Są takie książki, do których wraca się trochę jak do starego listu. Niby znasz treść, a jednak coś w środku znowu drgnie. Taka będzie dzisiejsza recenzja dotycząca książki „Perswazje” autorstwa Jane Austen to właśnie taka historia, którą znasz jak własną kieszeń, a i tak może ciebie zaskoczyć „dodatkową gotówką” schowaną jakiś czas temu. Mam wrażenie, że im jestem starsza, tym mocniej ją czuję. To nie jest opowieść, która uderzyła mnie od razu. Ona raczej powoli się rozkłada, zostawia ślad i wraca po czasie.
Dla tych, którzy nie znają książkę to na pierwszy rzut oka wszystko może wydawać się proste. Nasza bohaterka, czyli Anne Elliot, spokojna, trochę wycofana dziewczyna, kiedyś zakochała się we Fredericku Wentworthie. Problem był jeden nie miał majątku ani pozycji, więc jej bliscy uznali, że to nie jest dobry wybór. I ona… posłuchała. Minęło osiem lat. Anne nadal żyje trochę na uboczu, przy rodzinie, która niespecjalnie ją dostrzega. Wentworth wraca już jako ktoś, kto osiągnął sukces. I nagle to, co było kiedyś zamknięte, znowu się otwiera. Emocje, żal, niedopowiedzenia. Tyle że oni nie są już młodzi i beztroscy. To dorośli ludzie, którzy muszą zmierzyć się z własnymi decyzjami.
Anne to bohaterka, która nie robi wokół siebie hałasu. Nie jest błyskotliwa jak Elizabeth Bennet, nie rzuca cię na kolana ciętym językiem. Jest cicha, uważna, często stoi z boku. Rodzina ją pomija, czasem traktuje jak kogoś mniej ważnego. A ona, mimo to trwa, robi swoje, nie narzuca się. I właśnie, w tym jest jej siła. Pod tą spokojną powierzchnią kryje się ogromna lojalność i wierność uczuciom. Ona nie przechodzi nagłej przemiany jak w typowych historiach. Raczej dojrzewa do tego, żeby w końcu zaufać sobie. I chyba dlatego ta postać tak bardzo trafia, bo jest zwyczajna, a przez to prawdziwa.
Najmocniejszy, w tym wszystkim jest temat decyzji. Jedna podjęta pod wpływem innych ludzi potrafi ustawić całe życie. Anne kiedyś wybrała rozsądek zamiast serca. I później musi z tym żyć. To nie jest coś, co zostaje gdzieś w tle. To wraca, siedzi w niej, wpływa na to, kim się stała.
Miłość w tej książce też nie jest oczywista. Nie ma tu wielkich wyznań co kilka stron. Jest cisza, napięcie, spojrzenia, drobne gesty. Momentami czujesz więcej między bohaterami wtedy, kiedy nie rozmawiają, niż gdyby mieli powiedzieć wszystko wprost. Według mnie to historia nie o zakochaniu się, tylko o tym, co zostaje po latach. O uczuciu, które nie zniknęło, tylko zostało gdzieś schowane. Mówi wam to coś? :D I właśnie dlatego ta książka jest zaskakująco aktualna. Można pomyśleć: dawne czasy, konwenanse, salony. A potem nagle widzisz, że to wszystko brzmi znajomo. Nadal słuchamy innych bardziej niż siebie. Nadal boimy się iść pod prąd. Nadal odkładamy ważne decyzje, bo „to nie jest dobry moment”. Historia Anne to w gruncie rzeczy historia wielu ludzi dziś. Ile razy ktoś zrezygnował z czegoś ważnego, bo ktoś inny uznał, że tak będzie lepiej? Wentworth z kolei to ktoś, kto został kiedyś odrzucony i wraca silniejszy, ale nie do końca zamknięty na przeszłość. Niby wszystko osiągnął, a jednak coś w nim zostało niedomknięte. To też brzmi bardzo współcześnie.
To właśnie ten styl Jane ma w sobie coś wyjątkowego. Z jednej strony jest lekki, momentami ironiczny, a z drugiej bardzo trafny. Ona świetnie widzi ludzi, ich słabości, przywary, udawanie, potrzebę pokazania się lepszym niż się jest. Czytając, miałam wrażenie, że to nie jest XIX wiek, tylko znajomi z życia codziennego. Ktoś żyje ponad stan, ktoś ocenia innych po statusie, ktoś uparcie trwa przy swoim, choć ewidentnie się myli. To wszystko brzmi aż za dobrze.
Wydanie od Wydawnictwo MG też robi swoje. Ma w sobie taki klasyczny, elegancki klimat. Twarda oprawa, coś, co dobrze wygląda na półce, ale też sprawia, że chce się tę książkę wziąć do ręki jeszcze raz za jakiś czas. Za to właśnie uwielbiam to wydawnictwo. Dają kolejne życie klasyce literatury (ale nie tylko),żeby kolejne pokolenie znalazło coś dla siebie. „Perswazje” to nie jest historia na jeden wieczór. Trzeba jasno napisać/powiedzieć, że język, mentalność nie jest taka, jak dziś. Może nie zrozumiesz książki od razu, ale daj jej czas, daj szanse, a przekonasz się, że otworzyła pewne drzwi, o których zapomniałeś. Ta historia płynie spokojnie, trzeba się w nią wczytać, dać jej chwilę. Zostaje takie ciche pytanie gdzieś z tyłu głowy, ile decyzji w swoim życiu podjęłam dlatego, że ktoś mnie przekonał, a nie dlatego, że naprawdę tego chciałam, i to jest chyba najmocniejsze w tej książce.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Z dala od zgiełku
Jeden z najbardziej znanych i zarazem najstarszych utworów Thomas'a Hardy'ego - wybitnego angielskiego pisarza XIX wieku. Bohaterowie jego historii to ludzie pracy, wywodzący się z niższych grup społecznych, którzy kochają wieś, zwierzęta i plony które rodzi dla nich ziemia. W przeciwieństwie do słynnych Pań osadzających swe powieści w tymże okresie, Hardy nie skupia się na uprzywilejowanych warstwach, konwenansach i dżentelmeństwie. To o czym pisze jest bardziej realne, przyziemne, często fatalne, choć nie stroni od miłosnych animozji, co jest w moim mniemaniu, cechą charakterystyczną angielskiej literatury z tamtego okresu. Bathsheba, wokół której kręci się fabuła, to kobieta wyprzedzająca swoją epokę - odważna, pracowita i ze smykałką do interesów. Równie uparta, co nieroztropna pod względem sercowych wyborów. W wielu kwestiach przypominała mi Scarlett z Przeminęło z wiatrem i równie, jak przy tamtej lekturze, często nie mogłam się pogodzić z jej decyzjami. Ale tak miało być, bo w Z dala zgiełku nie mamy do czynienia z krystalicznymi postaciami, stojącymi na piedestale prawa i moralności, a z ludźmi takimi jak my, którzy popełniają błędy, mają swoje przywary i nie zawsze dają się lubić. Polecam.
Jeden z najbardziej znanych i zarazem najstarszych utworów Thomas'a Hardy'ego - wybitnego angielskiego pisarza XIX wieku. Bohaterowie jego historii to ludzie pracy, wywodzący się z niższych grup społecznych, którzy kochają wieś, zwierzęta i plony które rodzi dla nich ziemia. W przeciwieństwie do słynnych Pań osadzających swe powieści w tymże okresie, Hardy nie skupia się...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo towybitna! Prawdziwi ludzie z wadami i ten klimat naprawdę warto!
wybitna! Prawdziwi ludzie z wadami i ten klimat naprawdę warto!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka bardzo dobra, zakończenie bardzo mi się podobało. Postacie są pełne uczuć, nie są puste każda coś reprezentuje. W książce jest dużo smutku, ale też dużo uniwersalnych wartości. Konkluzja pokazuje jaka miłość naprawdę zwycięża.
Muszę jeszcze przyznać, że Hardy jest absolutnym mistrzem, jeżeli chodzi o opisywanie przyrody.
Ogólnie bardzo polecam i sięgnę sobie pewnie po Tesse nie długo, żeby miec porównanie
Książka bardzo dobra, zakończenie bardzo mi się podobało. Postacie są pełne uczuć, nie są puste każda coś reprezentuje. W książce jest dużo smutku, ale też dużo uniwersalnych wartości. Konkluzja pokazuje jaka miłość naprawdę zwycięża.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMuszę jeszcze przyznać, że Hardy jest absolutnym mistrzem, jeżeli chodzi o opisywanie przyrody.
Ogólnie bardzo polecam i sięgnę sobie...
"Z dala od zgiełku" miałam na liście do przeczytania już dawno. Jakiś czas temu oglądałam film, który okazał się całkiem przyjemny w odbiorze, dlatego byłam ciekawa książki. Niestety na początku powieść bardzo mi się dłużyła, ze względu na bogate opisy przyrody i otoczenia. Dopiero z czasem akcja przyspieszyła. Główna bohaterka jest wyjątkowo niedojrzała i irytująca. Sama historia jako typowy klasyk zapowiadała się dobrze, ale szczerze mówiąc wyjątkowo mnie wymęczyła.
"Z dala od zgiełku" miałam na liście do przeczytania już dawno. Jakiś czas temu oglądałam film, który okazał się całkiem przyjemny w odbiorze, dlatego byłam ciekawa książki. Niestety na początku powieść bardzo mi się dłużyła, ze względu na bogate opisy przyrody i otoczenia. Dopiero z czasem akcja przyspieszyła. Główna bohaterka jest wyjątkowo niedojrzała i irytująca. Sama...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytelnicze przygody z Thomasem Hardym zawsze należą do udanych – ,,Z dala od zgiełku" uplasowało się u mnie na drugim miejscu, tuż po niezapomnianej ,,Tessie d'Urberville" i nie bez powodu. Silna, ale niepozbawiona słabości główna bohaterka w pogoni za niezależnością, jednocześnie zaplątana w sieci miłości – świetny przepis na powieść.
Hardy zaznajamia czytelnika na przestrzeni lektury z trzema różnymi obliczami miłości: Gabriela – cierpliwą, wierną, choć milczącą, to przynoszącą ukojenie duszy; Boldwooda – obsesyjną, nieszczęśliwą i wywodzącą się z wewnętrznej samotności bohatera; Troya – wyidealizowaną, przepełnioną namiętnością i czarem, ale zdradliwą i pustą w środku.
Pośród tych trzech mężczyzn jedna kobieta – Bathsheba – rozdarta między pragnieniem bycia niezależną i silną jednostką, a nieodpartą siłą uczuć, którym nie potrafi stawić czoła.
Obraz Bathsheby Everdene jest intrygujący i oryginalny, ponieważ należy do kobiecych postaci pragnących osiągnąć sukces i zdobyć samodzielność w świecie, którym rządzą mężczyźni. Zostaje właścicielką majątku po wuju i postanawia o niego zadbać, wbrew panującym normom społecznym odrzucającym możliwość kobiety sprawującej taką rolę. Od początku widzimy jak dorasta, zarówno pod względem uczuciowym, jak i życiowym.
Przygody miłosne pełne wzlotów i upadków, doprowadzają ją do wniosku, że miłość nie musi błyszczeć, krzyczeć ani płonąć ogniem namiętności; wystarczy, że trwa przy naszym boku w milczeniu, przyjaznym uśmiechu i wsparciu w najtrudniejszych momentach. I umierałam z radości, że to właśnie na takie jej oblicze ostatecznie postawiła, a raczej do jakiego dojrzała.
Chociaż to już moja czwarta przygoda z Hardym, nadal pozostaję pod ogromnym wrażeniem natury i świata w jego powieściach. Czytanie rozbudowanych opisów przyrody, krajobrazu czy nawet warunków pogodowych mających zawsze istotną rolę w jego dziełach zbliża mnie z bohaterami i wrzuca w sam środek fabuły, nie nużąc przesadną ilością. Sposób, w jaki Hardy uchwycił wiejski, wręcz sielankowy klimat – mistrzostwo.
Nie unikał kontrowersyjnych tematów i nie bał się tworzyć bohaterów o takich właśnie wartościach czy postępowaniu. Ukazuje ich jako różnorodnych, sprzecznych i niekiedy zagubionych. Od jego postaci bije człowieczeństwo, i to angażuje mnie jako czytelnika jeszcze mocniej.
Jest w tej powieści jakaś magia, bez dwóch zdań. Płynęłam przez rozdziały, a śledzenie losów bohaterów i ich posunięć w kwestiach uczuciowych było czystą przyjemnością. Stylowo nie mam do pana Hardy'ego nigdy zarzutów i tutaj nie jest inaczej. Jak do tej pory jestem zachwycona dogłębnymi analizami, fatalizmem i genialną drugoplanową bohaterką – naturą. I w głębi serca zakochana w moim ulubieńcu, Gabrielu 🤍.
Nie może być inaczej, jeśli chodzi o to nazwisko. Polecam serdecznie wszystkim miłośnikom Hardy'ego 💌.
Czytelnicze przygody z Thomasem Hardym zawsze należą do udanych – ,,Z dala od zgiełku" uplasowało się u mnie na drugim miejscu, tuż po niezapomnianej ,,Tessie d'Urberville" i nie bez powodu. Silna, ale niepozbawiona słabości główna bohaterka w pogoni za niezależnością, jednocześnie zaplątana w sieci miłości – świetny przepis na powieść.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHardy zaznajamia czytelnika na...
Nie jest to mój ulubiony klasyk. Oddaje mentalność wiktoriańska i o tyle jest to ciekawa książka.
Nie jest to mój ulubiony klasyk. Oddaje mentalność wiktoriańska i o tyle jest to ciekawa książka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWymagająca lektura !! Napisana i rozgrywająca się w II połowie XIX w. już można się podziewać jakim językiem będzie napisana. Powieść obyczajowa o znienacka bogatej Pannie z trzema złotnikami. I faktycznie jest tam kawałek miłosnej historii, żadne dramaty i rwanie odzieży, najwyżej rozterki sercowe w/w bohaterów. Ale język, szczegółowy, czasami infantylny, drobiazgowe opisywanie sytuacji. Utwór kojarzy mi się z „ Portretem Doriana Graya” to nie dziwne bo ten sam czas. Dlatego myślę, że wielu czytelników może się zrazić, ale dla miłośników wszelkiej literatury będzie to dobre wyzwanie. Książka zekranizowana ja oglądałam ( po przeczytaniu) film z 2015 r.
Wymagająca lektura !! Napisana i rozgrywająca się w II połowie XIX w. już można się podziewać jakim językiem będzie napisana. Powieść obyczajowa o znienacka bogatej Pannie z trzema złotnikami. I faktycznie jest tam kawałek miłosnej historii, żadne dramaty i rwanie odzieży, najwyżej rozterki sercowe w/w bohaterów. Ale język, szczegółowy, czasami infantylny, drobiazgowe...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść nierówna. Wybitne opisy przyrody, trafne, ze swadą podane obserwacje ludzkiej natury, przeszywający rozdział "Zemsta Fanny". Ale przy tym skrótowość, dość drewniane chwilami dialogi, nienasycające rozlanie się akcji po punkcie kulminacyjnym. Zalety górują jednak nad wadami, warta przeczytania.
Powieść nierówna. Wybitne opisy przyrody, trafne, ze swadą podane obserwacje ludzkiej natury, przeszywający rozdział "Zemsta Fanny". Ale przy tym skrótowość, dość drewniane chwilami dialogi, nienasycające rozlanie się akcji po punkcie kulminacyjnym. Zalety górują jednak nad wadami, warta przeczytania.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAutor zachwycił mnie swoim stylem już od pierwszych zdań. Thomas Hardy z niebywałą swobodą i precyzją władał słowem. Poetycki, zachwycający, barwny (ale nie przesycony) język. Bogaty, a jednocześnie prosty. Doceniam ten, rzadko spotykany, dar, dzięki któremu autor jednym zdaniem potrafi wyrazić więcej, niżeli inni na kilku stronach nieumiejętnej bazgraniny i nadmiernej paplaniny.
Sama fabuła jakże piękna i mądra. Dojrzewanie relacji między Bethsabee i Gabrielem to będzie już na zawsze jeden z moich ulubionych wątków romantycznych.
"(...) a podobnie jak śmiech bywa czasami straszniejszy od łez, tak spokój tego śmiertelnie ugodzonego człowieka głębszy był od krzyku rozpaczy."
"Niewiele mówili o wzajemnych swych uczuciach, bo miłe słówka i gorące frazesy były prawdopodobnie zbyteczne u tak wypróbowanych starych przyjaciół. Ich łączyło to przywiązanie prawdziwe, powstające (jeśli w ogóle powstaje) między dwojgiem ludzi, którzy najpierw poznali ciemniejsze strony swych charakterów, a nie najlepsze, i u których baśń miłosna wyrasta z szczelin twardej prozaicznej rzeczywistości. Ten stosunek przyjacielski, koleżeński, oparty zwykle na wspólności celów i zabiegów, rzadko na nieszczęście idzie w parze z miłością, gdyż mężczyźni i kobiety łączą się tylko w swych przyjemnościach, nie w pracy. Gdzie jednak sprzyjające okoliczności pozwalają na rozwinięcie się takiego uczucia złożonego, okazuje się ono jedyną miłością silną jak śmierć- miłością, której żadne wody ugasić, żadne fale spłukać nie potrafią, a obok której namiętność, zazwyczaj miano to nosząca, zwiewna jest jak opary."
Autor zachwycił mnie swoim stylem już od pierwszych zdań. Thomas Hardy z niebywałą swobodą i precyzją władał słowem. Poetycki, zachwycający, barwny (ale nie przesycony) język. Bogaty, a jednocześnie prosty. Doceniam ten, rzadko spotykany, dar, dzięki któremu autor jednym zdaniem potrafi wyrazić więcej, niżeli inni na kilku stronach nieumiejętnej bazgraniny i nadmiernej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCoś pomiędzy Jane Austen a Dickensem - miłosne perypetie ziemiaństwa z barwną menażerią gentelmanów i typów spod ciemnej gwiazdy w tle. Świetne dialogi! Refleksje o życiu przy grogu i jabłeczniku domorosłych filozofów czytało mi się lepiej niż natchnione wyznania "po grób", "nigdy-przenigdy" i "za jedno twe spojrzenie pani oddam życie". Romantyzm odbija się tym panom czkawką boleśniej nawet niż Wokulskiemu i bardziej ich otumania. Ale w sumie wątek miłosny też ma swoją dramaturgię i jeśli tylko przełknąć patos oraz założenie, że powierzchowne zauroczenie = dozgonna miłość to trzyma się tzw. kupy. Dodajmy poetyckie opisy przyrody i mamy klasyczną, XIX-wieczną powieść.
Coś pomiędzy Jane Austen a Dickensem - miłosne perypetie ziemiaństwa z barwną menażerią gentelmanów i typów spod ciemnej gwiazdy w tle. Świetne dialogi! Refleksje o życiu przy grogu i jabłeczniku domorosłych filozofów czytało mi się lepiej niż natchnione wyznania "po grób", "nigdy-przenigdy" i "za jedno twe spojrzenie pani oddam życie". Romantyzm odbija się tym panom...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to