło, jeśli chodzi o zjawiskową Rei Hino, czyli Czarodziejkę z Marsa. Kocham ją równie mocno, jak dekady temu i nadal uważam, że jest przecudowna i piękna. Nie powiem, czasem w trakcie lektury czuję lekkie zażenowanie, ale jest to wszystko tak urocze i słodkie, że nie umiem się za bardzo złościć na tę mangę. Mars Power Make Up!

Kiedy zaczęłam ten tom, po kilku kartkach odłożyła z wrażeniem, że chyba jednak straciłam serce do tej historii, miałam odczucie znużenia i ... znudzenia. Po jakichś dwóch miesiącach wróciłam i okazało się, że decyzja by dać jeszcze szansę bohaterom był ta dobrą. W tym tomie zaraz po paru pierwszych stronach jesteśmy przenoszeni w daleką przeszłość i nareszcie poznajemy przeszłość Ryang-hy. Przeszłość pełną przemocy, bólu i niedopowiedzeń oraz przypadkowych spotkań, które będą miały wpływ na całą dalszą przyszłość obojga naszych bohaterów. Dynamiczne kadry, ładna kreska, gangi i porachunki, a w tle tajemnica, która powoli się przed nami odsłania ale w miejsce odpowiedzi stawia nowe pytania. I tak czuję się na powrót zainteresowana zagadką jaką serwuje nam autor(ka).

Dalsza część przygód piątki japońskich nastolatek, które zostają wciągnięte do walki ze złem... a może jednak nie? Może to trochę inaczej było..? Jeśli ktoś jeszcze się uchował i nie zna tego klasyku japońskiego anime, to polecam wersję mangową. Chociaż jest trochę naiwna, to tę serię warto poznać! :)

Płeć Mona Lisy to bez wątpienia historia wyjątkowa. Przenosimy się w niej do alternatywnego świata, w którym ludzie rodzą się bez określonej płci, a cechy męskie lub żeńskie formują w dwunastym roku życia zgodnie z indywidualnym wyborem. W świecie tym poznajmy Hinase Airmę – ewenement, bo w wieku osiemnastu lat wciąż nie potrafi zdecydować o swoich preferencjach. „Jeżeli istota łącząca obie płcie jest błogo szczęśliwa, to jaka będzie ta, która nie ma cech żadnej płci?” Chociaż Hinase do pewnego stopnia przejmuje się swoją niebinarnością, to jednak nauczyłu się z tym żyć. Problem pojawia się w momencie, kiedy dwójka przyjaciół Hinase tego samego dnia wyznaje wu miłość, bowiem każde z nich oczekuje od Hinase innej decyzji w kwestii wyboru płci. Mamy tu więc sztampowy trójkąt romantyczny w bardzo niecodziennej otoczce. I chociaż to zaledwie pierwszy tom, to moje uczucia są takie, że mam nadzieję, iż Hinase nie wybierze żadnego ze swoich zalotników. Co to bowiem za miłość, skoro próbują kogoś zmienić pod swoje własne wyobrażenie? Dla mnie Płeć Mona Lisy bardziej niż romansem jest rozważaniem nad tym, co definiuje naszą płeć i czy koniecznie musi być ona zdefiniowana. Przypominam, że to fikcyjny świat, więc nie należy przekładać pewnych kwestii jeden do jednego na nasz realny, ale niewątpliwie losy Hinatsu skłaniają do refleksji. Ta manga ma w sobie coś artystycznego. I nie mam na myśli tylko tych pięknych niebieskich elementów na czarno-białym tle. Doszukałam się w niej trafnych metafor sytuacji Hinatsu, a i sam tytuł jest genialnym nawiązaniem do słynnego obrazu Mona Lisa, który przedstawia portret osoby, której płeć była niejednokrotnie podważana. Ta manga jest więc wyjątkowa pod tym względem. Aby jednak nie było zbyt kolorowo, to są pewne rzeczy, które mi się nie podobały. Przede wszystkim bohaterowie. Można się już domyślić, że Hinatsu ma kiepskich przyjaciół, ale tutaj mogę mieć jeszcze nadzieję na jakąś zmianę wraz z rozwojem serii. Jest również lekarz, który chyba nie wie, czym jest tajemnica lekarska, ale za to nie ma problemu mieć sekretów przed pacjentem, które dotyczą jego zdrowia… Hinatsu również wydaje się niczym chorągiewka – zwróci się tam, gdzie akurat mocniej zawieje. Poza tym rysunki prócz niebieskich elementów są bardzo proste, a tło praktycznie nie istnieje lub ogranicza się do szkiców od linijki. To nieco rozczarowujące, ale generalnie nie psuje mi odbioru całości. Podsumowując: to interesująca historia i jestem ciekawa, dokąd będzie zmierzała w następnych tomach.

Przerwano w najciekawszym momencie. Śledzę "Kamerdynera" już od kilku lat i przede wszystkim, poza rozmiarem historii, jej wielowątkowością i ciekawymi odniesieniami kulturowymi i obyczajowymi do XIX- wiecznej Anglii, jestem pod wrażeniem postępu Toboso w sztuce rysowania. Minęło już co prawda parę ładnych lat (niedługo zaczniemy mówić dekad) od rozpoczęcia serii i z każdym kolejnym tomikiem coraz bardziej doceniam jej warsztat jako rysowniczki. Jej ilustracje są naprawdę wspaniałe, coraz lepsze. Miło widzieć że się doskonali. Czekam na kolejne tomy mając nadzieję że historia z organizacją, "gwiazdami", krwią, organami i Grabarzem Mrocznym Żniwiarzem dobiegnie niedługo do końca.

Wzięłam na próbę. To moje początki z manhwą i jeszcze nie wiem, czego się spodziewać. Po przeczytaniu pierwszego tomu mam ochotę na więcej, bo chcę wiedzieć jak to się skończy:-D Główną lubię, forma opowieści poprzez uczestnictwo w grze tez mi pasuje. Główni na razie negatywni i jestem ciekawa czy i którzy się magicznie odmienią;)

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Fabuła serii Nawet jeśli rozetniesz mi usta, jak zostało to już wspomniane to mieszanka różnych gatunków od romantycznej komedii, przez dramat po horror. Znajdziemy tu wiele klasycznych elementów, do których dodane są bardziej dramatyczne emocje (z nutką tajemnicy),a wszystko doprawione jest odrobiną grozy. Akari Kajimoto umiejętnie balansuje tu między tymi elementami, tworząc scenariusz, który bawi. Manga koncentruje się na niezwykłej relacji pomiędzy Kuchisake-onną (Miroku) będącą jedną z przerażających legend miejskich a nastolatkiem o imieniu Koichi. Miroku, aby przeżyć, zmuszona jest zawrzeć kontrakt ze znaną rodziną specjalizującą się w yokai i tym samym staje się ona narzeczoną nastolatka. Między parą dochodzi do pewnego rodzaju umowy. Jeśli w ciągu roku Miroku nie uda się przestraszyć chłopaka, to zostanie jego żoną. Wydaje się to być proste, ale niezależnie od tego jak bardzo się stara Koichi nie okazuje strachu. W kolejnych rozdziałach obserwujemy więc nieustanne próby przerażenia nastolatka oraz stopniowo rozwijającą się ich relację... https://popkulturowykociolek.pl/romans-z-dreszczykiem-recenzja-mangi-nawet-jesli-rozetniesz-mi-usta-tom-1-3/

Witajcie kochani 💖 Kojarzy się może tytuł "Freyja. Fałszywy książę"? Jeśli tak i nie możesz się doczekać kolejnych tomów tej mangi, to mam dla was coś idealnego. Choć co prawda tu główna bohaterka nie udaje płci przeciwnej i następcy tronu. Poznajcie Ninę z Gwieździstego Królestwa ✨ Oczy Niny, z racji na ich niezwykły kolor, były dla tej młodej sieroty odwiecznym źródłem problemów. Pewnego dnia okazało się jednak, że to właśnie przez nie przypadnie jej zadanie... udawania zmarłej księżniczki?! Jak odnajdzie się na królewskim dworze, w samym centrum pałacowych intryg? Nie ukrywam jest to jeden z nowszych tytułów, który nie tylko zauroczył mnie swoją kreską, ale i ogromnie zaciekawiły wykreowanym światem, fabułą oraz postaciami - a nie ukrywam, że w tym roku nie jeden nowszy tytuł sobie odpuszczam po pierwszym lub drugim tomie, gdyż nie czuję potrzeby, aby dalej w niej siedzieć. Tu jednak czuję się jak przy poznawaniu każdego kolejnego tomu Freyji - i każdy mnie zachwyca. Dlatego też mam ogromną nadzieję, że z Niną będzie dokładnie tak samo. Już od pierwszego tomu dzieje się się nie mało, bo nie tylko porwanie i nauczanie głównej bohaterki, jak zachowywać się i udawać zmarłą księżniczkę, ale również przekonać dwór, że nią jest. Także jeśli szukacie tytułu, który posiada w sobie dworskie klimaty, udawanie zmarłego członka tejże rodziny oraz niemałą ilość komizmu sytuacyjnego to gorąco polecam! A za możliwość poznania pierwszego tomu tej genialnej serii dziękuję @wydawnictwowaneko Moja ocena to 9/10 🌟

"Jeszcze za wcześnie na nostalgię. Bo wciąż jaśnieje teraźniejszość..." Przeczytałam ten tom po paru miesiącach od skończenia mangi i ok. miesiąc po pierwszym sezonie anime i to super pozycja, żeby jeszcze przeżyć kilka chwil z tą grupką przyjaciół ! Jak charakterystyka tej części wskazuje, nie dowiadujemy się niczego nowego o bohaterach, obviously. Powiedziałabym, że "Horimiya 17" to jest dobra część na "przypomnienie sobie" dokładniej postaci. Mam na myśli, że polecam sięgnąć po ten tom nie od razu po zakończeniu serii, a warto chociaż trochę odczekać, żeby jeszcze bardziej poczuć tą nostalgię! (Brakuje mi jedynie bonusowego rozdziału o Miaumurze, ale cykl był taki fajny, że wybaczam...)

posłowia i wstępy czy koncentrujecie się na treści? Ostatnio byłam jednym posłowiem załamana, ale tym razem to właśnie posłowie zrobiło robotę! Dziś będzie komiks "Bukiet z naszych uczuć", który recenzuję wam dzięki współpracy z @mangastore_pl @wydawnictwokotori Nie wiedziałam czego się spodziewać po tej krótkiej jednotomowej mandze, ale wpadła mi jakiś czas temu w oczy okładka i muszę przyznać, że kolorowe rysunki autorki są przepiękne. W czerni i bieli są takie dosyć typowe dla mang dla dziewcząt. Historia opowiada o dziewczynie, której ojciec zaciągnął długi i uciekł, porzucając swoją nastoletnią córkę pod drzwiami swojej pracy dorywczej w kwiaciarni. Licealistka nie mając gdzie iść zostaje przygarnięta przez właściciela kwiaciarni, któremu od tego czasu pomaga w prowadzeniu biznesu. Do tej pory dziewczyna skoncentrowana na wyglądzie zaczyna ciężką pracę z kwiatami, którą powoli poznając lubi coraz bardziej. Przy okazji zakochuje się we właścicielu, który ma 25 lat i o ile za klika lat taka różnica wieku nie byłaby drastyczna, to jednak jest dosyć poważny powód, żeby ten nie był zainteresowany, choć ma też inny powód - sam kiedyś był z 7 lat starszą kobietą, która go porzuciła. No, ale co ma z tym wspólnego posłowie? A no autorka opowiada, że kwiaciarnia z komiksu jest wzorowana na prawdziwej, a autorka specjalnie do komiksu postanowiła pomagać w niej, żeby mieć materiały do niego. Co oznacza, że wszystkie dane o roślinach czy pracy w kawiarni jest bazowana na prawdziwych doświadczeniach - trochę takie studium pracy w kawiarni. Czy była to przyjemna lektura? Myślę, że tak, ale taka na raz. Nie będę do niej wracać myślami i pewnie drugi raz nie przeczytam, ale może ktoś z was szuka akurat komiksowych okruchów życia, lekkich do czytania, choć poruszająca poważne tematy - rozstania, ocenianie po pozorach, wybaczenie innym i samemu sobie.