Czy mnie słyszysz?

"Czy mnie słyszysz?" Opowiada historię nieśmiałego studenta Itsukiego, który jest wielbicielem audycji radiowej prowadzonej przez swojego ulubionego DJ-a Aratę "Yuno" Yunoguchiego. Pewnego dnia spotyka swojego idola na ulicy. Wiedząc, że taka sytuacja może nigdy więcej się nie powtórzyć Itsuki zagaduje do Yuno. W trakcie rozmowy młody student zwierza się ze swoich problemów z nieśmiałością i przyznaje, że chciałby być dobrym mówcą. DJ zauroczony 19- latkiem daje mu kilka swoich rad. Pod ich wpływem Itsuki zaczyna się powoli zmieniać. Wkrótce dochodzi do drugiego spotkania, a dystans między tą dwójką zaczyna się zmniejszać. Do czego doprowadzą rodzące się powoli uczucia?
Manga ma piękną okładkę, która przykuła mój wzrok. Jest na niej Itsuki zapatrzony gdzieś w dal. Słuchający na słuchawkach, może swojej ukochanej audycji?
Sama kreska w mandze jest przyjemna dla oka. Pasuje do całej historii. Nie będzie tu żadnych nowych motywów. To jedna z klasycznych historii, ale takie lubię najbardziej.
Itsuki jest uroczy. To jak jest nieśmiały i nieporadny wręcz rozczula. Ma też najlepszego przyjaciela, który z całego serca próbuje mu pomóc i będzie mieć też swój wpływ na fabułę. Co do Yuno, to jemu nie można odmówić uroku osobistego. Przystojny, zabawny i wygadany. Pewny Siebie. Myślę, że tak większość z nas wyobraża sobie prezentera radiowego. Na początku Itsuki jest dla niego tylko fanem, ale z czasem zaczyna łapać się na tym, że myśli o młodym studencie coraz częściej. Yuno próbuje stłumić uczucia, którymi darzy Itsukiego. Między innymi z powodu różnicy wieku, o której nie jest powiedziane wprost, bo nie wiemy ile lat ma Yuno. Itsuki jest często nazywany przez niego dzieciakiem. W Japonii pełnoletność jest od 21 roku życia, więc w świetle prawa 19-latek dalej jest niepełnoletni. To zdecydowanie powoduje pewne problemy. Z drugiej strony nie wiadomo czy Itsuki czuje to samo. Może to być tylko podziw dla swojego idola. Chcąc się tego dowiedzieć wciągamy się w fabułę coraz bardziej.
Na koniec uprzedzę, że nie bez powodu przy tak z pozoru lekkiej historii jest oznaczenie +18. Ostatnie rozdziały mogą zaskoczyć.
A,teraz zostaje mi tylko życzyć miłej lektury.

"Czy mnie słyszysz?" Opowiada historię nieśmiałego studenta Itsukiego, który jest wielbicielem audycji radiowej prowadzonej przez swojego ulubionego DJ-a Aratę "Yuno" Yunoguchiego. Pewnego dnia spotyka swojego idola na ulicy. Wiedząc, że taka sytuacja może nigdy więcej się nie powtórzyć Itsuki zagaduje do Yuno. W trakcie rozmowy młody student zwierza się ze swoich problemów...

Nie jest to najgorszy chłam jaki czytałam, ale nawet średnim nie da się tego nazwać. Rozumiem, że Itsuki jest nieśmiały i ma problem z otworzeniem się na innych, co zresztą stanowi główną oś tego komiksu. Yuno(tj.top) niby jest w tym zorientowany, a jednak wymusza na nim cielesność wbrew zgodzie Itsukiego. Ponadto jest cholernie zaborczy i chce(cytuje!) "stworzyć komitet eksterminacji(!) przyjaciół z dzieciństwa" jego chłopaka. No ludzie, przecież to cholernie niezdrowe! Fatalnie poprowadzony rys psychologiczny, skoro Yuno jest znanym DJ z radia, właśnie przez wzgląd na swoje trafne rady. Jedyną postacią, która da się lubić, jest przyjaciel głównego bohatera, który w przeciwieństwie do Yuno, prawdziwie się o niego troszczy. Jednak nie o nim jest historia...Fajnie, że autorka postanowiła przenieść swoje zamiłowanie do transmisji radiowych do komiksu, jednak szkoda, że wypadło to tak marnie. Nie polecam, teraz muszę to sprzedać.

Nie jest to najgorszy chłam jaki czytałam, ale nawet średnim nie da się tego nazwać. Rozumiem, że Itsuki jest nieśmiały i ma problem z otworzeniem się na innych, co zresztą stanowi główną oś tego komiksu. Yuno(tj.top) niby jest w tym zorientowany, a jednak wymusza na nim cielesność wbrew zgodzie Itsukiego. Ponadto jest cholernie zaborczy i chce(cytuje!) "stworzyć komitet...

Lekka i przyjemna manga, która nie wymaga zbyt wielkiego wysiłku intelektualnego. Jej największą zaletą jest ładna kreska. Brakowało mi tutaj etapu rozwijania się relacji, ta kwestia jest sporym niedociągnięciem.
Cieszy mnie, że uke, mimo bycia nieśmiałym i uległym stara się otworzyć na ludzi. Dobrze, że ma zaufanego przyjaciela, nie jest sam ze swoimi rozterkami. Postaci seme zbytnio nie polubiłam (zwykle tak z nimi mam, bo najczęściej są manipulującymi draniami).

Jak zwykle uważam, że wstawianie "scenki" w epilogu to totalne działanie pod publiczkę.

Lekka i przyjemna manga, która nie wymaga zbyt wielkiego wysiłku intelektualnego. Jej największą zaletą jest ładna kreska. Brakowało mi tutaj etapu rozwijania się relacji, ta kwestia jest sporym niedociągnięciem.
Cieszy mnie, że uke, mimo bycia nieśmiałym i uległym stara się otworzyć na ludzi. Dobrze, że ma zaufanego przyjaciela, nie jest sam ze swoimi rozterkami. Postaci...

Radio. Dangowe manguszki mają do to siebie, że bardzo dużo jest o uczuciach i relacjach między ludzkich, a mało ero.

Radio. Dangowe manguszki mają do to siebie, że bardzo dużo jest o uczuciach i relacjach między ludzkich, a mało ero.

Bardzo przeciętne boys love. Za wiele się nie działo i nie byłam w stanie kupić uczuć głównych bohaterów, bo zwyczajnie brakowało mi interakcji między nimi. Skąd się zrodziło to wszystko? Z kilku rozmów? Dlatego też time skip nie wydał mi się najlepszy. Zmiana u głównego bohatera też niespecjalnie mnie przekonała.
Ale i tak - lekka, przyjemna lektura, od której nie można wiele wymagać. Czytadło na raz.

Bardzo przeciętne boys love. Za wiele się nie działo i nie byłam w stanie kupić uczuć głównych bohaterów, bo zwyczajnie brakowało mi interakcji między nimi. Skąd się zrodziło to wszystko? Z kilku rozmów? Dlatego też time skip nie wydał mi się najlepszy. Zmiana u głównego bohatera też niespecjalnie mnie przekonała.
Ale i tak - lekka, przyjemna lektura, od której nie można...