To, że ktoś jest przy­stoj­ny i miły, nie ozna­cza, że nie może być zło­dzie­jem.

Le­piej, żebyś do­brze się ukrył, bo cię znaj­dę i wy­pa­tro­szę jak kar­pia na wi­gi­lij­ny stół.

Weź tu myśl o Wi­gi­lii, jak na ze­wnątrz je­sień śre­dnio­wie­cza.

Niech każdy zaj­mie się tym, co wy­cho­dzi mu naj­le­piej. Ja będę pil­no­wać po­rząd­ku, a one niech go­tu­ją.

Nie ob­cho­dzą mnie twoje kom­pli­ka­cje. Ob­cho­dzi mnie forsa. Bę­dzie forsa, bę­dzie roz­mo­wa.

Star­sza aspi­rant Mrów­ka ma­rzy­ła skry­cie o tym, by ści­gać groź­nych prze­stęp­ców, naj­le­piej strasz­li­wych zwy­rod­nial­ców, a ta chęć była, jak się szyb­ko oka­za­ło, za­raź­li­wa.

O matko i córko z któ­re­go bądź ko­ścio­ła! Jak tu zimno!

Ja ci mówię, że jest po­waż­ne prze­stęp­stwo, a ty mi ku­li­nar­ne re­wo­lu­cje wspo­mi­nasz.