Projektanci emocji. O budowaniu marki i kreatywnym przywództwie w Nike

Świetna książka. Przeczytałem pozostałe opinie na tym portalu i cieszę się, że biografie Phila Knighta przeczytałem jakiś czas temu, nie wpłynęła więc na moje oczekiwania względem tej publikacji.
Podoba mi się, że autor wspominając o kampaniach o charakterze społecznym, nie sili się na bezwarunkowy altruizm, lecz wypowiada się o nich pragmatycznie.
Anegdoty z real-time marketingu czy współpracy z Apple jest ciekawy nawet dla osoby spoza branży.
Polecam każdemu.

Świetna książka. Przeczytałem pozostałe opinie na tym portalu i cieszę się, że biografie Phila Knighta przeczytałem jakiś czas temu, nie wpłynęła więc na moje oczekiwania względem tej publikacji.
Podoba mi się, że autor wspominając o kampaniach o charakterze społecznym, nie sili się na bezwarunkowy altruizm, lecz wypowiada się o nich pragmatycznie.
Anegdoty z real-time...

I znów pozycja, która przywołuje u mnie motyw rozdartej sosny, jak u Żeromskiego. Dlaczego? Ponieważ sięgając po tę lekturę miałem z tyłu głowy książkę założyciela NIKE, Phila Knigtha "Sztuka zwycięstwa" (Shoedog). Niestety, dziełko Hofmanna to pozycja zdecydowanie kilka półek niżej, osobowościowo, literacka, rozmiarem buta, czy kapelusza.

Przede wszystkim denerwowała mnie megalomania autora, który "ja" odmieniał na stronach książki przez wszystkie możliwe przypadki. Jednak w przeciwieństwie do założyciela NIKE, który robił to z klasą, w końcu była to książka przede wszystkim autobiograficzna, i raczej akcentując zakręty, trudności i perypetie, które wielokrotnie o włos dzieliły firmę od upadku i bankructwa, tu mamy nieustającą chwalbę pod własnym adresem, ja w miejsce my, stawiane się na piedestale i dużą dozę samozachwytu. Do tego dochodzi jeszcze nadwyżka niekiedy oczywistych, ocierających się o banał zaleceń i recept w kwestii budowania marki, które momentami wpadają w tromtadracki ton.

Byłoby jednak niesprawiedliwością stwierdzenie, że książka składa się z samych wad. Jeśli z wytrwałością zaciśnie się zęby, to z potoku autokreacji można wyłuskać całkiem sporo informacji na temat prawdziwie znaczących kampanii i projektów, które autor śledził z bliska lub współtworzył. Nie sposób odmówić mu też wiedzy na temat budowania marki globalnej, jaką jest NIKE i kronikarskiej precyzji w przytaczaniu detali poszczególnych działań, czy przedsięwzięć. Tu jednak niekiedy europejski czytelnik znów może się zderzyć z nie zawsze czytelną specyfiką amerykańskiej branży sportowej, czy mniej znanych na Starym Kontynencie dyscyplin popularnych za oceanem. Gdyby tę pozycję solidnie odcedzić z samozachwytu autora i czasami czczego gadulstwa, Czytelnik odniósłby zdecydowanie większy pożytek bez momentami nużącego powtarzania w swojej głowie pod adresem autora "chłopie, dalej, do przodu, do brzegu". A tak rodzynki trzeba wyjmować z ciasta słowotoku i samouwielbienia zanurzonego mocno w tematyce poprawności politycznej, apoteozy BLM i afirmacji dla działań z obszaru DEI, z których dziś amerykańskie i światowe korporacje wycofują się rakiem na gwałt (ostatnio Ford i Toyota).
Jeśli zatem jednak mielibyście przeczytać tylko jedną książkę o NIKE to zdecydowanie polecam "Sztukę zwycięstwa" Phila Knigtha.

I znów pozycja, która przywołuje u mnie motyw rozdartej sosny, jak u Żeromskiego. Dlaczego? Ponieważ sięgając po tę lekturę miałem z tyłu głowy książkę założyciela NIKE, Phila Knigtha "Sztuka zwycięstwa" (Shoedog). Niestety, dziełko Hofmanna to pozycja zdecydowanie kilka półek niżej, osobowościowo, literacka, rozmiarem buta, czy kapelusza.

Przede wszystkim denerwowała...

pierwsza polowa była bardzo ciekawa i fajnie się ją czytało. natomiast potem było już tylko gorzej a ostatni rozdział z reklamami nowych firm autora czy wplątywanie tematów BLM było zupełnie nie na temat. szkoda, że tacy autorzy nie mogą napisać 150 treściwych stron tylko zaczynają lać wodę przez ostatnie 100 kartek i generalny odbiór mocno na tym traci. mogło być lepiej, ale nie jest źle.

pierwsza polowa była bardzo ciekawa i fajnie się ją czytało. natomiast potem było już tylko gorzej a ostatni rozdział z reklamami nowych firm autora czy wplątywanie tematów BLM było zupełnie nie na temat. szkoda, że tacy autorzy nie mogą napisać 150 treściwych stron tylko zaczynają lać wodę przez ostatnie 100 kartek i generalny odbiór mocno na tym traci. mogło być lepiej,...