Masz babo Święta!

Fajna lekka książka, która fajnie zaskakuje, zwłaszcza na koniec :) niby pod koniec już takie wszystko oczywiste, ale jednak nie do końca... Super smaczek. To kolejna książka autorki, która miałam przyjemność przeczytac. I tak. Kolejne czekają już w kolejce.

Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z dozą humoru napisaną przez autora, po jakiego książki lubię sięgać i czytać. Miałem nadzieje na ciekawy, przyjemny i potrafiący zaskoczyć zwrotami akcji przy czym chciałem bawić się znów bardzo dobrze w czasie czytania. Zapowiadał się interesująco i miałem nadzieje na ciekawy kryminał. Książka Królowa lodu jest opowieścią o rodzinnych tajemnicach i sekretach, które skrywają jej członkowie za swoimi drzwiami. Seniorką rodu jest Katarzyna Łęczycka posiadająca firmę Złota Róża, gdzie swoim dzieciom zawsze nie odmawia niczego. W szczególny dzień raz do roku w święta spotykają się razem w rezydencji w Lubniewicach, w której spędzają czas przy nudnych spotkaniach rodzinnych. Jednak nikt z nich nie przypuszcza, że tym razem zostaną uwikłani w morderstwo i poszukiwanie sprawcy dybiącego na ich życie. Książka Królowa lodu jest kolejną nowszą propozycją od autora, w której przenosi nas do rezydencji w Lubniewicach podczas zjazdu rodzinnego. Miejsce o tyle ciekawe, że większość czasu spędzamy w niej poznając każdego z bohaterów i toczące się wydarzenia. Pomysł na zamknięcie ich w takim miejscu pełnym sekretów i tajemnic rodzinnych jakie skrywają był świetny. Niektórzy nie lubią się, pojawiają się niesnaski, oczekiwania wobec głowy rodu względem przejęcia firmy, a inni biorą co im los dał. Utrzymywani przez Katarzynę nie muszą nic robić, a nawet pracować, chociaż tylko mała część prowadzi jakiś interes lub pracuje. Reszta woli czerpać z otrzymywanych pieniędzy i wydawać na swoje potrzeby. Przyjeżdżając na kolejne święta do rezydencji Katarzyny spodziewają się kolejnego nudnego przyjęcia. Jednak nie spodziewają się wciągnięcia w wir wydarzeń związanych z popełnionym morderstwie. Autor zamykając swoich bohaterów w święta w rezydencji tworzy kryminał z rodzinnymi tajemnicami. Na zewnątrz nie widać niczego podejrzanego, ale dopiero przy bliższym poznaniu widzimy rysy na wizerunku każdego z członków rodzinny mający jedyny cel związany z prowadzona przez Katarzynę firmy. Od początku nie ujawnia za szybko niczego i dopiero wraz z rozwojem sytuacji w rezydencji, poznawaniem sekretów i skrywanych tajemnic odsłania pomału poszczególne karty trzymane w ręku pozwalające wszystko połączyć pod koniec w całość. Wyskakujące poszlaki i ślady nie ułatwiają niczego, ale pojawiające się informacje przybliżają nas do poznania prawdy. Jednocześnie nie wszystko jest tutaj takie oczywiste i nieraz zwroty akcji potrafią zaskoczyć w czasie czytania. Każdy z bohaterów ma swoje za uszami i nikt nie jest bez winy. Jednak popełnione morderstwo przyczynia się do szukania odpowiedzi dlaczego ktoś go popełnił i jakimi motywami kierował się. Pojawienie się zmyłek i fałszywych tropów prowadzących w ślepe zaułki nie ułatwia zadania. Dlatego wydaje się wszystko pogmatwane i nie takie oczywiste jak widać na pierwszy rzut oka. Skrywane tajemnice niektórych postaci, relacje dalekie od rodzinnych i animozje zbierają swoje żniwo. Pojawienie się prywatnej detektyw i poproszonego o pomoc Darskiego rozpoczyna śledztwo. Zanurzając się w rodzinne tajemnice oboje poszukują odpowiedzi na pytania dotyczące popełnionej zbrodni. Autor prowadzi dochodzenie z wyczuciem i umiejętnie stosując zwroty akcji mogące zaskoczyć, ale jednocześnie skierować nasze podejrzenia w inne kierunki. Dwójka bohaterów nie mając ułatwionego zadania dzięki pozyskanymi informacją, prowadzonymi rozmowami i przesłuchaniami musi sobie poradzić z powiązaniem, a następnie rozwiązaniem sprawy. Wszystko wydaje się pogmatwane i dopiero wraz z rozwojem dochodzenia pomału kolejne klocki wskakują na miejsce pozwalając przybliżyć się do poznania prawdy. Wszyscy w tym przypadku są podejrzani i rzucanie cieni na bohaterów nie ułatwia zadania. Samemu nie udało mi się odgadnąć prawdy i kim jest sprawca, bo znakomicie kluczy podsuwając fałszywe tropy i stosując wiele razy zwroty akcji nie pozwalające na odkrycie za szybko o co chodzi. Autor jak zwykle okrasza niektóre sytuacje absurdem, traktuje wszystko z przymrużeniem oka i humorem powodując dobrą zabawę w odkrywaniu motywów sprawcy i jego samego. Bardzo dobrze poprowadzone śledztwo wraz z warstwą obyczajową i dozą humoru wciągnęło mnie od samego początku. Książka Królowa lodu posiada bohaterów zarysowanych bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Mających swoje cechy charakteru, zachowania i wybory jakie mogą podobać się nam lub nie w zależności od podejmowanych decyzji. Jedną z główną postaci jest seniorka rodu i właścicielka imperium kosmetycznego, która jak co roku spotyka się z innymi członkami rodziny podczas świąt. Z jednej strony prowadząca firmę i bezkompromisowa w działaniu, z drugiej strony każde z dzieci otrzymuje pieniądze pozwalające nie pracować i wydawać na wszystkie zachcianki jakie tylko będą mieli. Drugą jest Krzysztof Darski poproszony o pomoc podczas wydarzeń w rezydencji, aby przyjrzał się popełnionemu morderstwu próbując poszukać odpowiedzi na pytania dotyczące sprawcy. Ciekawy bohater przewijający się w książkach autora, który tym razem prowadzi kolejne dochodzenie w rezydencji z dala od Róży Krull. Sympatyczna postać inspektora, którą polubiłem od początku jego pojawienia się. Czasami miał większy w książkach udział w zagadce kryminalnej, czasami mniejszy, lecz zawsze wzbudzał sympatie. Oprócz tego wiele postaci na drugim i dalszym planie mające do odegrania rolę przewidzianą przez autora. Wlicza się nie tylko dzieci Łęczyckiej, ale również innych bohaterów pojawiających się na moment lub dłuższą chwilę w fabule. Jednak nie dostałem papierowych postaci, lecz mają głębie, są nakreśleni bardzo dobrze i dobrze wzbudzając nasze zainteresowanie w czasie czytania. Niektóre dają się polubić, nawet wzbudzają sympatie, a inne mieszane odczucia. Relacje pomiędzy nimi zostały przedstawione świetnie i nie pozbawione lekkości, humoru i powagi jak zajdzie potrzeba. Dialogi dobrze skrojone, wciągające, potraktowane lekko i przyjemnie z dozą humoru nie przeszkadzają w czasie czytania. Książka Królowa lodu jest kolejną pozycją od autora, po którego kryminału lubię sięgać od samego początku jak przeczytałem pierwszą jego książkę. Miałem nadzieje w tym przypadku na ciekawie poprowadzony i nie pozbawiony zwrotów akcji kryminał. Osadzenie akcji w bogatej i luksusowej rezydencji w Lubniewicach było znakomitym pomysłem. Rodzinny zjazd nadaje się świetnie na kryminalną sprawę pełną tajemnic i skrywanych sekretów jakie tutaj dostajemy. Każde z dzieci jest zainteresowane przejęciem firmy i widoczne za fasadą tarcia pomiędzy nimi niwelują idealny wizerunek. Każdy z każdym prawie ma swoje sprawy do załatwienia, animozje i dogryzanie sobie są na porządku dziennym. Dlatego idealnie wpasowują się w rolę podejrzanych, którzy mogą wiele zyskać i jednocześnie stracić. Popełnione morderstwo tylko gmatwa sytuacje i powoduje, ze w czasie dochodzenia Darskiego pomału wychodzą zadawnione winy, kłamstewka, spiski, informacje, tropy do zbadania i tajemnice do odkrywania. Wszystko pomału łączy się ze sobą tworząc mozaikę z jakiej składa pomału obraz całości przynosząc odkrycie takich sekretów niektórych z nich, a także sprawcy z motywami jakimi kierował się. Dlatego nic nie jest takie oczywiste i dopiero pod koniec staje się wszystko jasne. Autor prowadzi wątek kryminalny bardzo dobrze od samego początku wciągając w wir wydarzeń. Jednak oprócz niego kreśli ze świetnym wyczuciem ukazując tło obyczajowe i rozmowy między nimi mogące przynieść pewne podpowiedzi. Kluczem jest zrozumienie rodzinnych relacji dalekich od ideału. Przynosząc wiele zaskoczeń w czasie czytania i twistów pojawiających się tutaj w tych przypadkach. Akcję poprowadził szybko do przodu bez zatrzymywania się. Dlatego wiele dzieje się w fabule i nie można narzekać. Wydarzenia toczą się żwawo do przodu i nie pozwalają się nudzić w czasie czytania. Intryga jest prowadzona interesująco i potrafi trzymać w napięciu od początku do końca. Nie obyło się bez pewnych niuansów jakie pojawiły się. Na pewno pojawienie się wątku relacji między Darskim i Betty znika po pierwszym rozdziale na długo, czasami może pojawia się sporadycznie na dalszym planie i dopiero pod koniec wychodzi na pierwszy plan. Niektóre wyjaśnienia wydarzeń dotyczących zbrodni znacznie później w końcówce wyskakują jak królik z kapelusza co mnie zastanowiło w czasie czytania, bo nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy. Brakowało mi nieraz gęstniejącej atmosfery wywołującej niepokój. Osadzenie akcji w jednym miejscu sprzyja do jej pojawienia się przy zamkniętych w rezydencjach mieszkańców. Może jeszcze drobne potknięcia pojawiły się, lecz właśnie to najbardziej rzuciło mi się w oczy. Oprócz tego dostałem kryminał potraktowany w lekki sposób i nie pozbawiony czarnego humoru. Dlatego bawiłem się przy nim świetnie i miło spędziłem czas. Zakończenie nie za szybko podane, wielowymiarowe, potrafiące zaskoczyć wyjaśnieniami i tożsamością sprawcy. Finał bardzo dobry i zamykający wątki, ale jednocześnie pod koniec autor pozostawił sobie furtkę do kontynuacji. Książka Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z absurdalnymi sytuacjami, ciekawą zagadką kryminalną i warstwą obyczajową po jaki sięgnąłem spodziewając się po nim dobrej zabawy i dreszczyku w rozwiązywaniu zagadki. Autor pisze przystępnie, przyjemnie, z humorem, nieraz absurdem i lekko od samego początku. Stworzył kolejny kryminał, który trzyma w napięciu nie pozwalając się oderwać, pełen skrywanych tajemnic, rodzinnych sekretów i wciągającej intrygi od samego początku. Sięgając wiedziałem co mogę dostać i nie zawiodłem się. Autor dostarczył kolejny raz lekko napisany kryminał, który czyta się szybko i przyjemnie. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i miło spędziłem z nią czas. Królowa lodu okazała się trafionym wyborem i kolejny raz nie zawiódł mnie autor, po którego książki jeszcze nie raz sięgnę w przyszłości.

Poznajcie Hankę - kobietę po przejściach, która marzyła o ciszy. Los zagrał jej jednak na nosie i podsunął... bogatą babcię! ✨ Zamiast sielanki, w luksusowej willi czeka na nią: 🍭 Słodkie pułapki na włamywacza 🧪 Gorzka trucizna 🔥 Bezwzględna konkurencja W tej grze nie ma zasad! Czy Hanka przechytrzy wszystkich i rozwiąże zagadkę spadku? Jedno jest pewne: spokój to ostatnia rzecz, jaką tam znajdzie!😉 Książka całkiem fajna, ale jako komedia kryminalna wypada dość blado. Chyba po prostu spodziewałem się czegoś więcej po tej pozycji i czuję lekki niedosyt.

Ciekawa historia opowiadana od strony narratora. Na początku myślałam sobie że Mikołaj do Eli nie pasuje, bo na samym początku tak to wygląda, w miarę czytania zmienia się pogląd. Nie za bardzo przedstawieni bohaterzy,ale zwyczajowo ukazane emocje jak to wygląda z różnych punktów widzenia.

Ponownie zaglądamy do kamienicy przy ulicy Ogarnej! Do mieszkania, w którym kiedyś mieszkała Zosia z rodziną, wprowadzają się bliźniaczki z mamą Reginą i dziadkiem Franciszkiem. Starszy Pan jest zmęczony ciągłymi przeprowadzkami i bardzo tęskni za Górnym Śląskiem. Swój wolny czas wypełnia rzeźbieniem drewnianych figur i spacerami z nowo poznaną sąsiadką Heleną... Jak będą wyglądały święta w tym roku? ~ „Drewniany aniołek” to urocza i ciepła kontynuacja, w której ponownie nie zabrakło różnych ciekawostek i legend. Uważam, że są bardzo fajnym dodatkiem i sprawiają, że cała historia staje się jeszcze bardziej dopieszczona. ~ Bardzo lubię rezolutną Zosię. Trzeba przyznać, że dziewczynka „ma gadane” i jest wyjątkowo bystra. Potrafi nawet nieźle swatać 🤭🤭. Cieszę się również, że nie zabrakło w tej części babci Krysi i dziadka Wejna. Tworzą naprawdę świetną parę! ~ „Drewniany aniołek” to rodzinna, pełna troski i uczuć powieść. Jest taka życiowa, nieco nostalgiczna, ale i radosna. Przez Zosię i mieszkańców kamienicy zdecydowanie udzielił mi się świąteczny klimat. Na dniach na pewno zabiorę się za pieczenie pierników i ciastek korzennych! ~ Nigdy nie jest za późno na miłość, a tym bardziej przyjaźń. To przesłanie jest chyba najlepszym podsumowaniem tego tomu. Polecam! Świetnie dopracowana książka. • Przeczytana 02.12.2024

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2025/08/130-25-gdzie-diabel-nie-moze-joanna-wtulich/ Książka „Gdzie diabeł nie może” to historia naszpikowana humorem sytuacyjnym, obnażająca układy polityczne i społeczne. Piętnująca plotkarstwo i chorą ambicję, pokazująca do czego może doprowadzić chęć wzbogacenia się za wszelką cenę. O przedkładaniu własnego dobra nad dobro ogółu, gdy jest się u władzy. Jest to powieść wypełniona kobietami, które nie pozwalają sobie wejść na głowę i z determinacją dążą do obranego celu. Mężczyźni grają tu drugoplanowe role, chociaż zajmują ważne stanowiska. Odkryta prawda pokazuje, kto tak naprawdę rządzi w Stupsku i jaki ciemne interesy próbowano ukryć.

„Wioska Małych Cudów” to opowieść, która prowadzi czytelnika w sam środek zimowej krainy pełnej świateł, zapachów i emocji, ale pod warstwą bożonarodzeniowej dekoracji skrywa znacznie więcej niż tylko świąteczny nastrój. To historia o ludziach, którzy przyjeżdżają w jedno miejsce z bardzo różnych powodów, lecz każdy z nich nosi w sobie brak, tęsknotę albo nadzieję na zmianę. Autorka splata losy kilku bohaterów, nadając każdemu z nich własny głos i problem. Mała Zosia swoją wiarą i determinacją potrafi poruszyć dorosłych bardziej niż niejeden wzniosły monolog. Jej niewypowiedziane pragnienie staje się cichą osią całej historii. Felicja, pracująca w Wiosce od lat, mierzy się z bólem po stracie bliskiej osoby i z utratą sensu tego, co wcześniej było dla niej naturalnym źródłem radości. Z kolei Jakub, wcielający się w rolę Mikołaja, przyjeżdża pomóc, ale sam znajduje się na życiowym rozdrożu, a jego relacja z partnerką wyraźnie pokazuje, jak łatwo zagubić się w codzienności. Nad wszystkim czuwa Aniela - ciepła, doświadczona kobieta, będąca sercem Wioski i symbolem tego, że czasem wystarczy obecność i życzliwość, by coś zaczęło się zmieniać. Fabuła rozwija się spokojnie, bez gwałtownych zwrotów akcji, skupiając się na relacjach, drobnych gestach i rozmowach. Wioska Małych Cudów staje się przestrzenią, w której bohaterowie muszą się zatrzymać i skonfrontować z tym, od czego uciekali. To właśnie tam, pośród pierników, lodowiska i świątecznych warsztatów, zaczynają rozumieć, że cud nie zawsze oznacza spektakularne wydarzenie, ale czasem jest nim powrót, wybaczenie albo odwaga, by coś zakończyć. Książka Aleksandry Rak urzeka atmosferą i ciepłem, a także przekazem: magia świąt nie istnieje bez ludzi i emocji, które ze sobą niosą. To idealna lektura na zimowe wieczory – lekka w formie, poruszająca w treści. Sięgając po nią, można nie tylko poczuć klimat świąt, ale też przypomnieć sobie, że nawet najmniejsze cuda zaczynają się od otwartego serca.

Powieść Płacz i płać autorstwa Olga Rudnicka to lekka, pełna humoru historia, która potrafi rozbawić, ale też zaskoczyć ciekawą intrygą. Największym atutem książki są wyraziste bohaterki — szczególnie ciotka Hanka, która skradła moje serce swoim ostrym językiem i bezkompromisową osobowością. Jej dialogi to prawdziwa perełka – niejednokrotnie wywoływały u mnie szczery śmiech dzięki trafnemu doborowi słów i błyskotliwym ripostom. Na uwagę zasługuje także wątek testamentu, który w przewrotny sposób „pogodził” zwaśnione siostry, dodając fabule dynamiki i nuty ironii. Główna bohaterka, Jagoda, również wypada bardzo dobrze — jej przemiana jest szybka, ale przekonująca, a stopniowe łagodnienie charakteru sprawia, że łatwo ją polubić i kibicować jej decyzjom. Jedynym minusem tej historii jest jej długość. Książka wciąga na tyle, że pozostawia spory niedosyt — chciałoby się spędzić więcej czasu z bohaterkami i jeszcze głębiej wejść w ich świat. Mimo to jest to bardzo przyjemna lektura, idealna na poprawę humoru i chwilę relaksu.

Ta książka to nie lada gratka dla fanów Agathy Christie. Już sam tytuł nawiązuje do książki tej autorki: _Morderstwo odbędzie się_. Takich nawiązań jest tutaj dużo więcej: tytuł każdego rozdziału to albo jeden z tytułów książek Christie albo jego przerobiona wersja. Można również znaleźć podobieństwo z Herculesem Poirotem w imieniu i nazwisku głównego bohatera: Filip Marlot. Jest jeszcze jeden smaczek z imieniem i nazwiskiem innej postaci ale nie powiem jaki (mi sprawiło dużą przyjemność odkrycie go i nie chciałabym komuś psuć zabawy :)). Sama fabuła nie jest przesadnie skomplikowana ale trzyma w napięciu i jest kilka ciekawych zwrotów akcji. Dynamika pomiędzy Filipem, a jego ciotką jest świetnie napisana i dodaje uroku całej lekturze. Ja fanką Agathy Christie jestem ogromną i wydaje mi się, że każdy kto lubi królową kryminałów, polubi i tę pozycję.

Mimo, że akcja książki ma swój początek w wigilijny wieczór i wskazywać by mogła na ciepły, magiczny i świąteczny charakter, to tak do końca nie jest. Opowieść o Reginie, kobiecie o wielkim sercu i wielkiej niespełnionej miłości. Historia osadzona w miedzywojennej Łodzi, w piękny sposób oddaje jej ducha. Piękna i tragiczna, a zarazem magiczna książka 💙

"Każdy umie płakać, złotko. Czasem tylko słońce jest za daleko, żeby lód zaczął się topić". „Razem na święta” Barbary Kwinty to poruszająca, świąteczna powieść obyczajowa z elementami romansu i ciepłej, ludzkiej historii. Główną bohaterką jest Magda Dzika (w rzeczywistości „Fabia”),młoda kobieta mieszkająca w malowniczej, zimowej miejscowości Boże Doły. Magda pracuje w lokalnej fabryce bombek choinkowych, by zapewnić byt sobie i trójce młodszego rodzeństwa, nastoletniej Lenie, zbuntowanemu Bolo oraz kilkuletniemu Frankowi, który jak na swój wiek, jest bardzo elokwentnym chłopcem. Dom po babci w którym mieszkają, jest w złym stanie, a życie pełne trudów, jednak bohaterka oddaje się opiece nad rodzeństwem z ogromnym poświęceniem. Mimo iż ma zaledwie dwadzieścia sześć lat, czuje się odpowiedzialna za rodzeństwo. Jest dla nich jak matka, która nie ma czasu dla własnych dzieci i pojawia się w ich życiu raz na rok, po czym znika na kolejnych kilka miesięcy. Pewnego dnia, na skutek interwencji opieki społecznej, dzieci trafiają do rodziny zastępczej. Magda obiecuje im, że na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia wszyscy znów będą razem, choć do tego zostało zaledwie kilka tygodni. Rozpoczyna się długa i skomplikowana walka z procedurami, papierami i przeciwnościami losu, która wymaga nie tylko determinacji, ale też pomocy ze strony mieszkańców wioski i… nietypowego prawnika, Mecenasa Focha, który na początku wydaje się gburem, ale z czasem okazuje się kimś zupełnie innym. „Tylko że życie jest pełne paradoksów i kiedy chcesz podbić świat, czasem świat dobija ciebie”. „Razem na święta” to książka przede wszystkim pełna ciepła, emocji i świątecznego nastroju. Autorka zręcznie łączy poważne, życiowe tematy (takie jak odpowiedzialność za rodzeństwo, system opieki społecznej, marzenia i trudna sytuacja materialna) z subtelnymi momentami humoru i optymizmu. Dzięki temu historia nie staje się ciężka, choć nie unika bolesnych prawd o życiu. Pisarka operuje lekkim, przystępnym językiem, a bohaterka, mimo że często bywa sfrustrowana, zmęczona i zdesperowana jest postacią, którą łatwo polubić i z którą czytelnik szybko się angażuje emocjonalnie. Bo jak tu nie polubić Magdy Dzikiej? Raz za jej postawę, która momentami wyciska z nas łzy, dwa za ten cięty język, który dostarcza nam mnóstwo humoru. Bo bez chusteczek się nie obędzie i do łez tych ze wzruszenia i do tych ze śmiechu. Książka ta, porusza też istotne tematy, takie jak: rodzina, odpowiedzialność, miłość, poświęcenie, ale też to, jak bardzo ludzkie wsparcie i życzliwość potrafią odmienić los. Mimo że jest to powieść świąteczna, nie jest „cukierkowa” ma swoje smutniejsze momenty, które jednak prowadzą do wzruszających refleksji i nadziei. Jeśli więc szukacie ciepłej, refleksyjnej lektury na zimowe wieczory, która łączy klimat rodzinnych świąt z autentycznymi, ludzkimi historiami, to ta książka może być świetnym wyborem. Powieść spodoba się miłośnikom literatury obyczajowej, opowieści o rodzinie i książek, które zostawiają czytelnika z ciepłym uczuciem i nadzieją, że warto walczyć do samego końca, choć nie zawsze jest tak idealnie, jak byśmy tego chcieli. „Razem na święta” Barbary Kwinty to wzruszająca, dobrze napisana powieść o sile rodzinnych więzi, determinacji i wsparciu, jakie mogą dawać ludzie wokół nas. To historia, która potrafi zarówno rozbawić, jak i poruszyć, a przede wszystkim przypomina, że najważniejsze w święta (i w życiu) często jest to, z kim je spędzamy. Bo to ciepła, ale prawdziwa opowieść o tym, że rodzina to nie ideał, tylko wybór i odpowiedzialność, a święta mają sens wtedy, gdy są przeżywane razem, nawet jeśli nie wszystko idzie zgodnie z planem. Polecam Wam bardzo gorąco. Za egzemplarz recenzencki dziękują Wydawnictwu Lira oraz Autorce Barbarze Kwinta.

Monika – kobieta, której życie zatrzymało się dwa lata temu, gdy jej narzeczony – Michał, zginął w lawinie. Aby w końcu zmierzyć się z przeszłością, postanawia spędzić święta w Karkonoszach, w schronisku Samotnia – miejscu, które Michał kochał najbardziej. Towarzyszy jej grupa przyjaciół, jednak wyprawa szybko wymyka się spod kontroli. Przez niefortunny wypadek i załamanie pogody, zamiast do przytulnej Samotni, trafiają do starej, niemal zapomnianej chaty prowadzonej przez mrukliwego i tajemniczego Rafała. Julia Furmaniak w swojej książce nie zbudowała sielankowego obrazu zimy niczym w filmach; zbudowała obraz zimy, która jest groźna, wręcz nieobliczalna i bezlitosna. Choć okładka i tytuł mogą sugerować lekką, świąteczną opowieść przy kominku, treść książki jest znacznie głębsza – autorka poruszyła w niej bardzo istotny temat – przeżywanie żałoby po stracie ukochanej osoby. Tytułowe schronisko oferuje ratunek przed zamiecią, jednakże staje się pułapką, w której bohaterowie nie mogą uciec przed sobą nawzajem. Kiedy zostali odcięci od świata w mroźnym schronisku, sytuacja „zmusiła” ich do szczerych rozmów, na które wcześniej nie było miejsca. Julia Furmaniak stworzyła opowieść o tym, że aby zacząć nowy rozdział, trzeba najpierw zamknąć do końca ten poprzedni – nawet jeśli jest bolesny. „Zima w zapomnianym schronisku” to historia o ludziach, którzy w surowych warunkach uczą się składać swoje życie na nowo. Nie ma tu magii, są za to prawdziwe łzy, trudna przyjaźń i powolne budowanie zaufania. Jeśli lubicie historie, które nie dają łatwych odpowiedzi, ale dają nadzieję – koniecznie przeczytajcie. Serdecznie polecam!

Motyw z egzoszkieletem był durny do kwadratu i już byłam przekonana, że nie dam rady dosłuchać tej części do końca, ale potem rozpoczął się wątek Grażynki (która tak przy okazji skradła moje serce) i historia mnie porwała. Kurczę, polubiłam się z tą rodzinką, a po pierwszym tomie nieszczególnie się na to zanosiło. Pan Stelar pisze świetnie, ale wiele sytuacji jest tutaj na maxa przejaskrawionych, na tyle, że stają się całkowicie nieprawodobne. Wciąż uważam, że jeśli chodzi o komedie kryminalne można trafić lepiej, ale ciężko się nie związać emocjonalnie z bohaterami. Misiek zyskał w moich oczach, a szwagier, który w pierwszym tomie tylko irytował wzbudza we mnie teraz sympatię i pozytywne emocje. P.S. Nie wiem jakim cudem nie wspomniałam o tym w poprzednich opiniach, ale pan Jakub Kamieński to kolejny lektor doskonały, nie wiem jak tego dokonał, ale chwilami mam wrażenie, że słucham zupełnie różnych osób.

Recenzja ,,Miłość pod choinką" Historia opowiada o aktorce która była świadkiem skandalu w świecie ahowbiznesu i przez to zostaje zwolniona w swym najnowszy serialu. Każą wycofać się w cień do czasu gdy ucichbie skandal. Więc postanawia pojechać do rodziców do Poddąbia a że to grudzień to idealny czas na święta. Podczas jazdy ma wypadek jej się zbytnio nic nie stało dzięki pomocy panu Stasiowi oraz Igorowi którzy mieszkają w Świerkowie. Dzięki uprzejmości Igora zamieszkuje kilka dni w jeho domu i poznaje jego uroczą rodzinę jednoczesnie po jakimś czasie podkochuje się w nim. Jest to kolejna książka mojej lokalnej autorki Pauliny Kozłowskiej. I kolejna świąteczna. Pięknie opowiedziana historia ze świąteczną magią w tle. Mamy tu zadufaną w sobie aktorkę, ale pokazuje rownież swą przyjazną stronę gdy pomaga corce Igora Stelli przygotować się na urodziny Martyny. Igor który wcześniej był ochroniarzem BOR obecnie prowadzi plantacje świerków w rodzinnej firmie przeżywa w swym ciele nadal smutek po śmierci żony. I mamy tu też motyw ducha własnie żony Igora która najpierw nie jest chętna na ten związek a później sama ich naprowadza na siebie. Ten motyw ducha od razu mi się skojarzył z filmem ,,Uwierz w ducha" z Patrickiem Swayze. Z tą książką spędziłam miło czas. Bardzo fajna kolejna swiąteczna opowieść. Jest tragedia i smutek ale również nowa miłość na święta i radość rodzinna

Dwadzieścia lat temu, będąc jeszcze w szkole, pięć dziewcząt postanowiło, że za dwadzieścia lat spotkają się ponownie, tuż przed świętami i wyjadą na wspólny, babski wypad. Czy to się uda? Monice niespodziewanie przypomniał o tym zakładzie brat, który kupił chatkę w głuszy, która niekoniecznie spodobała się jego żonie. Chciał namówić siostrę na pomoc w przekonaniu, że to dobra inwestycja. Tym samym przypomniał Monice o jej koleżankach ze szkolnych lat, a ta od razu postanowiła działać. Marceliny nawet nie musiała przekonywać. Wystarczyło, że przypomniała jej o tamtej rozmowie z nastoletnich czasów i kobieta od razu się zgodziła. Co prawda będzie musiała zostawić męża samego z czwórką dzieci, ale zdecydowanie uważa, że zasłużyła na odpoczynek. A potem wieść o tym wyjeździe rozeszła się już migiem do pozostałych zainteresowanych tematem pań. Jednak kiedy się spotkały, żeby ustalić szczegóły wyjazdu, to delikatnie mówiąc, było trochę dziwnie, spotkać się po tylu latach nie utrzymywania ze sobą kontaktu, gdzie każda się zmieniła pod wieloma względami. Ach co to była za przygoda. Bawiłam się przy niej przednio 😊. Przystojni mężczyźni, morderca, zima, śnieg, chata w lesie i pięć kobiet, które poradzą sobie z każdą przeciwnością losu 🤭. Fajnie spędziłam czas przy tej książce, przeczytałam ją w jeden dzień, bo tak dobrze i lekko się ją czytało, aż nie chciało się odrywać.

Poznaj Maję i Kasię. To dwie babki, które powinny cieszyć się życiem, a zamiast tego codziennie ćwiczą cierpliwość godną tybetańskich mnichów. Dlaczego? Bo ich życie to ciągłe starcie z „Siłami Wyższymi” – ich własnymi teściowymi. Teściowe z piekła rodem? Gorzej! Jedna z nich to uosobienie elegancji, która potrafi wbić szpilę w serce z gracją baletnicy, druga to chodząca kontrola, która sprawdza czystość fug w łazience w środku nocy. Maja i Kasia spotykają się przy drinku (albo trzech) i zaczynają klasyczną „rozmowę terapeutyczną”. Puszczają wodze fantazji: „A gdyby tak... no wiesz... wypadek? Mały, śmiertelny błąd?” Od słów do... trupa! To, co zaczęło się jako czarny żart przy barze, nagle – ku ich przerażeniu – zaczyna się ziszczać. Kiedy jedna z „mamuś” niespodziewanie przenosi się na tamten świat, dziewczyny orientują się, że są głównymi podejrzanymi. Zamiast planować wakacje, muszą planować: Jak ukryć zwłoki (bo przecież nikt im nie uwierzy, że to zbieg okoliczności). Jak nie zwariować, gdy w sprawę miesza się policja, która o dedukcji wie tyle, co o fizyce kwantowej. Jak przeżyć starcie z drugą teściową, która po śmierci „koleżanki” staje się jeszcze bardziej czujna! To nie jest nudny kryminał, gdzie smętny detektyw pali papierosa w deszczu. Tu akcja gna jak szalona: Cięte riposty latają w powietrzu gęściej niż konfetti na ślubie. Każdy krok bohaterek, by wyplątać się z kłopotów, wpędza je w jeszcze większe bagno (ale za to jakie zabawne!). Od ucieczek w szpilkach po totalnie odjechane zbiegi okoliczności.

Los bywa przewrotny i czasem jedno małe zdarzenie może zmienić nasze plany świąteczne. Bardzo fajny pomysł na książkę taki niespotykany Jak się chce to można urządzić sobie wigilię nawet na sali gimnastycznej. Lektura lekka i przyjemna nie tylko na czas świąteczny.

Usiądźcie wygodnie w ulubionym fotelu i dajcie się porwać lekturze stawiającej na świąteczny klimat. Jolanta Kosowska oraz Marta Jednachowska zapraszają nas bowiem w sam środek inspirujących wydarzeń. Proza obu pań jest mi doskonale znana, więc od początku miałam pewne podejrzenia co do jakości poprowadzonej akcji. Czułam, że będzie to opowieść angażująca oraz opierająca się na silnych wartościach i właściwie już pierwsze strony potwierdziły moje założenia. Lekka jak piórko a jednak w pełni dojrzała, świadoma proza prowadziła mnie przez wzloty i upadki prawdziwego życia, sięgała po motywy otaczające nas na co dzień oraz w delikatny, ale jednocześnie stanowczy sposób kierowała moje myśli w stronę potrzebujących, pokazując, że szczęśliwy jest ten kto ma zapewniony komfort psychiczny. Akcja powieści rozgrywa się w domu dziecka, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, gdy trwa przyjemny rozgardiasz przygotowań. Opiekunki robią wszystko, by zapewnić wychowankom namiastkę prawdziwego domu, ale to trudne, gdy pieniędzy brakuje nawet na skromne prezenty. Ratując sytuację dyrektorka decyduje się zorganizować bożonarodzeniowy jarmark a Klaudia, jedna z wychowawczyń za własne pieniądze kupuje dla wszystkich adwentowe kalendarze. I tak niespodziewanie rozpoczyna się przygoda pełna zaskakujących, wzruszających akcentów. Fabuła miała nieść nadzieję i w swoim wydźwięku faktycznie nawiązuje do ludzkiego dobra, ale muszę przyznać, że dla mnie w dużej mierze była historią mocno poruszającą a momentami wręcz smutną. Trudno czytało się o losach dwunastu podopiecznych, którzy wspierali się wzajemnie a osobno prezentowali indywidualne marzenia i aspiracje, ale w tle pojawiała się świadomość, że życie to nie bajka i nie każdemu pisane jest odpowiednie zakończenie. Mimo wszystko autorki starały się ukazać magię cudu świąt, pokazały prawdziwe ludzkie oblicze w konfrontacji z dziecięcymi marzeniami i zaznaczyły jak ciężka praca wpływa na dalsze życie, gdy przychodzi zebranie owoców, tych fizycznych jak i psychicznych. Jolanta Kosowska i Marta Jednachowska piszą o życiu, o jego codziennych wyzwaniach oraz niesprawiedliwości, która dotyka nas na każdym kroku. Dzieci w niczym nie zawiniły a jednak ich start w dorosłość okazał się trudniejszy niż pozostałych. I o tym jest właśnie "Kalendarz adwentowy", owszem, magia świąt jest tutaj widoczna na każdym kroku, ale ważniejsze są wartości ukryta na drugim planie, które nawiązują do walki o własne szczęście, pokazują jak łatwo można nieść dobro, gdy są na to chęci i jak wiele ciepła pojawia się wraz z dziecięcym uśmiechem.

„Wszystko będzie dobrze” to lektura na długie, zimowe wieczory. Otula ciepłem i nostalgią, a jednocześnie dodaje otuchy i wiary w to, że wszystko, ostatecznie, będzie dobrze. Autorka z niezwykłą lekkością i ciepłem prowadzi czytelnika przez meandry ludzkich relacji. Jej opowiadania są pełne subtelnych obserwacji, a bohaterowie, choć fikcyjni, wydają się być bliscy i znajomi. Czytając o ich radościach i smutkach, o nadziejach i rozczarowaniach, łatwo utożsamić się z nimi i odnaleźć w ich historiach cząstkę siebie. Magdalenie Witkiewicz udało się stworzyć mozaikę emocji, która porusza, wzrusza i skłania do refleksji. Będzie dobrym wyborem dla osób, które szukają lekkiej, przyjemnej i pozytywnie nastrajającej literatury. Książka z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom romansów i opowieści z happy endem. Pełna recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/wszystko-bedzie-dobrze-magdalena-witkiewicz-recenzja/

To był kolejny bardzo dobry kryminał tej autorki. Od początku wciągnęła mnie zagadka i w ogóle sam pomysł na fabułę był świetny. Autorka doskonale wybudowała napięcie, choć nie czułam tego od początku. W jednym momencie nawet poczułam dreszczyk grozy i strachu. Choć zakończenie mnie nie zawiodło, to trochę za łatwo chyba do niego doszło, ale to jedyny mankament. Uwielbiam relację Edie i Seana, ta książka oprócz napięcia dała mi ciepło, komfort i świąteczną atmosferę. Rozczuliłam się trochę patrząc na Edie i jej relacje z bliskimi.