Śmiertelna desperacja

Cała seria jest na podobnym poziomie. To, co w niej szczególnie lubię, to rozprawianie się z obłudą kolejnych środowisk w społeczeństwie. Każdy tom bierze na tapetę inny krąg/branżę/grupę i bez litości obnaża jej fałsz, zakłamanie i głupotę. Jacek Przypadek może denerwować, ale jest bohaterem nietypowym, jednocześnie mocno osadzonym w człowieczeństwie i zupełnie nie z tej ziemi. Uwielbiam styl narracji Autora, język jest bardzo bogaty, obrazowy i wartki. Obawiam się jednak, że następny tom będzie jednak ostatnim 😔

Dwór króla Jana III Sobieskiego i jego żony Marysieńki, dobra beletrystyka historyczna z kryminalnym wątkiem. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

O rany, ale się porobiło... Ta książka jest zdecydowanie mocniejsza od pierwszego tomu - tutaj mamy dużo trudnych tematów (mimo, że podanych w lekki i przyjemny spokój to jednak budzących niepokój). Główni bohaterowie baaardzo wolno o kolejnych krokach w ich relacji, mam nadzieję że w kolejnej części ruszy to z kopyta - ja osobiście lubię jak się dzieje.

Życie Sonyi raczej do nudnych nie należy, bo dzieje się w nim aż nadto. Począwszy od zdrady, której dopuścił się jej przyszły mąż, po drodze nastąpiło przymusowe zwolnienie z pracy, kończąc na tajemniczym spadku. To co usłyszała z ust adwokata mocno ją zaskoczyło. Okazało się, że jej ojciec miał brata, o którym nie miała pojęcia. I to właśnie ona stała się jego spadkobierczynią. Wiktoriańska posiadłość na wybrzeżu Maine będzie prawnie należeć do niej pod jednym warunkiem: musi zamieszkać w niej na co najmniej 3 lata. W sumie po tym wszystkim co ją spotkało zmiana otoczenia dobrze jej zrobi, więc decyduje się na przeprowadzkę. Może przy okazji dowie się czegoś na temat braci rozdzielonych zaraz po porodzie? Będąc już na miejscu przekonuje się, że nie będzie jedyną lokatorką w posiadłości... Nora Roberts to jedna z najbardziej znanych pisarek jeśli chodzi o powieści dla kobiet. Umiejętnie łączy w swoich historiach różne gatunki literackie, a jej znakiem rozpoznawczym jest romans z dodatkiem kryminału. Jeśli chodzi o "Spuściznę" to w tym przypadku mamy do czynienia z trochę inną tematyką. Ja spotykam się z czymś takim poraz pierwszy jeśli chodzi o twórczość Nory. Opis fabuły mocno mnie zaintrygował, a szczególnie wzmianka o duchach. Nie jestem osobą strachliwą, nie wierzę w tego typu zjawiska, ale w trakcie lektury zagościł we mnie lekki niepokój. Były takie momenty, że rzeczywiście można było poczuć lęk i strach. Do tych wszystkich wydarzeń w posiadłości z taką jakąś dziwną obojętnością podeszła główna bohaterka. Gdzieś tam stukło, pukło, drzwi same się otwierały, łóżka latały, a ona nic sobie z tego nie robiła. W zupełnie inny sposób na coś takiego reagowała najlepsza przyjaciółka Sonyi, i Trey, nowo poznany prawnik. Ci oboje stworzyli duet dwóch wyrazistych postaci, których szybko obdarzyłam sympatią. W moim odczuciu stworzyliby ciekawy związek, ale Nora zdecydowała inaczej. Wątek romansowy jest jakiś taki nijaki, bez polotu i emocji. Popatrzyli na siebie, kilka razy się spotkali i już. Wszystko zadziało się w bardzo szybkim tempie. Czytanie tej historii szło mi całkiem dobrze, ale tak do połowy. Im dalej, coraz bardziej robiło się nudno Szczególnie drażniły mnie streszczenia wydarzeń. Opowiadanie tego samego innym osobom było bezsensowne i męczące. Do tego liczne opisy dotyczące pracy zawodowej Sonyi, które zepchnęły na drugi plan główny wątek dotyczący zjawisk paranormalnych. Bez wątpienia na plus zasługuje klimat stworzony przez autorkę. Jest tajemniczo, mrocznie, gotycko. Oczywiście nie mogło zabraknąć atmosfery małych miasteczek. Zakończenie wbiło mnie w fotel. Takiego obrotu spraw to ja się nie spodziewałam. Czytanie thrillery, powieści fantastyczne, lubicie się bać, nie czujecie lęku przed dziwnymi odgłosami to "Spuścizna" Nory Roberts jest dla was. Ja oczekiwałam po tej historii znacznie więcej, za mało w niej emocji, brak iskry, która rozpaliłaby moją ciekawość i nie pozwolia oderwać się od lektury.

Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z dozą humoru napisaną przez autora, po jakiego książki lubię sięgać i czytać. Miałem nadzieje na ciekawy, przyjemny i potrafiący zaskoczyć zwrotami akcji przy czym chciałem bawić się znów bardzo dobrze w czasie czytania. Zapowiadał się interesująco i miałem nadzieje na ciekawy kryminał. Książka Królowa lodu jest opowieścią o rodzinnych tajemnicach i sekretach, które skrywają jej członkowie za swoimi drzwiami. Seniorką rodu jest Katarzyna Łęczycka posiadająca firmę Złota Róża, gdzie swoim dzieciom zawsze nie odmawia niczego. W szczególny dzień raz do roku w święta spotykają się razem w rezydencji w Lubniewicach, w której spędzają czas przy nudnych spotkaniach rodzinnych. Jednak nikt z nich nie przypuszcza, że tym razem zostaną uwikłani w morderstwo i poszukiwanie sprawcy dybiącego na ich życie. Książka Królowa lodu jest kolejną nowszą propozycją od autora, w której przenosi nas do rezydencji w Lubniewicach podczas zjazdu rodzinnego. Miejsce o tyle ciekawe, że większość czasu spędzamy w niej poznając każdego z bohaterów i toczące się wydarzenia. Pomysł na zamknięcie ich w takim miejscu pełnym sekretów i tajemnic rodzinnych jakie skrywają był świetny. Niektórzy nie lubią się, pojawiają się niesnaski, oczekiwania wobec głowy rodu względem przejęcia firmy, a inni biorą co im los dał. Utrzymywani przez Katarzynę nie muszą nic robić, a nawet pracować, chociaż tylko mała część prowadzi jakiś interes lub pracuje. Reszta woli czerpać z otrzymywanych pieniędzy i wydawać na swoje potrzeby. Przyjeżdżając na kolejne święta do rezydencji Katarzyny spodziewają się kolejnego nudnego przyjęcia. Jednak nie spodziewają się wciągnięcia w wir wydarzeń związanych z popełnionym morderstwie. Autor zamykając swoich bohaterów w święta w rezydencji tworzy kryminał z rodzinnymi tajemnicami. Na zewnątrz nie widać niczego podejrzanego, ale dopiero przy bliższym poznaniu widzimy rysy na wizerunku każdego z członków rodzinny mający jedyny cel związany z prowadzona przez Katarzynę firmy. Od początku nie ujawnia za szybko niczego i dopiero wraz z rozwojem sytuacji w rezydencji, poznawaniem sekretów i skrywanych tajemnic odsłania pomału poszczególne karty trzymane w ręku pozwalające wszystko połączyć pod koniec w całość. Wyskakujące poszlaki i ślady nie ułatwiają niczego, ale pojawiające się informacje przybliżają nas do poznania prawdy. Jednocześnie nie wszystko jest tutaj takie oczywiste i nieraz zwroty akcji potrafią zaskoczyć w czasie czytania. Każdy z bohaterów ma swoje za uszami i nikt nie jest bez winy. Jednak popełnione morderstwo przyczynia się do szukania odpowiedzi dlaczego ktoś go popełnił i jakimi motywami kierował się. Pojawienie się zmyłek i fałszywych tropów prowadzących w ślepe zaułki nie ułatwia zadania. Dlatego wydaje się wszystko pogmatwane i nie takie oczywiste jak widać na pierwszy rzut oka. Skrywane tajemnice niektórych postaci, relacje dalekie od rodzinnych i animozje zbierają swoje żniwo. Pojawienie się prywatnej detektyw i poproszonego o pomoc Darskiego rozpoczyna śledztwo. Zanurzając się w rodzinne tajemnice oboje poszukują odpowiedzi na pytania dotyczące popełnionej zbrodni. Autor prowadzi dochodzenie z wyczuciem i umiejętnie stosując zwroty akcji mogące zaskoczyć, ale jednocześnie skierować nasze podejrzenia w inne kierunki. Dwójka bohaterów nie mając ułatwionego zadania dzięki pozyskanymi informacją, prowadzonymi rozmowami i przesłuchaniami musi sobie poradzić z powiązaniem, a następnie rozwiązaniem sprawy. Wszystko wydaje się pogmatwane i dopiero wraz z rozwojem dochodzenia pomału kolejne klocki wskakują na miejsce pozwalając przybliżyć się do poznania prawdy. Wszyscy w tym przypadku są podejrzani i rzucanie cieni na bohaterów nie ułatwia zadania. Samemu nie udało mi się odgadnąć prawdy i kim jest sprawca, bo znakomicie kluczy podsuwając fałszywe tropy i stosując wiele razy zwroty akcji nie pozwalające na odkrycie za szybko o co chodzi. Autor jak zwykle okrasza niektóre sytuacje absurdem, traktuje wszystko z przymrużeniem oka i humorem powodując dobrą zabawę w odkrywaniu motywów sprawcy i jego samego. Bardzo dobrze poprowadzone śledztwo wraz z warstwą obyczajową i dozą humoru wciągnęło mnie od samego początku. Książka Królowa lodu posiada bohaterów zarysowanych bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Mających swoje cechy charakteru, zachowania i wybory jakie mogą podobać się nam lub nie w zależności od podejmowanych decyzji. Jedną z główną postaci jest seniorka rodu i właścicielka imperium kosmetycznego, która jak co roku spotyka się z innymi członkami rodziny podczas świąt. Z jednej strony prowadząca firmę i bezkompromisowa w działaniu, z drugiej strony każde z dzieci otrzymuje pieniądze pozwalające nie pracować i wydawać na wszystkie zachcianki jakie tylko będą mieli. Drugą jest Krzysztof Darski poproszony o pomoc podczas wydarzeń w rezydencji, aby przyjrzał się popełnionemu morderstwu próbując poszukać odpowiedzi na pytania dotyczące sprawcy. Ciekawy bohater przewijający się w książkach autora, który tym razem prowadzi kolejne dochodzenie w rezydencji z dala od Róży Krull. Sympatyczna postać inspektora, którą polubiłem od początku jego pojawienia się. Czasami miał większy w książkach udział w zagadce kryminalnej, czasami mniejszy, lecz zawsze wzbudzał sympatie. Oprócz tego wiele postaci na drugim i dalszym planie mające do odegrania rolę przewidzianą przez autora. Wlicza się nie tylko dzieci Łęczyckiej, ale również innych bohaterów pojawiających się na moment lub dłuższą chwilę w fabule. Jednak nie dostałem papierowych postaci, lecz mają głębie, są nakreśleni bardzo dobrze i dobrze wzbudzając nasze zainteresowanie w czasie czytania. Niektóre dają się polubić, nawet wzbudzają sympatie, a inne mieszane odczucia. Relacje pomiędzy nimi zostały przedstawione świetnie i nie pozbawione lekkości, humoru i powagi jak zajdzie potrzeba. Dialogi dobrze skrojone, wciągające, potraktowane lekko i przyjemnie z dozą humoru nie przeszkadzają w czasie czytania. Książka Królowa lodu jest kolejną pozycją od autora, po którego kryminału lubię sięgać od samego początku jak przeczytałem pierwszą jego książkę. Miałem nadzieje w tym przypadku na ciekawie poprowadzony i nie pozbawiony zwrotów akcji kryminał. Osadzenie akcji w bogatej i luksusowej rezydencji w Lubniewicach było znakomitym pomysłem. Rodzinny zjazd nadaje się świetnie na kryminalną sprawę pełną tajemnic i skrywanych sekretów jakie tutaj dostajemy. Każde z dzieci jest zainteresowane przejęciem firmy i widoczne za fasadą tarcia pomiędzy nimi niwelują idealny wizerunek. Każdy z każdym prawie ma swoje sprawy do załatwienia, animozje i dogryzanie sobie są na porządku dziennym. Dlatego idealnie wpasowują się w rolę podejrzanych, którzy mogą wiele zyskać i jednocześnie stracić. Popełnione morderstwo tylko gmatwa sytuacje i powoduje, ze w czasie dochodzenia Darskiego pomału wychodzą zadawnione winy, kłamstewka, spiski, informacje, tropy do zbadania i tajemnice do odkrywania. Wszystko pomału łączy się ze sobą tworząc mozaikę z jakiej składa pomału obraz całości przynosząc odkrycie takich sekretów niektórych z nich, a także sprawcy z motywami jakimi kierował się. Dlatego nic nie jest takie oczywiste i dopiero pod koniec staje się wszystko jasne. Autor prowadzi wątek kryminalny bardzo dobrze od samego początku wciągając w wir wydarzeń. Jednak oprócz niego kreśli ze świetnym wyczuciem ukazując tło obyczajowe i rozmowy między nimi mogące przynieść pewne podpowiedzi. Kluczem jest zrozumienie rodzinnych relacji dalekich od ideału. Przynosząc wiele zaskoczeń w czasie czytania i twistów pojawiających się tutaj w tych przypadkach. Akcję poprowadził szybko do przodu bez zatrzymywania się. Dlatego wiele dzieje się w fabule i nie można narzekać. Wydarzenia toczą się żwawo do przodu i nie pozwalają się nudzić w czasie czytania. Intryga jest prowadzona interesująco i potrafi trzymać w napięciu od początku do końca. Nie obyło się bez pewnych niuansów jakie pojawiły się. Na pewno pojawienie się wątku relacji między Darskim i Betty znika po pierwszym rozdziale na długo, czasami może pojawia się sporadycznie na dalszym planie i dopiero pod koniec wychodzi na pierwszy plan. Niektóre wyjaśnienia wydarzeń dotyczących zbrodni znacznie później w końcówce wyskakują jak królik z kapelusza co mnie zastanowiło w czasie czytania, bo nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy. Brakowało mi nieraz gęstniejącej atmosfery wywołującej niepokój. Osadzenie akcji w jednym miejscu sprzyja do jej pojawienia się przy zamkniętych w rezydencjach mieszkańców. Może jeszcze drobne potknięcia pojawiły się, lecz właśnie to najbardziej rzuciło mi się w oczy. Oprócz tego dostałem kryminał potraktowany w lekki sposób i nie pozbawiony czarnego humoru. Dlatego bawiłem się przy nim świetnie i miło spędziłem czas. Zakończenie nie za szybko podane, wielowymiarowe, potrafiące zaskoczyć wyjaśnieniami i tożsamością sprawcy. Finał bardzo dobry i zamykający wątki, ale jednocześnie pod koniec autor pozostawił sobie furtkę do kontynuacji. Książka Królowa lodu jest kolejnym kryminałem z absurdalnymi sytuacjami, ciekawą zagadką kryminalną i warstwą obyczajową po jaki sięgnąłem spodziewając się po nim dobrej zabawy i dreszczyku w rozwiązywaniu zagadki. Autor pisze przystępnie, przyjemnie, z humorem, nieraz absurdem i lekko od samego początku. Stworzył kolejny kryminał, który trzyma w napięciu nie pozwalając się oderwać, pełen skrywanych tajemnic, rodzinnych sekretów i wciągającej intrygi od samego początku. Sięgając wiedziałem co mogę dostać i nie zawiodłem się. Autor dostarczył kolejny raz lekko napisany kryminał, który czyta się szybko i przyjemnie. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i miło spędziłem z nią czas. Królowa lodu okazała się trafionym wyborem i kolejny raz nie zawiódł mnie autor, po którego książki jeszcze nie raz sięgnę w przyszłości.

Nora Roberts wydaje się być studnią bez dna, jeśli chodzi o pomysły na intrygi kryminalne... Tym razem serwuje nam zagadkę w stylu Agathy Christie - śmierć gwiazdy Hollywood na przyjęciu pełnym celebrytów. I jak Agatha Christie, raczy nas równie zaskakującym zakończeniem... A obserwowanie Eve i Roarke'a przy pracy to sama przyjemność :)

Z każdą kolejną książką ta seria staje się coraz lepsza. Patricia prezentuje nam niesamowicie intrygującą i wciągającą historię. I tym razem jest ona naprawdę mroczna. Równocześnie z główną historią, autorka przedstawiała nam retrospekcje z perspektywy "Dziecka". To jak wiele wyjaśniło się w tym tomie przeszło moje wyobrażenia. Oprócz głównego śledztwa Lottie prowadziła prywatne dochodzenie w sprawie śmierci swojego ojca. Aby dojść do prawdy musiała odkryć wszystkie karty, zmierzyć się z kłamstwami i tajemnicami. A to czego dowiedziała się o samej sobie, swojej przeszłości i rodzinie było naprawdę przerażające. Najlepsze jest jednak to, że to dopiero początek, bo Lottie jest uparta i nie odpuści. W tym tomie dowiadujemy się też, dlaczego kobieta jest taka zdystansowana do swojej rodziny - to pozwala nam lepiej zrozumieć jej postać i zachowanie w poprzednich tomach. Na szczęście ma w swoim życiu przyjaciela - Boyda, który zawsze ją wesprze i jest jedyną osobą, która tak naprawdę rozumie Lottie i potrafi znieść jej zachowanie. W tym tomie główna historia była bardzo zawiła, byłam pod wrażeniem tego co stworzyła autorka. Czytajcie tę serię, jest naprawdę dobra! 😊

Poznajcie Hankę - kobietę po przejściach, która marzyła o ciszy. Los zagrał jej jednak na nosie i podsunął... bogatą babcię! ✨ Zamiast sielanki, w luksusowej willi czeka na nią: 🍭 Słodkie pułapki na włamywacza 🧪 Gorzka trucizna 🔥 Bezwzględna konkurencja W tej grze nie ma zasad! Czy Hanka przechytrzy wszystkich i rozwiąże zagadkę spadku? Jedno jest pewne: spokój to ostatnia rzecz, jaką tam znajdzie!😉 Książka całkiem fajna, ale jako komedia kryminalna wypada dość blado. Chyba po prostu spodziewałem się czegoś więcej po tej pozycji i czuję lekki niedosyt.

Chć książka nie porwała mnie od pierwszych stron, to z każdą kolejną coraz bardziej wciągała mnie w swoją historie. Ciesze sie że dałam jej szanse, bo zakończenie okazało sie ciekawe. To poruszająca opowieść o poszukiwaniu siebie, swoich emocji i miejsca w świecie. Zdecydowanie sięfne jeszcze po ksiażki tej autorki.

Z ogromną przyjemnością sięgnęłam po książkę „Nie wierzę w Mikołaja” Katarzyny Bester i muszę przyznać jedno: to świetna świąteczna komedia książkowa, którą czyta się z niebywałą lekkością i radością. Autorka idealnie balansuje między humorem a emocjami. Są tu momenty, przy których naprawdę nie brakuje chwil do parsknięcia śmiechem, ale są też sceny pełne ciepła i wzruszeń, które pięknie wpisują się w świąteczny klimat. To właśnie ta mieszanka sprawia, że od książki trudno się oderwać. Historia Poli i Karola urzekła mnie od pierwszych stron. Bohaterowie budzą sympatię niemal natychmiast – są autentyczni, pełni emocji i bardzo „ludzcy”. Ich relacja rozwija się w sposób naturalny, bez przesadnego lukru, dzięki czemu całość wypada świeżo i niezwykle przyjemnie. Jest świątecznie, ale absolutnie nie banalnie. Nie ma tu schematów, które znamy na pamięć, a mimo to czuć magię grudniowych dni, ciepło, bliskość i nadzieję. To książka, która poprawia nastrój, otula jak koc w zimowy wieczór i zostawia czytelnika z uśmiechem. Podsumowując – po prostu super. Idealna lektura na święta, ale też na każdy moment, gdy mam ochotę na historię pełną humoru, emocji i pozytywnej energii. Zdecydowanie polecam

„Corpus Delicti” to historia, która skupia się przede wszystkim na emocjach i relacjach między bohaterami. To książka o zmianach, dojrzewaniu i momentach, w których trzeba zdecydować, czego naprawdę się chce. Podobało mi się spokojne budowanie napięcia i to, że autorka stawia bardziej na uczucia niż na dramatyczne zwroty akcji. Czyta się lekko, ale pojawia się sporo refleksji o związkach, wyborach i życiowych priorytetach. To dobra propozycja dla osób, które lubią romantyczne historie z emocjonalną warstwą i bohaterów, których łatwo polubić.

Książkę otrzymałam w prezencie i jakoś tytuł nie zachęcał mnie do czytania :D Ale postanowiłam zobaczyć co to za fabuła, ponieważ w ogóle nie znam Autorki. I muszę powiedzieć, że książka mile mnie zaskoczyła. Myślałam, że to typowy biurowy romans, gdzie już w drugim rozdziale dojdzie do punktu kulminacyjnego i będzie tylko jedno na tapecie. A tutaj mamy do czynienia z całkiem ciekawą fabułą, swobodnymi dialogami i szczyptą humoru. Jak na romans pikantnych scen nie było przesadnie dużo. Muszę przyznać, że spędziłam miłą sobotę z tą lekturą i na pewno przyjrzę się innym pozycjom tej Autorki ;)

Książka ta zdecydowanie zaskoczyła mnie, ponieważ zupełnie odbiega od innych książek autorki. To samo w sobie było na plus, dodatkowo jej tematyka była dość interesująca. Zakończenie również dla mnie było satysfakcjonujące na tyle, że cała ta historia zostanie w mojej pamięci na długo. Zapewne lektura ta będzie ciężka dla osób, którzy również działają w branży terapeutycznej.

No grubo - mocno zawiłe i duża ilość powiązań (nie jest to już lekka opowieść). Mam trochę niedosyt - cała akcja zagęściła się na końcu i nagle się urwała. Chociaż malutki epilog by się przydał. Liczę na to, że Co bohaterowie pojawią się gościnnie gdzieś w kolejnych książkach i dowiem się co słychać. Generalnie fajna seria, ale nie jest moją ulubioną.

Pierwsza lepsza, ale tutaj za to mamy nową Opiekunkę i jakże charakterną bohaterkę. Poruszony temat związków przyczynowo-skutkowych, o których większość ludzi nie myśli. O tym, że jedna podjęta decyzja zawsze będzie dotyczyła nie tylko nas samych. Książka z morałem i już moja ulubiona seria. Bardzo będę czekała na kolejne części.

„Śmierć w Kornwalii” Daniel Silvy to kolejna część z serii o szpiegu i konserwatorze sztuki, Gabrielu Allonie. To powieść o morderstwie, o niewyjaśnionych zbrodniach seryjnego zabójcy, o władzy i nienasyconej chciwości oraz o zaginionym dziele sztuki. Ja przeczytałam tylko jedną pozycję z całego cyklu, pewnie dlatego, że w mojej bibliotece trudno zdobyć książki autora. I chociaż miałam te książkę już od jakiegoś czasu, to dopiero teraz mogłam się zabrać za lekturę. Myślę, że ta książka to dobry wybór nie tylko dla tych czytelników, którzy są miłośnikami thrillerów szpiegowskich, ale też powinien zainteresować osoby, które ciekawi sztuka. Lecz mnie nieco lektura tej książki rozczarowała, lecz pewnie dlatego, że powieści szpiegowskie nie są moim ulubionym gatunkiem literackim. Świat sztuki (w tym wypadku malarstwo) nie jest tak idealnie przejrzysty, jak się sądzi na pierwszy rzut oka. Fałszerstwa i kradzieże, ale też różne spekulacje są na porządku dziennym. "Światek sztuki to istne bagno. A pomijając kilka chlubnych wyjątków, marszandzi stanowią oślizgłą zieloną breję unoszącą się na powierzchni." W małym miasteczku w Kornwalii, w dość niewyjaśnionych okolicznościach zaginęła profesor Charlotte Blake, która jest wykładowcą historii sztuki na Oksfordzie. W jej domu znaleziono jej notatnik z tajemniczym szyfrem, lecz nikt nie wie, co on oznacza. Odkryto jednak, że profesor Blake szukała skradzionego cennego obrazu Picassa. Policja wszczyna poszukiwania Charlotty Blake, które kończą się odnalezieniem jej ciała. W okolicy grasuje seryjny zabójca znany jako Rębajło, a że sposób zamordowania profesor Blake przypomina jego wcześniejsze morderstwa, to właśnie jemu przypisano również i tę zbrodnię. Gdy jednak dochodzi do kolejnego morderstwa, wiadomo już, że to raczej naśladowca Rębajły..., tym bardziej, że profesor Blake była czołową światową specjalistką w ustalaniu historii pochodzenia obrazów. Policjant prowadzący śledztwo w sprawie zabójstwa pani profesor, prosi o pomoc swojego przyjaciela, Gabriela Allona, legendarnego szpiega i wybitnego konserwatora sztuki. Obecnie Gabriel jest konserwatorem sztuki a jednocześnie... fałszerzem obrazów. "Sztuka fałszowania obrazów wymaga czegoś więcej niż tylko zwykłego talentu malarskiego. Fałszerz musi wiedzieć absolutnie wszystko o artyście, którego chce naśladować - poznać jego technikę, paletę, rodzaj ulubionych rodzajów płótna i blejtramów." Allon decyduje się szybko, żeby odnaleźć ten obraz i zwrócić go prawowitym właścicielom, a raczej ich spadkobiercom. Jak zwykle, chce to zrobić pro publico bono. Ma wiele różnych kontaktów z dawnych czasów, więc nawet chętnie pomagają mu w rozwiązaniu tej zagadki przyjaciele, którzy również angażują w poszukiwania swoich znajomych. To śledztwo nie jest proste, bo samo poszukiwanie obrazu jest nie tylko kluczem do rozwikłania tej zagadki, ale staje się też dobrym narzędziem manipulacyjnym. Wiele tajemnic, w których malarstwo miesza się nie tylko z polityką, ale też z wpływami i pieniędzmi... Myślę jednak, że nie powinniśmy jednak brać tak całkiem na serio fabuły tej książki, bo nie jest to prawdziwa historia, ale fikcja literacka. Autor ma ciekawe pomysły i sporą wiedzę o malarstwie, dowiedziałam się ciekawych rzeczy o tym światku. Dziękuję bardzo Wydawnictwu Harper Collins za otrzymaną książkę.

Historia tej pary podobała mi się najbardziej z wszystkich w tej serii. Chociaż co się wydarzy, było dla mnie już jasne w poprzedniej. Chyba lubię historie miłosne gburowatych mężczyn, którym ktoś kiedyś złamał serce. A ten w dodatku o tym śpiewa. Wyjątkowo dużo emocji było w tej części i to właśnie ze strony Gibsona. Minusem są jakieś poboczne "zabawne" historyjki z życia miasteczka, które często wydają się urwane albo wstawione jak zapchajdziury. Liczyłam na przykład na domknięcie wątku Henrietty, ale to był właśnie jeden z tych urwanych. Rozwiązanie wątku kryminalnego nie usatysfakcjonowało mnie do końca. Tzn. szczegóły dotyczące rodziny Kendallów były po prostu jak z innej książki, jakieś takie za bardzo.

„Trup nocy letniej” – czyli trup w toi toiu, mężów na pęczki i jeden foliarz z misją. Jedna żona, kilku mężów – nie, to nie arabski harem ani reality show z USA, tylko polska rzeczywistość według Iwony Banach. Amanda ma tylu mężów, że nawet policja się gubi, który jest tym właściwym. Zaczyna się od wielkiego wejścia, które zaskakuje śpiących bohaterów. We wstępie poznajemy też mężów Amandy. Dalsza akcja toczy się w ośrodku wypoczynkowym na Rusałkach, gdzie goście zjeżdżają się, by podziwiać perseidy. Tam rozgrywa się większa część komedii pomyłek. Na scenę wkracza najbardziej barwna postać – mąż-foliarz. Wierzy w czipy w szczepionkach, płaską Ziemię i kto wie w co jeszcze. Skąd się biorą tacy ludzie? Może to przez te „grzybki” z lasu? Albo z internetu. Nazajutrz, po nocy pełnej teorii spiskowych i niepoliczalnych perseidów, dziennikarka Kamila znajduje... trupa. I to nie byle gdzie, bo w toi toiu, na lawecie. Tak, dobrze czytasz – trup w toalecie na lawecie. Policja robi co może, ale w tym galimatiasie łatwiej się potknąć o kolejną bzdurną teorię niż o dowód. Świadkowie pod wpływem – a to alkoholu, a to własnej wyobraźni – plączą fakty szybciej niż foliarz swoje kolejne teorie. Autorka przemyca też całkiem celne obserwacje – zwłaszcza o suplementach „na wszystko”, które nie wiadomo co zawierają, ale naiwni ludzie kupują na potęgę, bo lekarzom nie ufają. W tle mamy więc nie tylko śledztwo, ale i krytykę hochsztaplerów żerujących na ludzkiej naiwności. Książkę warto potraktować jako lekki kryminał z przymrużeniem oka i gigantyczną falą absurdu. Humor bywa rynsztokowy, ale często trafia celnie jak igła w balonik teorii spiskowej. Dialogi pełne nieporozumień, bohaterowie jak wyjęci z kabaretu, a wszystko to zatopione w morzu ironii, w którym płynie się z przyjemnością – choć czasem po falach absurdu. Dla fanek odwróconego haremu i odwróconej rzeczywistości. Do śmiechu i refleksji nad głupotą ludzką. Polecam!

To był kolejny bardzo dobry kryminał tej autorki. Od początku wciągnęła mnie zagadka i w ogóle sam pomysł na fabułę był świetny. Autorka doskonale wybudowała napięcie, choć nie czułam tego od początku. W jednym momencie nawet poczułam dreszczyk grozy i strachu. Choć zakończenie mnie nie zawiodło, to trochę za łatwo chyba do niego doszło, ale to jedyny mankament. Uwielbiam relację Edie i Seana, ta książka oprócz napięcia dała mi ciepło, komfort i świąteczną atmosferę. Rozczuliłam się trochę patrząc na Edie i jej relacje z bliskimi.

Audiobook (8h23m) Lektor8/10 (Anna Krypczyk) Jak zawsze genialne romansidło. Chociaż od pierwszych stron wiemy kto z kim pozostaje pytanie:co los im pokaże i jakie kłody rzuci pod nogi aby mogli być razem. W tle kryminalna afera. Ta książka pokazuje nam tez sytuację osób wykluczonych w 19w w Anglii. Osoby chore, z niepełnosprawnościami musiały być ukrywane, bo co socjeta powie. I częściowo mamy to do dzisiaj..... Koniecznie