Yona w blasku świtu #23

Manga "Znaki naszych uczuć" autorstwa Suu Morishity to uroczy i wciągający romans, który z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom gatunku shojo. Historia opowiada o poznaniu Yuki, nieśmiałej i niesłyszącej dziewczyny z Itsuomim, odważnym i ciekawym świata chłopakiem. Ich przeciwieństwa zaczyną się przyciągać. W zajemna fascynacja ich odmiennymi światami zaczyna ich do siebie zbliżaj. Tym bardziej że okazuje się, że studiują na jednej uczelni i mają wspólną znajomą. Kreska w "Znakach naszych uczuć" jest piękna, a miny zdziwionego Itsuomiego z małymi oczkami dodają uroku całej historii. Czyta się ją przyjemnie i szybko, nie tylko ze względu na fabułę, ale także na wizualną stronę komiksu. Mimo że czytałam tę mangę już wcześniej w wersji angielskiej, nadal mnie wciągnęła. To dowód na to, że historia jest dobrze napisana i ma w sobie coś, co przyciąga czytelnika, nawet przy ponownym spotkaniu. Dla fanów mang typu shojo, "Znaki naszych uczuć" to pozycja obowiązkowa. Uroczy romans, piękna kreska i wciągająca fabuła sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Polecam!

Mangę zaczęłam kolekcjonować, ponieważ bardzo podobała mi się dwutomowa "Klątwa Haru" tej samej autorki. Klimat jest zupełnie inny. Kiedy słyszę "yakuza", myślę "krew, flaki, spiski, różne podejrzane miejscówki, porwania, itd." Pierwszy tom jest natomiast tak absurdalny, że aż śmieszny i to w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Spodziewałam się czegoś w 100% poważnego, jak to było z "Klątwą Haru". Dostałam coś, co parodiuje zachowania mafiosów i nie da się tego traktować poważnie. Czy mi to przeszkadza? Absolutnie nie! Manga wpisuje się w moje bardzo dziwne poczucie humoru. Pojawiają się poważniejsze momenty, bo wiadomo, gdyby było za bardzo śmiechowo, to zaczęłoby nudzić. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów autentycznie lubię główną bohaterkę. Rozbrajają mnie jej reakcje i wyglądają one na naturalne. Aczkolwiek jej dziadzio to już jest w ogóle klasa sama w sobie. :P

Daje tu ocenę 6/10 , ale zastanawiałam się na 5,8 bo zwyczajnie nie jest w moim typie. Kupiłam ją na Pyrkonie poprzedniego roku, z ciekawości chciałam przeczytać coś innego, a nie tylko Yaoi 😆, jednakże mało mnie interesują związki gdzie kobieta jest starsza, szczerze mówiąc kredka w niektórych momentach potrafiła być naprawdę dziwna. Mimo wszystko ona jest tu naprawdę ładna. Fabuła była nawet spoko, równie dobrzy mogliby zrobić wersję mangową o tym rodzeństwie , siostra i brata co się kochają 😆 Wolę Yaoi, ale chciałabym w końcu też jakieś yuri przeczytać.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Manga Baby Violet autorstwa Eguchi Hiro to tytuł, który już od pierwszych stron wciąga dorosłego (+18) czytelnika w świat gorącej namiętności. Główna bohaterka, Sumire Mizuno, prowadzi bowiem podwójne życie. Za dnia jest ona spokojną, ułożoną pracownicą biurową firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową. Nocą zaś zakłada ona na siebie wyzywającą bieliznę i wstawia swoje zdjęcia do sieci. Jej wielka tajemnica zostaje jednak odkryta przez Murasakiego. Ten utalentowany projektant bielizny, składa jej pewną propozycję, co prowadzi do nieoczekiwanej, burzliwej i mocno pikantnej współpracy. Fabuła tytułu oscyluje wokół dość specyficznej relacji Sumire i Murasakiego. Zostaje ona bowiem modelką testującą jego nowe pomysły na erotyczną bieliznę. Współpraca ta początkowo oparta jest na czysto zawodowych zasadach, zaczyna jednak z czasem przeradzać się w coś poważniejszego i głębszego. Baby Violet to manga, której centralnym punktem jest wyrazista erotyka. Sceny +18 są tu momentami dość odważne, nie przekraczają one jednak bariery dobrego smaku. Hiro Eguchi dba o to, żeby odważna mangowa erotyka nie przerodziła się nagle w klasyczny hentai. Autorka stara się więc balansować między pikantnymi momentami a rozwojem emocjonalnym postaci. Sumire, początkowo nieśmiała i niepewna siebie, stopniowo odkrywa swoją seksualność i uczy się akceptować swoje ciało. Murasaki, z pozoru pewny siebie i opanowany, skrywa w sobie wrażliwość i pragnienie bliskości. Zaprezentowani tu bohaterowie są więc postaciami złożonymi. Autorka poświęca uwagę ich wewnętrznym konfliktom i emocjom, co sprawia, że są oni wiarygodni. Ich relacja jest pełna napięcia i namiętności, ale także momentów czułości. Nie należy jednak oczekiwać w kwestii scenariusza jakieś nadmiernej głębi (zwłaszcza jeśli ktoś szuka silnie emocjonalnego romansu). Jak zostało już wspomniane, jądrem całej historii jest tu erotyka i to do niej dostosowują się inne wątki, a to zaś sprawia, że pewne następstwa fabularne są tu dość przewidywalne.... https://popkulturowykociolek.pl/romans-z-nutka-erotyki-recenzja-mangi-baby-violet/

Jakie komedie romantyczne polecacie? Filmowe bądź książkowe? Jeśli miałabym polecać tutaj komiks, to zdecydowane poleciłabym "Toradora!". W każdej historii miłosnej czeka się na ten jeden przełomowy moment. Czasem trafia się w połowie, czasem dopiero pod koniec. Dziesiąty tom serii "Toradora!" to część, w której wreszcie następuje przełom! To, że Ryuujiemu i Taidze bardzo na sobie zależy wiadome jest od samego początku, jednak dopiero ten tom naprawdę zaczyna coś zmieniać, gdyż na jaw wychodzi powód dziwnego zachowania Taigi. Ten tomik to jeden z moich ulubionych w tej serii, po prócz humoru jest tu też napięcie i oczekiwanie. I mam ogromną nadzieję, że w najbliższym czasie wydawnictwo wyda tom 11. 10/10 nie jest w moim przypadku przy tej serii zaskoczeniem. A całość polecam osobom 12-14+.

Przyznaję, że po przeczytaniu tego tomiku miałam w głowie głównie to, że Shoma jest piękny. ;) Kirishima nie zawodzi ze swoim zachowaniem totalnego psychola. Jego reakcje są tak skrajne, że aż mnie zastanawia, na jakie zaburzenie mógłby konkretnie cierpieć. Trochę jeszcze nie łapię całego tego przestępczego światka, kto z kim i dlaczego, ale w końcu się nauczę. ;)

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Manga Baby Violet autorstwa Eguchi Hiro to tytuł, który już od pierwszych stron wciąga dorosłego (+18) czytelnika w świat gorącej namiętności. Główna bohaterka, Sumire Mizuno, prowadzi bowiem podwójne życie. Za dnia jest ona spokojną, ułożoną pracownicą biurową firmy zajmującej się sprzedażą wysyłkową. Nocą zaś zakłada ona na siebie wyzywającą bieliznę i wstawia swoje zdjęcia do sieci. Jej wielka tajemnica zostaje jednak odkryta przez Murasakiego. Ten utalentowany projektant bielizny, składa jej pewną propozycję, co prowadzi do nieoczekiwanej, burzliwej i mocno pikantnej współpracy. Fabuła tytułu oscyluje wokół dość specyficznej relacji Sumire i Murasakiego. Zostaje ona bowiem modelką testującą jego nowe pomysły na erotyczną bieliznę. Współpraca ta początkowo oparta jest na czysto zawodowych zasadach, zaczyna jednak z czasem przeradzać się w coś poważniejszego i głębszego. Baby Violet to manga, której centralnym punktem jest wyrazista erotyka. Sceny +18 są tu momentami dość odważne, nie przekraczają one jednak bariery dobrego smaku. Hiro Eguchi dba o to, żeby odważna mangowa erotyka nie przerodziła się nagle w klasyczny hentai. Autorka stara się więc balansować między pikantnymi momentami a rozwojem emocjonalnym postaci. Sumire, początkowo nieśmiała i niepewna siebie, stopniowo odkrywa swoją seksualność i uczy się akceptować swoje ciało. Murasaki, z pozoru pewny siebie i opanowany, skrywa w sobie wrażliwość i pragnienie bliskości. Zaprezentowani tu bohaterowie są więc postaciami złożonymi. Autorka poświęca uwagę ich wewnętrznym konfliktom i emocjom, co sprawia, że są oni wiarygodni. Ich relacja jest pełna napięcia i namiętności, ale także momentów czułości. Nie należy jednak oczekiwać w kwestii scenariusza jakieś nadmiernej głębi (zwłaszcza jeśli ktoś szuka silnie emocjonalnego romansu). Jak zostało już wspomniane, jądrem całej historii jest tu erotyka i to do niej dostosowują się inne wątki, a to zaś sprawia, że pewne następstwa fabularne są tu dość przewidywalne.... https://popkulturowykociolek.pl/romans-z-nutka-erotyki-recenzja-mangi-baby-violet/

Drugi tom słodko gorzkiej historii. Miło patrzeć na emocje jakie pojawiają się u bohaterki (ah te wspomnienia z czasów młodości :D ) na rozwój relacji pomiędzy postaciami, a wszystko to pokazane od strony osoby niesłyszącej. Czyta się bardzo przyjemnie, kreska miła dla oka. Choć może nie ma tu porywających akcji, kipiącego humoru czy wielkich dramatów, jest to naprawdę przyjemna historia, z tych ogrzewających jak ciepły kocyk. I wciąż jeszcze pozostawia pewną nie pewność, w którą stronę rozwiną się relacje.

Toru od dłuższego czasu chce pomóc swojej koleżance, która zakochała się w mężczyźnie, którego widziała kilka razy podczas pracy jako kelnerka. Okazuje się, że tą osobą jest Kureno z rodu Soma i osoba praktycznie będącą najbliżej Akito. Głowna bohaterka stara się pomóc w koleżance w jej sercowych sprawach. W dziewiątym tomie to doprowadza do spotkania z Kureno. Podczas rozmowy pojawia się masa szokujących informacji na temat klątwy zodiaków, Kureno, a także tożsamości Akito. Ta masa wiadomości daje Toru nadzieję na uratowanie bliskich jej członków rodu. Dziewczyna czuje, że w końcu jest szansa na przełamanie klątwy i odpłacenie za wszelką dobroć, jaką otrzymała przez ten czas. Czy oznacza to, że ratunek dla Kyo i Yukiego jest już blisko?

Catarina Cales przeżyła ostatnio sporo trudnych chwil. Jednak kontakt z czarną magią, dziwne porwanie i cała masa innych sytuacji nie uderzyły w nią tak bardzo jak coś innego. Największym problemem bohaterki mangi Odrodzona jako czarny charakter w grze otome, gdzie wszystkie ścieżki prowadzą do złego zakończenia, jest to jak zachowuje się jej narzeczony. Książę Geordo ciągle truje dziewczynie i się z nią za bardzo spoufala. Ona odreagowuje to, żaląc się codziennie swojemu przybranemu bratu. Keith, który oczywiście podkochuje się w Catrine jak wszystkie inne postacie z tej mangi wysłuchuje opowieści miłosnych bohaterki. Wszystko wydaje się iść dobrze i życie nabiera spokojnego rytmu. Do momentu aż chłopak nagle ucieka z domu i zostawia list pożegnalny. Catarina wraz ze swoją mamą stwierdzają, ze to jej trucie sprawiło, że Keith uciekł z domu. Dlatego młoda kobieta wraz z całą paczką znajomych wyrusza na poszukiwanie brata. Czy uda się jej przekonać chłopaka do powrotu do domu?

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: White Note Pad to wydana przez Waneko jednotomówka autorstwa Tomoko Yamashity opowiadająca historię Hany Odamaki, siedemnastoletniej licealistki, i Shougo Kine, trzydziestoośmioletniego mechanika samochodowego, którzy w wyniku niejasnych okoliczności zamieniają się ciałami. Historia koncentruje się na ich ponownym spotkaniu rok po tym incydencie, ukazując, jak ta niezwykła sytuacja wpłynęła na ich życie i postrzeganie samych siebie. Motyw zamiany ciał, choć powszechnie eksploatowany w popkulturze, w White Note Pad zostaje potraktowany z zaskakującą dozą powagi i refleksji. Yamashita skupia się tu na psychologicznych i egzystencjalnych konsekwencjach takiego doświadczenia. To opowieść o tożsamości, poszukiwaniu własnego „ja” i trudnościach w odnalezieniu się w świecie, gdy rzeczywistość ulega drastycznej zmianie. Fabuła nie gna na łeb na szyję. Narracja jest spokojna, wręcz kontemplacyjna, skupiona na wewnętrznych przeżyciach bohaterów. Dużą rolę odgrywają monologi wewnętrzne i dialogi, które pozwalają czytelnikowi wniknąć w ich myśli i emocje. Tempo akcji jest powolne (momentami może nawet trochę za bardzo),ale dość dobrze współgra z melancholijnym i introspektywnym charakterem mangi. White Note Pad to nie historia pełna zwrotów akcji, lecz raczej studium psychologiczne dwóch osób postawionych w nietypowej sytuacji. Tytułowy „biały notatnik” staje się metaforą pustej kartki, na której bohaterowie muszą na nowo zapisać swoje życie. Zamiana ciał staje się dla nich okazją do refleksji nad sobą i przewartościowania dotychczasowych wyborów. To opowieść o drugiej szansie, o możliwości spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy i odkrycia nowych aspektów własnej tożsamości. Manga pomimo wielu zalet ma również swoje pewne wady. Przede wszystkim, fabuła momentami wydaje się zbyt statyczna (zwłaszcza pod koniec). Brak wyraźnego punktu kulminacyjnego i rozwiązania opowieści może pozostawić czytelnika z uczuciem niedosytu. Zakończenie jest otwarte i pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi. Niektórzy odbiorcy mogą odczuć to jako brak satysfakcjonującego domknięcia historii. Ponadto, niektóre wątki, takie jak relacje Hany z rodziną i przyjaciółmi, mogłyby być bardziej rozwinięte. Manga skupia się głównie na wewnętrznych przeżyciach bohaterów, przez co relacje z otoczeniem schodzą na dalszy plan. Brakuje głębszego spojrzenia na to, jak zamiana ciał wpłynęła na ich interakcje z innymi ludźmi.... https://popkulturowykociolek.pl/w-labiryncie-tozsamosci-recenzja-mangi-white-note-pad/

Ten tomik podobał mi się nawet bardziej, niż pierwszy (mimo braku krwi i flaków :P). Taki wyścig ze śmiercią, trzymający w napięciu. Uwielbiam sposób, w jaki Saeyama prowokuje ludzi, zgrywając idiotę. Zastanawiała mnie postać dziewczyny z Węgier, tak pięknej, jak tajemniczej.

Niektóre dzieła literackie pozostawiają po sobie wiele w sercach czytelników. Nie jest inaczej w przypadku mang. Choć różnią się wiele od przeciętnych książek, nie zmienia to faktu, że potrafią wprawić czytających w równie silne emocje. Ponieważ czwarty tom jest ostatnim z serii "Ten przeklęty świat", postanowiłam tutaj podzielić się moją ogólną opinią na temat całej serii. Muszę napisać, że mam ogromny sentyment do tego tworu, ponieważ była to moja pierwsza w życiu zakupiona papierowa manga. Przez wiele lat zwlekałam z zakupem jakiejkolwiek mangi, ale w końcu udało mi się przełamać, przez co obecnie jestem ich wielką fanką, czego nie żałuję. W mandze mamy przedstawiony świat, w którym występują tzw. klątwozbrodnie, czyli zbrodnie popełnione przy użyciu klątw. Człowiek ma możliwość zawarcia paktu z demonem, przy którego pomocy może popełnić przestępstwo praktycznie bez pozostawiania śladów. Zwyczajna policja nie jest w stanie poradzić sobie z owymi zbrodniami, w związku z czym istnieją tzw. klątwośledczy, specjalnie uzdolnieni ludzie, pomagający schwytać takich przestępców. Istnieje również policyjny wydział przeciw klątwom, w ktorego skład wchodzą zwyczajne osoby. Nie popierają oni działań klątwośledczych. Cała akcja dzieje się w Japonii, a konkretniej, w japońskim liceum, gdzie poznajemy głównych bohaterów: Kantę Yamazakiego i Kijoharu Saeyamę. Kanta jest zwyczajnym licealistą, który zaczyna się angażować w rozwikłanie zagadki popełnionej w liceum klątwozbrodni. Pomaga przy tym swojemu przewspaniałemu nauczycielowi biologii, panu Saeyamie, który okazuje się być jednym z klątwośledczych. Fabuła wszystkich tomów opiera się na rozwiązywaniu przez nich zbrodni. Wszystkie postacie są wspaniałe, z ciekawą historią i różnorodnymi charakterami. Motywy przestępców są interesujące oraz nietuzinkowe. Przyznaję, że działania bohaterów wielokrotnie mnie rozbawiły, ale i zaintrygowały. Mimo, że często mamy od razu przedstawionego przestępcę, to zawsze rozwój akcji mnie szokował i zachwycał. Za każdym razem, gdy zaczynałam czytać tę serię, nie mogłam się oderwać i na nowo pochłaniał mnie ten sam przeklęty świat, wykreowany przez autora. Skoro jest to manga, należy również odnieść się do przedstawionej w niej grafiki. Jest to kreska znana przez wszystkich fanów anime, wielkie oczy i ostro zakończone brody, jednak właśnie to mnie urzekło. Postacie są ładnie i estetycznie narysowane, a niektóre ekspresje na ich twarzach były po prostu cudowne. Muszę przyznać, że to niepokojące szaleństwo i jednoczesna pewność siebie na twarzy pana Sae ma w sobie coś, przez co zawsze się uśmiecham. Podsumowując, jest to jedna z moich wręcz ukochanych serii mang. Uwielbiam tajemnice, zbrodnie i ekscentryczny bohaterów, a "Ten przeklęty świat" spełnia wszystkie te kryteria. Jedyne co mogę zarzucić tej serii, to zbyt mała ilość tomów. Widać, że fabuła miała być bardziej rozbudowana, co sugeruje zakończenie ostatniej części, ale z jakiegoś powodu praca nie jest kontynuowana i raczej nie będzie. Jest to naprawdę bolesne, ponieważ seria miała ogromny potencjał i uważam, że fabuła zasługuje na dalszy ciąg. Chciałabym mimo wszystko polecić serię wszystkim fanom mroczniejszych mang z elementami humorystycznymi. Jest to naprawdę wspaniała, choć krótka seria, składająca się jedynie z czterech niezbyt grubych tomów. Jednak ma w sobie coś, co skradło moje czytelnicze serce, bowiem przeczytałam ją już dwa lub trzy razy i za każdym byłam tak samo podekscytowana i pochłonięta książkami. "Ten przeklęty swiat" zabiera czytelników w niezwykłą i niebezpieczną przygodę, którą będą pamiętać na długo.

WIELKA SZANSA Tak się składało, że dłuższy czas omijał mnie ten tomik „ParaKiss”. No ale w końcu dorwałem go, bo przecież darować sobie nie mogłem i jak zawsze zadowolony jestem. Raz, że to kolejna seria sprzed lat, która potwierdza, że takich mang po prostu już się nie robi, dwa, że niezależnie jak na nią patrząc i podchodząc, nie da się nie docenić tytułu. Bo niby to nic takiego, niby takie zwyczajne i w ogóle – choć wcale nie do końca – a jednak jest w „Paradise Kiss” coś, co jakoś mnie rusza, trafia do mnie i urzeka fabularnie i graficznie. W życiu bohaterów się dzieje. Zbliża się czas wielkiego pokazu, wielka szansa dla Yukari i… No jak wiadomo wszystko musi iść nie tak, wszystko kręci się i komplikuje i ... https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/11/paradise-kiss-4-ai-yazawa.html

Jak Yazawa to robi - nie wiem! Pokochałam Nanę całym swoim serduszkiem i byłam pewna, że żadna inna manga nie zachwyci mnie tak samo. Ale pierwszy tomik "Paradise Kiss" również obiecuje mi cudną przygodę, z świetnymi relacjami i pięknymi mężczyznami <3 Kochom, kochom, kochom!

Nie miałam większych oczekiwań, przez co jeszcze milej się zaskoczyłam. Nie jest to najoryginalniejsza pozycja, wiele tu jest do przewidzenia, ale dostarcza kupę frajdy - czy to przez akcję, humor, a i nawet całą tą ,,tajemnicę", która dla kogoś, kto choć trochę czyta i ogląda fantastykę tajemnicza bardzo nie jest, ale dla samych bohaterów miło ją śledzić. No i kreska strasznie przypadła mi do gustu. Plus szanuję za szczerość, że mamy simpować do Sho! To jest trochę takie ,,Faceci w Czerni" ale w Japonii. I z nastolatkami. Akira jest pechowcem i przez jego nieporadność wpada sporo zabawnych akcji, ale jednocześnie to nie idiota. Gdy dostaje cel gotów jest ze strachu zejść na zawał... ale też nie cofa się przed wyzwaniem. Nie płacze po niepowodzeniu, tylko zbiera się (z trudem) do kupy i prze dalej. Teraz może być jeszcze za słaby, ale od siedzenia na pewno tej siły nie nabierze. Sho za to, jako ,,pan idealny" działa nie tylko jako przeciwwaga dla tej pierdoły, ale też jako ktoś, kto wprowadza Akirę w ten świat i jak na razie sprawuje nad nim opiekę. Jest... dziwny, ale widać, że dobry z niego chłopak, nawet jeśli może trochę za mocno trzymać się zasad. Świat – choć nie jest oryginalny – to w miarę ciekawy, a i bohaterom naprawdę chce się kibicować i darzyć sympatią. Trochę akcji, trochę humoru, do tego jest na czym zawiesić oko. Dobry, solidny shonenik na zasadach Facetów w Czerni. Ja kupiona po pierwszym tomie.