Mickey7

Książka, które stawia dobre pytania, ale udziela słabych odpowiedzi.
Główna oś fabuły dotyczy zagadnienia istoty życia i „bycia” – czy nasza istota związana jest z informacją zakodowaną w molekułach budujących nasze ciało; a może jednak z naszą świadomością i połączeniem neuronów? Jeśli moje ciało może zostać odbudowane to czy nadal jestem sobą? Duża szkoda, że pytania te zdecydowanie przerosły autora.

Historia jest solidna przez mniej więcej 1/3 książki – zostajemy wrzuceni w sam środek akcji, prosto do rozterek wewnętrznych naszego głównego bohatera. Niestety bardzo szybko fabuła gubi się sama w sobie – autor próbuje zbudować świat rzucając garściami informacji odnośnie innych planet, które średnio mają się do rozgrywającej się przed nami fabuły. Wielokrotnie powtarzają się identyczne niemal sceny, czytamy praktycznie takie same dialogi.

Motywacje bohaterów do punktów zwrotnych fabuł też nie są logiczne, a niektóre z nich w kolejnych rozdziałach zaprzeczają same sobie - chociażby działania Cat Chen, jaka była motywacja zdrady lojalności do głównego bohatera? Dlaczego w następnym rozdziale ta lojalność bez uzasadnienia powraca? Do czego potrzebny była nam dziwna scena z Mickey7, Mickey8 i Nashą? Kolejny przykład niezbyt udanego wprowadzenia przez autora elementów humorystycznych. Odchodzimy również od próby pogłębienia jakichkolwiek rozterek etycznych.

Cała historia z pełzaczami jest właściwie zbędna, służy wyłącznie jako napęd do pociągnięcia fabuły lub jej magicznego rozwiązania.

W Podziękowaniach autor wspomina o zmienieniu zakończenia historii z „depresyjnej opowieści” na „mniej pesymistyczną powieść”. Niestety jest to bardzo widoczne, można wskazać dokładny moment w którym bohaterom wszystkie przeciwności zaczynają same się rozwiązywać.

Lektura z niewykorzystanym potencjałem.

Książka, które stawia dobre pytania, ale udziela słabych odpowiedzi.
Główna oś fabuły dotyczy zagadnienia istoty życia i „bycia” – czy nasza istota związana jest z informacją zakodowaną w molekułach budujących nasze ciało; a może jednak z naszą świadomością i połączeniem neuronów? Jeśli moje ciało może zostać odbudowane to czy nadal jestem sobą? Duża szkoda, że pytania te...

Jak w hamburgerowym filmie, dzieje się sporo, kupa rzeczy jest nielogicznych, starają się na humor, wyszło raczej średnio, jednak czyta się przyjemnie. Ot takie nic nie wnoszące do życia czytadełko.

Jak w hamburgerowym filmie, dzieje się sporo, kupa rzeczy jest nielogicznych, starają się na humor, wyszło raczej średnio, jednak czyta się przyjemnie. Ot takie nic nie wnoszące do życia czytadełko.

Sporo mi w tej książce zabrakło ale sam pomysł na historię bardzo ciekawy. Ciężko polubić głównego bohatera a lekko humorystyczna forma wybitnie autorowi nie siada.

Sporo mi w tej książce zabrakło ale sam pomysł na historię bardzo ciekawy. Ciężko polubić głównego bohatera a lekko humorystyczna forma wybitnie autorowi nie siada.

Nielogiczne że średnią fabułą, kolejne, lewicowe SF.

Nielogiczne że średnią fabułą, kolejne, lewicowe SF.

O tym czy śmierć jest problemem, gdy człowiek nie może umrzeć.
Akcja dzieje się w bliżej nieokreślonej przyszłości, w której ludzkość zaczęła kolonizować inne planety. Mickey pracuje na jednej z nowych kolonii jako "wymienialny", czyli osoba, która zajmuje się najbardziej niebezpiecznymi pracami, a w razie śmierci jego DNA wraz ze świadomością zostanie skopiowane do kolejnego klona. Wskutek zbiegu różnych okoliczności, pewnego razu na kolonii znajdują się jednocześnie dwie wersje Mickeya, co jest z wielu względów wielce niepożądane.
Sytuacja, w której bohater występuje naraz w dwóch wersjach mogłaby być paliwem dla wielu potencjalnie ciekawych scen i interakcji, być może też jakichś bardziej komediowych momentów. Niestety autor niemal zupełnie tego nie wykorzystuje, a można wręcz mieć wrażenie, że niemal wszystko mogłoby się potoczyć dokładnie tak samo, gdyby Mickey był pojedynczy - jego relacja z klonem sprowadza się właściwie wyłącznie do kłótni o racje żywnościowe. To zdecydowanie największy minus. Wszystko tutaj rozwiązuje się bardzo łatwo i szybko, a retrospekcje zajmują chyba więcej miejsca (i wypadają przy tym dużo ciekawiej) od właściwej fabuły. Książka próbuje też podejmować bardziej filozoficzne tematy - znajdziemy tu trochę rozważań na temat nieśmiertelności czy etyki klonowania ludzi, ale wszystko to mogłoby być zdecydowanie bardziej pogłębione. Z pomysłu z naprawdę sporym potencjałem wyszła niestety książka dość przeciętna.

O tym czy śmierć jest problemem, gdy człowiek nie może umrzeć.
Akcja dzieje się w bliżej nieokreślonej przyszłości, w której ludzkość zaczęła kolonizować inne planety. Mickey pracuje na jednej z nowych kolonii jako "wymienialny", czyli osoba, która zajmuje się najbardziej niebezpiecznymi pracami, a w razie śmierci jego DNA wraz ze świadomością zostanie skopiowane do...

Lekka, wciągająca historia z kapitalnym Mickeym w roli głównej. Reszta bohaterów to raczej szkice, ale i tak warto przeczytać. 😉

Lekka, wciągająca historia z kapitalnym Mickeym w roli głównej. Reszta bohaterów to raczej szkice, ale i tak warto przeczytać. 😉

Świetna rozrywka nie tylko dla fanów science-fiction.

Świetna rozrywka nie tylko dla fanów science-fiction.

Fajna.
Film wiele pozmieniał i dodał.

Fajna.
Film wiele pozmieniał i dodał.

Ciekawa koncepcja i przyjemna lektura, choć momentami logika zawodzi. Jako krótka niezobowiązujące lektura, warto.

Ciekawa koncepcja i przyjemna lektura, choć momentami logika zawodzi. Jako krótka niezobowiązujące lektura, warto.

„To będzie najgłupsza z moich dotychczasowych śmierci.”

Pomysł na fabułę, klonowanie człowieka jako narzędzia w kosmicznych podróżach, bardzo mnie zaciekawił. W końcu, za naszych żyć nie będzie to realne, podobnie jak kolonizowanie najbliższych nawet planet. Pomimo postępu technologicznego i medycznego wciąż stoimy daleko nawet od linii startu w bezpośrednim ludzkim poznawaniu ułamka najbliższego nam wszechświata. Dlatego zastanawiałam się, jak Edward Ashton podejdzie do tematu, czym rozrusza moją wyobraźnię, do jakich refleksji skłoni.

Niestety, książka nie spełniła pokładanych w niej oczekiwań. Okazała się się zwykłą przygodą rozgrywaną na skutej lodem planecie, przy diabelnie niesprzyjającym środowisku i udziałem inteligentnych stworzeń. Lecz i w takiej szacie fabularnej zabrakło kreatywnej energii wciągającej odbiorcę. Jeśli spojrzeć na powieść od strony czystej rozrywki w klimacie kosmosu, wspartej wstawkami o historii mniej lub bardziej nieudanych podbojów i zasiedlania obcych planet, zbyt gładko się przez nią przepływało. Jeśli czytelnik liczył na coś więcej, to nie miał szansy się z tym zaznajomić. Brakowało wejścia w psychologiczne aspekty egzystencji, tożsamości człowieka, świadomości jaźni, formy mentalności, skutków odtwarzania osobowości. Co byłoby znacznie wciągające niż sam aspekt biodrukowania ciał.

Autor wprowadził kilku bohaterów, na których bazowała fabuła. Nie do końca przekonywały osobowości, tak naprawdę niczym się nie wyróżniały, wpadły do koszyka reprezentacyjnych postaci, aby akcja mogła toczyć się dalej. Natomiast z zaciekawieniem wsłuchiwałam się w rozmowę Mickiego samego z sobą, frapująco spoglądałam na biologiczne instynkty i psychologiczne mechanizmy rządzące człowiekiem. Przypuszczałam, że Ashton zdecyduje się rozwinąć osobliwą relację, nadać jej bardziej różnorodny kształt, urozmaicić zaskakującymi incydentami. Ale może fakt, że to już kolejna generacja kolonizacji sprawił, że dla głównego bohatera pewne zachowania i postawy stały się czymś na tyle naturalnym, że nie było już konieczności szerszej ich interpretacji.

Jako wymienialny, zobowiązany kontraktem możliwej wielokrotnej śmierci, Mickey nie za bardzo miał możliwości decydowania o swoim życiu, czy precyzując, kopii pamięci. Chciałam bardziej intrygującego rozwinięcia wątku, co stało się z szóstą wersją, widziałam potencjał do ciekawego wzmocnienia napięcia w scenariuszu zdarzeń. Ale tak jak i pozostałe interesująco zapowiadające się kierunki tematyczne, niejako wstawki w fabule i opisie, pomysł wyłonił się na chwilę w powierzchownej formie, czasem wręcz z nieuwzględnieniem innych zależnych aspektów, jakby autor poszedł na skróty. Szkoda, gdyż autor podsunął sam sobie kilka naprawdę inspirujących zagadnień, które bardziej szczegółowo potraktowane znacznie podniosłyby walory powieści.
bookendorfina.pl

„To będzie najgłupsza z moich dotychczasowych śmierci.”

Pomysł na fabułę, klonowanie człowieka jako narzędzia w kosmicznych podróżach, bardzo mnie zaciekawił. W końcu, za naszych żyć nie będzie to realne, podobnie jak kolonizowanie najbliższych nawet planet. Pomimo postępu technologicznego i medycznego wciąż stoimy daleko nawet od linii startu w bezpośrednim ludzkim...