Siedmioro świętych bez twarzy

Mam bardzo mieszane odczucia co do tej książki. Niby mi się podobało, ale zdecydowanie czegoś mi w niej brakuje.

Mam bardzo mieszane odczucia co do tej książki. Niby mi się podobało, ale zdecydowanie czegoś mi w niej brakuje.

Zanudziłam się strasznie

Zanudziłam się strasznie

Słabo rozbudowany świat fantasy, jakieś wspominki o mocach, ale tylko w kontekście podziału na wybranych przez świętych i tych mniej uprzywilejowanych, co muszą ginąć na wojnie. Klasyczne rozważania na temat podziałów społecznych, władzy i miłości w tle.

Słabo rozbudowany świat fantasy, jakieś wspominki o mocach, ale tylko w kontekście podziału na wybranych przez świętych i tych mniej uprzywilejowanych, co muszą ginąć na wojnie. Klasyczne rozważania na temat podziałów społecznych, władzy i miłości w tle.

Trochę nudne, ale poprawne. Jak na debiut może być. Wątek religijny całkiem dobrze rozegrany.

Trochę nudne, ale poprawne. Jak na debiut może być. Wątek religijny całkiem dobrze rozegrany.

A mi się podobało 😁 to pomyślałam po przeczytaniu wszystkich negatywnych opinii o tej książce. Trzeba mieć na uwadze że to debiut, więc w moim przekonaniu bardzo udany. Mogłabym się przyczepić do kilku rzeczy ale ostatecznie była to świetna rozrywka na moją długą podróż pociągiem. Wszystkie imiona dało się zapamiętać, fabuła tak samo zrozumiała i łatwo można było się wkręcić w akcję. A to dla mnie jedne z ważniejszych cech. Gdyby coś jeszcze od tej autorki wpadło mi w ręce, to prawdopodobnie przeczytam.

A mi się podobało 😁 to pomyślałam po przeczytaniu wszystkich negatywnych opinii o tej książce. Trzeba mieć na uwadze że to debiut, więc w moim przekonaniu bardzo udany. Mogłabym się przyczepić do kilku rzeczy ale ostatecznie była to świetna rozrywka na moją długą podróż pociągiem. Wszystkie imiona dało się zapamiętać, fabuła tak samo zrozumiała i łatwo można było się...

DNF na 179 stronie (50%)

To było takie nudne. Nic się nie działo. Za dużo roztrząsania przeszłości i uczuć, bohaterowie też tacy jacyś nijacy. Wątek buntu płaski i naiwny.

DNF na 179 stronie (50%)

To było takie nudne. Nic się nie działo. Za dużo roztrząsania przeszłości i uczuć, bohaterowie też tacy jacyś nijacy. Wątek buntu płaski i naiwny.

Kogo przywołujecie w myślach w trudnych chwilach? Czy ta postać jest dla Was wzorem?

Damian przez całe życie modlił się do świętych i bezkompromisowo przyjmował w nich wiarę. Nawet straszna wojna pomiędzy Ombrazią, a północą nie zdołała zachwiać jego przekonaniami. Przecież święci gdzieś tam są i przez gwiazdy patrzą, by ich wyznawcom nie żyło się źle, prawda?

Gdy jedyny przyjaciel mężczyzny ginie zastrzelony przez niewiernych, a ojciec jego ukochanej z dzieciństwa zostaje zamordowany za dezercję z wojska, coś w nim pęka. Za wstawiennictwem ojca wraca z wojny i przejmuje rolę dowódcy straży w Palazzo. Będzie służył świętym i pobłogosławionym przez nich apostołom najlepiej jak tylko zdoła. Funkcja ta, tuż obok zaszczytów i jedynej możliwości przysłużenia się jako ktoś nieuprzywilejowany niesie ze sobą niebezpieczeństwo, którego już wkrótce przyjdzie mu zasmakować.

Rossana nie pogodziła się z bestialskim morderstwem ojca i rozstaniem z przyjacielem z młodzieńczych lat. Gdyby nie potrzeba opieki nad matką, która całkowicie się załamała, nikomu nie powiedziałaby o przebudzonej w niej mocy. Jako apostołka Cierpliwości posiadła umiejętność wpływania na metale, niezwykle przydatną w trakcie trwania wojny. Za regularnie wypłacane pieniądze jest w stanie utrzymać siebie i matkę. Wystarczy, że czasem stworzy coś potrzebnego i choć przez kilka chwil poudaje, że wcale nie czuje niechęci do swojej umiejętności.

Tych dwoje spotka się po latach w mało sprzyjających okolicznościach.

W Ombrazii od jakiegoś czasu giną mieszkańcy. Dopóki jednak wszystko dzieje się w dzielnicach nieuprzywilejowanych, naczelny sędzia apostołów nie ma zamiaru kiwnąć palcem w tej sprawie. Tymczasem ludzi powoli opanowuje strach. Morderca wciąż pozostaje nieznany, a oni są zmuszeni zachować ciągłą czujność i wzmożoną ostrożność. Buntownicy głośno wyrażają swoje niezadowolenie i coraz śmielej mówią o pokazaniu, że trzeba się z nimi liczyć.

Gdy apostoł Śmierci zostaje zamordowany w taki sam sposób jak ofiary z dzielnic zwykłych ludzi wieści rozchodzą się bardzo szybko.

Damian zostaje oddelegowany do przeprowadzenia śledztwa w tej sprawie. Jako dowódca straży ma zapewniać bezpieczeństwo apostołom mieszkającym w Palazzo, a skoro temu nie podołał musi samodzielnie wytropić sprawcę. I lepiej niech zrobi to szybko, o ile nie chce się przekonać, jak zmieniła się sytuacja na froncie od jego ostatniej wizyty.

Popędzany tą niezbyt miłą perspektywą mężczyzna konsekwentnie przesłuchuje każdego, kto może mieć jakiekolwiek informacje na temat zajścia. To właśnie w tym trudnym dla siebie okresie wpada na Rossanę. W ogrodach pałacu mają szansę zamienić kilka pierwszych niezbyt miłych słów od naprawdę długiego czasu. Przepełniająca ich gorycz i niechęć szybko dochodzą do głosu studząc radość ponownego spotkania. Czy po takim przywitaniu mogą mieć jeszcze nadzieję na odbudowanie relacji?

Gdy dziewczyna dowiaduje się nad czym pracuje jej dawny przyjaciel niemal siłą wymusza na nim współpracę. Chce równie mocno znaleźć mordercę siostry przyjaciela, jak dowódca straży mordercę apostoła. Jeżeli połączą siły musi im się udać. A przy okazji Roz bez skrupułów zamierza zebrać tyle informacji przydatnych buntownikom, ile tylko zdoła.

W miarę jak śledztwo posuwa się do przodu na jaw wychodzą coraz bardziej przerażające fakty. Zepsucie, jakim otoczyli się apostołowie, zdaje się nie mieć umiaru, a zepchnięty z piedestału święty nie powiedział jeszcze ostatniego słowa- echo jego głosu wciąż przetacza się przez zalaną krwią ziemię. Czy Damian i Rossana zdołają w tym wszystkim odnaleźć siebie? Uda im się odbudować relację, czy może jednak nienawiść na siebie nawzajem i rozgoryczenie na zawsze ich ze sobą skłócą?

„Siedmioro świętych bez twarzy" to książka, do której przeczytania szykowałam się jeszcze przed premierą. Miałam wobec niej pewne obawy, ale również niemałe oczekiwania. Cieszę się, że w końcu miałam okazję poznać się z nią bliżej!

Świat przedstawiony przez M.K. Lobb od razu przybliża nam dwie wyraźnie określone kasty społeczne. W miarę upływu fabuły nie udało mi się jakoś szczególnie utożsamić z żadną z nich, ale nie mogę też powiedzieć, że mnie nie zaciekawiły. Z chęcią dowiedziałabym się więcej o apostołach innych świętych, bo ten wątek naprawdę mnie zainteresował.

Polubiłam dwójkę głównych bohaterów, ale większość mojej uwagi skradł dla siebie Damian. Podoba mi się sposób, w jaki Autorka opisała targające nim emocje i obawy. To co kierowało Roz, mimo że czasami nie zgadzałam się z jej postępowaniem, jasno wynikało z jej charakteru. Te dwie postacie wpływały na siebie na tyle mocno, że ciężko myśleć o każdej z nich osobno.

Liczę na to, że kiedyś doczekam się kontynuacji przygód dowódcy straży Damiana i apostołki Rossany. Jestem bardzo ciekawa w jakim kierunku potoczą się ich losy!

Kogo przywołujecie w myślach w trudnych chwilach? Czy ta postać jest dla Was wzorem?

Damian przez całe życie modlił się do świętych i bezkompromisowo przyjmował w nich wiarę. Nawet straszna wojna pomiędzy Ombrazią, a północą nie zdołała zachwiać jego przekonaniami. Przecież święci gdzieś tam są i przez gwiazdy patrzą, by ich wyznawcom nie żyło się źle, prawda?

Gdy...

Nic mi nie pasowało. Wątek kryminalny potraktowany po macoszemu. Ogólnie TRAGEDIA!

Nic mi nie pasowało. Wątek kryminalny potraktowany po macoszemu. Ogólnie TRAGEDIA!

Doceniam pomysł, poprowadzoną fabułę, chociaż sama intryga nie do końca mnie zachwyciła. Poza jednym podejrzanym... Śledztwo stało w miejscu przez całą historię. Dużo niedomówień, niewyjaśnionych wizji i sytuacji. Za to... Bardzo dużo słów, męczących opisów, detali. Czytanie książki przypominało spacer z przewodnikiem po starówce, który zatrzymuje się przy każdej płycie chodnika, cegle w kościele, by opisać jej wartość dla architektury zaczynając od czasów piachu, gliny, cementu i kruszywa.
Zdecydowany przerost formy nad treścią. Przez zamiłowanie autorki do szczegółów, rozmywała się akcja, bohaterowie stawali się miałcy, rozhisteryzowani i przegadani.
Książka to jeden wielki potok słów i myśli, czasami bardziej a czasami mniej kontrolowany. Im dalej,tym gorzej - robi się ciężko,nużąco, ślamazarnie i męcząco. Parno od słów.
Niestety, autorka nie zachęciła mnie do swojego stylu pisania i kreowania literackiego świata.

Doceniam pomysł, poprowadzoną fabułę, chociaż sama intryga nie do końca mnie zachwyciła. Poza jednym podejrzanym... Śledztwo stało w miejscu przez całą historię. Dużo niedomówień, niewyjaśnionych wizji i sytuacji. Za to... Bardzo dużo słów, męczących opisów, detali. Czytanie książki przypominało spacer z przewodnikiem po starówce, który zatrzymuje się przy każdej płycie...

Książka ogl jest okej, ale wątek kryminalny leży głęboko w rowie marjańskim, oni wgl nie zidentyfikowali jednej z ofiar. JEDNEJ Z OFIAR. To. Jest . Żart.

Książka ogl jest okej, ale wątek kryminalny leży głęboko w rowie marjańskim, oni wgl nie zidentyfikowali jednej z ofiar. JEDNEJ Z OFIAR. To. Jest . Żart.