Nightwing: Rycerz w Blüdhaven

Superman Action Comics Tom 2 Arena. Drugi tom serii zaskakuje już od pierwszych stron. Zamiast klasycznego starcia superbohatera z kolejnym złoczyńcą, dostajemy opowieść bardziej przypominającą historię o rebelii, walce o przetrwanie i duchowej sile niż typową historię superhero. Superman wraz z drużyną nieoczywistych towarzyszy trafia na Świat Wojny – brutalne miejsce rządzone przez bezlitosnego Mongula. Jego celem jest wyzwolenie zniewolonych mieszkańców, ale sprawa komplikuje się, gdy okazuje się, że ci nie tylko nie pragną wolności, ale wręcz nie chcą być ratowani. Na domiar złego Superman stopniowo traci swoje moce i sam trafia do niewoli, zmuszony walczyć na arenie o przeżycie. Tytułowa “Arena” staje się więc nie tylko miejscem fizycznej konfrontacji, ale również symbolem walki o wiarę, wartości i nadzieję. Narracyjnie tom wypada dobrze – opowieść jest spójna, choć niezbyt przełomowa dla całej serii. Zaskakująca jest decyzja o nagłym przerwaniu głównego wątku na rzecz dodatkowej historii o Marsjańskim Łowcy – choć sama w sobie całkiem niezła, to jednak totalnie tutaj nie pasuje. Za to warstwa wizualna naprawdę robi wrażenie. Dominują ilustracje przypominające malarskie dzieła, co nadaje całości baśniowo-mrocznego charakteru. Ten styl idealnie pasuje do ciężkiej, niemal mitologicznej atmosfery Świata Wojny. Arena to przyzwoity tom, który wyróżnia się klimatem i próbą odejścia od schematu. Nie każdemu przypadnie do gustu jego odmienność i pewne niedomknięcie fabularne, ale z pewnością dostarcza kilku ciekawych momentów i nietuzinkowego podejścia do postaci Supermana. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DMPr7WHsz5j/?igsh=cTcybnFsajVieWFk

Ach, kolejna geneza powstania Aquamana. Choć sam koncept z porzuconym dzieckiem jest interesujący, reszta niestety "nie dowozi". Brak jakiegokolwiek charakterystycznego czarnego charakteru; z numeru zapamiętam jednak jeszcze pochodzenie stroju króla Atlantów. Zostało to wyjaśnione ciekawie - i ja to kupuję.

W tytułowej historii przedstawione są wczesne lata życia Aquamana. Twórcy komiksu, postanowili je ukazać poprzez kronikę pisaną przez głównego bohatera. Aquaman nie ma doświadczenia pisarskiego, dlatego przedstawia wydarzenia niechronologicznie. Na początku wprowadzało to chaos do fabuły, ale z czasem doceniłem ten zabieg. Dalsza część komiksu, nie przypadła mi już tak do gustu, ponieważ była to zwyczajna nawalanka.

Superman Action Comics Tom 3: Rewolucja w Świecie Wojny Superman wciąż tkwi po uszy w kosmicznym chaosie Świata Wojny. Tym razem jednak nie jest już samotnym gladiatorem, udaje mu się zebrać grupę sprzymierzeńców gotowych wzniecić rebelię przeciwko Mongulowi. Plan jest prosty: uwolnić zniewolone planety, znaleźć potężny artefakt i w końcu zakończyć tę międzygwiezdną tyranię. Dostajemy więc solidną porcję akcji, ale też sporo momentów, które nieco zwalniają tempo i potrafią znużyć. Komiks jakich wiele, czyta się dobrze, ale jutro zapomnisz, o co tam właściwie chodziło. Historia nie zapada w pamięć, choć ma kilka fajnych pomysłów i momentów, w których naprawdę czuć, że Superman to ikona nadziei, nawet w najciemniejszych zakątkach kosmosu. Na szczęście strona wizualna nadrabia sporo. Kadry są efektowne, a klimat potęgują pastelowe, lekko rdzawe barwy, które idealnie oddają atmosferę bitew i zniszczenia. Miejscami styl się zmienia, stając się bardziej dynamiczny i widowiskowy, ale zawsze pozostaje na wysokim poziomie. Rewolucja w Świecie Wojny to komiks tylko dla fanów Człowieka ze Stali. Nie rozczaruje, ale też nie zaskoczy. Dla tych, którzy lubią kosmiczne rebelie i chcą zobaczyć Supermana w mniej typowym wydaniu — może być to niezła odskocznia. Dla reszty? Raczej przystanek, który można ominąć bez większej straty. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DQOd_OrDGo3/?igsh=MTRieW8zZnBhY3Y2cw==

Jeden z najciekawszych tomów od Hacette w ostatnim czasie. Znerfienie Supermana i przedstawienie go na tle równie silnych wrogów, w dodatku wzmocnionych kryptonitem, zadziałało tak, jak powinno. Świetny był zwłaszcza numer związany z przewodzeniem przez Człowieka Jutra buntem na Apokolips. Rzadko kiedy plot twist na łamach komiksu jest w stanie złapać mnie w podobny sposób.

Próby zaprowadzenia sprawiedliwości za wszelką cenę. Mam mieszane uczucia wobec tego tomu. W pewnych momentach lektura jest naprawdę ciekawa, jednak całokształt akcji wydaje mi się być naprzemian zbyt chaotyczny, jak i rozwleczony pod względem fabularnym.

Superman Action Comics Tom 1 Nadejście Świata Wojny. Tytuł długi, ale komiks króciutki 🙂 Na Ziemi rozbija się statek kosmiczny z Kryptoniczyjkami na pokładzie. Rozbitków przejmuje Superman a wrak statku wraz z technologią w nim zawartą ląduje u Atlantów, co oczywiście prowadzi do kolejnego konfliktu. Wszystkie wątki poprowadzono w sposób bardzo ciekawy dzięki czemu komiks wciąga praktycznie od samego początku. Relacje między bohaterami są fajnie rozpisane. Jest to zdecydowanie lektura szybka i przyjemna. Nie ma co liczyć na wybitną opowieść, ale to co tutaj dostajemy wypada po prostu dobrze. Ilustracje przypadły mi do gustu aczkolwiek trochę brakuje im większej ilości szczegółów a twarze postaci czasami wyglądają sztucznie. Niemniej polecam ten sympatyczny tomik. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C-c1sXiMznB/?igsh=MW5qZDI0bzg5dmo1dw==

Długo zwlekałem z sięgnięcie po ten komiks obawiając się ciężkiej do czytania ramotki. Ale w końcu się przełamałem i błyskawicznie wsiąkłem w świat niezwykłych przygód New Mutants. Chris Claremont w tej serii postawił na bardziej na klimat horroru, czasami psychodeli i do tego wrzucił młodych mutantów dopiero poznających swoje moce. Jakość historii trochę psuje się pod koniec wydania zbiorczego, głównie dlatego, że historia jest nieco poszatkowana przez event Secret Wars. Nie jestem wielkim fanem stylistyki Billa Sienkiewicza, ale w tym komiksie jego kreska zaskakująco dobrze pasuje. Mógłbym wręcz powiedzieć, że dość oszczędna warstwa graficzna idealnie współgra z fabułą. Dla fanów mutantów Marvela pozycja obowiązkowa, tym bardziej, że Chris Claremont pozwala sobie tutaj na zdecydowanie więcej niż w komiksach o X-Men.

Zawędrowałem tutaj dzięki kolekcji Chachette. Tom "Kłamstwa" tak bardzo mnie zaciekawił, iż musiałem sięgnąć po kontynuację i poznać "Prawdę" ;) Muszę przyznać, że spodziewałem się chyba nieco więcej - też proszę mnie źle nie zrozumieć, komiks jest bardzo dobry, rysunki piękne, akcja wartka, postaci intrygujące, ale jakby fabularnie trochę zabrakło mi jakiegoś efektu wow, twistu na koniec, bądź jakiegoś mocniejszego, bardziej niespodziewanego akcentu. Mimo to lekturę oczywiście polecam, cała seria Rucki bardzo mnie wciągnęła - porządny kawał superhero, który czyta się z dziecięcym uśmiechem i ciekawością, a nie zażenowaniem. 7/10 uczciwa ocena

Zwykle tomy o Deathstroke'u nie zawodzą. Tym razem, jednak, autorzy chcieli relatywnie prostą historię obudować zbyt mocno. Krótko mówiąc, w moim odczuciu mamy do czynienia z przerostem formy nad treścią, choć motywacje i życie "rodzinne" antybohatera to rzeczywiście interesujące zagadnienia.

Jedna z najciekawszych adaptacji mitologii Green Lanterna. Świetnie wyjaśnione zagadki dotyczące postaci, jak choćby źródło niemocy pierścienia względem żółtego koloru. Przeciwnicy, fabuła, reakcje poszczególnych GL-ów (i różnice między nimi) - wszystko składa się w całość.

Na początku tomu obserwujemy jak Hal Jordan postanawia wymordować cały Korpus Zielonych Latarni. Jego przemiana zostaje ukazana bardzo pośpiesznie i jest mało przekonująca. W późniejszej części tomu, tempo siada, ponieważ obserwujemy początki nowego Green Lanterna, a fabuła zapomina o Halu Jordanie. Komiks pozostawił u mnie spory niedosyt, ale jest w nim sporo scen walk, przez co szybko i bezboleśnie mi się go czytało.

Jestem świeżo po lekturze tego komiksu. Lubię czasem oderwać się od męskich superbohaterów i sprawdzić co tam słychać u super dziewczyn. Tym razem na tapet wziąłem Batgirl. Mam również za sobą "Rok pierwszy", więc ten komiks jest drugą solową historią o Babs Gordon. Historia niejako składa się z trzech rozdziałów, których łączy wątek traumy Batgirl, jak i innych którzy w tym komiksie występują. Batgirl tutaj musi radzić sobie praktycznie sama (poza ostatnim rozdziałem) co wychodzi jej naprawdę dobrze. Same historie są spoko. Nie są jakieś fenomenalne, ale też nie są złe, ot typowe detektywistyczne opowieści. Fajne jest to że Batgirl nie jest wszechmocna co nadaje sporą nutkę realizmu, wszak dopiero co wróciła do pełnej sprawności i niestety ale ta kilkuletnia absencja odbija się na jej superbohaterskiej dyspozycji. Podobał mi się też wątek z jej matką. Bardzo zaskakujący. Generalnie komiks na plus, solidny akcyjniak bardzo ładnie narysowany. Jednak gdyby ktoś zapytał mi się - Supergirl czy Batgirl bez zastanowienia wybieram komiksy z Karą

Ten tom był wielokrotnie wymieniany jako jeden z najlepszych w kolekcji. Z ogromną ciekawością sięgnąłem po niego i bawiłem się wręcz znakomicie! Od razu zdradzę, że z lektury jestem bardzo zadowolony i pewnie zostawię go sobie na półce. Komiks opowiada fascynującą historię Atlantydy – jej władców, legend, wierzeń i kultury. Fabuła zaczyna się od konfliktu dwóch braci, z których jeden opiera się na technologii, a drugi na magii i bogach. Ich spór prowadzi do rozłamu, który ma tragiczne skutki dla całej Atlantydy (ale szczegółów nie zdradzę, żeby nie psuć wam przyjemności z czytania). Historia jest niezwykle angażująca, pełna dramatycznych wydarzeń, takich jak poruszająca opowieść o córce Orina, Cory. Co ciekawe, komiks jest ukazany jako kronika relacjonowana przez kolejnych kronikarzy. Każdy z nich ma swój własny światopogląd. Szczególnie pierwszy kronikarz wydaje się być stronniczy i wyraźnie faworyzuje jednego z braci. Jedno z kluczowych wydarzeń dla historii Atlantydy, opisane przez innego kronikarza, pozostawia czytelnika w niepewności. Nie wiadomo, czy przedstawione przez niego relacje są prawdziwe, czy to jedynie mit. Ten zabieg narracyjny dodaje historii głębi i intrygi. „Kroniki Atlantydy” to świetny tom, który zdecydowanie warto przeczytać. Cieszę się, że udało mi się go zdobyć, choć żałuję, że nie zbierałem całej kolekcji od początku bo kilka interesujących tomów, które są już niedostępne, niestety mi umknęło.

Potwór z Bagien – Zielone Piekło na pierwszy rzut oka robi ogromne wrażenie. Pięknie wydany komiks: żłobiona, twarda okładka, duży format i dopracowana oprawa wizualna przywodząca na myśl najlepsze tytuły spod znaku Top Cow. To pozycja, która aż prosi się, żeby postawić ją na półce. I pod tym względem trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia. Czy za tą efektowną formą idzie równie mocna treść? Tu niestety zaczynają się schody. Fabuła osadzona jest w świecie, w którym poziom wód nieustannie się podnosi, a resztki ludzkości dogorywają na jednej wyspie – i jak to często bywa, zamiast współpracować, wciąż walczą między sobą. W tym chaosie trzy bóstwa tworzące tzw. Parlament postanawiają raz na zawsze zakończyć historię człowieka i ukształtować Ziemię na nowo. W tym celu wskrzeszają przywódcę gangu, który jako zielony potwór ma dokończyć dzieła zagłady. Na scenę wkracza też Constantine, który przywołuje z powrotem Potwora z Bagien, odciętego od rodziny i wpadającego w szał. Wszystko zmierza do wielkiej, widowiskowej konfrontacji, której stawką jest przyszłość całej planety. Problem w tym, że wydarzenia pędzą tutaj na złamanie karku. Mimo obecności wątków rodzinnych i emocjonalnych, trudno naprawdę poczuć ciężar sytuacji. Brakuje chwili oddechu, miejsca na budowanie napięcia czy pogłębienie bohaterów. Efekt jest taki, że choć czyta się to całkiem przyjemnie, to trzeba komiks ten traktować jak zwykły akcyjniak. Za to warstwa wizualna nadrabia naprawdę dużo. Styl inspirowany estetyką Top Cow sprawdza się świetnie – dynamiczne ujęcia, duże, często dwustronicowe kadry i mocno kontrastowa kolorystyka robią robotę. Solidna, efektowna wizualnie historia, która dostarcza rozrywki, ale zostawia też lekki niedosyt. Przy takiej tematyce i nazwisku scenarzysty można było oczekiwać czegoś głębszego, bardziej poruszającego. Jako szybki, widowiskowy komiks, działa jednak bardzo dobrze. Jedno jest pewne: na półce będzie wyglądał świetnie. Ten i setki innych komiksów zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Bardzo pozytywne zaskoczenie. Zwykle, gdy otrzymuję tom z komiksami z początku lat 80., a do tego tak obszerny - z miejsca tracę entuzjazm. Powód jest prosty, gro komiksów sprzed czterech dekad zestarzało się fatalnie. Na całe szczęście w Nowych Młodych Tytanach mamy rzeczywiście angażujące i różniące się od siebie postacie, nie ma za to zbyt wielu "czereśniackich" hasełek i prostych historyjek o złolach. Tu złoczyńcy są również rozpisani bardzo przemyślanie, a historia z Trygonem zostanie ze mną na długo. Niestety, jak każdy komiks z tamtych czasów, ten również jest zdecydowanie przegadany, ale poza tym - pochłonąłem go w kilka godzin.