Hilda Kałużanka i inne historyjki

Dom Babci to bajka z pięknymi ilustracjami, które przyciągają wzrok. Naszym głównym bohaterem jest chłopiec, który ma dobre relacje ze swoją babcią. Jego babcia w przeszłości była architektem. Właśnie ona zajmowała się w młodości szkicowaniem budynków: wysokich, budzących zainteresowanie. Babcia obiecała swojemu wnukowi, że w niedługiej przyszłości również jemu wybuduje cudowny, interesujący oraz wysoki budynek. Niestety ze względu na swoje zdrowie babci, nie mogła spełnić pragnienia i marzenia wnuka. Ponieważ była w podeszłym wieku, nie mogła wstawać samodzielnie z łóżka. Chłopiec powstawiał sobie za cel stworzenie tzw. "babci", która będzie mogła z nim podróżować. Pracował obficie i staranie, aż dopiął swojego. Spełnił marzenie! Ze swoją "babcią" dużo wędrował. Wspólnie podróżowali i pokonywali morze, miasta, aż w końcu dotarli do miejsca w którym znajdował się dom wybudowany przez babcię dla swojego wnuka. Wnuczek zrobił wszystko, żeby przepięknie wykończyć swoją chatkę. Dom Babci to bajka o trudnej tematyce dla młodego i starszego czytelnika. Jednakże, warto przeczytać książkę.

Na samym początku chciałam zwrócić uwagę na te przecudowne ilustracje stworzone w całości z mozolnego wycinania i układania kawałek po kawałku. Moje dziecko było nimi zachwycone i nie muszę mówić, że ja też. Książka opisuje chęć bycia czyimś przyjacielem, dzielenia się z inną osobą swoim życiem i po prostu przebywania z kimś kogo się lubi. Ignatek to kościotrup i jest bardzo samotny. Pewnego dnia spotyka dziewczynkę, której wypadł ząb, a jemu takiego właśnie zęba brakuje. Proponuje jej, żeby oddała mu swój ząb, bo myśli, że dzięki niemu może znaleźć prawdziwego przyjaciela. W trakcie ich przygód przekonuje się, że jednak nie jest on mu potrzebny, bo to co robimy bardziej się liczy, niż to jak wyglądamy. Czy znalazł kogoś do zabawy, swojego wymarzonego przyjaciela? Musicie się sami przekonać.

Byczek Fernando to spokojny i cichy byk.Lubi leżeć w cieniu 100-letniego drzewa. pewnego dnia na jego łąkę przyjechało 5 panów ,i szukali byka na bitwę do Madrytu.Wtedy Fernando siada w cieniu drzewa i nagle siada na trzmielu , ukuty przez trzmiela Fernando podskakuje i zaczyna skakać ,ryczeć wierzgać kopytami wzieli go na taczkę i zawiezli na zawody kiedy miał wystąpić usiadł i zaczoł wąchać kwiaty. Wtedy wzieli go na taczkę i zawiezli.

To zbiór krótkich, ciepłych opowieści. Głównym bohaterem jest mały króliczek, który czasem psoci, czasem wpada w tarapaty, ale zawsze uczy się czegoś ważnego. Towarzyszą mu inne zwierzątka – każde z własnym charakterem i historią. Najpiękniejsze w tej książce są ilustracje – delikatne, kolorowe, bardzo spokojne. Przyjemnie się je ogląda razem z dzieckiem, można zatrzymać się na każdej stronie i po prostu patrzeć. To książka, do której chce się wracać. Spokojna, klasyczna, idealna do wieczornego czytania. Daje dużo ciepła i uśmiechu.

Wszyscy na pewno znają Kevina, jest ponadczasowy! A dzięki tej książce mogą go poznać nasze dzieci😍 Książka jest streszczeniem filmu, ma 48 stron, jednak dużo miejsca na stronach zajmują ilustracje😉 Ośmioletni Kevin McCallister ma jedno życzenie: chce, żeby jego rodzina zniknęła. Najgorsze (albo raczej najlepsze) nastąpi, kiedy nieoczekiwanie to życzenie się spełni, a na jego dom napadnie dwóch okropnych zbirów. Na pewnie nie przeczuwają, jakie niespodzianki przygotował dla nich Kevin...

Spodziewałam się czegoś lepszego po tej książce. Znałam już wcześniej kilka historii tej autorki, dlatego spodziewałam się tutaj co najmniej bardzo dobrego zbioru. Niestety większość opowiadań mnie zawiodło, bardzo widoczny jest miejscami upływ czasu od ich napisania.

Historia Gustawa zapisana w książce udowadnia nam, że nie trzeba iść za tłumem, warto być indywidualistą. Ważne żeby żyć w zgodzie z samym sobą, bo tylko będąc wiernym swoim ideałom oraz przekonaniom odnajdziemy spokój ducha i będziemy naprawdę szczęśliwi.

" Prawdziwie piękne jest to, co czyni człowieka lepszym ". A. Staël - Holstein " Piękne jest to, co podoba się całkiem bezinteresownie ". E. Kant " Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jena z najpiękniejszych baśni w historii literatury dziecięcej ! Po raz pierwszy opublikowana w 1740 r. W 1756 r. skrócona i uproszczona przez J - M. L. de Beaumont stała się podstawą dla większości późniejszych adaptacji. Pierwszy przekład w Polsce ukazał się 1768 r. Baśń doczekała się wielu adaptacji filmowych i najbardziej magicznego musicalu wszech czasów !!! Dobroć jest ważniejsza niż powierzchowny wygląd, prawdziwa miłość przezwycięży wszystkie przeszkody i przeciwności to ponadczasowe wartości przekazywane w tej cudownej baśniowej opowieści !!! Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne, polskie i zagraniczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. Wszystkim kochającym dzieci, POLECAM !!!

Z mojej perspektywy niezbyt dobra - moja wątpliwość dotyczy tego, że po co straszyć dzieci, z których jakaś część nigdy nie wpadła nawet na pomysł potwora pod łóżkiem? Z perspektywy mojego dziecka (lat niespełna 7) - przeczytaj jeszcze raz, to jest fajne. Mimo wszystko jakoś średnio oceniam książki z tak małą ilością tekstu i z tak nikłym przesłaniem.

Genialny w swej prostocie pomysł, aby z Szopa zwanego Praczem zrobić zapamiętałego czyściocha, a przy okazji opowiedzieć historię z morałem. Cenna lekcja przypominająca rodzicom, aby nie tracili z oczu tego co najważniejsze. Może także przypominająca dzieciom, że to dla nich rodzice się starają. Szczęśliwe zakończenie, w którym udaje się razem przełamać mur konfliktu pokoleń, konfliktu interesów i wypracować nowy model współżycia rodzinnego. Użycie tkanin jako budulca ilustracji jest tu jak najbardziej celne, sugestywnie oddające barwną panoramę codzienności. Warto zajrzeć! Lektura będzie odpowiednia dla 2 i 3-latków

Ostatnimi czasy na fali gender i walki o bycie wolną i niezależną kobietą/ dziewczynką powstaje wiele książek i publikacji, dla dorosłych oraz dzieci. I bardzo dobrze. Ale ja ciut przewrotnie chciałam zaprezentować moją ukochaną książkę sprzed czterech lat. Marysia nie chce być księżniczką. I ja się jej nie dziwie. Bo kto chciałby siedzieć w wieży i czekać... czekać na rycerza i wybawcę. Kto chciały tyle czasu pozostawać w jednym miejscu i się nudzić? Przecież lepsze są przygody. Dziewczynka wykorzystuje historie o księżniczkach by na ich kanwie wcielać się w inne role. Dużym powodzeniem cieszy się smok, który głośno ryczy oraz kupa kości... A co na to rodzina? W pierwszej chwili patrzą sceptycznie, ale koniec końców dają się wciągnąć do zabawy. Historia jest dość prosta i krótka ale zabawna oraz wciągająca. Autor przewrotnie podchodzi do stereotypowych ról, przez co książka zyskuje na wartości. A ilustracje Emilii Dziubak to majstersztyk.

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Vaiana: Skarb oceanu to kolejna w ofercie Egmont Polska komiksowa adaptacja znanej animacji Disneya, przenosząca filmową opowieść na papier. Główna bohaterka, młoda i niepokorna Vaiana, wyrusza w morską wyprawę, by przywrócić serce bogini Te Fiti. Dawno temu skradł je półbóg Maui, co zaburzyło równowagę natury. Ciemność zaczęła pożerać kolejne wyspy, a mieszkańcy Motunui przestali wypływać poza rafę. Choć Vaiana nie zna morza, ocean powierza jej misję naprawienia błędu przeszłości. Towarzyszy jej Maui – zadufany w sobie, ale niepozbawiony uroku. Ich wspólna droga obfituje w przygody, niebezpieczeństwa i przemiany. Komiks opowiada o odwadze, przyjaźni, odpowiedzialności i poszukiwaniu własnej tożsamości. Komiks Vaiana: Skarb oceanu to przede wszystkim skrócona wersja filmu, skierowana do dzieci w wieku 7–12 lat. Dla młodych odbiorców może być świetną formą powrotu do ukochanej historii. Jednak w oderwaniu od animacji nie zawsze działa równie skutecznie. Niektóre kluczowe sceny zostały pominięte lub zredukowane, co może zaburzyć dynamikę opowieści i utrudnić zrozumienie motywacji bohaterów. Zwłaszcza jeśli młody czytelnik nie zna filmowego pierwowzoru. Tekst komiksu napisany jest w sposób prosty i przystępny. Narracja nie wymaga dużego zaangażowania intelektualnego, ale bywa zbyt uproszczona i pozbawiona emocjonalnej głębi. Brakuje tu również warstwy muzycznej, która w filmie pełniła kluczową funkcję. Piosenki, będące integralną częścią animacji, nie zostały odtworzone nawet w formie cytatów. Ich brak znacząco wpływa na odbiór historii – szczególnie, gdy piosenki te na długo zapadają w pamięć dzieci i dorosłych. Najmocniejszą stroną komiksu są ilustracje. Kolorystyka jest żywa, nasycona, oddaje klimat egzotycznych wysp Pacyfiku. Rysunki inspirowane są stylem animacji, co wzbudza sympatię młodszych czytelników. Wersja komiksowa nie korzysta z kadrów filmowych, ale artystyczne opracowanie pozostaje bliskie oryginałowi. Dzięki temu dzieci mogą łatwo rozpoznać ulubione postaci i sceny.... https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-vaiana-skarb-oceanu/

Sztandarowy wybór baśni polskich, uzupełniony o mniej znane opowieści Ja uważam, że warto znać swoje "korzenie". A jeśli mowa o baśniach, to poznajemy dzięki nim ogrom spraw. Dawne wierzenia, obawy i styl życia. Ale również kawał historii i bazę, na której budowana została nasza kultura i sztuka Ilustracje, podobnie jak baśnie - trochę straszne i mocno klimatyczne Całość to pięknie wydana książka typu "must have". No, chyba że znacie je wszystkie na pamięć :) To wtedy zazdroszczę Ja czytam, dozuję sobie baśnie, z ogromną przyjemnością. Wracam dzięki nim do czasów dzieciństwa i opowiadań babci. Wy - sprawdźcie sami :)

Są takie książki, które od razu, na pierwszy rzut oka nam się podobają. Wystarczy zerknąć i już wiemy, że ta będzie fajna. Ja tak miałam z tym oto opowiadaniem. Przeglądając ofertę wydawnictwa Adamada podobały mi się chyba wszystkie, ale ta jedna wyjątkowo przykuła moją uwagę. Sama nie wiem dlaczego. Po prostu czułam, że jest dla nas stworzona. Dlatego bardzo, ale to bardzo się cieszę, że trafiła ona do nas i miałam okazję przekonać się czy i tym razem przeczucie mnie nie zawiodło. Czy rzeczywiście jest tak fajna jak mi się wydawało? Już Wam piszę. Bohaterem tego króciutkiego opowiadania jest Kicek. Młody i bardzo rozbrykany zajączek, który codziennie spędzał dokładnie tak samo dzień. O świcie siadał i wpatrywał się w dal, a potem... kicał to tu to tam. Nie wiedział nawet sam dlaczego, co go do tego skłaniało. Po prostu czuł, że musi to robić, stale musi się ruszać i brykać. Zazwyczaj podążał za swoim noskiem. To on prowadził go w te wszystkie niezwykłe miejsca, wskazywał drogę do jego ulubionych przysmaków. gdy tylko Kicek zgłodniał. A gdy już wreszcie jego brzuszek był pełniutki zajączek odpoczywał pod jodłą, by po drzemce móc znów wrócić do swojego kicania. I tak ten słodki szarak spędzał cały dzień. Aż pewnego razu... nosek naszego Kicka nie zaprowadził go do grządki z pysznymi słodkimi marchewkami, lecz do miejsca, gdzie spotkał kogoś bardzo interesującego :) Ale ciii... I tak za dużo już Wam zdradziłam... ;) To bardzo króciutkie opowiadanie jest naprawdę przesłodkie. To taka malutka historyjka o miłości dwóch uroczych zwierzaczków. Wiem, że szaleję teraz z tymi zdrobnieniami, ale myśląc o tej książce czuję, że wszystko w niej jest takie słodziutkie, puszyste, przyjemnie, cieplutkie itp. Może dlatego, że autor wybrał sobie na swoich głównych bohaterów takie urocze zwierzaczki. A może dlatego, że to opowiadanie jest takie... romantyczne? Sama nie wiem. Podoba mi się jednak to, że całość utrzymana jest w takim ciepłym, przyjemnym nastroju. Że wszystko jest tu takie spokojne i błogie... Że tak cudownie czyta się tę historyjkę, a po skończeniu cieplej się robi w serduszku. Podoba mi się także szata graficzna tej lektury. Jest tu cała masa ślicznych ilustracji tego samego pana, który stworzył tę całą historię. Fajne jest to, że grafika ta jest na calutkich stronach. Nie jest tak, że obrazek jest umieszczony na kawałku strony a dalej jest tekst, tylko tutaj w zasadzie 100% całej lektury to ilustracje. A tekstu jest bardzo niewiele. Na pewno dla początkującego czytelnika to nie jest dobra wiadomość. Dziecko, które dopiero rozpoczyna przygodę z literaturą potrzebuje książeczki z dużą i czytelną czcionką. Tutaj niestety czytelna ona jest, ale grafika może nieco rozpraszać uwagę malucha. Ale jak dla takiego brzdąca jak moja Natalka, która jedynie siedzi mi na kolanach i przysłuchuje się takiej historii, duże ilustracje są w sam raz. Moje dziecko kocha takie właśnie publikacje i najczęściej właśnie po takie sięgamy. Istotna jest tu także wielkość tejże książki. Bo tak naprawdę zawsze mam kłopot, czy taki duży gabaryt zaliczyć do zalet czy wad danej publikacji. Z jednej strony to jest fajne. U mnie na przykład zarówno młodsza jak i starsza uwielbiają takie wielkie książki. Natalka ma kilka swoich ulubionych książeczek i zdecydowana większość jest właśnie taka ogromna. Z drugiej jednak strony złości mnie, że nie mam gdzie ich trzymać. Zazwyczaj regały i półeczki są zdecydowanie płytsze. Dlatego wciąż mam ten dylemat. Ale sama gdy tylko widzę takie duże lektury dla moich dziewczyn uśmiecham się od ucha do ucha. No nie oszukujmy się, fajne są! Dokładnie taka sama książka w mniejszym wydaniu nie robi na nas już takiego wrażenia. A jak cudownie z taką wielgachną książeczką wygląda taki mały smyk. Zawsze mi się to podobało... :) Ogólnie jestem zachwycona. Bardzo, ale to bardzo podoba mi się ta lektura. Zarówno z wyglądu jak i treści. Historia jak już wcześniej wspomniałam jest naprawdę śliczna, a ilustracje cudowne. Trzeba przyznać, że wydawnictwo Adamada bardzo się stara, by ich książki wyglądały doskonale. Są solidnie wykonane z dbałością o każdy najdrobniejszy szczegół. I choćbym nie wiem jak bardzo się starła - nie znajdę w nich żadnych minusów. Ja jestem zakochana i naprawdę ani odrobinkę nie przesadzam. Podoba mi się, nawet bardzo! Zatem z czystym sumieniem ją Wam polecam :)

Przepiękne ilustracje na całe strony <3 Opowieści o życiu z morałem wskazujące dzieciom uwagę na pewne aspekty życia w przystępny sposób :) Acz trochę nie podoba mi się takie lekkie podejście do otwartości dzieci na obce osoby. W obecnych czasach niestety ilość osób krzywdzących dzieci jest coraz większa i rośnie w zatrważający sposób. Jednak lepiej uczyć je ostrożności bardziej niż bezmyślnej otwartości : (

Jak dla mnie to zdecydowanie lepsza była książka "Reksio. Wielka księga przygód", w tamtej było jakoś więcej klimatu i obrazki bogatsze i treść głębsza, tutaj z kolei mam wrażenie trochę "chłodne" te opowiastki, nawet w tych dłuższych rozdziałach, wydawało się, że czegoś brak. A z kolei niektóre krótkie, te pod sam koniec były jakby po prostu napisane dla samego pisania. Trochę mnie rozczarowała ta książka ale córce się podobała ☺️

Przecudna! Pogodna, ciepła, przytulna, idealna na wszystkie pory roku i nastroje opowieść o małych myszkach i ich myszkowym, maleńkim świecie - ciekawym, wesołym, pełnym wzajemnego wsparcia i prostych przygód. Ilustracje zwalają z nóg, można na nie patrzeć godzinami. W dodatku książka, mimo iż wielobarwna, nie męczy wzroku - druk, papier, barwy, wszystko tu do siebie pasuje. Dodatkowa zaleta tej książki jest taka, że można ją wykorzystać do zabaw i ćwiczeń wzrokowych z rodzaju "znajdż wszystkie kwiaty na obrazku", gdyż ilustracje w niej się znajdujące są pełne niesamowitych szczegółów. Również piękny język, jakim jest napisanq, pozwala na doskonalenie wymowy oraz wzbogacanie słownictwa i wyobrażni. To jedna z najpiękniejszych książek dla dzieci, z jaką miałam styczność. Gorąco polecam małym i dużym. Mimo iż przeznaczona jest dla młodszych dzieci, dziś zainteresowałam nią 11-latkę, a nawet... je mamę;). Warto!

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.