51 zabaw (z) rzeczami. Doświadczanie rzeczywistości

Autorka raczej dzisiaj już zapomniana, chociaż właściwie nigdy nie była natchnieniem tłumów. Trochę bawiła się politykę, ale ostatnio zaszyła się na prowincji. Widziałem ją kilka lat temu w Nałęczowie. Książka mocno już zakurzona, ale kiedy przejrzałem ją po kilkunastu latach to uznałem, że można kilka słów jej popełnić. Treść książki to trochę literacka materializacja jej życiowego nonkonformizmu, czego ukoronowaniem był apel do władz w związku z wydarzeniami na Ukrainie o nawiązanie bliższych stosunków z... Rosją i Białorusią. Niezłe! Nawet ja bym czegoś takiego nie wymyślił, chociaż rozumiem postawę Rosji wobec Ukrainy. Tak więc książka jest pisana trochę w kontrze do tego co było widać, słychać za oknem przed ponad dwudziestu laty. Patronuje jej trochę Don Kichot, bohater jednego z esejów. Jeżeli Don Kichot występuje w parze z Sancho Pansą, to Szyszkowskiej dużo bliższa jest postawa tego pierwszego, który nie boi się wejść w konflikt ze światem, niż priorytety jego giermka, którego postawę symbolizuje chyba dzisiejsza ciepła woda w kranie. "Spotkania w salonie" to zbiór esejów, których "bohaterami" - albo "antybohaterami" - są osoby,niepokojące zjawiska, życiowe postawy, tęsknoty, zanikające zwyczaje, a nawet marzenia... jak to u kobiet czasami bywa. I tak, autorka zżyma się brakiem akceptacji - nie mówiąc o szacunku - dla pracy fizycznej. Szczególnie ją to boli kiedy widzi wokół siebie niekończący się peleton "niedouczonych inteligentów" dla których słowa "kultura", "wartości duchowe" są pojęciami pustymi. Irytuje ją oportunizm dzisiejszego (aktualne, chociaż pisane 20 lat temu) pokolenia. Przy tej okazji używa zwrotu "wewnętrzna prawda",które jest bardzo bliskie, ale obecnie prawdziwe jest tylko to co się opłaci, czyli amerykański pragmatyzm w rozkwicie. Irytuje ją odsuwanie na margines życia społecznego ludzi sędziwych, kiedy widzi wokół siebie tłumy trzydziestoletnich starców. Pisze o kulturotwórczej roli tańca o związku piękna i sztuki z psychoterapią, ale też więziach kiczu i agresji. Dostrzega bardzo niekorzystny wpływ amerykanizacji na funkcjonowanie społeczeństwa. Przywołuje oczywiście słynną nałęczowską "Ewelinę" w której znajduje się witrynka z jej książkami, które czasami podpisuje, w której swego czasu Bolesław Prus pisał "Lalkę". Z nostalgią zresztą wspomina stare kawiarnie gdzie spotykali się pisarze i artyści, gdzie wino się lało, ale czasami toczyły się wspaniałe dyskusje. Jeden z esejów poświęca zanikającej sztuce epistolograficznej, gdzie czasami latami dwie osoby pisały listy, które właściwie nigdy nie miały szansy się poznać. Przywołuje w tym miejscu korespondencję kompozytora Tadeusz Bairda i wcześnie zmarłej poetki Hanny Poświatowskiej, itd. itd... Książka raczej "babska", ale tę "babskość" potrafię naprawdę spontanicznie zaakceptować.

Książka była napisana 20 lat temu i większość czyta się ziewając, ale rozdział 8 dotyczący wpływu pornografii w internecie na ludzi jest nadal BARDZO AKTUALNY. To smutne, że do dnia dzisiejszego ludzie zaprzeczają tak oczywistym faktom jak ten, że oglądana przez nich pornografia wpływa zarówno na ich myślenie jak i traktowanie ludzi. Polecam przeczytać osobom, którym wydaje się, że pornografia jest nieszkodliwa. Natomiast uzupełnienie tego tematu mamy w książce: Żywe lalki. Powrót seksizmu - Natasha Walter (tu już mamy jak najbardziej aktualne informacje).

Pamiętając, że praca jest jedynie uzupełnieniem podstawowej wiedzy z zakresu filozofii, można co nieco tej wielkiej filozofii liznąć. Wybór najważniejszych myślicieli - jak ostrzega autor - został ułożony mocno subiektywnie. Autor prezentuje poglądy i sylwetki filozofów w sposób prosty, rzeczowy, a jednocześnie te wykłady i eseje są ciekawe, dalekie od akademickiego zadęcia i przynudzania. O każdym filozofie, oprócz jego bazowych poglądów i myśli, można przeczytać anegdoty i ciekawostki. Jest też krótkie wytłumaczenie niektórych bardziej skomplikowanych filozoficznych terminów. Przy omawianiu poszczególnych zagadnień i postaci Adam Sikora umiejscawia kontekst historyczno-społeczny, który jest ważny i potrzebny dla pełnego zrozumienia tematyki. Niestety autor pominął kilku bardzo ważnych myślicieli XIX i XX wieku, np. Friedricha Wilhelma Nietzschego, Henriego Bergsona czy Martina Heideggera. Więcej zarzutów pod adresem autora nie mam, bo jednak przedstawienie w sposób zajmujący nauki, która analizuje i interpretuje stanowiska filozoficzne i światopoglądowe do łatwych nie należy, i za to szacun.

O przygodach dość nietypowej i zaskakującej postaci, jaką jest Pippi słyszał każdy. Niesamowite przygody tej silnej i niebywałej dziewczynki czytali/oglądali nie tylko młodzi ale i starsi, jednak czy znalazła się jakakolwiek osoba, która zauważyła, że przygody Pippi Langstrump, to nie tylko śmiechy i zabawa, a ukryta prawda filozoficzna? I tutaj właśnie najbardziej odnajdą się osoby lubiące nieco pogłówkować. Dla wielu fanów będzie to swego rodzaju też ciekawe odkrycie, bo przyznam sama, że ja nigdy nie pomyślałabym, że w tej (nie) zwykłej książce coś może się kryć. Połączylibyście kiedykolwiek Pippi z Sokratesem? Zdecydowanie polecam tę lekturę wszystkim. Głównie dlatego, że faktycznie możemy dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Poza tym będziemy mieli okazję poznać i dowiedzieć się co nieco o filozofii. Dużą uwagę zwrócę na to, że pomimo tematu, którego podejmuje ta lektura, nie jest ona trudna. Czyta się ją lekko, z drobnymi przystankami na przemyślenia. Mnie przede wszystkim zaskakiwało to, że pomimo czegoś oczywistego można było doszukać się głębszego sensu. Można było doczytać się tego, o czym wcześniej się nie pomyślało. Tak jak pisałam na początku: czy ktoś pomyślałby, że przygody Pippi zahaczają o filozofię?

Świetna książka! Pozwala spojrzeć z zupełnie innej perspektywy na monotonię codzienności, wyostrzyć percepcję i zintensyfikować doznania. Niektóre z doświadczeń proponowanych przez autora polegają na zabawie słowem, czy jakąś ideą. Inne wymagają użycia wyobraźni, np.: obieranie jabłka w myślach, czy wchodzenie do obrazu. Jeszcze inne skłaniają do odmiennego spojrzenia na zwykłe, wykonywane często czynności, takie jak: telefonowanie, korzystanie ze środków komunikacji, pobyt u fryzjera, słuchanie radia, czy przymierzanie ubrań. Autor chce abyśmy na chwilę zatrzymali się, przestali spieszyć i pozwolili sobie na chwilę refleksji nad tym co jest tu i teraz. Abyśmy ponownie odkryli otaczający nas świat otwierając się na zapachy, dźwięki i obrazy, które wydają się nam nudne i zwyczajne, a jednak takie nie są.

Ludzie wydają więcej pieniędzy na rozwój świata nierzeczywistego (internet, bazy danych, serwery) niż tego realnego - dostępnego fizycznie. Czułem się przygnębiony, bo już nie liczy się człowiek per se a informacje jakimi dysponuje oraz szybkość z jaką umie je przetwarzać i przyswajać. Dziwna moda robienia z ludzi maszyn a z maszyn ludzi... Książkę polecam tylko tym którzy mają dużo czasu i jeszcze więcej cierpliwości, bo tylko w ogólnym rozrachunku można ocenić ją powyżej 5/10

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Otworzyła mi oczy na fakty, o których niby wiedziałam, a jednak nie chciałam się z nimi pogodzić. Na przykład na kwestie zdrady i rozwodu. Chociaż mam świadomość, że od czasu jej napisania pojawiło się sporo nowych odkryć i badań, wierzę jednak że, gdyby książka została dziś uaktualniona, w tekście niewiele byłoby zmian. Być może doszedłby nowy rozdział, albo niektóre z istniejących zostałyby uzupełnione. Ale ogólny przekaz został by ten sam. Książka nie jest może zbyt odkrywcza, ale czyta się wyśmienicie. Pokazuje jacy jesteśmy z natury, jakie emocje nami rządzą i dlaczego właśnie tak a nie inaczej się zachowujemy. Ciekawy opis człowieczeństwa, z naciskiem na relacje intymne, w ujęciu antropologiczno - historycznym.

Obowiązkowa pozycja każdego ucznia, rodzica i nauczyciela. Przyda się szczególnie tym pierwszym, żeby mieć jakąś tarczę i wiedzę o życiu. Ja przeczytałem trochę poniewczasie, już po studiach, tym bardziej poniewczasie że wiele spraw odniosłem bezpośrednio do siebie. Zacząłem zaginać rogi na stronach z ważniejszymi fragmentami, i szybko z rogu zrobił się "bondziół". Polecam, szczególnie że książka króciutka, wielkości dodatku do gazety!

Autor w żartobliwy sposób udowadnia, że cała zachodnia filozofia począwszy od starożytnych kosmologów, poprzez Kanta i Nietzschego, a skończywszy na dwudziestowiecznych egzystencjalistach zawiera się w dwu słynnych książkach: Kubuś Puchatek i Chatka Puchatka. Okazuje się więc, że Kubuś jest Misiem o Bardzo Wielkim Rozumku...

Przeczytana od dechy do dechy. Po takim dziele człowiek zaczął rozumieć, że to co było dla niego dewiacją może się okazać normą, np. kiedy znajdziemy się w innej części naszej planety. Dużo ciekawostek o seksie i jego podejściu przez różne kultury. Najciekawsze jak dla mnie to podejście Japońskich matek do płaczących dzieci...

Kiedyś bardzo lubiłam tę serię "500 zagadek z..." Przypadkiem w pensjonacie na Mazurach w biblioteczce wpadła mi w ręce ta zapomniana książeczka. Trzeba przyznać, że odpowiedzi na niektóre pytania sprawiają trudność mimo iż jako Polacy powinniśmy znać nasz ojczysty język. Sporo się dowiedziałam, wiele przypomniałam. To była bardzo pożyteczna lektura.

Profesor Lawrence Lessig jest zwolennikiem reformy systemu praw autorskich... no właśnie.. Reformy…, tzn. chciałby zastąpić aktualne znaczenie symbolu (C) = "Wszystkie prawa zastrzeżone" (automatycznie, bez wiedzy autora) przez "Niektóre prawa zastrzeżone" (nie automatycznie, na żądanie autora) oczywiście w grę nie wchodzi (pożądana) opcja: "Wszystkie prawa zastrzeżone domyślnie dla domeny publicznej" lub "Żadne prawa nie zastrzeżone" (dla autora) Czyli niestety nie po drodze mu z Kinsellą... Mimo to "Wolna Kultura" jest warta przeczytania. Lessig świetnie punktuje zabójcze konsekwencje praw autorskich. Zabójcze - dosłownie.. np. wynalazca radiowej technologii FM zaszczuty przez koncerny radiowe popełnił samobójstwo - rozwój FM został wstrzymany na kilkadziesiąt lat. Autor często porównuje system zaświadczeń/zgód (potrzebnych w produkcji filmów/ książek) do systemu prawa w ZSRR.

- Jak ty się nazywasz? Jak mam do ciebie mówić? - Jak chcesz. Najlepiej: kochanie. Nie ma żadnej treści i można podłożyć pod każdą twarz. Możesz mówić kotku. Skarbie. Serce. Kurwo. Kurwiątko. Słoneczko. Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia; Cmentarze; Następny do raju Początek listopada powitał mnie w końcu ukończeniem pozycji Pana Marka Karpińskiego Najstarszy zawód świata historia prostytucji. Po lekturze książki o pornografii musiałam zrobić sobie chwilę przerwy od tematu, ale muszę napisać, że zarówno ta, jak i publikacja o prostytucji są wręcz niesamowitym zakończeniem tego roku wydawniczego. O najstarszym zawodzie świata mówiono głośno już w czasach starożytnych, Babilon, Egipt, Mezopotamia, w Biblii także możemy spotkać wzmiankę o kobietach uprawiających nierząd. Dziś temat już nikogo nie bulwersuje, nie zastanawiamy się, czy prostytucja jest zła, ale czy kobietę, która robi to, za pieniądze należy nazywać kurwą. Najbardziej naturalnie zawsze podchodzili do tematu Chińczycy, którzy nie utożsamiali domów publicznych tylko ze sferą schadzek seksualnych. Świadomy i dojrzały Chińczyk mógł, to robić z kilkoma żonami, więc najczęściej po prostu do burdelu udawał się w celu odpoczynku. Mężczyźni uczęszczali do domów publicznych i mieszkań prostytutek przede wszystkim po to, by spędzić czas w towarzystwie wykwintnych, urodziwych kobiet, umiejących śpiewać, tańczyć, grać na jakimś instrumencie muzycznym, recytować wiersze i prowadzić interesującą rozmowę. Na przestrzeni wieków prostytucja, to coraz bardziej się kalała, po to, aby następnie wznosić się na wyżyny ekskluzywności. Rewolucja we Francji nadała nowy ton tematowi, lata sześćdziesiąte i tak zwana rewolucja seksualna, całkowicie wpłynęły na, to jak dziś postrzegamy kobiety tak zwane wyzwolone. Pan Marek Karpiński w swej książce o prostytutkach i wszystkim, co z nimi związane pisze, dzieląc nam swoją pozycję na okresy w historii świata. Znajdziemy tutaj odnośniki do Biblii, średniowiecza, poprzez ciemne czasy Inkwizycji, rozkwit w renesansie, czy moment wielkiego bumu przemysłowego, który wpłyną także na losy kobiet, a co za tym idzie prostytucji, aż do czasów na m współczesnych. Napisana żywym, barwnym językiem zabiera nas do świata uwarunkowanego nie tylko kulturowo, ale przede wszystkim psychologicznie. Jeśli spodziewacie się poczytać o sztuce uprawiania seksu, tutaj tego nie znajdziecie, publikacja, jest przedstawieniem tematu samej prostytucji, a nie opisem zabaw między kobietą a mężczyzną. Pisarz do tego zagadnienia podszedł poważnie, ale jednocześnie humorystycznie i przede wszystkim bez oceniania, co jest dużym atutem tej pozycji. Mam wrażenie, że o prostytucji można napisać o wiele grubsze dzieło. W książce Autora temat jest ledwie muśnięty, ponieważ chyba zabrakłoby papieru na szczegółowe opisywanie tego zjawiska. Z tą pozycją, jest jak z tą o pornografii, wszystkich ciekawi, ale nikt o tym głośno nie mówi. Uważam wznowienie Najstarszego zawodu świata za strzał w dziesiątkę, a wraz z książką Pana Lecha Nijakowskiego, tworzy duet doskonały, aby uzupełnić swoje braki w temacie. Moje końcowe przemyślenie, jest takie, że bardzo chętnie przeczytałabym jakieś grubsze uzupełnienie do publikacji o prostytucji, na tym samym poziomie. Może Autor pokusi się o ciąg dalszy… Bezsprzecznie polecam😊 zaczytanizkwa.blogspot.com

Nigdy nie byłem wielkim fanem takiej tematyki, ale ta książka mnie urzekła. Autorzy wskazują czytelnikowi różnice w mózgu u kobiety i mężczyzny. Tłumaczą różnice w percepcji obu płci i z czego to wynika, różne preferencje, zachowania. Informacje podane w bardzo przystępny sposób bez zbędnego przeintelektualizowania.