Odcienie samotności

"Życie to ulotna drobina,
pył targany wiatrem."

W naszym kraju nie brakuje starych dworków – rozsianych po wsiach i miasteczkach, często ukrytych wśród drzew, dziś nieco zapomnianych. Są jak cisi strażnicy przeszłości, którzy z biegiem lat utracili dawny blask, ale nie swoją historię. Ich skrzypiące podłogi, wysokie okna i zaniedbane ogrody pamiętają czasy, gdy tętniło w nich życie – rozmowy przy stole, rodzinne spory, pierwsze miłości i wielkie nadzieje. Patrząc na takie miejsca, można odnieść wrażenie, że kryją w sobie opowieści, które nigdy nie zostały do końca wypowiedziane.
Być może w jednym takim dworku wydarzyła się historia podobna do tej opisanej w książce "Odcienie samotności".

Fabuła przenosi nas najpierw do roku 1893. To czasy wyjątkowo trudne dla kobiet, których wówczas zdanie niewiele znaczyło, a marzenia, ambicje czy porywy serca były tłumione przez narzucone przez starsze pokolenia normy i zasady. Od najmłodszych lat uczono je odpowiedniego zachowania, podporządkowania i tego, że ich wartość mierzy się nie urodą, lecz posagiem. Jeśli panna miała majątek, kandydatów do jej ręki nigdy nie brakowało, nawet jeśli nie była obdarzona szczególną urodą. Tak właśnie jest w przypadku Honoraty Domachowskiej, którą poznajemy na początku powieści. Choć nie zachwyca wyglądem, jej majątek przyciąga wielu chętnych. Wkrótce wychodzi za Ignacego Małachowskiego i przeprowadza się do dworku w Mostówce. To tam po raz pierwszy widzi korytarz pełen portretów przodków, który nazywa Aleją Róż. Jeden z portretów szczególnie przykuwa jej uwagę, a pewnej nocy Honorata dostrzega w ogrodzie białą postać o długich blond włosach. Kim jest tajemnicza zjawa — na razie nie wiadomo. Byśmy mogli się tego dowiedzieć, autorka przenosi nas jeszcze dalej w przeszłość, do roku 1814. W tej części poznajemy kolejne kobiety, które mimo otoczenia rodziny i przyjaciół często doświadczają samotności.

Choć początkowy wątek może sugerować elementy grozy, nie jest to tego rodzaju powieść ani horror. Ten niepokój nie wynika z obecności duchów, lecz z ludzi żyjących według sztywnych, religijnie umotywowanych zasad. Każde odstępstwo od normy uznawane jest za grzech i nieprzyzwoitość, a społeczne oczekiwania potrafią być bardziej opresyjne niż jakiekolwiek nadnaturalne zjawiska.

Konstrukcja fabuły ma formę szkatułkową — autorka otwiera przed nami kolejne „drzwiczki”, za którymi kryją się następne historie. To jak odkrywanie pudełka w pudełku, gdzie każde skrywa fragment większej całości. Główna oś powieści toczy się w latach 1814–1815, ale poznajemy też wcześniejsze losy bohaterów, cofając się do momentów ich narodzin czy przełomowych wydarzeń, choć nie zawsze z podaniem dokładnej daty.

Najpierw poznajemy Wiktorię, niemal osiemnastoletnią dziewczynę, która buntuje się przeciwko narzucanym jej ograniczeniom. Jej rodzice, Helena i Grzegorz Korbielewiczowie, mają wobec niej konkretne plany, a zwłaszcza Helena jest zdeterminowana, by wydać córkę za mąż za odpowiedniego, czyli bogatego kandydata. Wiktoria jednak nie czuje nic do wybranego dla niej hrabiego Brodnickiego. Los sprawia, że poznaje Franciszka Falskiego, żołnierza V Korpusu Wielkiej Armii i między młodymi od razu pojawia się fascynacja. Nie tylko on jednak zwraca uwagę na piękną Korbielewiczównę. Podczas balu dostrzega ją również hrabia Stanisław Rzeski, który w oczach matki Wiktorii wydaje się znacznie lepszą partią.

Następnie cofamy się jeszcze dalej, by poznać losy samej Heleny Korbielewicz, z domu Gajewskiej. Jej życie początkowo było szczęśliwe, lecz później wszystko się zmieniło. Dzięki temu wątkowi rozumiemy, skąd bierze się jej chłód wobec Wiktorii i jakie demony nosi w sobie. Z każdym kolejnym rozdziałem wnikamy coraz głębiej w tę historię, mimo że duża część powieści ma charakter opisowy.

Pierwsza połowa książki jest bardziej statyczna, obfituje w opisy i liczne postacie, co chwilami może przytłaczać. Jednak te szczegóły są istotne, bo każda osoba i każdy epizod tworzą większą, misternie splecioną całość. Ostatnie rozdziały są znacznie dynamiczniejsze, kiedy znamy już losy bohaterów, fabuła przyspiesza, a wydarzenia związane z Wiktorią i jej przyjaciółkami nabierają emocjonalnej intensywności.

Pani Natalia Thiel już dwa razy zauroczyła mnie swoimi powieściami i teraz zrobiła to ponownie. Najpierw był to jej debiut „Walc dla Izabeli”, a po nim „Dziewczyna z portretu”. Jej historie do dziś wspominam z nostalgią, więc bez zastanowienia sięgnęłam po trzecią powieść tej autorki, która tym razem zabiera nas w przeszłość do wieku XIX.

„Odcienie samotności” to pierwsza część fascynującej, historycznej serii, która z każdym kolejnym epizodem stawała się coraz bardziej ciekawsza. Autorka stworzyła w niej bogatą galerię portretów kobiet, które musiały podporządkować się obowiązującym regułom życia. Nie brakuje barwnych opisów strojów, wnętrz, potraw, zwyczajów i obyczajów, które pozwalają zanurzyć się w realiach epoki.

"Życie to ulotna drobina,
pył targany wiatrem."

W naszym kraju nie brakuje starych dworków – rozsianych po wsiach i miasteczkach, często ukrytych wśród drzew, dziś nieco zapomnianych. Są jak cisi strażnicy przeszłości, którzy z biegiem lat utracili dawny blask, ale nie swoją historię. Ich skrzypiące podłogi, wysokie okna i zaniedbane ogrody pamiętają czasy, gdy tętniło w...

38/52/2026
"Odcienie samotności" Natalia Thiel Zysk
#recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #odcieniesamotności

Lata mijają kolejne
Pory roku w drzwiach się mijają
Kartki z kalendarza rwę
Żyjesz z dala ode mnie

Nie wrócą minione dni
Stracone chwile nie powrócą nigdy
Zasypiam z myślą, że życie jest okrutne
Ale muszę nadal żyć

Czasem w nocy po policzku spłynie łza
Czasem w sercu ściśnie coś na dźwięk melodii, która przypomina mi twoją twarz
Czasem jest mi tak żal, i choć to głupie tak
Czasem tak bardzo tęsknię

Lata mijają kolejne
Pory roku w drzwiach się mijają
Kartki z kalendarza rwę
Zapomniałeś kim jestem

Imiona samotności

Natalia Thiel kreśli przed czytelnikiem losy kilku kobiet, które życie wystawi na wiele ciężkich prób. Róża, Małgorzata, Helena, Wiktoria, Luiza, Amelia, tyle bohaterek, tyle historii, tyle odcieni samotności. Autorka zręcznie przeplata nicie życia naszych bohaterek, a przed czytelnikiem tworzy się obraz, w którym brak jeszcze kilku elementów, wszak to dopiero pierwszy tom, kształtuje się opowieść pełna emocji, wzruszeń, gniewu, tajemnicy, miłości, która otrzymuje drugą szansę na spełnienie, odmienia życie, miłości, którą przerywa śmierć, miłości nieodwzajemnionej, miłości, która zaślepia, miłości, która rodzi się z małżeństwa z rozsądku, miłości, która odchodząc odbiera siłę duszy i zmysły. A także z obrazu tego przebijają się odcienie samotności, które maluje przed nami autorka, samotność dziecka, po utracie bliskich, wychowanego przez surową i niepotrafiącą okazywać emocji ciotkę, samotność męża, po utracie ukochanej, samotność po utracie przyjaciółki, siostry, ukochanej, ukochanego.

"Może w tym wła­śnie tkwi praw­da o szczęściu. Szczę­ścia nie ma w przeszłości, do któ­rej nie mo­że­my wrócić, nie może nam go po­da­ro­wać też nie­pew­na przy­szłość. Szczę­ście jest tylko tu i teraz."

"Odcienie samotności" to także historia rodzinnej tajemnicy, przeszłości, która skrywa odpowiedź na mroczną zagadkę, historia łącząca losy bohaterów z historycznym tłem, nadzieją Polaków pokładaną w osobie Napoleona Bonaparte, nadzieją na wolność! To historia, która pokazuje, że czasem oceniamy kogoś pochopnie, zbyt pozytywnie, zbyt negatywnie, a rzeczywistość potrafi udowodnić, że popełniliśmy błąd, wielki błąd.

Jestem bardzo ciekawa drugiego tomu i jak autorka poprowadzi losy bohaterów, i czy poznamy rozwiązanie sekretu śmierci Róży, matki Heleny, a także jak zostanie poprowadzony wątek Wiktorii i Luizy. Kogo wybierze serce Wiktorii, czy przejrzy na oczy i zrozumie czym jest prawdziwa miłość i czy nie będzie żałowała swojej decyzji.

"Odcienie samotności" to kolejna udana powieść Natalii Thiel poruszająca ważne kwestie i pozostawiająca czytelnika w stanie zadumy i z milionem pytań w głowie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk.

38/52/2026
"Odcienie samotności" Natalia Thiel Zysk
#recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #odcieniesamotności

Lata mijają kolejne
Pory roku w drzwiach się mijają
Kartki z kalendarza rwę
Żyjesz z dala ode mnie

Nie wrócą minione dni
Stracone chwile nie powrócą nigdy
Zasypiam z myślą, że życie jest okrutne
Ale muszę nadal żyć

Czasem w nocy po policzku...

“Odcienie samotności” to początek historii Korbielewiczów.

Czasy napoleońskie, Polska pod zaborami. Czas w którym jedni zakładają mundur i walczą o niepodległość, a drudzy przywdziewają wykwintne stroje by udać się na bal.

Poznajemy mieszkańców korbielewskiego dworu, których życie wypełniają uroczystości, obrzędy, tradycje - ot zwykła proza przepleciona małymi skandalami, konwenansami i tajemnicami.

A za te małe wybryki w głównej mierze odpowiadają dzieci Heleny, w tym Wiktoria, która niemal spędza sen z powiek matki. Odrzuciła ona bowiem zaloty amantów z Warszawy i powróciła do rodzinnego domu. Helena uważa, że córce grozi staropanieństwo, na co ona oczywiście nie może pozwolić tym bardziej, że na horyzoncie pojawia się idealny kandydat- hrabia Rzeski. Wiktoria jednak jest zainteresowana zupełnie innym kawalerem - żołnierzem wojsk Napoleona, Franciszkiem Falskim. Nie jest natomiast jedyną. No cóż, za mundurem panny sznurem 🙂

Jak więc potoczą się losy Wiktorii i mieszkańców Korbielewa? Koniecznie sprawdźcie sami!

Co do samej historii warto podkreślić, że jest to pierwsza część trylogii zatem akcja książki jest raczej spokojnym preludium do kolejnych tomów. Poznajemy bohaterów, drzewo genealogiczne rodziny i tu na szczególną uwagę zasługuje postać Heleny Korbielewicz. Autorka poświęciła jej sporą część książki, przedstawiając bardzo ciekawą historię życia bohaterki i obraz kobiety.

Ale żeby nie było tak całkiem sielsko i bez emocji, na czytelnika czeka też dosyć zaskakujące zakończenie.

Mi ta książka bardzo przypadła do gustu. Klimat sagi rodzinnej, który lubię sprawia, że przyjemnie się płynie przez fabułę. Patrząc na dzisiejszy świat, miło było mi oderwać się od rzeczywistości i przenieść w czasy o innych wartościach i obyczajach. Dla mnie to zawsze ciekawa refleksja, jak to wszystko się zmieniło i tak potoczyło, że jesteśmy dzisiaj tu gdzie jesteśmy 🙂

Polecam Wam tę książkę. Historia, styl i pióro autorki sprawią, że spędzicie przyjemny czas z lekturą.

“Odcienie samotności” to początek historii Korbielewiczów.

Czasy napoleońskie, Polska pod zaborami. Czas w którym jedni zakładają mundur i walczą o niepodległość, a drudzy przywdziewają wykwintne stroje by udać się na bal.

Poznajemy mieszkańców korbielewskiego dworu, których życie wypełniają uroczystości, obrzędy, tradycje - ot zwykła proza przepleciona małymi skandalami,...

Losy kobiet w tej rodzinie to sztafeta bólu, która zaczęła się od otrutej Róży. Śmierć matki zamroziła serce Heleny, czyniąc ją niezdolną do okazania czułości własnej córce. Tosia dorastała więc w cieniu wielkiej nieobecności – nie tylko zamordowanej babki, ale i emocjonalnie niedostępnej matki, która dodatkowo pogrążyła się w rozpaczy po stracie synka, Kornela. W tym świecie pełnym żałoby i niewypowiedzianych słów, Tosia szuka własnej drogi, balansując między dwiema wizjami miłości.

Franciszek Falski: Miłość zakazana i bolesna
Franciszek to dla Tosi ucieleśnienie młodzieńczych marzeń i czystego uczucia. Jest jednak tragiczny haczyk – Falski jest zaręczony z Luizą, najbliższą przyjaciółką Tosi.

Konflikt lojalności: Tosia musi wybierać między głosem serca a lojalnością wobec przyjaciółki.

Echo przeszłości: Franciszek reprezentuje wolność i autentyczność, której Tosia nigdy nie zaznała w domu rodzinnym, ale ta relacja od początku skażona jest poczuciem winy i tajemnicą.

Hrabia Stanisław: Złota klatka doskonałości
Na drugim biegunie znajduje się hrabia Stanisław. To człowiek, który nie widzi w Tosi żywej, czującej kobiety, lecz dzieło sztuki.

Uprzedmiotowienie: Stanisław chce ją oprawić w ramy swojego arystokratycznego życia, kontrolować jej każdy ruch i gest, czyniąc z niej najpiękniejszy eksponat w swojej kolekcji.

Bezpieczeństwo za cenę duszy: Choć oferuje stabilizację i prestiż, których brakowało w rozchwianym emocjonalnie domu Heleny, ceną jest całkowita utrata podmiotowości.
Klątwa pokoleń
Tosia stoi przed niemożliwym wyborem. Jeśli wybierze Franciszka, zaryzykuje powtórzenie losu Heleny – życia w poczuciu straty i napiętnowania. Jeśli wybierze Stanisława, stanie się chłodna i niedostępna, dokładnie taka, jak jej matka, która nie potrafiła jej kochać. Prawdziwym wyzwaniem dla Tosi nie jest wybór między dwoma mężczyznami, ale przełamanie schematu samotności, który zatruł życie Róży i Heleny.

Losy kobiet w tej rodzinie to sztafeta bólu, która zaczęła się od otrutej Róży. Śmierć matki zamroziła serce Heleny, czyniąc ją niezdolną do okazania czułości własnej córce. Tosia dorastała więc w cieniu wielkiej nieobecności – nie tylko zamordowanej babki, ale i emocjonalnie niedostępnej matki, która dodatkowo pogrążyła się w rozpaczy po stracie synka, Kornela. W tym...

Z niecierpliwością czekam na drugim tom powieści, która mnie urzekła kobiecym spojrzeniem na świat.

Z niecierpliwością czekam na drugim tom powieści, która mnie urzekła kobiecym spojrzeniem na świat.

Książkę czytałam w ramach booktouru u Czytam dla przyjemności. Autorce jak i organizatorką bardzo dziękuję za tą możliwość.

Książka opowiada o bohaterach, którzy mierzą się z samotnością. Ta samotność jak wskazuje tytuł ma wiele odcieni. To jaki odcień ma odpowiada historii danego bohatera. Jest to powieść pełna emocji- najwięcej jest smutku i żalu. Nie brakuje w niej również tych lepszych momentów, ale jest ich na prawdę niewiele. Nie trudno nam się utożsamić z postaciami, gdyż nie raz sami podobnie się czuliśmy, podobnie doświadczyliśmy.

Akcja powieści toczy się w XVIII wieku, gdzie śluby są aranżowane i liczy się status społeczny. Poznajemy niesforną Wiktorię Korbielewiczówne, która nie wpisuje się w konwenanse. Sprawia, że Panny jej zazdroszczą a kawalerowie się oglądają. Ona jednak jest ślepa na ich zaloty i każdą ofertę odtrąca. Do czasu Poznania urodziwego wojskowego. Jak dalej się potoczyły losy bohaterów i jaką poznamy przeszłość rodziny nie zdradzę. Książkę się przyjemnie czyta. Brak zbędnych opisów, wyczuwalny czas w jakim toczy się fabuła.
Retrospekcja pozwala zrozumieć Helenę Korbielewicz. Książka pokazuje, że można być samotnym na różne sposoby, nawet gdy otaczają cię ludzie. Sama historia nie została jeszcze zakończona, co sugeruje dalszy ciąg, który mam nadzieję przeczytać w niedługim czasie.

Książkę czytałam w ramach booktouru u Czytam dla przyjemności. Autorce jak i organizatorką bardzo dziękuję za tą możliwość.

Książka opowiada o bohaterach, którzy mierzą się z samotnością. Ta samotność jak wskazuje tytuł ma wiele odcieni. To jaki odcień ma odpowiada historii danego bohatera. Jest to powieść pełna emocji- najwięcej jest smutku i żalu. Nie brakuje w niej...

Rok 1814. Poznajemy Wiktorię, córkę Heleny i Grzegorza Korbielewiczów. Młoda dziewczyna przebywa pod czujnym okiem ciotki w Warszawie. Tam udziela się towarzysko, przedstawiani są jej kandydaci na przyszłego męża. Jednak żaden nie przypadł jej do serca. Mimo to, ciotka ma dla niej kandydata jest nim Hrabia Brodnicki. Wiktoria nie ma zamiaru go poślubić i ucieka do rodzinnego domu. Nie chce aby o jej życiu decydowali inni tak jak decydowali o życiu kobiet z jej rodziny.
Małżeństwo rodziców Wiktorii też zostało zaaranżowane. Helena miała poślubić Grzegorza. Tak zdecydowała ciotka Małgorzata a ona nie protestowała. To była kolejna decyzja dotycząca jej życia, ale nie podjęta przez nią. Była jedynym dzieckiem Róży i Teodora Gajewskich. Niestety więcej dzieci nie mogli mieć. Miłość matki do córki była wręcz obsesyjna, wszędzie widziała zagrożenia. Gdy Róża rozpaczała po stracie kolejnego dziecka opiekowała się nią jej starsza siostra Małgorzata. Ona była jej siłą oraz ostoją. Matką nie była, szybko wdową została. Trwała przy niej, gotowa była na każde poświęcenie, każdą zbrodnię byleby młodsza siostra była szczęśliwa i bezpieczna.
Helena najpierw poznała miłość rodziców, która nagle gwałtownie została przerwana. Po śmierci matki i zamknięciu ojca w zakładzie psychiatrycznym przygarnęła ją właśnie ciotka Małgorzata, której całkowicie się podporządkowała. Ciotka nie okazywała jej żadnych uczuć. Jedyną dobrą rzeczą, którą uczyniła była aranżacja małżeństwa siostrzenicy. Grzegorz jest czułym, wspaniałym człowiekiem, kochający Helenę i konie. Ma hodowlę najlepszych koni.
Mają syna Edmunda, bliźniaków Walentego i Alberta. Walenty ma towarzyski charakter, hulaszczy tryb życia prowadzi, czyli kobiety, wino i śpiew, co nie podobało się jego babci Władysławie Korbierlewicz. Postanowiła, więc egzorcyzmy nad nim odprawić. Albert natomiast przeciwieństwo brata jest cichy, spokojny, wycofany. Był jeszcze jeden syn.
Helena miała dystans do Wiktorii nie umiała jej pokochać. Obwiniała ją o śmierć swojego syna. W jednym dniu były narodziny i była śmierć, bo kiedy Wiktoria się rodziła, umierał jej brat Kornel. Mija już 18 lat ale matka nie umie się z tym pogodzić. We wszystkim Helenie pomaga Katarzyna. Jest jej oddana, jest powierniczką i przyjaciółką, pomagała w wychowaniu dzieci, mimo, że jest tylko służącą. Sama dzieci i męża nie ma.
Wiktoria ma przyjaciółki - Luizę i Amelię Milewskie. W ich majątku poznaje Franciszka Falskiego - żołnierza V Korpusu Wielkiej Armii Józefa Poniatowskiego, 17 Dywizji gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Jest ich kuzynem i to on skradł serce dziewczyny. Chociaż jest jeszcze Hrabia Stanisław Rzeski.
Różne odcienie miłości i samotności. Kobiety nie miały wpływu na swoje życie, mimo to umiały w swojej samotności przetrwać. Za nie decydowano, wybierano im mężów. Miały być pokorne, posłuszne oraz trwać przy mężczyźnie na dobre i na złe. W niektórych przypadkach ta miłość przyszła z czasem, a w niektórych była destrukcyjna. Jest też miłość zaborcza, obsesyjna tak jak Małgorzaty do Róży czy Róży do Heleny.
Ich historie, które opisuje Autorka są wstrząsające i wywołują wewnętrzny sprzeciw, że tak nie można traktować drugiego człowieka. Dlatego rozumiem zachowanie Wiktorii, która chce sama za siebie decydować. Pozostaje jeszcze wątek śmierci Róży nie do końca jest rozwiązany. Nie wiemy kto ją otruł i dlaczego? Czytelnik może mieć pewne przypuszczenia ale czy prawdziwe?
Czekam na dalsze losy Wiktorii. Ciekawa jestem czy uda jej się żyć po swojemu? POLECAM!!!
Czytam dla przyjemności dziękuję za udział w Book Tourze.

Rok 1814. Poznajemy Wiktorię, córkę Heleny i Grzegorza Korbielewiczów. Młoda dziewczyna przebywa pod czujnym okiem ciotki w Warszawie. Tam udziela się towarzysko, przedstawiani są jej kandydaci na przyszłego męża. Jednak żaden nie przypadł jej do serca. Mimo to, ciotka ma dla niej kandydata jest nim Hrabia Brodnicki. Wiktoria nie ma zamiaru go poślubić i ucieka do...

Ksiazki historyczne-tak czy nie?
U mnie jak najbardziej tak,zwłaszcza te z akcją w XIX wieku!
Do dworu w Korbielowie wraca Wiktoria, najmłodsza córka Heleny i Grzegorza. Relacje matki i córki są raczej chłodne, co ma swoją genezę w dniu narodzin dziewczynki. Czy postępowanie Heleny jest słuszne?Na pewno nie, tym bardziej, że cierpiała na tym jej córka. Ale Wiktoria, jakby na przekór matce ,zawsze była trochę krnąbrna, zbyt śmiała, robiła co chciała i miała własne zdanie. Za mąż pragnie wyjść tylko z miłości,odrzuca licznych adoratorów,czym przyprawia matkę o bóle głowy. Kiedy jednak we dworze pojawia się wyraźnie zainteresowany Wiktorią hrabia Rzeski ,Helena wydaje sie być o przyszłość córki uspokojona. Niestety, nie ma pojęcia,że serce córki zajął już ktoś inny,chociaż i w tym przypadku sprawy są mocno skomplikowane i wcale nie takie oczywiste,jak mogłoby się wydawać.
I tak zaczyna się zabawa,miłosne podchody i uczuciowe perypetie,bowiem młodzi ludzie od zawsze mieli takie same marzenia i poglądy na życie,które raczej nie pokrywały się z tym,czego chcieli ich rodzice. Zastanawiam się dlaczego tak było i wciąż jest,czy starsi naprawdę niczego nie nauczyli się na własnych błędach, nie wyciągnęli żadnych wniosków? Nie chcą czy nie mogą ustrzec swoich dzieci przed błędami,które sami popełniali?Cóż, mając w perspektywie szlachecki tytuł, hektary ziemi i liczne posiadłości jakoś szybko i łatwo było o przeszłości zapomnieć. Trzeba było się też liczyć z obowiązującymi konwenansami,które przez długie lata wiele ograniczały.
A tytułowa samotność ma ma różne oblicza,można być samotnym wśród tłumu ludzi,o czym Wiktoria szybko się przekonuje. Czy dziewczyna poślubi tego,którego pragnie czy będzie musiała się dostosować i spełni oczekiwania rodziców?Czy Franciszek wykaże sie odwagą czy stchórzy?A Stanisław podda się czy powalczy o dziewczynę,która mocno zapadła mu w serce?Czy przyjaciółki Wiktorii odnajdą swoje przeznaczenie?

Książka bardzo mi się podobała, jednak wymagała ogromnego skupienia z powodu występowania wielu postaci i wątków. Zakończenie sugeruje kontynuację, na którą mam nadzieję nie trzeba będzie zbyt długo czekać.Polecam.

Ksiazki historyczne-tak czy nie?
U mnie jak najbardziej tak,zwłaszcza te z akcją w XIX wieku!
Do dworu w Korbielowie wraca Wiktoria, najmłodsza córka Heleny i Grzegorza. Relacje matki i córki są raczej chłodne, co ma swoją genezę w dniu narodzin dziewczynki. Czy postępowanie Heleny jest słuszne?Na pewno nie, tym bardziej, że cierpiała na tym jej córka. Ale Wiktoria, jakby...

Po lekturze dwóch innych powieści Natalii Thiel z ogromną przyjemnością wyczekiwałam momentu przeczytania "Odcieni samotności", ale okazało się że lektura nie jest dla mnie łatwa do przyswojenia. Gubiłam się w treści, traciłam wątki i w momencie bliższego kontaktu z bohaterką okazywało się że już pojawia się kolejna.
Czasy w których przyszło żyć bohaterkom książki tj. XIXw. nie były łatwe. Każda młoda dziewczyna marzy o wielkiej miłości i pięknym życiu u boku ukochanego mężczyzny. Z reguły rodzice jednak decydowali inaczej i wydawali córkę za mąż za wybranego przez siebie kandydata z odpowiednim majątkiem i statusem społecznym.
Główna bohaterka powieści Wiktoria wraca od rodziny z Warszawy po skandalu do rodzinnego Korbielowa. Jest niesforna i zbuntowana, odrzuca każdego mężczyznę który stara się o jej rękę. W domu rodzinnym zapada decyzja by pannę wydać za mąż. O jej rękę stara się Stanisław Rzeski, ale nie jest to proste. W momencie pojawienia się przystojnego Franciszka Falskiego w pobliskim Miłowie, żołnierza wojsk Napoleona sprawy tym bardziej się komplikują.
Franek wpada w oko Wiktorii, ale też jej najlepszej przyjaciółce Luizie. Którą z kobiet wybierze Franciszek? I czy będzie miał sposobność by na poważnie starać się o wybraną pannę? Przeczytajcie sami! 😊
Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

Po lekturze dwóch innych powieści Natalii Thiel z ogromną przyjemnością wyczekiwałam momentu przeczytania "Odcieni samotności", ale okazało się że lektura nie jest dla mnie łatwa do przyswojenia. Gubiłam się w treści, traciłam wątki i w momencie bliższego kontaktu z bohaterką okazywało się że już pojawia się kolejna.
Czasy w których przyszło żyć bohaterkom książki tj. XIXw....

Powieść obyczajowo - historyczna, której akcja rozgrywa się w XIX wieku, to opowieść o rodzinnych perypetiach. Nie brakuje zwrotów akcji, miłości, cierpienia oraz samotności. Z tym ostatnim głównie spotykają się kobiety. Mimo, że są piękne, są arystokratkami, mężczyźni zabiegają o ich względy, to w głębi serca odczuwają pustkę. Mierzą się z odrzuceniem, śmiercią, stratą dziecka czy rodziców. Kobiety starają się walczyć o siebie, o dzieci, ale panujące zasady obecnego czasu nie pozwalały im na dobrowolne decyzje czy spełnianie marzeń. Powieść opowiada historię z kilku perspektyw. Dużo zawiłości rodzinnych zostaje wyjaśnione na kartach powieści. Młode kobiety żyją balami, wytwornymi sukniami czy wyborami kawalerów. Jest ciekawie i dostojnie. Bardzo polecam

Powieść obyczajowo - historyczna, której akcja rozgrywa się w XIX wieku, to opowieść o rodzinnych perypetiach. Nie brakuje zwrotów akcji, miłości, cierpienia oraz samotności. Z tym ostatnim głównie spotykają się kobiety. Mimo, że są piękne, są arystokratkami, mężczyźni zabiegają o ich względy, to w głębi serca odczuwają pustkę. Mierzą się z odrzuceniem, śmiercią, stratą...